Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ég er á leið til Gislaved, til Emmu Örtlund.
Fyrir tveimur árum fékk ég bréf frá Emmu.
Emma lýsir því hvernig hana langar að vera falleg, sjást og taka pláss.
"Hæ, Pär. Ég heiti Emma Örtlund og bý í Smálöndum."
"Ég hef sérstaka útgeislun,
og nú velti ég fyrir mér hvort þið getið hjálpað mér að verða módel.
Ég hef nefnilega útgeislunina sem er nauðsynleg
og það finnst kunningja mínum sem er ljósmyndari líka."
"Mig hefur dreymt um þetta alla ævi, svo hvað segirðu?"
Bréfið hafði ótrúlega mikil áhrif á mig, af því
það setur í orð svo mikið af því sem ég upplifi
í samfélaginu okkar og það sem mér finnst og allt sem ég trúi á.
Vinnan mín snýst um að hjálpa þeim sem hafa ekki fengið að skína.
Mér finnst að Emma eigi það sannarlega skilið.
Svo bréfið var upphaflega ástæðan fyrir þessu ferðalagi.
CATWALK FRÁ GLADA HUDIK TIL NEW YORK
-Hæ! -Hæ, Emma!
-Stendurðu í stiganum? -Ég var ekki viss um að þú rataðir.
-En gaman að sjá þig. -Sömuleiðis!
-Býrðu hérna? -Ég bý hérna.
-Er varaliturinn út fyrir? -Þú lítur mjög vel út.
Kærar þakkir.
-Fín íbúð sem þú átt. -Kærar þakkir.
-Hún er frábær. -Já, hún er alveg frábær.
Þessi trúður er ekta frá 9. áratugnum, þessi bleiki.
Þú skrifaðir mér bréf. Ég hef lesið það mörgum sinnum
og hef hugsað og legið andvaka. "Hvað á ég að gera?"
Ég sagði þér að ég væri í leikferð, en það var ekki alveg rétt.
Jæja!
Ég kom til að segja þér að ég ætla að hjálpa þér
að uppfylla draum þinn um að verða alvörumódel.
Guð, en gaman!
Þú færð líka að ganga á sýningarpalli.
Ég er svo glöð! Guð!
Er þetta "falin myndavél"? Guð!
Guð hvað ég er glöð!
-Hæ, Ida! -Hæhæ.
-Sæl. Hvað segirðu? -Jú, ég segi allt gott.
-Ég er með frábæra frétt. -Hvað er það?
Pär var að segja mér
að ég fæ að verða ljósmyndafyrirsæta
og ganga á sýningarpalli. Og þú verður með!
-Á ég að vera með? -Já, Ida!
Nú en það er æðislegt!
Þú hefur svo frábæra útgeislun og þú ert svo falleg!
-En frábært! -Það er stórkostlegt!
-Verðum það við tvær? -Já, og nokkrir aðrir.
SEX MÁNUÐIR Í SÝNINGU
Ég boðaði ykkur af ákveðnu tilefni.
Við ætlum að setja upp okkar eigin tískusýningu saman.
Ida, þú átt að breyta sýningunni í eitthvað sérstakt.
Það get ég hugsað mér.
Ballettdansmær hefur aldrei sést dansa á sýningarpalli.
Hillberg, þú ert prímadonna Glada Hudik-leikhússins.
Þú hefur allt sem til þarf.
Þú ert fallegur og ert með eigin stíl.
-Þér líkar við glimmer, ekki satt? -Mhm.
Kitty, þú stendur fyrir tískuna.
Þú ert blanda af menningu og tísku sem ég hef aldrei séð áður.
Alex, þú ert mjög umhyggjusamur og átt að halda hópnum saman.
Þú hefur útgeislun sem maður þarf að fá.
-Og Emma... -Já?
-Þú ert ástæðan fyrir þessu öllu. -Já.
Þú færð tækifæri til að skína ásamt öllum hinum.
Mér líst vel á það.
Ég held að útgeislun ykkar muni gera þetta stórkostlegt.
-Þetta er draumur. -Já.
Það er sannarlega draumur að gera þetta.
Ég hef aldrei fengið að vera sýnileg áður.
Ég sá aldrei fyrir mér að ég fengi að vera með í svona löguðu.
-Þetta er virkileg táraveisla. -Fyrirgefið, þetta eru gleðitár!
-Verum nú glöð. -Já.
-Við byrjum á að horfa á mynd. -Ókei.
Þá fáið þið að sjá.
-Sjáið þið ykkur fyrir ykkur? -Já.
Maður sér að hún brosir aðeins, ef maður ber saman við hana.
Ég held maður eigi að vera svona þegar maður gengur.
Er það? Gætuð þið verið alvarleg?
Nei, ég væri glöð, til að sýna að þetta er gaman.
-Finnst þeim þetta ekki gaman? -Þær eru mjög vansælar
af því þær verða að vera í megrun, held ég.
-Eigum við að fara í megrun? -Þess þarf ekki.
Maður á að geta gert þetta óháð því hvernig maður lítur út.
Því meira sem við sýnum hvernig við erum sem manneskjur
að við erum öll ólík og einstök á ólíkan hátt
þá held ég að fötin verði fallegri og fallegri.
Hvað heldur þú, Hillberg?
-Þetta. -Já.
Ég verð að spyrja... Mun okkur takast þetta?
-Já. -Ekki spurning.
Ferðin verður erfið en frábær. Okkur tekst þetta ekki einum.
-Nei... -Við þurfum hjálp.
Mér finnst mjög mikilvægt að vera módel.
Ég vil að fólk sjái
að við sem erum með fötlun
erum líka einstakar manneskjur.
Þetta er meira ég en starfið sem ég er í núna.
-Halló. -Hæ.
-Ég vil fá smá kaffi. -Já. Auðvitað.
Svona... Gjörðu svo vel.
-Svona, já. -Hérna er kakan og kaffið.
Sjáðu til, Andreas. Ég er með frábærar fréttir að færa þér.
