Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Βρίσκομαι εν μέσω μιας συζήτησης 45 χρόνων
μ' αυτούς τους άντρες και τις γυναίκες που με περιβάλλουν, και με κάποιους από σας.
Με κάποιους από σας, υποθέτω, αρχίσαμε να μιλάμε μόλις πρόσφατα.
Μα όπως και να 'χει,
έχω προσπαθήσει να κάνω τη συζήτηση ουσιαστική, διασκεδαστική και ψυχαγωγική.
Ξεκίνησα να παίζω κιθάρα
γιατί έψαχνα κάποιον να μιλάω και να επικοινωνώ.
Προφανώς, πέτυχε καλύτερα απ' ό,τι είχα φανταστεί ποτέ.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι μετά από τόσο καιρό,
ακόμη νιώθω εκείνη τη διακαή ανάγκη για επικοινωνία.
Είναι εκεί κάθε πρωί που ξυπνώ.
Βαδίζει πλάι μου όλη τη μέρα.
Κι είναι εκεί όταν πάω για ύπνο κάθε βράδυ.
Τα τελευταία 50 χρόνια δεν έχει καταλαγιάσει ούτε μια φορά.
Δεν έχω ιδέα γιατί συμβαίνει αυτό.
Είναι μοναξιά, πείνα, εγωισμός, φιλοδοξία, επιθυμία,
μια ανάγκη να με νιώσουν, ν' ακουστώ, να αναγνωριστώ;
Όλα τα παραπάνω;
Ξέρω μόνο ότι είναι μία από τις πιο επίμονες παρορμήσεις στη ζωή μου.
Τόσο αξιόπιστη όσο ο ρυθμικός χτύπος της ίδιας μου της καρδιάς,
είναι η ανάγκη μου να σας μιλώ.
Κύριοι! Μαζευτείτε.
Πάρτε τα μπλοκάκια σας.
Πάρτε μπλοκάκια και μαζευτείτε.
-Το μπλοκάκι μου. -Καλύτερο απ' το δικό σου.
Ρε σεις, χιονίζει!
-Όντως. -Χιονίζει.
Χθες βράδυ καθόμουν έξω στην αυλή μέχρι τις εννιά, δίπλα στη φωτιά.
Σήμερα χιονίζει.
Ο καιρός του φθινοπώρου στο Τζέρσεϊ.
Το τέλος του, βασικά.
-Οκτώ μέτρα του ενός, έτσι; -Ναι.
Και μετά, δύο των έξι, δύο του ενός, δύο των τεσσάρων.
Λοιπόν, το δοκιμάζουμε.
Ένα, δύο. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Όχι πόδι ακόμη.
Νομίζω ότι τραβάει πολύ, Ρόι.
Νομίζω πως είναι ένα, δύο, τρία, τέσσερα. Ένα ακόρντο.
Ρόι, βιάζεσαι να μπεις στο Μι μινόρε.
-Εκεί είναι τα σόλο. -Όχι...
Όχι...
Ναι, έχουμε... οκτώ μέτρα του ενός.
Οι E Street Band είναι ένα καλοκουρδισμένο όργανο
με μεγάλη ευελιξία και δύναμη.
Ένα, δύο, τρία. Ένα ακόρντο.
Πραγματικά πετούν σαν πεταλούδα και τσιμπούν σαν μέλισσα.
Τα τόσα χρόνια κοινής πορείας
έχουν δημιουργήσει μια γρήγορη επικοινωνία και μια αποτελεσματικότητα στο στούντιο
παρόμοιες μ' εκείνες μιας καλοκουρδισμένης μηχανής αγωνιστικού.
Πόδι.
Είμαστε μια μονάδα που εξελίσσεται 45 χρόνια, που βελτιώνεται δεκαετίες,
κι ασκούμε όλη αυτήν τη δύναμη όταν αλληλεπιδρούμε μαζί σας.
Περιμένετε!
Η αλληλουχία της εισαγωγής είναι μόνο η αλληλουχία της εισαγωγής.
Δεν επαναλαμβάνεται. Μετά συνεχίζετε με το κομμάτι.
Υπηρετούμε το κοινό μας.
Η ανταμοιβή είναι μεγάλη, αλλά εσείς είστε ο λόγος ύπαρξής μας.
Φοβερή είδηση!
Μπορούμε να δοκιμάσουμε κάτι.
