Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bir, iki, üç, dört.
Dört bir yanımı saran erkek ve kadınlarla
yaptığım 45 yıllık sohbetin tam ortasındayım.
Şimdi, bazılarınızla, sanırım, daha yeni konuşmaya başladık.
Ama şöyle ya da böyle,
bu sohbetin esaslı, eğlenceli ve ilginç olmasına çabaladım.
Gitar çalmaya başladım
çünkü konuşabileceğim ve uyuşabileceğim birini arıyordum.
Sanırım en çılgın hayallerimden bile daha iyisi oldu.
Bunca zaman sonra bile,
bu iletişim isteğimin yanıcı hissini duyabiliyorum.
Her sabah uyandığımda orada duruyor.
Gün içinde benimle beraber yürüyor.
Ve her gece yattığımda yanımda oluyor.
Geçen 50 yıl boyunca, bir an bile dinmedi.
Bunu neye borçluyum, gerçekten bilmiyorum.
Yalnızlık, açlık, ego, tutku, arzu,
hissedilmek ve duyulmak isteği mi,
ya da hepsi mi?
Tek bildiğim şey hayatımın en sürekli dürtüsü olduğu.
Kalbimin ritmik atışı kadar
konuşma ihtiyacımdan da eminim.
Beyler, toplanın.
Not defterlerinizi çıkarın. Hazır edin.
Not defterlerinizi alın ve toplanın.
Not defterim. Hazır.
Seninkinden daha iyi.
Dostum, kar yağıyor.
-Öyle. -Kar yağıyor.
Dün gece saat 9'a kadar ön bahçede ateşin başında oturdum.
Bugün, kar yağıyor.
İşte sonbaharda Jersey havası.
Neyse ki, sonu geldi.
-İlk iki dörtlük, değil mi? -Evet.
Sonra yarım dörtlük altı, yarım dörtlük bir, yarım dörtlük dört.
Tamam, deneyelim.
Bir, iki. Bir, iki, üç, dört.
Henüz ayak yok.
Sanırım orayı çok uzattık, Roy.
Bence şöyle, bir, iki, üç, dört. Tek akor.
Roy, mi minöre çok çabuk geçiyorsun.
-Orası kırılma yeri. -Hayır...
Değil...
Evet, öyle... Evet, orası... iki dörtlük bir.
The E Street Band çok iyi akortlanmış
harika esnek ve güçlü bir enstrümandır.
Bir, iki, üç. Tek akor.
Kelebek gibi uçabilir ve arı gibi sokabilirler.
Yıllardır beraber çalmak
o iyi akort edilmiş yarış makinesinin
stüdyoda kolay ve verimli çalışmasını sağlıyor.
Ayak.
Biz 45 yıldır üreten, on yıllardır saflaştıran
ve sizin karşınızda bu dayanma gücünü ortaya çıkaran bir ekibiz.
Bekle, bekle, bekle.
İntro ilerleyişi sadece introda kalacak.
Tekrar devam etmeyecek. Sonra şarkıya bağlı kalmalısınız.
Seyircimizin hizmetindeyiz.
Ödemeler harika ama sizin sayenizde buradayız.
Bu büyük bir haber.
Şimdi, deneyebileceğimiz bir şey daha var.
Bu bizim amacımızı zorlaştıran bir bağlılık,
yap ya da öl hissimiz.
Küçük fazladan bir riff ama oturdu mu bilmiyorum.
E Street Band bir iş değil. Bir davet, bir çağırış.
Hem hayatınızdaki en önemli şey,
hem de, tabii ki, sadece rock n' roll.
Tamamdır, E Streetçiler! Yapalım şu işi.
Bu insanlar arkadaşım, beraber çaldığım kadınlar ve erkekler:
Steve Van Zandt...
Max Weinberg...
Roy Bittan...
Garry Tallent...
Patti Scialfa...
Nils Lofgren...
Charlie Giordano...
Soozie Tyrell...
Jake Clemons.
Ve iki yokluktaki iki üye daha...
Danny Federici ve Clarence Clemons.
İşte bu E Street Band.
İyi oldu. Gerçekten iyi.
-Dinleyelim mi? -Evet.
Bir, iki, üç, dört.
Roy, biraz daha köşeli, dostum.
E Street, E Street, E Street!
Daha mı yüksek çalayım?
-Hayır, yüksek çalma. -Tamam.
