Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Raz, dwa, trzy, cztery.
Jestem w trakcie 45-letniej rozmowy
z otaczającymi mnie ludźmi oraz z niektórymi z was.
A z niektórymi z was rozmawiam dopiero od niedawna.
Tak czy inaczej,
starałem się, by ta rozmowa była ważna, zabawna i zajmująca.
Zacząłem grać na gitarze,
gdyż szukałem ludzi do rozmowy, dyskusji.
W najśmielszych marzeniach nie przypuszczałem, że wyjdzie tak dobrze.
Wiem tylko, że po tych wszystkich latach,
wciąż czuję tę palącą potrzebę komunikacji.
Jest ze mną, gdy się budzę.
Towarzyszy mi w ciągu dnia.
I pozostaje przy mnie, gdy kładę się spać.
Przez ostatnie 50 lat nigdy nie zniknęła.
I sam nie wiem dlaczego.
Czy to przez samotność, głód, ego, ambicję, pożądanie,
potrzebę bycia wysłuchanym, zauważonym,
czy wszystko naraz?
Wiem tyle, że to jeden z najbardziej stałych bodźców w moim życiu
Równie niezawodna jak bicie mojego serca
jest potrzeba rozmowy z wami.
Panowie, zbierzmy się.
Bierzcie notesy. Do dzieła.
Bierzcie je i zbiórka.
Mam swój.
Lepszy niż twój.
Ej, pada śnieg.
- No. - Pada.
Wczoraj siedziałem do dziewiątej wieczorem przed domem przy ognisku.
A dzisiaj pada śnieg.
Typowo jesienna pogoda w Jersey.
Końca jesieni.
- Osiem taktów? - Tak.
Potem dwa po sześć, dwa po jednym i dwa po cztery.
Dobra, próbujemy.
Raz, dwa. Raz, dwa, trzy, cztery.
Jeszcze bez stopy.
Trochę za bardzo przeciągamy, Roy.
Chyba będzie tak: raz, dwa, trzy, cztery. Jeden akord.
Roy, za szybko przechodzisz w e-moll.
- Solówka. - Nie.
Nie.
No tak... Mamy osiem taktów po jednym.
E Street Band to dostrojony instrument
o wielkiej elastyczności i mocy.
Raz, dwa, trzy. Jeden akord.
Potrafią latać jak motyl i żądlić jak pszczoła.
Przez lata wspólnej gry
wypracowaliśmy zdolność szybkiego porozumiewania się w studiu,
którą można porównać do dobrego auta wyścigowego.
Stopa.
Od 45 lat tworzymy zespół, który doskonalimy od dziesiątek lat,
i korzystamy z całej naszej mocy, występując przed wami.
Chwila.
Sekwencja z intra jest tylko tam.
Nie powtarza się. Później graj piosenkę.
Gramy dla naszych słuchaczy.
Fakt, dobrze nam płacą. Ale jesteśmy tu dla was.
Ważna rzecz.
Możemy czegoś spróbować.
To zaangażowanie pieczętuje nasz cel.
Dajemy z siebie wszystko.
Taki mały dodatkowy riff, ale nie wiem, czy pasuje.
E Street Band to nie nasza praca. To powołanie i przeznaczenie.
Jednocześnie jedna z najważniejszych rzeczy w życiu,
no i po prostu rock and roll.
Dobra, Streeters! Do dzieła.
Oto moi przyjaciele. Mężczyźni i kobiety, z którymi pracuję.
Steve Van Zandt...
Max Weinberg...
Roy Bittan...
Garry Tallent...
Patti Scialfa...
Nils Lofgren...
Charlie Giordano...
Soozie Tyrell...
Jake Clemons.
Mamy też dwóch nieobecnych członków...
Danny Federici i Clarence Clemons.
Oto E Street Band.
Brzmi nieźle. Świetnie.
- Posłuchamy? - Tak.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Roy, daj tu wyższe dźwięki.
E Street, E Street, E Street!
Mam grać wyżej?
- Nie wyżej. - Okej.