Η αφοσίωσή μας είναι εκείνη που ενισχύει τον σκοπό μας,
το πείσμα μας να πετύχουμε κάτι.
Είναι ένα έξτρα riff, αλλά δεν ξέρω μήπως εμποδίζει.
Οι E Street Band δεν είναι μια δουλειά. Είναι ένα κάλεσμα, ένας προορισμός ζωής.
Είναι ένα απ' τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή σου,
και, φυσικά, είναι μόνο ροκ εντ ρολ.
Λοιπόν, E Streeters! Πάμε να παίξουμε.
Αυτοί είναι οι φίλοι μου, οι άντρες κι οι γυναίκες που συνεργάζομαι.
Ο Στιβ Βαν Ζαντ.
Ο Μαξ Γουάινμπεργκ.
Ο Ρόι Μπίταν.
Ο Γκάρι Τάλεντ.
Η Πάτι Σκιάλφα.
Ο Νιλς Λόφγκρεν.
Ο Τσάρλι Τζορντάνο.
Η Σούζι Ταϊρέλ.
Ο Τζέικ Κλέμονς.
Και δύο μέλη δεν είναι πια κοντά μας.
Ο Ντάνι Φεντερίτσι και ο Κλάρενς Κλέμονς.
Αυτοί είναι οι E Street Band.
Ωραίο ακούγεται. Πολύ ωραίο.
-Να τ' ακούσουμε; -Ναι.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Ρόι, παίξ' το πιο ψηλά εδώ, φίλε.
E Street, E Street, E Street!
Θες να το παίξω πιο ψηλά;
-Όχι ψηλότερα. -Εντάξει.
Απλώς όχι τόσο χαμηλά.
Περνάμε καλά, διάολε!
-Έχει κάναν σερβιτόρο το μαγαζάκι; -Μπα.
Πρέπει να ξαναπιάσουμε ρυθμούς Beatles.
Τρεις ώρες το κομμάτι, τέλος. Έτσι έκαναν οι Beatles.
Καλή απόφαση.
Αν δουλέψουμε Σαββατοκύριακο, θα βγάλουμε διπλό άλμπουμ!
Λοιπόν, περιμένετε.
Για κάποιο λόγο η κιθάρα μου βρυχάται και δεν την ελέγχω καθόλου.
Έχει τριανταπλάσιο ήχο από χθες.
-Το χάσαμε. -Μισό.
Ο Γκάρι έχει πρόβλημα.
Ολιγόλεπτο διάλειμμα για να το δουλέψουμε.
Ακούγεται υποτονικά σήμερα.
-Μετακίνησε αυτά. -Ναι.
Μ' αρέσει όταν τραγουδάω μαζί του,
συνεχίζει μόνος και μετά τον καπακώνω.
Ήταν... Μπορώ ν' ακούσω την είσοδο πάλι;
Θέλουμε ν' ακούσουμε την αρμονία όταν ο Μπρους τραγουδά...
Ο ξάδελφος Φρανκ. Να το γράψεις αυτό.
Γεια σας, τι κάνετε;
Πρωταθλητής χορευτής στο τζίτερμπαγκ σ' ολόκληρη την ακτή του Τζέρσεϊ
κι ο άνθρωπος που μου έμαθε τα πρώτα μου ακόρντα στην κιθάρα.
Οι αρχικές μου κιθάρες.
Η Kent μου, η πρώτη μου κιθάρα.
Δεν είχες και μια Sears and Roebuck;
Ο Τζορτζ Θις είχε από εκείνες με τη θήκη.
Ναι. Απ' τις...
Ο Θις είχε μια κιθάρα που είχε το ηχείο μέσα.
Μες στην κιθάρα;
Αλλά είχαμε και μία που ήταν μες στη θήκη.
Είναι κι η Sears and Roebuck...
Α, η Sears.
Χάλια κι οι δυο. Εκείνο μες στην κιθάρα...
Είχε το ηχείο εδώ. Φρικτή ακουστική.
Όλοι είχαμε μια τέτοια.
Μια ηλιόλουστη μέρα του Ιουλίου,
βρέθηκα στο προσκεφάλι του παλιού μου φίλου απ' τους Castiles, Τζορτζ Θις.
Ο Τζορτζ, στα 68, ήταν στο τελικό στάδιο του καρκίνου πνευμόνων, ετοιμοθάνατος.