Ama kısıkta olmasın.
Eğleniyoruz, lanet olsun.
Burada bir garson var mıdır?
Hayır.
Beatles takvimine geri dönmeliyiz.
Bir şarkı için üç saat, o kadar. Beatles öyle yapardı.
İyi bir öneri.
Eğer cumartesi ve pazar çalışırsak, iki albüm yapabiliriz.
Tamam, durun.
Bir nedenden dolayı gitarım gürlüyor ve onu kontrol edemiyorum.
Sesi dünkünden 30 kat daha fazla açık.
-Yok ettik. -Tamam, durun.
Garry'nin sıkıntısı var.
Tamam, birkaç dakika duralım ve şunu halledelim.
Bugün ince. İnce tınlıyor.
-Üstüne söyleyebilirsin. -Evet.
Onunla "doo" yaparken,
ilk o başlasın, ve sonra ben üstüne söylemek isterim.
Şöyle miydi... Girişi tekrar alabilir miyim?
Bruce söylerken üstüne gelen armoniyi duymak istiyoruz...
Bu kuzenim Frank. Bakalım, anlatabilecek miyiz?
Selam, millet. Nasılsınız?
Tüm Jersey Kıyısı'nın swing dansı şampiyonu
ve bana gitarda ilk akortları öğreten adam.
Vay be.
Bunların hepsi orijinal gitarlarım.
Kent'im, ilk gitarım.
Bir tane de Sears and Roebuck vardı, değil mi?
George Theiss'ın vardı, kutulu.
Evet. Şu şeylerden...
George Theiss'te hoparlörü içinde olan gitarlardan vardı.
Gitarın içinde mi?
Ayrıca kutusunda hoparlörü olandan da vardı.
Bilirsin, eski Sears and Roebuck's gitarları...
Tamam, Sears.
Hepsi felaketti. Gitarın içinde hoparlörü olan...
Bak, hoparlör tam buradaydı.
Berbat bir sesi vardı.
Hepimizin vardı.
Güneşli bir Temmuz gününde,
Castiles'den eski bir grup arkadaşımın yatağının başında duruyordum,
George Theiss'in.
George, 68 yaşında, akciğer kanserinin son aşamalarındaydı ve ölüme çok yakındı.
George kız kardeşim Ginny'le çıkmıştı
ve South Street'teki evimizden beni alıp
hayatımın en büyük maceralarından biri için yola çıkardı.
İlk gerçek grubuma dahil olmuştum, the Castiles.
The Castiles 1965 ve 1968 yılları arasında başarılı ve tarihe geçen
üç patlayıcı yıl geçirdi.
60ların sonsuzluğunda
ve destansı tarihi ve kültürel olayların içinde üç yıl.
Genç bir rock n' roll grubunda olmak barut fıçısında oturmak gibiydi.
Bu çok uzun zaman önceydi.
Ama bazı şeyler sizde iz bırakır ve asla silinmezler.
Ömür boyu sürerler.
George'un ölümüyle,
büyük Castiles'ın yaşayan son üyesi oldum...
yaşayan son üyesi.
Bunu çok düşündüm... çok uzun süre.
Ve bu düşünüşler sonunda yazdığım bu şarkıya dönüştü.
Letter To You.
Müzik ansızın gelir.
Bazen... ve sadece bazen...
bu şekilde olur.
Bu müzik, bu şarkılar,
bana Freehold'daki kan kardeşlerime olan borcumu hatırlatıyor.
Ve bu derin ve kalpten teşekkürüm Diana ve George Theiss'e,
Bart Haynes'a, Frank Marziotti'ye, Curt Fluhr'a,
Paul Popkin'e, Bob Alfano'ya ve Vinny Maniello'ya gidiyor.
Dostlarıma, grup arkadaşlarıma
ve ilk ve en büyük rock okuluma, the Castiles'dan sınıf arkadaşlarıma.
Bu "Last Man Standing."
İyi bir kayıt oldu. Evet, iyi oldu.
Ne diyorsun, kardeşim? Ne diyorsun?
-Hoş geldin. Hoş geldin! -İkincisi iyiydi.
Kral, Jonny Boy Landau.
Canlı ve kanlı karşımızda.
Beyler ve bayanlar, yola içelim!
Evet.
-San Siro! -San Siro!