Po prostu nie tak nisko.
Bawimy się, do cholery.
Jest na sali kelner?
Nie.
Trzeba nagrywać tempem Beatlesów.
Trzy godziny i jest kawałek. Jak Beatlesi.
Dobry pomysł.
Pracując cały weekend, nagramy podwójny album.
Dobra, chwila.
Moja gitara wyje i nie mogę jej opanować.
Gra ze 30 razy głośniej niż wczoraj.
- Zepsuta. - Chwila.
Garry ma kłopot.
Kilka minut przerwy na poprawę.
Dzisiaj brakuje jej dźwięczności.
- Przesuń te. - No.
Podoba mi się nasz duet,
a potem on śpiewa sam, aż w końcu wchodzę ja.
Czy to... Zagracie znowu początek?
Chcemy mieć harmonię, gdy Bruce śpiewa...
To mój kuzyn, Frank. Nagraj nas koniecznie.
Cześć. Jak leci?
Najlepszy w tańcu jitterbug z całego Jersey Shore.
Ten facet nauczył mnie pierwszych chwytów gitarowych.
Wow.
To moje pierwsze gitary.
Pierwsza gitara, Kent.
Miałeś taką z Sears and Roebuck, nie?
George Theiss miał taką ze wzmacniaczem.
No. Taką...
George Theiss miał taką z głośnikiem w gitarze.
W gitarze?
Mieliśmy też taką z głośnikiem w pokrowcu.
Wiesz, stara z Sears and Roebuck...
Ach, Sears.
Obie do kitu. Ta gitara z...
Tutaj był głośnik.
Brzmiał beznadziejnie.
Każdy taką miał.
W słoneczny dzień lipcowy
stałem przy łóżku starego kumpla z zespołu Castiles.
George’a Theissa.
George w wieku 68 lat cierpiał na raka płuc i był bliski śmierci.
George spotykał się z moją siostrą, Ginny,
i pewnego popołudnia wyciągnął mnie z domu przy South Street,
co rozpoczęło jedną z największych przygód mojego życia.
Dołączyłem do Castiles, mojego pierwszego prawdziwego zespołu.
Castiles działali na przestrzeni trzech istotnych, historycznie znaczących lat.
Od 1965 do 1968 roku,
czyli całą wieczność w latach 60.
Niesamowite trzy lata pełne historycznych i kulturowych zdarzeń.
Bycie wtedy w młodym zespole rockowym było jak siedzenie na beczce prochu.
Od tego czasu minęło wiele lat.
Lecz bywają takie wydarzenia, które pozostawiają trwały ślad.
Jak wyrok na resztę życia.
Po śmierci George’a
pozostałem ostatnim żyjącym członkiem wspaniałych Castiles...
Ostatni żyjący członek.
Zastanawiałem się nad tym... przez długi czas.
Z tych rozmyślań powstały piosenki
do Letter To You.
Muzyka przychodzi ot tak.
Czasami... Jedynie czasami
tak się właśnie dzieje.
Ta muzyka, te piosenki
przypomniały mi o tym, że jestem coś winny moim kumplom z miasta Freehold.
Tę piosenkę dedykuję z podziękowaniami dla Diany i George’a Theissów,
Barta Haynesa, Franka Marziottiego, Curta Fluhra,
Paula Popkina, Boba Alfano i Vinny’ego Maniello.
Moim przyjaciołom, kolegom z zespołu i z ławki
na pierwszych zajęciach w najwspanialszej szkole rocka, Castiles.
Oto „Last Man Standing”.
Wyszło nieźle. No, będzie.
Co ty na to? Jak było?
- Witamy! - Dwa razy było dobrze.
Sam król, Jonny Boy Landau.
We własnej osobie.
Panowie i panie, za trasę!
O tak.
- San Siro! - San Siro!
- Otwieramy na San Siro. - San Siro. Proszę.
- Pierwsza z czterech. - Pierwsza.
- To lubię! - No nie?
Cztery noce na San Siro.
- Połowa Włoch. - Czemu nie?