Ο Τζορτζ τα είχε με την αδελφή μου, την Τζίνι,
και με πήρε απ' το σπίτι μου στην οδό Σάουθ ένα απόγευμα,
για να ξεκινήσω μια απ' τις μεγαλύτερες περιπέτειες της ζωής μου.
Θα έμπαινα στην πρώτη μου μπάντα, τους The Castiles.
Οι Castiles κράτησαν τρία καίρια, ιστορικώς εκρηκτικά χρόνια,
από το 1965 μέχρι το 1968,
μια αιωνιότητα για τη δεκαετία του '60,
και μια επική τριετία γεμάτη ιστορικά και πολιτιστικά γεγονότα.
Ήταν μια εκρηκτική στιγμή ν' ανήκεις σε μια νεανική ροκ εντ ρολ μπάντα.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε.
Κάποια πράγματα, όμως, εντυπώνονται μέσα σου και δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Είναι μια ισόβια ποινή.
Μετά τον θάνατο του Τζορτζ,
ήμουν το τελευταίο εν ζωή μέλος των καταπληκτικών The Castiles.
Το τελευταίο εν ζωή μέλος.
Το σκεφτόμουν για πολύ καιρό.
Κι εκείνοι οι συλλογισμοί κατέληξαν να γίνουν τα τραγούδια που έγραψα
για το Letter To You.
Η μουσική έρχεται αβίαστα.
Μερικές φορές... και μόνο μερικές φορές,
ακριβώς έτσι συμβαίνει.
Αυτή η μουσική, αυτά τα τραγούδια,
μου θύμιζαν το χρέος μου απέναντι στους συντρόφους μου απ' το Φρίχολντ.
Αυτό είναι ένα ειλικρινές "ευχαριστώ" στην Νταϊάνα και στον Τζορτζ Θις,
στον Μπαρτ Χέινς, στον Φρανκ Μαρζιότι, στον Κερτ Φλουρ,
στον Πολ Πόπκιν, στον Μπομπ Αλφάνο και στον Βίνι Μανιέλο,
τους φίλους, συντρόφους μου και συμφοιτητές
στο πρώτο μου και σπουδαιότερο σχολείο του ροκ, τους Castiles.
Αυτό είναι το "Last Man Standing".
Ωραίο ακούστηκε. Ναι, ωραίο είναι.
Τι λες, αδερφέ; Τι λες;
-Καλώς ήρθες! -Ήταν καλό.
Ο βασιλιάς, Τζόνι Μπόι Λαντάου.
Με σάρκα και οστά.
Κύριοι και κυρίες, στην υγειά της περιοδείας!
Ναι!
-Σαν Σίρο! -Σαν Σίρο!
-Πρεμιέρα στο Σαν Σίρο. -Έτσι.
-Τέσσερα βράδια. -Τέσσερα.
-Μ' αρέσει. -Έτσι;
Τέσσερα βράδια στο Σαν Σίρο.
-Οι μισοί Ιταλοί. -Γιατί όχι;
-Όλος ο πληθυσμός... -Η απογευματινή παράσταση.
-Ετοιμαστείτε! -Ναι.
Θυμάμαι μια φορά που τραγουδούσαν το "Promised Land"
και ζοριζόσουν να πας στο επόμενο,
γιατί όταν ακούς τον κόσμο να τραγουδά, ποιος το διακόπτει αυτό;
Παίζαμε στη Νάπολη.
Τραγουδούσαν τα εσωτερικά riff απ' το "Rosalita".
Τα μικρά, αλλόκοτα εσωτερικά πιασάρικα riff.
Ξέρετε, όχι τα καμπανιστά.
Άκουγες τον κόσμο να τραγουδά τα μικρά κι αλλόκοτα μέσα απ' το τραγούδι.
Ολόκληρος ο πληθυσμός εκεί κάτω έχει απίστευτη μουσική αντίληψη.
Από κει η μαμά, η Ντόρα, η Ίντα και...
Βρισκόμαστε εδώ σήμερα γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποί μας.
Ναι!
Φρανκ, έπαιζες κιθάρα;
Λιγάκι. Όχι ιδιαίτερα. Ξαναρχίζω.
Πήρε καινούρια κιθάρα!
Κάποια μέρα θα 'χει μια θέση στη σκηνή με τους E Street Band.
Εγώ θα το εκμεταλλευόμουν αυτό.
