Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Czekaj!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Alice?
Alice, czekaj!
Alice!
Nie rozdzielajmy się.
KATASTROFA JĄDROWA
WYPADEK CZY WOJNA?
KONFLIKT JĄDROWY
CZY WISI W POWIETRZU WOJNA ŚWIATOWA?
Alice?
Alice!
Hej.
Znów je słyszałam.
Zrobisz to, co zawsze?
Odejdźcie, straszne potwory.
Odejdźcie. Nie macie tu co robić.
To wytwory twojej wyobraźni.
Nie są prawdziwe.
Mogę ją wyłączyć?
Nie.
Wyobraźnia jest czymś cennym.
Nie wyłączaj jej.
Naucz się z niej korzystać.
Gdy gram w sztuce na scenie, muszę jej używać.
Czy to nie jest straszne?
Jest,
ale czasem trzeba zmierzyć się z lękiem.
Wtedy będziesz się mniej bała.
Och.
A to kto?
Dziewczynka z sąsiedztwa zgubiła go, gdy się wyprowadzali.
- Mamo! - W porządku.
- Nie martw się. - Sprawisz, że sobie pójdą?
Jestem przy tobie, nic ci nie grozi.
- Chodź. - Proszę nas wpuścić!
Musimy coś zrobić.
Nie może tak dalej być.
Musimy przeć naprzód.
I tyle.
Nic innego nie robimy.
Straciliśmy wszystko, Leo.
Mamy siebie.
I Alice.
Nie możemy się poddać.
Wszystko się ułoży.
Skąd wiesz?
Bo musi.
TEATR NARODOWY PRZEDSTAWIA: MAKBET
Chodźcie!
Ucieknijcie od zmartwień i obejrzyjcie przedstawienie Mathiasa Vinterberga.
Dostaniecie posiłek.
Chodźcie.
Zostań.
Słuchajcie!
- Leo... - Zaraz wrócę.
Tak! Chodźcie!
Chodźcie wszyscy!
Ucieknijcie od zmartwień i obejrzyjcie przedstawienie Mathiasa Vinterberga.
Wieczorem dwa pokazy.
Tylko dziś.
Dostaniecie posiłek.
Wystarczy dla wszystkich!
Naprawdę będzie przedstawienie?
Przyda nam się mała odskocznia
w tych strasznych chwilach, prawda?
Skąd macie jedzenie?
Mathias to dobry człowiek.
Chce pomóc.
Ostatnio rzadko gramy, ale on się stara.
Ile biletów dla pani?
Po ile są?
A ile pani ma?
Jak mogą prowadzić teatr?
O jedzeniu nie wspomnę.
- To się nie trzyma kupy. - A jeśli to coś dobrego?
Jacobie, musimy wierzyć, że wszystko się ułoży.
- A co z Alice? - Nasza bezczynność jej nie służy.
A gdybyśmy ją zabrali?
Rozejrzyj się.
Co mamy do stracenia?
Pamiętasz, jak snuliśmy plany?
Jak marzyliśmy?
Zapominaliśmy o obiedzie.
Teraz to nie do pomyślenia.
A jeśli możemy sprawić, że Alice się uśmiechnie?
Tylko dziś.
MATHIAS VINTERBERG PRZEDSTAWIA HOTEL
Dobry wieczór! Witajcie!
Dziękuję za przybycie!
Przed państwem wspaniały pokaz.
Dziękuję.
Specjalne przedstawienie Mathiasa Vinterberga.
Dziękuję.
Dzięki.
Dzieci nie wpuszczamy.
Jest z nami.
To nie sztuka dla dzieci.
Już dobrze, Arnold.
W porządku.
Spójrzmy prawdzie w oczy...
dzieci doświadczyły gorszych tragedii.
Tak.
Jak masz na imię?
Alice.
Lubisz przygody?
Ja też.
Mogę ci pokazać krainę czarów?
Tak.
Zapraszam.
- Dziękuję. - Chodźcie.
Wchodzić.
Zapraszamy!
To jedyne w swoim rodzaju przedstawienie!
Aż trudno w to uwierzyć.
Byliście tu kiedyś?
Nie.
A wy?
Nie.
Jestem Leonora.
- To Alice. - Cześć.
I mój mąż, Jacob.
- Hej. - Cześć.
Jestem Lars. A to są Kathrine i Susanne.
Cześć.
Jak weszła Susanne?
Jak to?