-San Siro'daki açılışa. -Oh, San Siro. Hadi bakalım.
-Dört gecenin ilkine. -Dört gecenin ilkine.
-Bunu sevdim. -Değil mi?
San Siro'da dört gece.
-İtalyan nüfusunun yarısı eder. -Neden olmasın?
-Bence tüm nüfus... -Ve bu sadece matine.
-Gidiyoruz. Hazırlanın! -Evet.
Hatırlıyorum, bir keresinde "Promised Land"i çalarken durduğumuzda,
sonraki şarkıyı başlatmakta sıkıntı yaşamıştın,
çünkü hep bir ağızdan söylüyorlardı, kim durmak ister ki?
Napoli'de çalmıştık.
"Rosalita"nın içindeki riffleri söylüyorlardı.
Sanki, en içindekileri... küçük, garip iç kulak tınılarını.
Asıl olanları değil.
Şarkının içindeki garip ve küçük olanları, anlarsın ya, söylediklerini duyuyorsun.
Oradaki insanların hepsi müzikal açıdan inanılmazlar.
Orası annemin ve Dora'nın ve Eda'nın ve...
Bugün buradaysak o insanlar sayesinde.
Evet. Evet.
Frank, sen de gitar çaldın mı?
Çok az. Pek sayılmaz. Tekrar başlıyorum.
Yeni bir gitarı var.
Bir gün sahnede E Street Band'le beraber bir yeri olacak.
Yerinde olsam, bu avantajı kullanırdım.
Biliyorum.
Benim için, başından beri, pop her zaman gürültülü bir meditasyondu.
Herkesin kendine has dua etme biçimi vardır.
Ben dualarımı üç dakikaya ve bir 45'lik plağa sığdırdım.
Saf popun gücü, melodinin güzel basitliği.
Dakikalar içinde yapılan tam bir karakter çalışması.
180 saniyedeki veya azındaki hayat.
Eğer doğru yaparsanız, duanın gücüne sahip olur.
Harika işti, beyler.
Mi.
La.
Do-diyez minör.
Sol-bemol.
Bence saksafon solodan hemen sonra...
sözleri söylediğin dörtlüğe girmeliyiz.
Biz... Biz... farklı bir şey yaparız, hepsi bu.
"Letter To You"nun girişinden mi bahsediyoruz?
-Böyle mi? -Daha kısa yapabilirsin.
Geliyor ve sonra büyük bir kreşendo. Anladın mı?
Büyük kreşendo ile... Çünkü ağır bir şeyler söyleyecek.
-Zilde mi? -Evet, evet.
Evet, bırak gitsin. Bırak gitsin.
The E Street Band hayal kurdurur, düşündürür ve yazdırır.
Arkadaşlarımın yanındayken,
aklımın belirli bir kısmını özgür olabilmeleri için
sadece onlara ayırıyorum,
ve bin rüyalı bir evde yaşamaya başlıyorum.
O evde olanlar benim için önemli.
Tanrı bizi mükemmel yaratmadı,
ama burada daha iyi meleklerimin sesiyle konuşmaya çalışıyorum.
Bize ilgi gören ve güvenilen bir ruhun mülkiyeti için
araçlar bahşedildi.
Ve bunun için çalışmak gerekir.
Sevgi, özgürlük, kardeşlik gibi iyi bir hayat kurmanın ve uygar toplumun
temel fikirleri üzerine kurulmuş prensiplere dayanan
bir çalışma.
Bu evde olanlar önemli.
Şimdi, kardeşlerim, her neredeyseniz...
gelin bu evi aydınlatalım.
-İyi oldu. -Dinlemek ister misin?
Evet, hadi dinleyelim.
Ne kadar da güzel bir grup soundu yakaladık.
Harika oldu.
-Teşekkürler. -Hiç ayrılmamışız gibi.
Ayrıldık, ama daha iyi olabilmek için. Sonra geri döndük.
Bu doğru.
Profesör, yapmak için doğduğun şeyi yap.
Çal şu Glockenspiel'i.
Kulaklık bulur bulmaz çalacağım.
Dan Federici'nin ruhuna gitsin, lütfen.
Dan Federici.
Hayaleti peşimizde.
Yarın 50 yıllık şarkıları düzenleyeceğiz.
Onları akustik demo olarak John Hammond zamanı kaydetmiştim.
Greetings from Asbury Park öncesi.
-Vahşi sözlere hazır olun. -Evet.
-Senin için bir fikrim var, Bruce. -Devam et.
Nakaratı söylerken...
...sonra duruyorlar, sadece sen çalmaya devam etsen...
...başlarlar. Yani, sadece sen kalsan.
-Bam. Olabilir. -Kesinlikle.
Yazın, dışarıda sahnesi olurdu. Dışarıda çalardık. Çok güzeldi.
LE TEENDEZVOUS ŞEHİR KULÜBÜ BU GECE "THE CASTILES"
Herkesin bildiği gençlere özel ilk gece kulübü oydu.
-Daha önce duyan var mı? -İnanılmaz.
Gençlere özel bir şehir kulübü gibiydi.
Çocukların hepsi orta ve üst sınıftı, anladın mı?
Özel okullular.
Yani, bizim geldiğimiz yerden gelip de bir konser ayarlamak
oldukça önemliydi.
Freehold'tan bir grup Teendezvous'a mı çıkacak?
Artık yasaldın. Meşrulaştırıldın.
Oraya çıkınca aynı haftasonu diğer altı gürültülü kulüpte
daha çalabilirdin,
-VFW salonlarından bahsetmiyorum bile... -Plaj kulüpleri.
...sendika salonları, gaziler derneği, Katolik Gençlik Birliği.
-Tüm bu salonlar rock grupları içindi. -Okul dans günleri, dernek toplantıları.
"Ghosts."
Rock grubu sosyal bir birlik gibidir.
Temelinde, hepimizin birlikte
bireysel parçalarımızın toplamından daha büyük olmamız,
ve yalnızken başaramayacağımız bir şeyi başarabilmemiz var
ve işte bu, birlikte, asıl büyük amacımız.
Bizim grubumuzda şarkılar ve kişisel görüş benimken,
bu görüşü gerçek dünyada elle tutulur hale getiren
fiziksel yaratım hepimize aittir.
Biz bir grubuz.
Beraberken aldığım keyfi tanımlamak çok zor bir şey.
Fikirler odanın içinde takla atar.
Herkes üst üste konuşur. Yanlış yerde başlar ve durur.
Genellikle kafa karışıklığı hüküm sürer.
Ve sonra birden...
patlama.
"Ghosts" grup olmanın güzelliği ve keyfi
ve hastalıkla ve zamanla birini kaybetmenin verdiği acıyla ilgili.
"Ghosts" hiçbirimizin sahip olmadığı ama sadece birlikteyken
keşfedip paylaşabildiği müziğin ruhu adına konuşmaya çalışıyor.
Ve E Street Band'de, bu, kalplerden güç alan...
kolektif ruhumuzda var.
Çıkıştan önceki nakarata ihtiyacın yok, bence.
"Ghosts" kısmından direk çıkışa geç, sonra güçlensin.
Davulun güçlenmesi değil mi?
-Aynen. -Bu nakaratı çıkarıyor musun?
Davulun için dört ölçü bekliyorum.
-Yani şöyle, A, AB, AB, C. -B, C.
Dörtlük o işte. B 'ghosts'. C ise nakarat.
Evet, ve tekrar.
A sözler, B 'ghost', C nakarat.
Üçüncü dörtlükten önce durmamız lazım.
-Hayır, daha önce... -Üçüncü dörtlük.
-Üçüncü dörtlük... -O kısım yalnız
ve sonunda duruyoruz.
Durmamıza rağmen hâlâ üçüncü dörtlük var mı?
Herkes duruşun yerini merak ediyor, beni izleyin.
Size işaret ederim, tamam mı?
Etmezsem, durmayın.
Evet.
İyi zamanlama.
Burada. Şimdi.
-Evet, tam tersi. -Evet.
Beni buraya götür.
Tamam. Deneyin.
Hissetmek için. Sonra biraz kurcalamak için.
Alkış.
Alkışları ve arka vokalleri alalım.
Muhteşem! Muhteşem!
1972 yılının şarkıları...
benim için hâlâ gizemli.
O zamanki yazma şeklim. Ne kadar çok söz var.
Nitekim, Clive Davis,
John Hammond'la beraber beni Columbia Records'a alan adam,
Greetings from Asbury Park yayınlandıktan hemen sonra
birinin aradığını ve eğer dikkat etmezsem
tüm İngilizce dilini tüketebileceğimi söylediğini anlattı.