Έλα ντε.
Για μένα, εξαρχής, η ποπ ήταν ένας θορυβώδης διαλογισμός.
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να προσεύχεται.
Εγώ περιόριζα τις προσευχές μου στα τρία λεπτά και σ' έναν δίσκο των 45 στροφών.
Η δύναμη της αγνής ποπ, η όμορφη απλότητα της μελωδίας.
Μια πλήρης μελέτη χαρακτήρα μέσα σε λίγα λεπτά.
Η ζωή μέσα σε 180 δευτερόλεπτα ή λιγότερο.
Αν το πετύχεις ακριβώς, έχει τη δύναμη της προσευχής.
Εξαιρετικά, κύριοι.
Μι.
Λα.
Ντο δίεση ελάσσονα.
Σολ ύφεση.
Εγώ λέω αμέσως μετά το σόλο σαξόφωνο να μπαίνει...
η στροφή που τραγουδάς κάθε αράδα.
Έχουμε διαφορετικό σκοπό απλώς.
Μιλάμε για την εισαγωγή του "Letter To You";
-Κάπως έτσι; -Μπορείς και πιο βραχύ.
Έχει αυξανόμενη ένταση και μεγάλο κρεσέντο. Κατάλαβες;
Μεγάλο κρεσέντο σε... Γιατί μπαίνει δυνατά ο στίχος.
-Στο κύμβαλο; -Ναι.
Ναι, άσ' το να μπει μέσα.
Με τους E Street Band ονειρεύομαι, σκέφτομαι και γράφω φιλόδοξα.
Όταν είμαι ανάμεσα στους φίλους μου,
επιτρέπω σ' ένα συγκεκριμένο τμήμα του μυαλού μου, μόνο για εκείνους,
να ελευθερωθεί,
και κατοικώ σ' ένα σπίτι με χίλια όνειρα.
Αυτό που συμβαίνει σ' αυτό το σπίτι έχει σημασία για μένα.
Δεν μας έχει κάνει τέλειους ο Θεός,
μα εδώ προσπαθώ να μιλήσω με τη φωνή των καλύτερων αγγέλων μου.
Μας έχουν δοθεί τα εργαλεία και το υλικό της ψυχής,
για να τα φροντίζουμε και να έχουμε την ευθύνη τους.
Κι αυτό θέλει δουλειά.
Δουλειά την οποία χτίζουμε πάνω στις αρχές της αγάπης, ελευθερίας, αδελφότητας,
των αρχαίων ιδεών, πράγματα που ακόμη αποτελούν τη βάση για μια καλή ζωή
και μια κοινωνία με ανθρωπιά.
Όσα συμβαίνουν σ' αυτό το σπίτι έχουν σημασία.
Γι' αυτό, αδελφοί κι αδελφές, όπου κι αν είστε...
ας δώσουμε ζωή σ' αυτό το σπίτι.
-Καλό είναι. -Θες να τ' ακούσεις;
Ναι, ας τ' ακούσουμε.
Τι φοβερό ήχο έχουμε ως μπάντα σ' αυτά τα κομμάτια.
Τρομερό ήχο.
-Ευχαριστώ. -Σαν να μη φύγαμε.
Φύγαμε, για να βελτιωθούμε. Και γυρίσαμε.
Έτσι.
Δάσκαλε, κάνε αυτό που γεννήθηκες να κάνεις.
Παίξε ξυλόφωνο.
-Παίξε ξυλόφωνο. -Μόλις φορέσω ακουστικά.
Προς τιμήν του Νταν Φεντερίτσι, παρακαλώ.
Νταν Φεντερίτσι!
Μας στοιχειώνει το φάντασμα.
Αύριο θα ηχογραφήσουμε κομμάτια 50 ετών.
Τα ηχογράφησα ακουστικά όταν έκανα το ντέμο για τον Τζον Χάμοντ,
πριν απ' το Greetings from Asbury Park.
-Ετοιμαστείτε για τρελό στίχο. -Ναι.
-Σου έχω μια ιδέα, Μπρους. -Ακούω.
Στο ρεφρέν, όταν λες...
...και σταματά η μουσική, τι θα έλεγες να πεις...
Και μπαίνουν. Είναι μόνο η φωνή σου.
-Εκεί! Γίνεται κι αυτό. -Ακριβώς.