- Całe Włochy... - A to początek.
- Ruszamy! - No.
Raz śpiewali „Promised Land”, jak my przerwaliśmy,
więc nie mogłeś zacząć nowej piosenki,
bo kto chciałby przerywać śpiewającą publikę?
Graliśmy w Neapolu.
Ludzie nucili riffy ze środka „Rosality”.
Wiecie, pomiędzy... Te drobne, wpadające w ucho dźwięki.
Nie te, które wydawały się oczywiste.
Tylko te małe, dziwne, ze środka piosenki. Słyszeliśmy, jak to śpiewają.
Wszyscy ludzie tam są niesamowicie muzykalni.
To tam mama, Dora i Eda...
Siedzimy dziś tu, bo to są nasi ludzie.
No.
Frank, grałeś na gitarze?
Tak, trochę. Ale wracam.
Ma nową gitarę.
Znajdziemy mu kiedyś miejsce na scenie z E Street Band.
Wykorzystaj to dobrze.
Jasne.
Od początku pop był dla mnie zaglądaniem w głąb samego siebie.
Każdy z nas modli się na swój sposób.
Ja ograniczyłem modlitwy do trzech minut i 45 obrotów na minutę na płytach.
Do mocy czystego popu, pięknej prostoty melodii.
Pełnego studium charakteru na przestrzeni kilku minut.
To życie w 180 sekund lub mniej.
Dobrze stworzona piosenka posiada moc modlitwy.
Świetnie, panowie.
E.
A.
Cis-moll.
Ges-dur.
Z solówki na saksofonie powinniśmy przejść...
do tego wersu, gdzie śpiewasz każdą linijkę.
Mamy tam różne wstawki, o to mi chodzi.
Mówimy o otwarciu „Letter To You”?
- Jakoś tak? - Nawet krócej.
Tempo wzrasta i mamy wielkie crescendo. Rozumiesz?
Wielkie crescendo... Bo on wchodzi z dużą mocą.
- Na talerzu? - No.
No, puść tak.
E Street Band sprawia, że marzę, myślę i piszę o tym, co ważne.
Gdy jestem wśród przyjaciół,
pozwalam pewnej części mojego umysłu, tej zarezerwowanej chyba tylko dla nich,
by mogła działać,
a ja trafiam do domu tysiąca marzeń.
Ważne jest dla mnie to, co dzieje się w tym domu.
Bóg nie uczynił nas idealnymi,
ale tutaj próbuję przemawiać głosem mojej lepszej natury.
Otrzymaliśmy narzędzia oraz cenne zdolności,
które musimy odpowiedzialnie wykorzystać.
A to wymaga pracy.
Pracy, którą możemy stworzyć w oparciu o miłość, wolność, braterstwo,
czyli tych prastarych zasad, które pozostają podstawą dobrego życia
i humanitarnego społeczeństwa.
To, co dzieje się w tym domu jest ważne.
A więc, bracia i siostry, gdziekolwiek jesteście...
rozświetlmy ten dom.
- Było dobrze. - Posłuchamy?
Tak, posłuchajmy.
Ależ się zgraliśmy na tym kawałku.
Brzmi świetnie.
- Dzięki. - Bez przerwy.
Mieliśmy przerwę, żeby się poprawić. I jesteśmy.
Racja.
Profesorze, czyń swoją powinność.
Zagraj na glockenspielu.
Graj na glockenspielu.
Jak tylko założę słuchawki.
Jak Dan Federici, proszę.
Dan Federici.
Nawiedził nas duch.
Jutro będziemy nagrywać 50-letnie piosenki.
Nagrałem akustyczne wersje jako demo dla Johna Hammonda,
jeszcze przed Greetings from Asbury Park.
- Będą ostre teksty. - No.
- Mam pomysł, Bruce. - Śmiało.
Kiedy w refrenie śpiewasz...
Potem oni przestają grać, może zagrasz...
Wtedy oni wracają. Czyli zostajesz sam.
- Może tak być. - Właśnie.
I takie patio, na którym się grało latem. Wspaniale tam było.
LE TEENDEZVOUS DZIŚ: „THE CASTILES”
Pierwszy w historii klub dla nastolatków.
- Jak to tak? - Nie do wiary.
Taki country club dla nastolatków.
Dzieciaki z klasy średniej i wyższej, nie?
Snobiaki.
Jak ktoś miał tam wystąpić, szczególnie my z naszym pochodzeniem,
to było zdecydowanie coś.
Kapela z Freehold grająca w Teendezvous?
Zostaliśmy zaakceptowani. Zaaprobowani.
Graliśmy tam i w sześciu innych tego typu klubach
w jeden weekend,
- no i w klubach dla weteranów... - I klubach na plaży.
...w klubach związkowych, centrach kultury, centrach katolickich.
- To były miejsca dla zespołów rockowych. - Potańcówki, także studenckie.
„Ghosts”.
Kapela rockowa to jednostka społeczna
oparta na założeniu, że wszyscy razem
jesteśmy lepsi niż suma indywidualnych osób,
że możemy osiągnąć coś, co dla pojedynczych osób jest nieosiągalne
i że będąc razem, dojdziemy dalej.
Choć w naszym zespole piosenki oraz konkretna wizja są moje,
urzeczywistnienie tej wizji,
stworzenie z niej fizycznego bytu, to zadanie nas wszystkich.
Jesteśmy zespołem.
Radość z mojej pracy z zespołem jest trudna do opisania.
Pokój wypełnia się pomysłami.
Ludzie mówią jednocześnie. Bywają nieudane początki i końce.
Często panuje zamęt.
Aż nagle...
dynamit.
„Ghosts” jest o pięknie i radości bycia członkiem zespołu,
a także bólu po utracie kogoś w wyniku choroby i upływu czasu.
„Ghosts” próbuje przemówić do samej duszy muzyki...
Do czegoś, co nie należy do nikogo z nas, ale co razem możemy odkryć i co nas łączy.
E Street Band ma to coś w naszej wspólnej duszy...
napędzanej sercem.
Ten refren przed wstawką jest chyba niepotrzebny.
Po „ghosts” przejdź do wstawki, a potem przyśpieszenie.
Chodzi ci o perkusję.
- No. - Pominąć refren?
Szesnaście taktów refrenu i perkusja.
- Czyli A, AB, AB, C. - B, C.
To ta zwrotka. B to „ghosts”. C to refren.
Tak i powtórka.
A to zwrotka, B to „ghosts”, C to refren.
Musimy się jeszcze zatrzymać przed trzecią zwrotką.
- Nie, zatrzymujemy... - Przed trzecią.
- Trzecia to... - Jeden wers i zatrzymujemy się na końcu.
Jest trzeci wers z tymi zatrzymaniami.
Jak nie wiecie, gdzie się zatrzymać, patrzcie na mnie.
Dam wam znać, dobra?
Poza tym się nie zatrzymujcie.
O tak.
Rytm się zgadza.
Tutaj. Teraz.
- Czyli na odwrót. - No.
Zabierz mnie tu.
Dobra. Spróbujmy.
Zobaczymy. Potem niech się z tym pieprzą.
Klaszcz.
Dodajmy klaskanie i wokal w tle.
Idealnie! Idealnie!
Piosenki z roku 1972...
były i nadal są dla mnie tajemnicze.
Po prostu tak wtedy pisałem. Używając wielu słów.
A tak w ogóle to Clive Davis,
dzięki któremu podpisałem kontrakt z Columbia Records i Johnem Hammondem,
poprosił mnie o rozmowę po wydaniu albumu Greetings from Asbury Park
i powiedział, że ktoś go ostrzegł, że jeśli nie będę ostrożny,
to w końcu wykorzystam cały leksykon języka angielskiego.
A potem dodał, że tym kimś był Bob Dylan.
Bob zawsze był dla mnie mentorem i bratem, którego nigdy nie miałem,
więc wziąłem sobie jego słowa na poważnie.
Wiem tyle, że te piosenki zajmują szczególne miejsce w moim sercu.
„Song For Orphans” opowiada o człowieku pokonującym strach,
swoje wątpliwości, otoczenie.
Mówi o walce o swoje miejsce.
Choć byłem młody, to wysoko siebie ceniłem w 1972 roku,
mimo moich potężnych niepewności.
Byłem młodym i doświadczonym gitarzystą,
który czuł, że ma pracę do wykonania,
że musi pokonać swoje demony i zdobyć świat.
Mój świat. Jakikolwiek by on nie był.
W tamtych czasach byłem przekonany, że trafiłem na świat tylko w jednym celu:
by poznać, stawić czoła i przypieczętować swoje przeznaczenie.
By wyjść na scenę i odmienić wasze życie.
Gdyby tak się dało.
Pokonałem własne niedostatki emocjonalne,
nieobecność rodziców w nastoletnim życiu
i zacząłem tworzyć własnymi rękami oraz przy odrobinie pomocy
własne miejsce na świecie.
Moje nazwisko ciągnęło nasz zespół,
a ja chciałem za to wziąć pełną odpowiedzialność.
I tak się stało.
Bo byłem młody, nieustępliwy, głodny sukcesu i potrzebowałem tego.
Miałem 22 lata.
Kolejny mistrzowski dzień w studiu.
Na zdrowie wspaniałej E Street Band.
Połowa gotowa.
Chyba ponad.
- Nieźle. - Ach.
Pociągi pasażerskie i transportowe
przejeżdżały przez Freehold w latach 50.
W trakcie długich letnich popołudni
czekaliśmy na nie, by do nich wskoczyć i dojechać na drugi koniec miasta,
lub żeby po prostu położyć kilka centów na torach,
by potem je zebrać, gorące i spłaszczone.
Te pociągi pojawiały się i znikały tak nagle jak śmierć.
Będąc dzieckiem, przyzwyczaiłem się do śmierci
ze względu na liczne pogrzeby w mojej irlandzkiej i włoskiej rodzinie.
W wieku sześciu lub siedmiu lat przechodziło się z rodzicami
przez drzwi domu pogrzebowego, trzymając ich za ręce,
by dojść wśród tłumu ludzi do trumny.
Potem klękało się obok i patrzyło śmierci w oczy.
Rodzice wtedy szli w towarzystwo.
A po jakimś czasie
jechało się do domu z dziwnym poczuciem spełnionego zadania i strachu
wypełniających młodą duszę.
W domu klękało się przy łóżku, by wyrecytować:
„Gdy kładę na łóżku głowę, proszę Boga o mej duszy odnowę.
A gdybym umarł we śnie,
proszę Boga, by do siebie zabrał mnie”.
„A gdybym umarł we śnie”.
Nie lubiłem tego zdania.
Wpajało ono w mój młody umysł...
że pewnego dnia każdy zamknie oczy
i szare wieczorne niebo rozpostrze się nad nami...
sprowadzając długi, niekończący się sen.
Siedzimy tu... To nasz czwarty dzień.
Nie było mnie, przeziębiłem się.
- Myślałem: „Nie, no, chwila”. - Bez pośpiechu. Czas nas nie goni.
Po prostu... Nagrywamy je i ich słuchamy.
Dobrze.
Jake Clemons w swoim pierwszym albumie
- zawarł solo z E Street Band. - Wow.
Żadnej presji.
Graliście przepięknie.
Jak się tych kawałków posłucha, to brzmią wspaniałe.
Jestem pełen nadziei. Daliście radę.
- No. - Zdrówko.
Za szefa.
- O tak. - Za nadzieję.
- I za Big Mana.
- Big Man. - Big Man.
Danny Federici.
- Danny Federici. - Danny Federici.
Dokąd udajemy się po śmierci?
Może donikąd...
a może wszędzie.
Może nasze dusze rozpływają się w eterze,
w bezgwiezdnej części nieba,
skąd emitują fale dookoła niczym kamyk wrzucony do jeziora,
naznaczając życie wszystkich osób, na które mieliśmy wpływ
w trakcie naszego życia.
Nikt nie wie, jak bardzo jego dusza wpływa na innych i dokąd trafi.
A może pozostają tylko kości, błoto, glina i żółwie aż do końca.
Sam nie wiem.
Ale boleję nad myślą,
że nigdy nie zobaczę już tych, których kochałem i straciłem.
Lecz umarli nigdy do końca nie znikają.
Widzimy ich na znanych nam ulicach,
w pustych klubach...
oraz w dawno minionych wieczorach.
Poruszają się w cieniu, a dostrzegamy ich jedynie kątem oka.
Widzimy ich w snach.
Refren.
Tak to będzie. Proste, co nie?
Nieźle.
Ma taki swój blask.
- Steven? - Dzięki.
- Wszyscy okej? - Tak.
- Okej. - No dobra. Cóż by tu powiedzieć?
Lecimy z tematem, aż nie wylądujemy w trumnie, panowie.
Aż nie będziemy dawać rady.
- No proszę. - Aż do trumny.
Powiem tylko tyle, że największym... zachwytem,
który nadal mi w życiu towarzyszy,
jest stać przed mikrofonem z wami obok mnie.
To najlepszy kawałek w albumie. Myślę, że...
A stał się jeszcze lepszy. Nie do wiary.
Wszyscy grają naraz w jednym pomieszczeniu
i wychodzi nam takie nagranie.
Wiecie, no, to jest...
To jedno z najgłębszych doświadczeń mojego życia.
- Kocham was nad życie. - Dziękujemy.
- Nad życie. - Piosenki.
One są tu najważniejsze, nie?
A natchnienie do ich pisania
mam dlatego, bo wiem, że wy je zagracie.
Będziemy się świetnie bawić.
Panie Landau, pan też się nawet spisałeś.
No tak.
Siedzieć tu i słuchać to ciężka praca.
- Działamy. - Tak.
Wiek.
Wiek pozwala spojrzeć z dystansem, jakiego doświadcza się o północy
na torach, patrząc w światła nadjeżdżającego pociągu.
Szybko zaczynasz rozumieć...
że pozostało tak niewiele czasu.
Tak mało gwiaździstych nocy, śnieżnych dni...
rześkich jesiennych popołudni, deszczowych dni w środku lata.
Liczą się więc nasze wybory i nasza praca.
To, jak traktujemy przyjaciół, rodzinę, ukochaną osobę.
W dobre dni czeka nas błogosławieństwo.
Otacza nas,
dzięki czemu jesteśmy wolnymi mieszkańcami tego świata.
Oto nasza nagroda: życie tutaj.
To pomaga nam wstać każdego dnia...
Nowa szansa na otrzymanie tego błogosławieństwa.
Gdy smarujemy tosty masłem, gdy się ubieramy lub wracamy z pracy,
spotykają nas te chwile,
gdy możemy poczuć dłoń Boga jak delikatnie dotyka naszego ramienia.
I zdajemy sobie sprawę, jakie spotkało nas szczęście.
Że możemy żyć.
Oddychać na tym świecie pełnym piękna, okrucieństwa i nadziei.
Bo tym to właśnie jest: szansą.
Świat, w którym szczęściem jest kochać, być kochanym.
Żyjcie więc, aż on was przepełni.
Aż pot, krew i łzy zaczną mieć sens.
Żyjcie, aż światło z odległych, gasnących gwiazd
trafi pod wasze stopy.
Żyjcie i niech Bóg wam błogosławi.
No.
Dobra, to była...
pierwsza piosenka napisana przez George’a i mnie.
Nazywa się „Baby I”.
I coś tam.
Wrócę do domu poćwiczyć ją.
DZIĘKUJĘ PATTI, EVANOWI, JESS I SAMOWI
KU PAMIĘCI GEORGE’A THEISSA ORAZ CASTILES Z FREEHOLD W NEW JERSEY
Napisy: Cezary Kucharski