Ve o kişinin Bob Dylan olduğunu söyledi.
Bob her zaman akıl hocam ve asla sahip olmadığım kardeşimdi,
yani, bu sözleri oldukça ciddiye aldım.
Ama tek bildiğim şarkıların kalbimde çok özel bir yeri var.
"Song For Orphans" korkularının üstesinden gelen biriyle ilgili,
endişelerinin, yaşadıklarının.
Kendine yer açmak için yaptığı savaşla ilgili.
Ve, bir çocuk için, 1972 yılında kendimle ilgili çok düşündüm,
yüksek güvensizliğime rağmen.
Gitar çalan tecrübeli bir genç aslandım
ve yapmam gereken bir görevim olduğunu hissediyordum,
kovulacak şeytanlar, fethedilecek bir dünya vardı.
Benim dünyam, o her neyse.
Ve o dünyada sadece bir neden için var olduğumu hissettim.
kaderimle tanışmak, yüzleşmek ve onaylamak.
O sahneye çıkmak ve hayatımı değiştirmek,
eğer becerebilirsem.
Duygusal terk edilişimin üstesinden geldim,
ergenlikteki öksüzlüğümün
ve bana ait bir yeri inşa ediyordum, kendi ellerimle
ve biraz yardımla.
Artık birlik olmak adımda vardı
ve bunun sorumluluğunu ve güvenirliliğini üstlenecektim.
Bu yapılmalıydı.
Çünkü genç ve zorlu ve açtım ve buna ihtiyacım vardı.
22 yaşındaydım.
Stüdyoda ustalık dolu bir gün daha.
Muhteşem E Street Band'in şerefine.
Yarısı bitti.
Bence, fazlası.
-İyi geldi. -Ah.
50lilerde Freehold'a gelen,
trenler, yolcular ve yükler vardı.
Uzun yaz ikindilerinde,
birinden birine atlayarak şehirde dolaşmak için
veya raylara bozuk paralarımızı koyup dümdüz etmek için
onları beklerdik.
O trenler ölüm gibi hızlıca gelir giderlerdi.
Çocukken ailemizdeki İtalyan ve İrlanda izleri sayesinde
ölüme oldukça alışıktım.
Altı veya yedi yaşına gelince, ailelerinizin elinden tutup
cenaze evinin kapısından geçerek,
kalabalığın içinden yürüyerek tabut odasına girmeniz beklenirdi.
Sonra tabutun yanında diz çöküp ölümün gözlerine bakmanız.
Aileler gürültülü bir şekilde kaynaşırdı.
Bir süre sonra,
genç ruhunuzu başarılı bir şekilde korku doldurmanın verdiği garip hisle
eve dönerdiniz.
Evde, yatağın kenarına diz çöküp ezberden,
"Şimdi uyumak için uzanıyorum, Tanrım ruhumu sana emanet ediyorum.
Eğer uyanmadan ölürsem,
Ruhumu alman için sana yalvarıyorum." diye dua ederdik.
"Eğer uyanmadan ölürsem."
Bu kısmını hiç umursamazdım.
Genç zihnimde...
bir gün gözlerimizi kapayacağımızı
ve uzun, sonsuz uykuyu taşıyan gri akşam gökyüzünün
üstümüze serileceğini canlandırırdım.
Burada... Bugün dördüncü gün.
Daha erken gelecektim ama üşüttüm.
-Dedim ki, "Hayır. Dur, bekle." -Sorun değil. Her zaman uygun.
Biz de... kayıtlar yapıyoruz ve dinliyoruz.
Çok iyi.
Jake Clemons E Street Band ile ilk resmi kaydını yaptı
-ve kayıtlarda solo çaldı. -Vay be.
Baskı hissetme.
Beyler, çok iyi çaldınız.
Kayıtları dinleyince harika duyuluyorlar.
Umut dolu. Bunu siz sağladınız.
-Evet. -Şerefe.
Yeni patronuma.
-Evet, bebeğim. -Umuda içelim.
-Big Man'i unutmayalım. -Big Man.
-Big Man'e. -Big Man.
-Danny Federici. -Danny.
-Danny Federici. -Danny Federici.
Ölünce nereye gideriz?
Belki hiçbir yere...
ya da belki her yere.