Το καλοκαίρι έπαιζες έξω, στη βεράντα. Ήταν πανέμορφα.
ΑΠΟΨΕ "THE CASTILES"
Ήταν το πρώτο εφηβικό κλαμπάκι στα χρονικά.
-Πού είχε ακουστεί ξανά; -Απίστευτο.
Ήταν κάτι σαν κοινοτική λέσχη για εφήβους.
Όλα τα παιδιά ήταν καθαρά της μεσαίας και της ανώτερης τάξης.
Πήγαιναν φοιτητές.
Αν έκλεινες εμφάνιση, λοιπόν, ιδίως απ' τα δικά μας μέρη,
ήταν κατόρθωμα.
Μπάντα απ' το Φρίχολντ που παίζει στο Teendezvous;
Είχες εδραιωθεί. Εδραιωνόσουν.
Είχες αυτό κι άλλα έξι κλαμπάκια για ποπ μουσική να παίξεις
μες στο Σαββατοκύριακο,
-για να μην πω και τις αίθουσες βετεράνων. -Τα παραλιακά κλαμπ.
Τις αίθουσες σωματείων, λεγεώνων, καθολικών οργανώσεων νεολαίας.
-Χοροί σχολών, αδελφοτήτων. -Όλες ήταν αίθουσες για ροκ μπάντες!
"Ghosts".
Μια ροκ μπάντα είναι μια κοινωνική μονάδα
που βασίζεται στην προϋπόθεση ότι όλοι μας μαζί
είμαστε σπουδαιότεροι απ' το σύνολο των μεμονωμένων ρόλων μας,
ότι μπορούμε να πετύχουμε κάτι που δεν θα πετυχαίναμε μόνοι,
κι ότι μαζί θα φτάσουμε σε κάτι ανώτερο.
Παρότι στη δική μας μπάντα τα τραγούδια και το όραμα είναι δικά μου,
η φυσική υλοποίηση αυτού του οράματος
σε μια χειροπιαστή παρουσία ανήκει σε όλους μας.
Είμαστε μια μπάντα.
Η χαρά που νιώθω όταν συνεργάζομαι με την μπάντα μου δύσκολα περιγράφεται.
Πέφτουν διάφορες ιδέες στο δωμάτιο.
Ο ένας μιλά πάνω απ' τον άλλον. Υπάρχουν λάθος ξεκινήματα και διακοπές.
Συχνά βασιλεύει η σύγχυση.
Ώσπου ξαφνικά...
δυναμίτης.
Το "Ghosts" μιλά για την ομορφιά και τη χαρά να ανήκεις σε μια μπάντα,
και για τον πόνο επειδή χάνουμε ο ένας τον άλλον λόγω αρρώστιας και χρόνου.
Το "Ghosts" προσπαθεί να περάσει το πνεύμα της ίδιας της μουσικής...
που κανείς δεν κατέχει, μα το βρίσκουμε και το μοιραζόμαστε μόνο μαζί.
Στους E Street Band, κατοικεί στη συλλογική μας ψυχή...
που τροφοδοτείται απ' την καρδιά.
Νομίζω πως δεν χρειάζεσαι εκείνο το ρεφρέν πριν απ' το μπρέικ.
Απ' τις βουβές νότες πας στο μπρέικ και μετά στην κορύφωση.
Με τα ντραμς, εννοείς.
-Ναι. -Βγαίνει το ρεφρέν;
Δεκαέξι μέτρα ρεφρέν μέχρι τα ντραμς.
-Άρα πάει Λα, Λα Σι, Λα Σι, Ντο. -Σι, Ντο.
Το κουπλέ. Σι η βουβή νότα, Ντο το ρεφρέν.
Ναι, και ξανά.
Λα το κουπλέ, Σι η βουβή νότα, Ντο το ρεφρέν.
Και πάλι σταματάμε πριν απ' το τρίτο κουπλέ.
-Όχι, σταματάμε πριν από... -Τρίτο κουπλέ.
-Το τρίτο κουπλέ είναι... -Μόνο εκείνη την αράδα,
και σταματάμε στο τέλος.
Παραμένει το τρίτο κουπλέ με τις διακοπές.
Όποιος αναρωτιέται για τις διακοπές, παρακολουθήστε εμένα.
Θα σας δώσω το σήμα, εντάξει;
Διαφορετικά, μη σταματάτε.
Ναι.