Dla niej też zrobili wyjątek?
Jak pozostać ludźmi...
w takich czasach?
Co odróżnia nas od zwierząt?
Miłość...
strata, nadzieja, cierpienie.
Oczekiwania?
Jedno jest pewne.
Przetrwanie nie wystarczy.
Musimy czuć.
W takim razie...
panie i panowie...
witajcie w teatrze.
Przedstawienie nie odbędzie się na scenie.
Nie ma audytorium, rzędów siedzeń...
nie ma przerwy.
Naszą sceną jest hotel.
Gdy przejdziecie przez drzwi, podążajcie za wszystkim, co was zainteresuje.
I wreszcie...
panie i panowie...
przypominam, że wszystko, co się dziś wydarzy, jest na niby.
Wszystko jest przedstawieniem.
Wszystko.
Rozdamy wam maski.
Nie zdejmujcie ich.
To jedyne, co odróżni was od aktorów.
Maska oznacza widza.
Twarz
oznacza aktora.
Przyjaciele...
zapomnijcie o świecie na zewnątrz.
Dziś doświadczycie czegoś wyjątkowego.
Zaczyna się.
Już wróciłaś?
- Nie interesuj się. - Rakel, nie kłóć się z Mathiasem.
- Co masz na myśli? - Dziś urodziny naszej córki, pamiętasz?
I kto to mówi. Cały dzień nic tylko pijesz...
Milcz! Nie rozśmiesza cię? O to chodzi?
- Nie... - Nie zabawia cię?
Problem tkwi w tym...
Wszystko dobrze?
Ciągle przez niego płaczę.
- Dzięki, że spytałeś, Davidzie. - Wisi mi to.
- Ale jesteś miły. - Pewnie.
Typowe zagranie.
- Zostań. - Idę się napić.
Mogę?
Za kim chcesz pójść, Alice?
Alice?
Może za Rakel?
Chodźmy za Rakel.
W drogę.
Sofie!
Jens?
Sofie?
Myślałem, że cię więcej nie zobaczę. Chodź.
Idźmy dalej.
Dadzą nam coś na wynos?
- Do Szekspira im daleko. - Daj spokój.
Ups!
Chodź, Alice.
Nie.
Nie wiem.
Co z nim jest nie tak?
Znajdźmy Rakel.
Jeśli mamy przez to przejść, musisz coś zrobić.
- Odwróciłaś się od swojej rodziny. - Nie słuchasz!
Śpi.
- Mamo? - To wszystko na niby.
Zdmuchnąłeś świeczki?
Prosiła, bym życzył ci dobrej nocy.
Gdybyś tylko rozumiał mnie tak dobrze, jak postaci w twoich sztukach.
Mathias.
- Nie damy sobie drugiej szansy? - Po co wróciłaś tym razem?
OD RAKEL
By przypomnieć ci, co nas łączyło.
To, co nas łączyło...
nie żyje.
Mamo, dlaczego ona płacze?
Musimy oglądać, by się dowiedzieć.
- Pokój gotowy? - Który numer?
405.
Powinien być dostępny.
- Myślisz, że jej się podoba? - Tak, ma to po matce.
Zobaczmy, dokąd pójdzie.
Chodź.
Gdzie Rakel?
Co to było?
Nie wiem. Czy to aktorka?
- Nie wiem. - Hm?
Mamo?
To tylko pokaz.
Spokojnie, to dzieje się na niby.
Wszystko gra?
Chcesz iść do domu?
Dobrze.
O którym pokoju mówiła Rakel?
Czy nie 405?
Właśnie tak. Chcesz tam pójść?
To idziemy.
Co jest?
Gdzie są wszyscy?
Pewnie chodzą za aktorami,
tak jak my.
Niedaleko jest pokój Rakel. Chodźmy.
Halo?
Alice?
Rakel?
To nie to piętro.
- Alice! - 525...
- Nie chodź sama, mówiliśmy ci już. - 526...
Co to jest?
Alice?
Alice!
Alice, czekaj.
Rakel poszła inną drogą.
- Nie rób tego. - Czego?
- Nie uciekaj nam. - Ale...
Poszłam za Rakel, tak jak mówiliście.
- Wiem, co mówiłem, ale... - Poszukaj pokoju Rakel.
Co robisz?
Martwimy się, ale nie straszmy jej.
Daj jej być dziesięciolatką.
Dokąd miałaby pójść?
533...