-Hvað þá? -Jú, Pär Johansson
ætlar að hjálpa mér að uppfylla draum minn
að fá að vera módel og ganga á sýningarpalli.
-Hvað er sýningarpallur? -Það er tískusýning.
Maður gengur svona fallega og er í fínum fötum.
-Er það ekki erfitt? -Maður gerir bara svona.
Ó...
Svoleiðis. Pär er svo frábær. Ég held hann geri þetta að veruleika.
-Hæ. -Hæ!
Þrjár sandkökur. Þú mátt setja þær á servíettu.
Gjörðu svo vel.
Mín vandamál...
Ég er flogaveik.
Ég hef verið það frá 15 ára aldri.
Þá virkuðu lyfin ekki á mig,
svo ég fékk oft flogakast.
Ég fékk þau oft í skólanum
í matsalnum og á biðstöðinni.
Svo ég hélt mig heima og gerði ekki neitt.
Ég fór ekki einu sinni út.
Ég þorði ekki út í fimm ár.
Ég var svo hrædd við að fá kast.
Ég var mjög einmana. Hræðilega einmana.
Í Glada Hudik-leikhúsinu er fólk með ástríðu
fyrir því sem við gerum.
Ég er góður að finna fólk sem er betra en ég sjálfur.
Sem lyftir þessu upp. Ég skýt ör og fólk fylgir henni.
Stundum fer hún líka af leið, svo aðrir verða að rétta kúrsinn.
Svo ég er dálítið erfiður leiðtogi, held ég.
-En hvað þið eruð alvarleg. -Nei. Við erum einbeittar.
Þetta á að verða tískusýning sem byrjar í Hudiksvall.
Hún á að komast eitthvert...
Ég hef ákveðið, án þess að hópurinn viti það, að við förum til New York.
Á tískuvikuna.
-Nei... -Jú.
Ég get það ekki sjálfur. Þess vegna eruð þið hér.
Hópurinn veit ekki að þau ætla til New York
og ástæða þess að þau vita ekki af New York er að
þá missum við af ferðalaginu. Ferðalagið er jafnmikilvægt.
Þú segir New York... Hversu öruggt er það?
Mér finnst það vera 83% öruggt.
-Ertu með stað? -Ég er að vinna í því.
Við miðum við hefðbundna sýningu. Það eru módel 1, 2, 3, 4 sem sýna föt
sem sitja á líkömum sem eru í bransanum.
Allir líta eins út. Við breytum því.
Hvernig koma sjálf... Það eru þúsund atriði.
Verða fimm módel? Hve margar skiptingar?
Hvað á sýningin að vera löng?
Við tökum gæði fram yfir magn.
Þess vegna finnst mér að...
Ég hef aldrei sett upp tískusýningu, en hún á að vera 15 til 18 mínútur.
Ég veit ekki af hverju, en það hljómar vel.
Hún má ekki vera of löng. Hún á að vera áhrifamikil, með framgangi.
-Spurningar? -Þúsund spurningar.
Kýrskýrt og þúsund spurningar.
Við erum hér af ástæðu. Í ferlinu verðið þið að teymi.
Þið eigið að vinna saman.
Á morgun gerum við dálítið.
Ég vil að þið séuð tilbúin með hlý föt klukkan 09:00 á morgun.
-Núll níu... Hvað sagðirðu? -Klukkan níu.
Þá ætlum við að fara á hundasleða.
Ida er ekki glöð að sjá.
Ég sé fyrir mér að ég muni detta af baki.
-Hefurðu farið áður? -Nei, ég hef aldrei farið áður.
-Það er ekki ís, er það? -Jú, við ætlum út á ísinn.
Ég fann þá.
Bleikir eyrnatappar.
Kitty. Hérna. Gjörðu svo vel.
-Viltu eyrnatappa, Nicklas? -Nei, ég er með.
-Ég veit ekki hvort ég get þetta. -Jú, þú gerir það.
Ég er taugatrekkt núna. Ég dett örugglega.
-Sestu á hérna. -Þú dettur ekki af, Ida.
Þú mátt halda í mig.
-Þetta verður allt í lagi. -Hvernig er þetta, Ida?
Ég skil ekki af hverju ég á að fara.
Við ætlum að sigrast á hræðslunni og þora að gera þetta. Ekki satt?
-Jú. Ég geri það kannski. -Þú ert sest á hundasleðann.
Jú... en þetta er ekki byrjað.
-Svona. Hallaðu þér að mér. -Ég veit ekki...
-Ég pissa á mig bráðum. -Ertu hrædd?
-Ég pissa á mig! -Ida segir að hún pissi bráðum á sig.
Ida! Sjáðu!
Nú leggjum við í hann!
-Er allt í lagi? -Já!
Fjárinn sjálfur!
-En hvað þetta er gaman! -Það er það!
-Já.
Pär? Ég sigraðist á hræðslunni!
Nú förum við niður!
Svo fallegt!
En dásamlegt! Frábært.
Það er frábært að kynnast hópnum. Ég verð ein af þeim.
Það er eins og ég passi inn í hann.
Það er heilmikil gleði, styrkur. Við trúum hvert á annað.
Við hjálpumst að saman, gæti maður sagt.
Saman erum við sterk.
FIMM MÁNUÐIR Í SÝNINGU
-Ég er komin, pabbi! -Halló, stelpa!
-Og hengdir þú myndirnar upp? -Já.
-Mér finnst þær fínar. -Ég skil það.
Þessa málaði ég
þegar ég var í menntaskóla.
Ég man að ég vildi fara á ballið.
Ég hélt það yrði eins og á balli Öskubusku.
Ég lét mig dreyma um að verða drottning dansleiksins.
Strákur yrði kóngurinn.
En ég var svo kvíðin og var strítt og lögð í einelti.
Svo það var hræðilegur tími.
Mér leið illa á hverjum degi meðan ég var í skólanum.
-Leiðinlegt að þú varst kvíðin. -Já, það var ömurlegt.
Í skólanum hrópuðu þau á mig og kölluðu mig spastíska
og ýttu mér út í vegg.
Þau stríddu mér mikið.
Þau voru ekki góð.
Ég skildi að ég var ekki velkomin í skólanum.
En þú gerðir líka dálítið sem var ekki sniðugt.
Maður má eiginlega ekki gera það.
Ég hugsaði: "Ef þau eru vond við mig í dag
þá sver ég að ég safna stórri slummu,
-og hræki á eitt þeirra." -Einmitt, þannig var það.
Ég hugsaði að þau ættu það skilið.
Mér datt í hug að taka með tómatsósu eða eitthvað og hella á þau.
En ég hugsaði að þá yrði pabbi brjálaður og að það myndi kosta.
-"Ég tek þetta ekki með." -Þetta var slefslumma.
Já, hún varð það í staðinn.
Hvað er að mér? Er ég virkilega svona ömurleg?
Þau skulu fá að sjá að ég er frábær og góð manneskja.
Það er það sem ég vil að þau sjái.
Nú skulum við útbúa eigin sýningarpall og gera það óundirbúið.
Ég reif úr öllum skápum heima.
Ég fann fullt af sængurverum. Þau eiga að vera fötin okkar.
Hérna er fullt af verum. Við förum í þau og búum til eitthvað úr þeim.
Já.
-Ókei... -Þið virðist hafa litla trú á þessu.
Þið verðið að vera skapandi! Takið hver sitt sængurver. Alex!
Það er auðveldara að spinna þegar maður er í einhverju.
-Í sængurveri! -Sjáið.
-Ég veit það ekki. -Svona!
-Er þetta ekki flott? -Jú, algjörlega.
-Nú hef ég skapað eitthvað. -Við lítum út eins og gospelkór.
Sjáið hvað hann er fínn, gospeldrengurinn Alex.
-Þú lítur út eins og Tomas Di Leva. -Er þetta fyrir tvöfalda sæng?
Hugsið ykkur að þið séuð á alvöru tískusýningu. Við leggjum grunninn.
Þrír, tveir, einn, gjörið svo vel.
Sjáið þið hverjar eru komnar?
-Hæ! Gaman að hitta ykkur. -Sömuleiðis!
Sýningin sem við ætlum að setja upp verður meira eins og innsetning.
Við ákváðum að byrja sýninguna
á að sýna meðferð fatlaðra í Svíþjóð í upphafi 20. aldar.
-Vitið þið hvernig það var? -Já, aðeins.
-Það var farið verr með þá. -Nei.
Ég kom með nokkrar myndir frá stofnunum
sem sýna ástandið.
-Þetta eru ekki fallegar myndir. -Sannarlega ekki.
-Nei. -Ég verð bara reið.
Fjárinn sjálfur. Uss! Maður gerir ekki svona.
Mér finnst allir vera jafn mikils virði.
-Þetta var dálítið erfitt að sjá. -Já, mjög erfitt.
Ég þekki marga svipina á myndunum
frá því ég var lítil og gekk í skóla
því ég var lögð í einelti frá barnæsku
bara fyrir að vera öðruvísi en öll hin.
Tómleikasvipur,
einmanaleiki og örvænting öll árin, á hverjum degi,
allan sólarhringinn.
Maður á ekki að þurfa að vera læstur inni fyrir að vera öðruvísi.
Nei...
-Er of erfitt að sýna þetta? -Aðeins.
Ég vil að við gefum yfirlýsingu þegar við segjum
að þetta er ekki í lagi. Í mörgum öðrum löndum er þetta ennþá svona.
Þannig á tískusýningin að byrja. Frida er með dálítið.
Þetta eru spennitreyjur.
-Sýningin byrjar á að Ida stendur... -Ég skal fara í hana.
Ég ætla að sýna heiminum að ég er frjáls! Við sigrum allt rugl.
Þetta á ekki að vera venjuleg tískusýning, heldur innsetning sem
hreyfir við fólki og hefur áhrif. Hún á að vera eins og hnefahögg í magann
svo hver og einn hugsi hvernig maður vill lifa, hverjir fá að sjást.
Draumur minn er að allir í hópnum verði útrétt hendi
til allra sem hafa aldrei fengið tækifæri til að skína.
Og að
það sé stungið upp í öll þau sem lögðu þau í einelti
í langan tíma.
Ég vil fara til New York út af nokkrum hlutum.
Ég er stoltur yfir hvað við höfum náð langt í Svíþjóð.
Ég vil líka útvíkka hugsun okkar, gera hana hnattræna.
New York er kannski erfiðasti staðurinn til að gera það.
-Hvenær varstu að hugsa? -Tískuvikan er 6.-15. september.
-Einhvern tíma á þeim tíma. -Þú velur aldeilis vikuna.
-Heldurðu að það sé ómögulegt? -Þetta er mjög erfið vika.
Þetta er uppteknasta vikan í New York.
Allt kostar milljón dollara. Þú ert seinn að finna eitthvað gott.
Ég veit. Þess vegna kom ég til þín. Ég veit að þið ætlið að opna þar.
Hafið þið einhvern stað þar sem við gætum sett sýninguna upp?
Hefðbundna tískusýningu með áhorfendum, ljósmyndurum og öllu?
Já, við vorum að hugsa um heila...
Við erum með hönnuð sem gerir föt, danshöfund, tónlist, og allt.
Því miður hjálpar það þér ekki að finna staði að vera með hönnuð.
Nei, ég veit það. Það er engu til sparað.
Við ætlum að opna í New York, fyrir tískuvikuna.
Eða í sömu viku, var hugmyndin.
En þetta er byggingarlóð. Það veit enginn hvort hún verður tilbúin.
Gefðu mér nokkrar vikur og ég skal sjá hvað við getum gert.
Ókei, við ætlum á sýningarpall.
Þið eigið að vera með sameiginlegt atriði svo við fáum hópkennd saman.
Við þurfum taktana og fyrirfram ákveðin spor.
Prófum þetta. Verið með í upphafi.
Byrjum. Hægri. Vinstri.
Svo stoppum við. Svo stígum við fram.
Smell, smell, smell...
Svo gerum við...
Síðan til hægri, vinstri.
-Svona. Hvernig gekk? -Dálítið hratt, en annars mjög vel.
Þegar ég stend hérna hjálpa ég til.
Ég hef forskot, því ég hef gert sporin. Þau eru ný fyrir ykkur.
-Við sleppum ykkur lausum. -Ókei.
Æði!
Við verðum að vinna með taktinn, svo þið þekkið hann.
Ef við ætlum að gera eitthvað saman reiðum við okkur á taktinn,
sérstaklega þegar tónlistin er með miklum slætti, eins og hún verður.
-Ég ræð ekki við þetta. -Segðu mér af hverju.
Hreyfigeta mín er ekki í lagi. Hún er alls ekki góð.
Allt sýningarverkefnið og dansinn eru miklar áskoranir fyrir mig.
Ég er hræddur um að ef ég geri eitthvað gæti ég dottið.
Ég hef haft lélegt jafnvægi og hreyfigetu frá því ég var lítill.
Ég var mjög veikur og var með meðfæddan hjartagalla.
Ég var oft á sjúkrahúsi, foreldrar mínir höfðu miklar áhyggjur af mér.
-Og svo þessi tvö. -Ég er ánægður þar sem ég er í dag
að fá að gera það sem mig dreymir um.
Þetta hefur verið stærsti draumurinn minn, að sýna tískuföt, dansa...
Allt.
-Hvernig líst þér á sýninguna? -Vel.
Þessi datt.
-Áttu kærustu eða kærasta? -Ég á kærasta.
-Áttu kærasta? Hvern þá? -Magnus Carlsson.
-Já.
-Sem var með á Barbados? -Já.
-Hvernig hafið þið hist? -Já, við höfum gert það.
-Eruð þið saman? -Já...
Það er gott.
-Hver er uppáhaldshljómsveitin þín? -ABBA.
-Tekurðu tímann? Sjö mínútur. -Já.
Ertu með þetta? Geturðu sungið eitthvað úr "Mamma mia"?
-Ég vil fá tónlist. -Hvaða lag kanntu best?
-"Mamma mia". -Þá prófum við það.
-Sjáðu nú til! Er dans með? -Já!
-Hvað er langt liðið, Hillberg? -Það eru fimm mínútur eftir.
Þetta hljóta að hafa verið lengstu sex mínútur mannkynssögunnar.
-Ertu með tímann á hreinu? -Já.
Það geta ekki verið fimm mínútur! Það voru sex fyrir fimm mínútum.
-Jú, það eru það! -En tókstu tímann?
Já.
-Þetta er komið. -Er þetta komið?
Já.
-Skál. -Skál.
FJÓRIR MÁNUÐIR Í SÝNINGU
Þegar ég fór að vinna hérna fékk ég að vita um takmarkanir þeirra.
Ef maður horfir bara á takmarkanir verða engar framfarir.
Það sem ég hef séð í öll þau ár sem við unnum
er að þegar við gerum kröfur, þá verða breytingar.
Allir sem skipta máli í samhenginu og fá viðurkenningu á að vera til,
þá fer fólk að vaxa.
-Ertu byrjaður? -Já.
-Ertu farinn að skoða? -Mhm.
-Glimmer fer þér vel. -Takk.
Ert það þú sem... Fórstu með eitthvað þangað?
Jú, ég gerði það.
Við viljum fá fram: Hver eru Emma, Ida, Nicklas, Alex og Kitty?
Þetta er mikið af fiðrildum.
-Þér líka þau, Kitty. -Já.
-Hvað sérð þú fyrir þér? -Mér líkar við glimmer og pallíettur.
Ballerínuföt.
Með gullskó, silfurpils...
Hvít, glitrandi ballettföt.
Gullhálsmen, ólík blóm í hárinu og armbönd.
Já.
-Hverjir eru búnir? -Ég er búinn!
-Ertu búinn, Hillberg? -Búinn!
-Ert þetta þú, Nicklas? -Já.
Hvað á Frida að hugsa um þegar hún saumar fötin þín?
-ABBA. -Já, þetta er ABBA.
-Þú ert dálítið ABBA. -Já.
-Hvað er fleira? -Búningur.
Þú ert snillingur í að tjá þig. Þú ert allt þetta.
Já.
Ég finn fyrir smápressu að uppfylla væntingar þeirra.
Mörg þeirra vilja glæsileika með slóða og vera eins og prinsessur.
Það er líka dálítið ég.
-Nú gerum við galaföt. -Það væri gaman.
Með miklu tjulli. Mér líkar tjull.
Og fínan slaufuborða í miðjunni
myndi ég vilja hafa á prinsessufötunum.
Ég fæ innblástur frá ykkur, því sem ykkur líkar.
Já.
-Við sjáum til hvernig mér gengur. -Einmitt, já.
-Það verður spennandi. -Hrikalega spennandi!
-Viltu safa? -Já, takk.
-Sjáðu hvað mamma var falleg. -Já, hún var svo fín.
-Hvað er hún gömul á myndunum? -Þetta var áður en við kynntumst.
Hún hefur verið um tvítugt.
-Þessi er mjög fín. -Hún lítur út eins og módel.
Hún lítur út eins og alvöru módel. Ég spurði mömmu áður en hún dó:
"Hefur þér aldrei dottið í hug að verða ljósmyndafyrirsæta?"
Þá sagði hún: "Það hefur mér aldrei dottið í hug."
Ég hef hugsað um það lengi. Ég vil mjög gjarnan verða það.
Þessi er góð. Þetta er Barbro vinkona hennar.
Er þetta Barbro? Sú sem kom í...
-Jarðarför mömmu. -Ég vissi ekki að það væri hún.
Ég sakna hennar mikið, á hverjum degi.
Ég sakna þess að segja "mamma".
-Ég sakna þess. -Já...
Hugsaðu þér ef ég gæti hringt í mömmu,
og sagt henni frá tískusýningunni.
Það myndi ég vilja.
Það er verst að ég get ekki hringt, því hún er á himnum.