Ωραίος ρυθμός εκεί.
Εκεί. Τώρα.
-Ναι. Άρα το αντίθετο. -Ναι.
Πήγαινέ με εδώ.
Εντάξει, δοκιμάστε το.
Απλώς για να το 'χουν. Και πειραματίζονται μετά.
Παλαμάκια.
Ας βάλουμε τα παλαμάκια και τα φωνητικά.
Τέλειο!
Τα τραγούδια απ' το 1972...
ήταν και παραμένουν μυστήριο για μένα.
Ήταν ακριβώς όπως έγραφα τότε. Με πολλά λόγια!
Για την ακρίβεια, ο Κλάιβ Ντέιβις,
ο άνθρωπος που μου έκανε συμβόλαιο στην Columbia Records με τον Τζον Χάμοντ,
μου τηλεφώνησε λίγο αφότου κυκλοφόρησε ο δίσκος μας Greetings from Asbury Park
λέγοντας πως κάποιος τον πήρε και του είπε ότι αν δεν πρόσεχα,
στο τέλος θα εξαντλούσα ολόκληρη την αγγλική γλώσσα!
Κι είπε πως αυτός ήταν ο Μπομπ Ντίλαν.
Ο Μπομπ ήταν πάντα ο μέντοράς μου κι ο αδελφός που δεν είχα ποτέ,
οπότε πήρα τα λόγια του πολύ σοβαρά!
Μα ξέρω μόνο ότι αυτά τα τραγούδια έχουν μια πολύ ζεστή θέση στην καρδιά μου.
Το "Song for Orphans" μιλά για κάποιον που ξεπερνά τους φόβους του,
τις αμφιβολίες του, τα γεγονότα της εποχής του.
Μιλά για την πάλη του να εδραιώσει την ταυτότητά του.
Και, για πιτσιρικάς, είχα σε μεγάλη υπόληψη τον εαυτό μου το 1972,
παρά τις τεράστιες ανασφάλειές μου.
Ήμουν ένα έμπειρο νεαρό λιοντάρι που έπαιζε κιθάρα
κι ένιωθα πως είχα μια αποστολή,
δαίμονες να ξορκίσω, έναν κόσμο να κατακτήσω.
Τον δικό μου κόσμο, όποιος κι αν ήταν αυτός.
Κι εκείνη την περίοδο ένιωθα πως ήμουν εδώ για έναν και μοναδικό λόγο:
για να αναγνωρίσω, να αντιμετωπίσω και να επαληθεύσω το πεπρωμένο μου.
Για ν' ανέβω σ' εκείνη τη σκηνή και ν' αλλάξω τη ζωή σας,
αν μπορούσα!
Ξεπερνούσα τη δική μου συναισθηματική εγκατάλειψη,
το "ορφάνεμα" στα τέλη της εφηβείας μου,
κι έχτιζα με τα ίδια μου τα χέρια, και με λίγη βοήθεια,
το δικό μου μέρος.
Ο συνασπισμός είναι στο δικό μου όνομα πλέον,
και θα αναλάμβανα την ευθύνη και τη λογοδοσία του.
Αυτό θα γινόταν.
Γιατί ήμουν νέος, ανυποχώρητος, διψασμένος για επιτυχία, και το χρειαζόμουν.
Ήμουν 22.
Άλλη μια θεσπέσια μέρα στο στούντιο.
Στην υγειά της παντοδύναμης E Street Band.
Στα μισά είμαστε.
Και παραπάνω!
Ωραίο.
Περνούσαν τρένα, επιβατικά και εμπορικά,
απ' το Φρίχολντ τη δεκαετία του '50.
Τα ατελείωτα καλοκαιρινά απογεύματα,
τα περιμέναμε, για να πηδήξουμε επάνω και να πάμε απ' άκρη σ' άκρη στην πόλη
ή απλώς για ν' αφήσουμε δεκάρες πάνω στις ράγες
και να τις μαζέψουμε μετά καυτές και επίπεδες.
Εκείνα τα τρένα περνούσαν κι έφευγαν τόσο ξαφνικά όσο ο θάνατος.
Όταν ήμουν μικρός, τον συνήθισα τον θάνατο
απ' τις πολλές ιρλανδικές και ιταλικές αγρυπνίες στην οικογένειά μας.