Belki ruhlarımız semaya yerleşir,
gökyüzünün yıldızsız katına
ve durgun bir göle düşen bir taş gibi dışarıya doğru,
hayattayken dokunduğumuz insanların
çevresinde dalgalanırlar.
Kimse ruhunun ne kadar uzaklara ulaşabileceğini bilemez.
Ya da belki, her şey aşağıda kemik, toz, çamur ve kaplumbağa kaplıdır.
Bilemem.
Ama sevdiklerimi bir daha
göremeyeceğim düşüncesi beni hüzünlendiriyor.
Ama o gidenler asla tamamen yok olmuyor.
Onları tanıdığımız sokaklarda,
boş kulüplerde...
uzun bitmeyen gecelerde görürüz.
Gölgede hareket ederler, bir anda gözümüzün ucunda belirirler.
Onları rüyalarımızda görürüz.
Nakarat.
Hepsi bu. Çok basit, değil mi?
Güzel.
İhtişamlı da oldu.
-Steven? -Ben iyiyim.
-Herkes iyi mi? -Ben iyiyim.
-İyiyiz. -Peki, ne diyebilirim ki?
Bunu beraberimizde mezara kadar götüreceğiz, beyler.
Kayışlar kopana kadar.
-İşte bu. -Mezara girene kadar.
Tek diyebileceğim şey... heyecan
hayatımın en büyük heyecanı hâlâ,
sizler arkamdayken o mikrofonun önünde durmak.
Kayıtlardaki en iyi çalışımız bu oldu, bence...
Gitgide iyiye gidiyor. Hayran kalıyorum.
Herkesin aynı anda anda odada çalması
ve ortaya bu kadar iyi bir müziğin çıkması.
Anlarsınız ya, bence...
Hayatımın en derin tecrübelerinden biri.
-Sizi kelimelerin çok ötesinde seviyorum. -Teşekkür ederiz.
-Kelimelerin ötesinde. -Şarkılardan başlıyor.
Her şey şarkılar için, değil mi?
Ve bu şarkıların ilhamı
sizin çalacağınızı bilmemden geliyor.
Çok eğleneceğiz.
Mr. Landau, siz de fena iş çıkarmıyorsunuz.
Aynen.
Burada oturuyorum ve dinliyorum. Zor iş.
-Hadi götürelim. -Hadi götürelim.
Yaş.
Yaş, gece yarısı, raylarda gelmekte olan
trenin ışıklarına bakan birine yeni bir bakış açısı getirir.
Ne kadar az zaman kaldığını
hemen idrak ettirir.
Ne kadar yıldızlı gece, kar yağışı...
parlak sonbahar akşamı, yağışlı yaz günü kaldığını.
Peki, nasıl devam edeceksin ve işini yapacaksın?
Arkadaşlarına, ailene ve sevgiline nasıl davranacaksın?
İyi günlerde, üzerine rahmet yağar.
Kollarını sana sarar,
ve özgürce dünyanın derinliklerinin bir parçası olursun.
İşte ödülün bu: burada olmak.
Bu seni her sabah uyandıran şeydir...
bu nimeti alman için yeni bir şans.
Ekmeğine yağ sürerken, giyinirken veya işten eve dönerken,
Tanrı'nın elinin
hafifçe omzuna değdiği bu anlara rastlarsın.
Ve ne kadar şanslı olduğunu anlarsın.
Hayatta olduğun için şanslısın,
bu güzellik, korku ve umut dünyasında nefes alabildiğin için.
Çünkü burası şansın olduğu yer.
Sevdiğimiz ve sevildiğimiz için şanslı olduğumuz bir dünya.
Seni doldurana kadar devam edersin,
bunca zorlu çabanın bir anlamı olana kadar.
Solan uzak yıldızların ışıkları ayaklarının altına düşene
kadar ilerlersin.
Git, ve Tanrı seni kutsasın.
Evet.
Peki, bu...
George ve benim yazdığımız ilk şarkıydı, sanırım.
Ve adı da "Baby I."
Gibi bir şey.
Eve gidip bunu çalışmalıyım.
PATTI, EVAN, JESS AND SAM'A TEŞEKKÜRLERİM VE SEVGİLERİMLE
GEORGE THEISS VE FREEHOLD, N.J.'DEN THE CASTILES ANISINA
ALT YAZI ÇEVİRİ: YİĞİT SUBAŞIOĞLU