Gjörðu svo vel, mamma.
Svona... Flott.
Mjög gott. Aftur frá byrjun.
Mjög gott. Hendurnar niður.
Æðislegt. Frábært!
Haltu þessu. Flott.
-Hjartanlega velkomin! -Kærar þakkir.
Þið getið hengt af ykkur hérna. Takið upp öll föt sem þið eruð með,
svo veljum við föt fyrir myndatökuna.
-Mjög gjarnan. -Komið!
En gott!
Ef þið mættuð velja stað fyrir sýninguna, hvað mynduð þið velja?
Ég myndi velja Stokkhólm eða Gautaborg.
-Gävle. -Gävle? Ókei.
Ég verð að segja þeim frá. Staðurinn hlýtur að finnast.
Við þurfum að bóka hótel og fá vegabréfsáritun.
Ég veit. En þau verða að fá að vita hvert við ætlum.
Alexander, komdu aðeins lengra. Ida, komdu framar.
Frábært, heyriði. Æðislegt!
Heyriði, sýningin okkar verður í New York!
Ha?!
-Er það satt? -Jebb.
Ég skil ekki neitt.
Guð!
-Mig hefur alltaf dreymt um New York. -Við verðum með sýninguna
á tískuvikunni í New York. Það er þar sem hlutirnir gerast.
-Og þá verðum við þar líka. -Mig hefur lengi langað til New York.
-Er það? -Já.
Fullkomið.
Svona. Fullkomið.
Horfðu inn í myndavélina.
En flott!
-Þetta er allt 9. áratugurinn. -Heldur betur.
-Er þetta ég? -Þetta ert þú.
-Hvernig finnst þér? -Frábært, gaman og mjög óvænt.
Fullkomið.
Vá! Nú erum við með það!
ÞRÍR MÁNUÐIR Í SÝNINGU
Hæ, Alex. Sýningin nálgast.
Við ætlum að þjálfa rétta stöðu. Beint bak og brjóstið fram.
Við setjum bók á höfuðið.
Þú átt að prófa að ganga um beinn í baki.
Þú þarft þess með á sýningunni.
Æfðu, æfðu, æfðu stöðuna þína, Alex.
Æ, helvítis...
Fimm, sex, sjö, átta.
Einn, tveir, þrír, fjórir, fimm, sex, sjö, átta.
Bamm, bamm, kyrr. Bamm, bamm, kyrr.
Sveifla, sveifla, sveifla.
Það hefur verið mjög erfitt að muna hreyfingarnar við dansinn,
sem við eigum að gera á sýningunni.
Það er erfitt og flókið.
Við tökum líka snúning. Bakkið aðeins.
Við tökum svona snúninga þegar við erum lengst frá pallinum.
Stígðu fram. Svo snýrðu þér
og síðan heldurðu áfram. Við göngum aðeins lengra hingað.
Fótinn fram og snúa til að fá nýjan fókus.
-Hvernig líst þér á þetta? -Maður verður dálítið ringlaður.
-Ringlaður? -Já.
Ég verð ringluð og óstöðug.
-Það er ekkert hættulegt. -Það eina sem ég óttast
er að flogaveikin ... Ég er enn hrædd um að fá kast.
Það situr í mér ótti við að ég fái það líka.
Nú er tækifæri til að skapa nýjar minningar um snúninga.
Því þú veist ekkert betra en tískusýningar.
-Ég veit ekkert betra. -Vel gert, Emma.
Nú kemur eitt atriði í viðbót í sýninguna.
Það snýst um þig, Kitty.
Þú átt ekki bara að ganga. Hvað á hún að gera, Annika?
-Þú átt að syngja. -Allt í lagi!
Lagið "Silhouettes" með Avicii.
Þetta verður róleg útgáfa af því. Þú kemur inn í glitrandi stássi,
stendur í miðjunni og syngur. Hefurðu sungið á ensku?
Bara einu sinni, það gekk svona og svona.
-Við förum yfir það síðar. -Takk, mín kæra.
Þá erum við með eitthvað að æfa. Þið megið fara yfir skrefin
svo höfum við eitthvað að vinna út frá.
Ég náði þessu ekki.
Þið æfið þetta. Endurtekning til að minningin
setjist í líkamann.
Come on people, we have all seen...
"All." Það þýðir "allir". Við höfum öll...
Og síðan alla leið til baka í miðjunni.
Og fram. Fínt!
-Hvernig var snúningurinn. -Dálítið ringlaður.
-Ringlaður? -Já.
Komdu með mér.
Réttu fram hendina og tíndu epli hér, epli þar.
Tíndu epli þar, og tíndu epli þar.
Komdu aftur í miðjuna. Síðan snýrðu þér. Gott.
-Sérðu hvað þú gerðir? -Já. Þetta.
-Þú gerðir snúning. -Snúning. Ó!
Þú gerðir snúning við að tína eplin.
Það sem þú gerðir raunar var að...
Þú gerðir það sama þótt þú hugsaðir það ekki.
Einmitt, ég hugsaði það ekki.
Ég held að ég sé dálítið taugaóstyrk
sérstaklega þegar kemur að því að syngja lagið
af því þetta er í fyrsta skipti sem ég geri það.
Í landi og borg þar sem ég hef aldrei verið áður, og kann ekki málið.
Ástæðan fyrir því að mér finnst mikilvægt að sjást
er ekki að mér finnist ég vera svo merkileg.
Ég vil miðla því hver ég er sem manneskja
til að þeir sem halda að það sé eitthvað að okkur fötluðum...
Að sýna þeim að við erum ekki minna virði.
Ókei, við erum kannski öðruvísi, já.
Ég viðurkenni að ég á sminkgleraugu sem ég bjó til
sem ég bar í bænum, já. Ég klæði mig í ólíka stíla
sem kannski passa ekki alltaf saman. En þannig er ég,
og ég skammast mín ekki fyrir að vera öðruvísi.
Ég frétti að tilteknum ungmennum hérna í bænum
þætti ég barnaleg, vansköpuð, og heimsk.
Það eru margir sem finnst þetta um okkur,
en við ætlum að breyta því, hér og nú á tískusýningunni.
Síðan við hittumst hef ég hugsað og skissað, og hugsað um þínar skissur
og hver þú ert og reynt að túlka það í minni hönnun.
Þetta glitrar, þú færð að glitra helling.
Ó, frábært!
Síðan kemur brúðkaupskjóllinn: hvítar blúndur, glitrandi blóm.
-Stórt slör. -Þetta verður æðislegt.
-Heldurðu að þetta verði fínt? -Já, það held ég.
-Nægir þetta? -Já, þetta nægir.
-Ertu tilbúin? -Nei, en gerum þetta.
Ég hugsaði mér fiðrildadraum, því þú ert fiðrildakonan.
-Já. -Þú ert með fiðrildi út um allt.
Fiðrildi tákna oft frelsi og að losna úr fjötrum.
Síðan er eitt enn.
Þá er meiri glans. Heldurðu að þetta geti gengið?
Já. Það væri flott að hafa fleiri fiðrildi...
-Líka í þessum? -Einmitt. Ef það er hægt.
Það verða fullt af fiðrildum og blómum í þessum.
Hérna er áherslan meira á glansinn og kjólinn og hreyfinguna.
Þegar maður skapar tvo hluti vill maður gjarnan hafa þá ólíka.
-Meinarðu að ég fái tvær línur? -Já, já.
Fyrst kemurðu í þessum, síðan ferðu baksviðs,
og skiptir svo í þennan, svo þú verður í báðum.
-Þú ert að grínast? -Nei. Guð!
-En hvað ég varð hrædd! Ertu glöð? -Já!
Komdu. Ég er svo glöð.
-Nú fer ég að gráta af gleði. -Ég líka.
Fyrirgefðu.
-Þú ert svo fín. -Takk, þú ert það líka.
Ég hef óskað mér svo oft að þú værir systir mín.
En dásamlegt!
Það er mikill kærleikur í henni.
Það má enginn vera leiðinlegur við svona góða manneskju.
Guð...
Hún er æðisleg.
MÁNUÐUR Í SÝNINGU
Við verðum að velta fyrir okkur: Hvað er það fyrsta sem áhorfendur fá?
-Ég myndi vilja... -Hvernig stemningu viltu skapa?
Ég vil skapa þá stemningu að ég, sem manneskja, er mjög óörugg, feimin,
og dreg mig oftast í hlé. Ég hugsa um feimnina
og óöryggistilfinninguna. Síðan er ég svona...
Ég finn styrkinn og kraftinn. "Hér er ég."
"Þið hunsið mig ekki. Ég er hér og vil færa ykkur gleði. Takið henni."
Þá verður þetta enn kröftugra, að það sé tilgangur.
Síðan verður það eins og frelsun. Þá gerum við það.
Halló, Pär. Janne Broman frá Fotografiska.
Ég er í New York að horfa á bygginguna. Það hefur öllu seinkað.
Þetta er óreiða. Þetta er bara risastórt byggingarsvæði.
Þú verður að finna annan stað. Þessi gengur ekki. Gangi þér vel.
-New York! -Vel gert.
Takk fyrir.
-Já, helvítin... -Flott!
Þrælflott, Nicklas.
Það verður gaman að ferðast til New York.
-Ég næ því ekki. -Ég næ því ekki heldur.
Við höfum bókað flug og hótel. Allt er tilbúið.
Vandamálið er að finna stað, en við vinnum í því. Þetta er 14. september.
-Núna? -Já.
Jæja!
Við ætlum að vera á tískuvikunni í New York í september.
Það er minna en mánuður til stefnu.
Þetta er tískuvikan.
Pär setti markið hátt þegar hann sagði að við færum til New York.
-Síðan var það ekki klárt. -Eitt af því er staðurinn.
-Ertu að grínast? -Nei, það er satt.
Og það er áhætta.
Ég lofaði öllum í verkefninu að við færum til New York þessa viku.
Ég get ekki tekið það aftur.
Hefurðu tillögur að stað?
Nei, því miður.
Við þurfum stað á Manhattan,
sem tekur 200-300 áhorfendur.
Það er virkilega stutt í þetta, og það er margt að gerast núna.
Þetta getur líka orðið mjög dýrt, hreint út sagt.
Ég trúði ekki að það yrði svona erfitt að finna stað,
en það er það.
Við höfum leitað um allt, en finnum ekkert.
Við höfum skoðað 30-40 ólíka staði, en ekkert hefur virkað.
Nú er þetta farið að verða óvisst.
Tíminn er að verða naumur. Það er ein og hálf vika eftir.
Við fengum samband við konu sem er kannski með lausn.
-Sofia. Pär Johansson frá Svíþjóð. -Hæ, hvað segirðu?
Ég er ekki góður í ensku, en ég vona að þú getir hjálpað mér.
Já, ég skal hjálpa þér.
Við erum með tvær hæðir með sýningarsal og stórum sal á jarðhæð,
þar sem þið getið sýnt.
Við erum líka með VIP-herbergi sem þið fáið aðgang að.
Ég verð að opna glugga, því þetta eru svo góðar fréttir.
-Takk! -Ég trúi varla að þetta sé satt.
-En ég trúi þér. -Þetta er satt.
-Þetta er besta símtal ævi minnar. -Takk! Gaman að tala við þig.
-Sömuleiðis. Bless. -Bless.
Sko, vá!
Þetta er salur þar sem hægt er að gera fullt af ólíkum hlutum.
Það er hægt að setja upp fyrir næstum hvað sem er. Hann rúmar fleiri
og við fáum meira rými til að gera það sem við ætlum að gera.
Nú æfum við. Þetta er síðasta vikan svo við verðum að gera heila sýningu.
Einn, tveir, þrír, fjórir...
EIN VIKA Í SÝNINGU
Ég set Swarovski-kristalla í blómin.
Þú munt glitra eins og...
Þú ert töfrandi!
Þú verður alveg...
-Hvað ertu að tína? -Ég ákvað að tína stjörnur.
Stjörnur, ókei.
-Hvaða stjörnu tínirðu fyrst? -Þá sem mamma á á himnum.
Hún heitir Solveig, því mamma hét Solveig.
Komið öll saman hérna.
Þetta er síðasti dagurin, og við ætlum að gera rennsli.
Þetta er nýtt fyrir alla, með föt og hreyfingar.
Þetta er nýtt fyrir alla sem hér eru. Þess vegna ákváðum við
að gera 1, 2, 3 og 4 fyrir hádegi.
Allir eiga að gera sinn hluta, og æfa og finna taktinn.
Já, við bíðum eftir Kitty.
Hvernig komstu hingað?
Þar sem ég get ekki setið án þess að bakið gefi sig næstum,
-þá gekk ég hingað. -Gekkstu hingað á hækjum?
Það var annað hvort það eða liggja heima í rúminu.
Við ætlum í rennsli með fötum. Hvað finnst þér? Er þetta alvarlegt?
Mér finnst ég þurfa að læra svo mikið.
-Prófaðu að ganga. -Þá get ég verið með ef það sleppur.
-Endilega. -Þess vegna vil ég vera hér og prófa.
-Þú ert flott. Taktu þér tíma. -Ókei.
Þú þarft ekki að vera leið.
Nú ætlum við að herða okkur upp. Nú erum við í New York.
Við virðumst tilbúin. Fyrsta rennsli á tískusýningu. Gjörið svo vel!
Flott, Ida!
Mér þykir virkilega leitt með Kitty, að henni sé svona illt í bakinu.
Ég verð leið þegar ég sé hana.
Gott! Þetta er flott!
Ég er mjög stressuð.
Hvað verður um tískusýninguna ef Kitty kemst ekki með til New York?
Vel að verki staðið, öll sömul.
Farið heim og njótið þess. Þið hafið verið frábær.
-Bráðum fljúgum við til New York! -Jess!
-Ég hristi þetta dálítið. -Ó, en gott!
-Svona. -Þetta var betra.
Hvað gerist ef mér tekst þetta ekki?
Það er ég sem leiði ykkur, ég er fyrst.
-Það færi allt í rugl. -Það myndi gera það.
-Nei, mér finnst það auðvelt. -Finnst þér það auðvelt?
Já.
-Gerirðu aldrei mistök? -Nei.
Ég óttast að það komi glæponar og ráðist á okkur,
ef við færum sjálf um í New York.
Ég finn til mikils ótta.
Fólk er stressað í New York.
Það hleypur, svona, það gengur hratt.
Ef ég geng hratt sé ég ekki skóna mína.
Þá getur gerst að reimarnar losni, og ég get dottið á þeim.
Þá fer ég kannski þangað og fer þangað þegar ég dansa við þig.
Eða eitthvað. Ég held hann sé sofnaður.
Mér finnst ég peppaður og vil virkilega sýna fólki
sem er með ljóta fordóma um okkur
að við skulum sko sýna þeim að þau hafa rangt fyrir sér.
Guð, hvað ég er spennt. Þetta verður svo gaman!
-Eru allir með vegabréfin? -Já!
-Ertu í Bandaríkjunum í fyrsta sinn? -Já.
Ég er svo spennt!
-Ég næ ekki að þetta sé New York. -Ekki ég heldur.
Ég næ þessu ekki enn. Erum við í alvöru í New York?
Eigum við að reyna að taka mynd með þennan fína bakgrunn?
Já, gerum það.
Afsakaðu, geturðu tekið mynd af okkur?
Við verðum að standa saman. Ida, komdu fram. Farðu niður, Ida.
-Þetta var fínt. -Takk!
Ertu fyrirsæta? Þú ert svo há og grönn.
-Takk. Nei, ég er ekki fyrirsæta. -Þú ert mjög falleg.
-Takk! Þú líka. Hafðu það gott. -Sömuleiðis.
-Leit hún út eins og fyrirsæta? -Já, algjörlega.
Ertu með spurningu? Augnablik.
Hvað vildirðu spyrja um?
-Kvíðir þú laugardeginum? -Já.
Ég kvíði því aðeins að ganga á pallinum á laugardag.
En ég held
að það verði mjög gaman! Það verður frábært.
Hvaða tískufrömuðir veita ykkur innblástur?
Ég er mjög hrifin af níunda áratugnum.
Dolce & Gabbana og Gucci.
-Já! Ég elska það mjög mikið. -Eitt augnablik.
Af hverju setjið þið upp tískusýningu? Hver er tilgangurinn?
Við gerum það til að sýna heiminum
að við erum jafneinstök og klár hvert á sinn hátt
þótt við séum fötluð.
Við reynum að skapa gleði fyrir þau sem ekki fá að upplifa þetta.
Að gefa þeim von og draum um að þau geti líka látið stóra drauma rætast.
Ef maður á stóran draum sem mann hefur dreymt frá barnæsku,
þá finnst mér að maður eigi að
uppfylla það, einfaldlega, með því að hafa samband við...
-Mig. -Já, þig eða einhvern annan.
Tiffany & Company. Og Gucci.
-Dolce & Gabbana! -Sjáið sólgleraugun.
Já.
Ég elska þennan jakka. Hann kostar...
-Hann kostar 848 dollara. -Ókei...
Ég á erfitt með peninga og verðgildi.
-Það eru einhver hundruð, ekki satt? -Ef maður hugsar...
-Næstum 700.000 fyrir jakka. -Næstum 700.000 fyrir jakka.
Minn kostaði í kringum þúsund held ég.
-Svo bætir þú við núlli. -Núlli. Já, þá verður það þúsund.
Þetta er dýrt.
Ég myndi óska mér einn svona.
Ég líka. Ég vildi að ég ætti hann.
Takk. Takk!
-En hvað þau voru góð! -Já, þrælgóð.
-Strákarnir voru góðir. -Strákarnir.
-Þeir voru betri. -Fannst þér þeir betri?
-Þeir sýndu nærbuxurnar! -Nærbuxurnar!
Já, það er betra!
Þvílík fagnaðarlæti frá Nicklas þegar strákarnir komu.
Já!
-Lán að þeir voru ekki berir. -Já, guði sé lof!
Þá hefði liðið yfir mig.
-Ekki þangað, hingað! -Komdu, Nicklas.
Komdu, Nicklas!
Manstu þegar ég kom til þín í Gislaved?
Já, ég man eftir því.
-Nú stöndum við hér. -Nú stöndum við hér. Það er ótrúlegt.
Ég hef tekið eftir því að ég hef þroskast.
Ég hef meira sjálfsöryggi og er einhvern veginn öruggari.
Ég hef þroskast mjög mikið, finnst mér.
Mér finnst ég miklu glaðari en ég var áður.
-Sjáðu hér. -Ég sé.
-Heimurinn mun horfa á þig. -Heimurinn mun horfa á mig.
Þetta er ótrúlegt.
Pär...
Á morgun verður borgin okkar.
ÞRÍR TÍMAR Í SÝNINGU
Ég held að ein merkingin hafi lent á vitlausum stað, eða við höfum...
-Halló! -Hæ!
En hvað þetta verður gaman!
Mér datt í hug að hafa fund. Leggið dótið frá ykkur.
-Nú erum við hér. -Já, nú erum við hér.
-Sjáið þið hvar við stöndum? -Já, á sýningarpallinum okkar!
Ég hugsaði að við ættum að fara gegnum merkin.
-Merki? -Komið og sjáið.
-Hérna. Þú stendur hér, Emma. -Hvað sagðirðu?
Stattu á þessu striki. Þarna stendur maður fyrir inngöngu.
Inngangur, ókei.
-Þú átt líka að standa þar, Hillberg. -Ég veit.
Eitt enn. Hérna, þegar þið snúið við gangið þið út að þessari brún.
Þegar þið snúið, standið þið svona.
Er þetta brúðarkjóllinn? Eigum við að ganga þarna? Ég skil ekki.
Bíddu, Emma. Eins og þú gerðir í Hudik.
-Já. -Það voru krossar í Hudik.
-Nú eru línur. -Ég skil ekki alveg.
Bíddu. Þú munt skilja þetta allt.
Þetta er þrælskipulagt, þú getur slakað á.
Farðu í sloppinn, svo byrjum við.
Þetta er erfitt og snúið.
Ef það mistekst þá er ég taugaóstyrk og hrædd
um að áhorfendur muni hugsa að við séum skrýtin
og getum þetta ekki.
Að við séum asnaleg, heimsk og gagnslaus.
Á ég að ganga við brúnina eða beygja?
-Ég skil ekki hvernig ég get það. -Þú getur það.
Pär segir eitthvað og margir aðrir segja eitthvað.
-Þá svimar mig í höfðinu. -Ég skil.
Annika, Sanna og ég, við treystum á ykkur.
Við vitum það... við sem höfum verið með ykkur, að þið eruð atvinnumenn.
Þið þurfið ekki að hafa áhyggjur. Þið munuð eiga staðinn í kvöld.
Fólk mun detta úr sætunum.
Mér er illt í rófubeininu og á engar hækjur til að styðja bakið.
Haltu þér í mig. Þetta gengur vel.
Nú sækjum við hækju Kitty. Hérna!
-Sjáðu, Alex. -Takk, elskan.
Ég hef áhyggjur af sársaukanum
sem ég dragnaðist með og hef gert lengi.
En ég ætla ekki að láta það stoppa mig.
Heyriði. Saman á svið hálf. Eftir korter.
Ég er stressuð og taugaóstyrk.
Ég finn aðeins fyrir kvíða.
Á sama tíma finnst mér ég eigi bara að vera ég sjálf,
taka því rólega og hafa gaman.
Ég er venjuleg. Ég lít svona út.
Það getur enginn breytt því.
Allir á réttum stað.
Byrjum.
Fyrir ekki svo löngu síðan
voru fatlaðir eins og ég geymdir á stórum stofnunum.
Foreldrar voru hvattir til að gefa okkur frá sér
og gleyma því að við værum til.
Svona er þetta ennþá í sumum löndum.
Við viljum breyta því, og þess vegna erum við hér í dag.
Ég biðst aldrei afsökunar á sjálfri mér.
Ég er stolt og vil fá virðingu.
Hlutirnir hafa breyst og nú er komið að því að skína.
Bravó!
Þetta var fullkomið!
-Snögg skot. -Af stað!
Ef mamma sæi mig, myndi hún hugsa: "Stelpan mín".
"Hún er hæfileikarík."
"Hún er eins og alvöru fyrirsæta í Vogue-tímaritinu."
-Þetta gekk frábærlega! -Já!
Þetta er frábært starf!
Kæru vinir og góðir gestir hér kemur Emma Örtlund!
Ég er svo hamingjusöm.
Mér finnst mjög gaman að vera hér í dag.
Janne.
Við erum tvær prinsessur hérna í New York í dag.
Mér finnst ég frjáls þegar ég vinn með Emmu. Ég finn til gleði.
Af hverju?
Ég get ekki útskýrt það.
Spurðu hana frekar.
Við erum falleg og fólk með Downs er fallegt.
Mér finnst tímabært að ljós þeirra skíni.
Kærar þakkir. Þið eruð falleg!
-Hvernig var tilfinningin? -Hún var töfrum líkust.
Alveg hreint undursamleg.
-Hvað gerum við nú? -Nú förum við að versla!
Sjáðu! Ég er í Amelia, á forsíðunni!
Ég er í tímaritinu! Ég er módel!
Vitið þið hvernig maður kemur eldiviðnum upp á loftið?
Maður kveikir upp í honum!
-Hillberg! -Já.
-Vaknaðu! -Ég er vakandi.
-Nei, þú ert sofandi. -Nei!
-Haltu kjafti, Pär. -"Haltu kjafti, Pär"?
Þýðandi: Áki Guðni Karlsson www.plint.com