Στα έξι με επτά, έπρεπε να πηγαίνεις μαζί με τους γονείς σου,
να περνάς τις πόρτες του γραφείου τελετών, με το χέρι σου στο δικό τους,
να περνάς μέσα από το πλήθος μέχρι το φέρετρο.
Να γονατίζεις στο πλάι του και να κοιτάς φευγαλέα κατάματα τον θάνατο.
Οι γονείς σου συζητούσαν θορυβωδώς με το πλήθος.
Μετά από λίγο,
επέστρεφες στο σπίτι με μια παράξενη αίσθηση επιτυχίας γεμάτης τρόμο...
να γεμίζει τη νεαρή ψυχή σου.
Πίσω στο σπίτι, γονάτιζες δίπλα στο κρεβάτι σου και προσευχόσουν
"Τώρα που πλαγιάζω να κοιμηθώ, Ο Θεός την ψυχή μου να φυλά θα προσευχηθώ.
Και αν πεθάνω προτού ξυπνήσω,
Ο Θεός την ψυχή μου να πάρει θα ζητήσω".
"Αν πεθάνω προτού ξυπνήσω".
Ποτέ δεν μου άρεσε αυτό το σημείο.
Εξαιτίας του εντυπώθηκε στο παιδικό μου μυαλό...
πως κάποια μέρα θα κλείσουμε τα μάτια μας
κι ο γκρίζος βραδινός ουρανός θα ξεδιπλωθεί από πάνω μας...
φέρνοντας εκείνον τον μακρύ και αιώνιο ύπνο.
Είμαστε εδώ... Είναι η τέταρτη μέρα.
Θα περνούσα νωρίτερα, μα ήμουν κρυωμένος.
-Σκέφτηκα "Όχι, περίμενε". -Δεν τρέχει τίποτα. Καλά είναι και τώρα.
Απλώς... τα ηχογραφούμε και τα ακούμε.
Ωραία.
ΚΛΑΡΕΝΣ
Ο Τζέικ Κλέμονς έκανε την πρώτη του επίσημη ηχογράφηση,
σόλο με τους E Street Band.
Χωρίς άγχος.
Παίξατε υπέροχα, παιδιά.
Ακούς τα κομμάτια κι έχουν απίστευτο ήχο.
Γεμάτο ελπίδα. Πάντα τα καταφέρνετε.
Εις υγείαν.
Στο νέο αφεντικό.
-Έτσι. -Στην ελπίδα.
-Μην ξεχνάμε τον Big Man!
-Στον Big Man.
-Ντάνι Φεντερίτσι! -Ντάνι Φεντερίτσι!
Πού πάμε όταν πεθαίνουμε;
Ίσως δεν πάμε πουθενά...
ή ίσως και παντού.
Ίσως η ψυχή μας να κατοικεί στον αιθέρα,
στο δίχως άστρα κομμάτι του ουρανού,
και ν' αντηχεί σαν την πέτρα μέσα σε μια γαλήνια λίμνη,
οι κύκλοι της οποίας είναι οι ζωές εκείνων που αγγίξαμε
στη διάρκεια της δικής μας ζωής.
Κανείς δεν ξέρει πού ή πόσο μακριά ίσως μπορεί ν' ακουστεί, να ταξιδέψει η ψυχή.
Ή ίσως να 'μαστε απλώς ένα μάτσο κόκαλα, χώμα, πηλός και χελώνες μέχρι μέσα.
Δεν ξέρω.
Μα έχω θρηνήσει στη σκέψη
πως δεν θα ξαναδώ ποτέ πια κάποιους που έχω αγαπήσει κι έχω χάσει.
Μα εκείνοι που έφυγαν δεν εξαφανίζονται ποτέ τελείως.
Τους βλέπουμε σε οικείους δρόμους,
σε άδεια κλαμπ...
και σε ξενύχτια του παρελθόντος.
Κινούνται σαν σκιές, και τους βλέπουμε μόνο με την άκρη του ματιού μας.
Τους βλέπουμε στα όνειρά μας.
Ρεφρέν.
Αυτή είναι η ιδέα. Πολύ βασική, εντάξει;
Καλό.
Βγάζει μια μεγαλοπρέπεια.
-Στίβεν; -Καλά.
-Όλοι καλά; -Καλά.
-Είμαστε καλά. -Λοιπόν, τι μπορώ να πω;
Θα συνεχίσουμε να κάνουμε μουσική μέχρι την κάσα, αγόρια.