Spójrz na nas. Kiedyś byliśmy spokojniejsi.
534, 535...
Wszystko będzie dobrze.
Hej, Alice, a może...?
Alice?
Alice!
Przecież tu była, liczyła: „534, 535, 53...”.
Sześć.
- Alice, słyszę cię. Wyjdź. - Nie żartuj.
Wyjdź stamtąd!
Jacob!
Alice?
Jesteś tu?
Alice!
Gdzie jesteś, Alice?
Gdzie jesteś?
Wiedziałem.
- Wiedziałem, kurwa! - Jacob.
- Nie. - Mówiłem, że coś tu nie gra.
Alice!
Lars?
Susanne?
Kathrine?
Nie mogę ich znaleźć. Szukałam wszędzie. Byli przy mnie i nagle zniknęli.
Alice też nie ma.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
- Muszą gdzieś być. - Szukałam wszędzie.
Pokój Rakel.
Alice go szukała.
Może się tam przekradła.
Jest na dole.
Jesteś tu, Alice?
- Lars. Susanne. - Alice?
Sprawdzę sypialnię.
Gdzie ona jest?
Chodź.
To niemożliwe.
Co się stało?
Mrugnęło.
Oko mrugnęło!
To tylko obraz.
Co to?
Należał do Kathrine.
Widziałeś dziewczynkę? Nie możemy znaleźć córki.
Gdzie są wszyscy?
Aktorzy czy widownia?
Co?
Pokażcie maski.
Wyrzuciliśmy je.
Alice?
Nie.
- Halo? - Nie mogę.
- Pracujesz tu? - Dłużej tak nie mogę.
Widziałeś dziewczynkę? Szukamy córki.
Zabrali mnie. Zmienili w coś, czym nigdy nie chciałem być.
- Co? - Pomożesz nam?
- Szukamy córki. - Nie mogę tak dłużej.
- Czego nie możesz? - Zabrali mnie.
Jacob...
- Zostaw go. - O czym ty mówisz?
Was też zabiorą!
- Czekaj... - Nikomu nie ufajcie!
Nie!
Leo!
Leo.
- Dlaczego to zrobił? - Musimy to wyprzeć.
Skup się na Alice.
- Ale dlaczego to zrobił? - Skup się na Alice.
Dobrze?
Jesteście nowi?
Spotkanie w auli.
Hans, wystarczy.
Możesz przestać udawać.
Jesteśmy spóźnieni.
Alice?
Proszę...
Powiedzcie, że widzieliście Kathrine albo Susanne.
- Proszę... - Lars?
Co tu robisz? Co to jest?
- Nie wiem. - Czy to kostiumy?
Leo?
Daj mi królika.
Co to?
- Słodkie. - Co?
Nie jest prawdziwa.
To sztuczna krew.
Co?
Może to wszystko część przedstawienia.
- Więc czemu Alice by zniknęła? - I Kathrine?
Rakel wspomniała coś o auli.
- Znajdźmy ją. - Za mną.
Jeśli mamy przetrwać, musicie mi zaufać.
Nie wszystko musicie wiedzieć.
Tak jest bezpieczniej.
Trzymajmy się razem.
Musimy...
trzymać się razem niczym rodzina.
Niczym rodzina.
Zbierzcie wszystko.
Trzymamy się razem niczym rodzina.
Póki sobie ufamy...
to nas nie pożre.
Jak się przekonać, czy to przedstawienie?
Idźmy za nimi.
Wiecie, skąd jesteście.
Leo, chodź. Nie ma jej tu.
Wiecie, co tu mamy.
Jeśli nie będziemy razem niczym rodzina...
to nas pożre.
Mamo?
Ktoś właśnie przeszedł przez ścianę.
Co?
- Jak to? - No tak.
Też chcę ją znaleźć.
Nie żartuję. Ktoś przeszedł przez obraz.
Chodź. Idziemy.
Alice?
Czy oni coś palą?
Nie. Co palą?
Co oni palą?
Ubrania.
Palą ubrania.
Nic więcej.
Leo.
Cholera!
Jacob.
- Uspokój się. - O co w tym chodzi? Co jej zrobili?
Nie wiem.
Dowiedzmy się, co stało się z resztą, a potem znajdziemy Alice.
Z resztą?
Są tam.
Nie.
Pobudka! Rozejrzyj się!
Żyjesz w jakiejś jebanej fantazji.
- Wciąż wierzysz, że się ułoży? - Tak!
Jak to możliwe?
Bo muszę w to wierzyć!
Muszę.
To przez ciebie tu jesteśmy.
Nie ruszaj się.
Przekonujący byłem, co?
Chodź ze mną. Natychmiast.
Zabierzmy jego.
Lars?
Nie utrudniaj.
Nie.
Chodzi o przetrwanie.
Biegnij!
Znajdź Alice!
CÓRKA ZNANEGO REŻYSERA ZGINĘŁA W POŻARZE
KUPUJE HOTEL, W KTÓRYM ZABITO CÓRKĘ
Hans.
Hans, do auli. Kolejne przestawienie zaraz się zacznie.
OD RAKEL
Alice.
Witamy nowych rekrutów.
Dobry wieczór.
Być może będziecie znali ludzi z widowni.
Słabo się złożyło, wiem.
Ale póki będą mieć maski, nie rozpoznacie ich.
Tak będzie łatwiej.
Najpierw trzeba rozproszyć widownię.
Ich jest więcej.
Każde z was musi stworzyć
na tyle intrygującego bohatera, by kogoś za sobą pociągnąć.
Zrozumiano?
Jeśli za szybko się połapią, mogą nas przechytrzyć.
I proszę, nie zgrywajcie bohaterów.
Jeśli coś was przerasta...
...mamy ich przekazać komuś z doświadczeniem.
Dobrze.
Jeszcze raz, od początku.
Zanim przyjdzie nowa widownia.
No więc...
Rakel.
- Bardziej emocjonalnie. - Grałam emocjonalnie.
Czego ode mnie chcesz?
Dobrze wiesz.
Chcesz odzyskać żonę.
Nigdy nią nie będę.
Słucham?
Staram się, jak mogę.
Sądzisz, że biorę cię za pewnik?
Tak.
Wybacz, nie chciałem.
Na pewno cię to zabolało.
Wybacz.
Dzięki.
Musimy się trzymać razem.
I być wdzięczni.
Bo jeśli zapomnisz o tym, co dla ciebie zrobiłem...
jeśli zapomnisz o tym, gdzie byłaś,
gdy przyjąłem cię z otwartymi ramionami...
Jeśli zapomnisz,
co dla ciebie zrobiłem...
to być może rozważę odesłanie cię na chłód,
z którego przyszłaś.
- Wybacz mi. - Właśnie.
Proszę.
Wybacz mi, Mathiasie.
Chcę to usłyszeć.
Będę, kimkolwiek zechcesz.
Dobrze.
Kto otworzył zapadnię? Spadłam do tunelu.
Zgubiłam kolczyk.
Jeśli nie ma pytań, zaczynamy.
Akcja!
Alice?
Mamo?
Mamo!
Mamo?
Idę po kolczyk.
Tunel nie jest dla aktorów. Rozkaz Mathiasa.
Dlaczego? Co tam robicie?
Rozkaz Mathiasa.
Witamy, witamy!
Dziękuję.
Witajcie na wspaniałym przedstawieniu!
Wchodźcie, witamy!
Alice?
Jeśli ktoś nie spadnie, popchnijcie go,
a ludzie w tunelu zajmą się resztą.
Lars?
Dołącz do nas.
Nikt tu nie przetrwał tak długo, jak ty.
I podobno jesteś też cenioną aktorką.
Twoi aktorzy...
wiedzą, że ich jecie?
Co byś zrobiła, by twoja rodzina przeżyła?
Wypuść mnie.
Dokąd byś poszła?
Do domu.
By umrzeć z głodu?
By być z rodziną.
Twoja rodzina jest tu.
Dołącz do nas.
Nigdy.
To zostanie między nami.
Dopilnuję, byście dostali lepszy pokój.
Nie.
Wybacz. Nie chciałem ci jej odbierać.
Nie.
Gdzie ona jest?
Gdzie moja córka?
Jesteście mordercami!
Nie.
Jesteśmy ocaleńcami, Leo.
Nie nazywaj mnie tak.
Masz rację.
Tylko Jakob tak mówi.
On zrozumiał.
Droga wolna, Lars.
Jacob?
Jacob! Pomóż mi zejść.
- Przekonam ją. - Jacob.
Jacob.
Mają rację.
Nic nas nie czeka poza tym hotelem.
Umrzemy z głodu jak reszta.
Nie wiesz tego.
Tylko w ten sposób nas uratuję.
Możemy do nich dołączyć.
Możemy znaleźć w życiu jakiś cel. Nie widzisz tego?
Możemy znów być rodziną.
To może być nasza rodzina.
Nie mówisz poważnie.
Znajdziemy sposób. Razem. Zawsze się udawało.
Jak?
Zobacz, co zrobili Alice.
Spójrz, co zrobili.
Musimy zostać w hotelu, Leo.
Nigdy.
Jacob, Jacob...
Nie musisz zostawać.
- Mogę? - Co ty wyprawiasz?
Muszę zdobyć ich zaufanie.
Wybacz mi, nie powinniśmy byli tu przychodzić.
Spójrz na mnie. To ja.
To przecież ja.
To ja, Jacobie!
Co się dzieje?
Jacob, nie.
Nie!
Za tobą!
Jacob?
Przepraszam.
Dlaczego to musiała być Alice?
Już dobrze.
Jacob?
Jacob.
Alice?
Jak pozostać ludźmi...
w takich czasach?
Świetnie!
Gdy głód i nędza dyktują nam warunki?
Co odróżnia nas od zwierząt?
Miłość,
strata,
nadzieja,
tęsknota?
Jedno jest pewne.
Przetrwanie nie wystarczy.
Musimy czuć.
W takim razie...
witajcie...
w teatrze.
Panie i panowie,
witajcie w teatrze.
Sofie!
Dziś sięgniecie do swojego człowieczeństwa.
Rozdamy wam maski.
Rozdamy wam teraz maski.
To jedyne...
...co odróżni was od aktorów.
Będziecie się zastanawiać, czy to prawda czy fikcja.
Zapewniam was, wszystko jest przedstawieniem.
Wszystko.
Pomocy!
Nie!
Gdzie ona jest?
Witamy. Miło, że do nas dołączyłaś.
- Gdzie twój mąż? - Krew na sukience jest sztuczna.
- Gdzie jest Lars? - Oddaj mi Alice! Albo cię zdemaskuję.
- Usiądź... - Mamy przewagę liczebną.
Gdzie ona jest?
To nie jest sztuka.
To wymówka, by nas rozdzielić. Wtedy łatwiej nas zabić.
A to nie jest reżyser
czy manager hotelu, czy jakkolwiek się przedstawił.
To morderca.
Odebrał mi rodzinę
i odbierze także wasze.
Nie tylko was zabiją,
ale gdy już umrzecie, wszystkich was...
zjedzą.
Mówię prawdę.
To nie jest sztuka, to prawda!
Zabrał mi córkę!
Dałem ci wybór.
Gdybyś zrozumiała, że przeżycie nie jest wstydem, wciąż miałabyś rodzinę.
Ale nie rozumiesz.
Witaj w moim...
teatrze.
Odejdźcie,
straszne potwory, odejdźcie.
Co ty robisz?
Odejdźcie!
Nie boję się was.
Jestem Leonora,
jestem matką Alice
i nikogo do niej nie dopuszczę.
Nie...
Zatrzymać ich.
Brać ją!
Nie!
Tam nic nie ma!
Na zewnątrz nic nie ma.
Boże...
Mówiłeś, że sprzedajemy ich cenne przedmioty.
- Zrobiłem, co musiałem, by przetrwać. - Jedząc ludzi?
Gdyby nie ja, już byście nie żyli. Tam nic nie ma!
Wolałabym umrzeć!
To koniec.
Twój koniec.
Teraz wiecie, jak to jest stracić rodzinę.
Boli, prawda?
Gdzie ona jest?
W końcu ją dorwałem.
Co jej zrobiłeś?
Przypominała moją córkę.
Jej... oczy.
Uśmiechała się jak ona.
Tajemniczo.
Ale to nie było prawdziwe.
Teraz ty też jesteś sama.
Trzymałem was przy życiu!
Powinniście mi dziękować!
Mamo?
Nie.
Mamo?
Nie.
Proszę, nie.
- Zostaw mnie samą. - Mamo?
Mamo.
Alice?
Gdzie byłaś?
Spytał, czy chcę wziąć udział w sztuce.
Myślałam, że nie żyjesz.
- Jestem tutaj. - Tak.
Jesteś.
Mamo.
Alice.
Niech no ci się przyjrzę.
Gdzie tata?
Od teraz jesteśmy we dwie.
Napisy: Marta Przepiórkowska