Μέχρι να μη βαστάν' τα πόδια μας!
-Έτσι. -Μέχρι την κάσα.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η μεγαλύτερη... συγκίνηση
είναι ακόμη... απ' τις μεγαλύτερες συγκινήσεις στη ζωή μου
είναι να στέκομαι πίσω από εκείνο το μικρόφωνο μ' εσάς πίσω μου.
Αυτή είναι η καλύτερη ηχογράφηση δίσκου. Νομίζω...
Έγινε καλύτερη. Με ενθουσιάζει.
Παίζουμε όλοι μαζί ταυτόχρονα, στο ίδιο δωμάτιο,
και το αποτέλεσμα είναι ένας τέτοιος ήχος.
Ξέρετε, είναι...
Είναι μια από τις πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής μου.
-Σας αγαπώ όλους πάνω απ' τα λόγια. -Ευχαριστούμε.
-Ξεκινά απ' τα τραγούδια. -Τα τραγούδια είναι το θέμα.
Και η έμπνευση για τα τραγούδια
πηγάζει απ' το γεγονός ότι ξέρω πώς θα παίξετε.
Θα περάσουμε καταπληκτικά.
Κύριε Λαντάου, ούτε εσύ είσαι τόσο κακός.
Τέλεια.
Κάθομαι κι ακούω. Ζόρικη δουλειά.
-Πάμε. -Πάμε.
Ηλικία.
Η ηλικία φέρνει προοπτική, με τη διαύγεια που αποκτάς τα μεσάνυχτα,
πάνω στις ράγες, κοιτώντας τα φώτα ενός τρένου που πλησιάζει.
Συνειδητοποιείς σχετικά γρήγορα...
ότι δεν απομένει και πολύς χρόνος.
Δεν απομένουν πολλές έναστρες βραδιές, χιονοπτώσεις...
δροσερά φθινοπωριάτικα απογεύματα, βροχερές μέρες μες στο καλοκαίρι.
Έχει σημασία, λοιπόν, πώς συμπεριφέρεσαι και κάνεις τη δουλειά σου.
Πώς φέρεσαι στους φίλους σου, στην οικογένειά σου, στον εραστή σου.
Τις καλές ημέρες, σε σκεπάζει μια ευλογία.
Τυλίγει τα χέρια της ολόγυρά σου
κι είσαι ελεύθερος και βαθιά μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, κι ένα κομμάτι του.
Αυτή είναι η επιβράβευσή σου: η παρουσία σου εδώ.
Αυτό σου δίνει δύναμη να σηκωθείς το επόμενο πρωί...
μια νέα ευκαιρία να λάβεις εκείνη την ευλογία.
Ενώ βουτυρώνεις το ψωμί σου, ντύνεσαι ή γυρνάς απ' τη δουλειά,
βιώνεις ξαφνικά κάτι στιγμές,
που νιώθεις το χέρι του Θεού να σ' αγγίζει απαλά στον ώμο.
Και συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι.
Τυχερός που ζεις,
τυχερός που αναπνέεις σ' αυτόν τον κόσμο της ομορφιάς, του τρόμου και της ελπίδας.
Διότι ακριβώς αυτό υπάρχει: μια ευκαιρία.
Ένας κόσμος, όπου είναι τύχη ν' αγαπάς, είναι τύχη να σ' αγαπούν.
Συνεχίζεις, λοιπόν, ώσπου να σε γεμίσει,
ώσπου ο ιδρώτας, το αίμα και τα πικρά δάκρυα να έχουν εξήγηση.
Συνεχίζεις ώσπου το φως από τα μακρινά άστρα που σβήνουν
να πέσει στα πόδια σου.
Πήγαινε, κι ο Θεός να σ' ευλογεί.
Ναι.
Λοιπόν, αυτό ήταν...
Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που γράψαμε με τον Τζορτζ, νομίζω,
με τίτλο "Baby I".
Κάτι τέτοιο.
Πάω σπίτι να το προβάρω.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΙ, ΕΒΑΝ, ΤΖΕΣ ΚΑΙ ΣΑΜ
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΘΙΣ ΚΑΙ ΤΩΝ THE CASTILES ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΙΧΟΛΝΤ ΤΟΥ Ν.ΤΖ.
ΤΟ LETTER TO YOU ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ COLUMBIA RECORDS
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου