Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Eén, twee, drie, vier.
Ik zit midden in een 45 jaar durend gesprek...
...met de mannen en vrouwen om me heen en ook met sommigen van jullie.
Met een aantal van jullie spreek ik nog niet zo lang.
Hoe dan ook...
...ik probeer het gesprek essentieel, leuk en vermakelijk te maken.
Ik begon met gitaarspelen...
...omdat ik op zoek was naar iemand om mee te praten en corresponderen.
En dat is beter uitgepakt dan ik ooit had durven dromen.
Het enige wat ik weet, is dat zelfs na al die jaren...
...ik nog steeds die brandende behoefte voel om te communiceren.
Ik voel het als ik opsta.
Ik voel het heel de dag met me meelopen.
En ik voel het als ik ga slapen.
In de afgelopen 50 jaar is dat gevoel nooit verdwenen.
Waarom weet ik eigenlijk niet.
Is het eenzaamheid, honger, ego, ambitie, verlangen...
...een behoefte om gevoeld en gehoord of erkend te worden?
Of allemaal?
Ik weet alleen dat het een van de constantste impulsen in mijn leven is.
Zo duidelijk als het ritmisch kloppen van mijn eigen hart...
...is m'n behoefte om met jullie te praten.
Heren, kom hier.
Pak jullie notitieblokken.
Kom hier met je notitieblok. -Ik heb 'm.
Man, het sneeuwt.
Dat klopt. -Het sneeuwt.
Gisterenavond zat ik tot 21.00 uur buiten, in de tuin bij het vuur.
En vandaag sneeuwt het.
Typisch herfstweer in Jersey.
De late herfst.
Acht maten van één, toch? -Ja.
Dan twee maten van zes, twee van één, twee van vier.
Goed, probeer het maar.
Eén, twee. Eén, twee, drie, vier.
Nog geen voet.
Ik denk dat het te lang is, Roy.
Het is één, twee, drie, vier. Het één-akkoord.
Roy, je gaat te snel over op e-mineur.
Dat is de breakdown.
Niet... -Ja, er zijn acht maten van één.
De E Street Band is een nauw afgesteld instrument...
...met grote flexibiliteit en kracht.
Eén, twee, drie. Het één-akkoord.
Ze kunnen dansen als een vlinder en steken als een bij.
Doordat we al jaren samen spelen...
...hebben we eigen benamingen en een efficiëntie in de studio gecreëerd...
...die vergelijkbaar is met een nauwkeurig afgestelde motor.
Voet.
We zijn een eenheid die al 45 jaar bestaat en die we al tientallen jaren verbeteren.
Die kracht voel je als we met je in gesprek gaan.
Wacht, wacht, wacht.
De intro-volgorde is alleen maar de intro-volgorde.
Het wordt nooit herhaald. Dan volg je het nummer.
We treden op als dienst voor ons publiek.
Het geld is fijn, maar jij bent de reden van ons bestaan.
Dat is groot nieuws.
We kunnen één ding proberen.
Het is onze toewijding die ons doel duidelijk maakt...
...ons gevoel van alles of niets.
Ik weet niet of dat extra loopje in de weg zit.
De E Street Band is geen baan. Het is een roeping.
Het is één van de belangrijkste dingen in je leven...
...en tegelijkertijd is het maar rock-'n-roll.
Goed, Streeters. We gaan ervoor.
Dit zijn mijn vrienden, de mannen en vrouwen met wie ik werk:
Steve Van Zandt...
...Max Weinberg...
...Roy Bittan...
...Garry Tallent...
...Patti Scialfa...
...Nils Lofgren...
...Charlie Giordano...
...Soozie Tyrell...
...Jake Clemons.
En er zijn twee leden in absentia...
...Danny Federici en Clarence Clemons.
Dit is de E Street Band.
Klinkt goed. Heel goed.
Zullen we luisteren? -Ja.
Eén, twee, drie, vier.
Roy, een hogere toonsoort, makker.
E Street, E Street.
Moet ik het hoger spelen?
Nee, niet hoger.
Gewoon niet zo laag.
Wat een lol, verdomme.
Is er een ober in de zaal?
Nee.
We moeten zo snel zijn als The Beatles.
Drie uur per nummer. Dat deden The Beatles.
Goed idee.
Als we zaterdag en zondag werken, hebben we een dubbelalbum.
Oké, wacht even.
Mijn gitaar brult vandaag en ik heb er geen controle over.
Hij speelt 30 keer zo hard als gisteren.
Stop even.
Garry heeft een probleem. Laten we er een paar minuten aan werken.
Het is dun vandaag. Het klinkt dun.
Schuif die maar op. -Ja.
Het is mooi als ik 'doe' zing met hem.
Dan zingt hij alleen en daarna kom ik eroverheen.
Kan ik de start nog een keer horen?
We willen de harmonie horen als Bruce dit zingt...
Dit is mijn neef Frank. Zorg dat je dit filmt.
Hallo, hoe gaat het?
Kampioen jitterbugdansen van de Jersey Shore...
...en de man die mij m'n eerste akkoorden geleerd heeft op m'n gitaar.
Dit zijn mijn eerste gitaren.
Mijn Kent, eerste gitaar.
Je had toch een Sears and Roebuck?
George Theiss had er een, in een koffer.
Ja, een van de...
George had er een waar de luidspreker in de gitaar zat.
In de gitaar?
We hadden er ook een waar hij in de koffer zat.
Je weet wel, een oude Sears and Roebuck...
Sears.
Allebei vreselijk. Die ene in de gitaar...
De speaker zat hier.
Klonk vreselijk.
Die hadden we allemaal.
Op een dag in juli...
...stond ik aan het bed van m'n bandmaatje van The Castiles...
...George Theiss.
George was 68, had longkanker en lag op sterven.
George had vroeger verkering met mijn zus Ginny.
Hij plukte me op een middag uit mijn huis aan South Street.
Zo begon een van de mooiste avonturen van mijn leven.
Ik ging bij mijn eerste echte band, The Castiles.
The Castiles bestonden drie belangrijke, historisch explosieve jaren...
...van 1965 tot 1968.
In de jaren 60 was dat een eeuwigheid.
Drie jaar bomvol met historische en culturele gebeurtenissen.
Het was een explosieve periode om in een rock-'n-rollband te spelen.
Dat was lang geleden.
Maar soms laten dingen een indruk na die je nooit meer vergeet.
Je hele leven niet meer.
Toen George overleed...
...was ik de laatste overlevende van de machtige Castiles.
De laatste overlevende.
Daar heb ik over nagedacht. Heel lang.
Die overpeinzingen zijn uitgegroeid tot de nummers die ik schreef...
...voorLetter to You.
Muziek komt vanzelf.
Soms... En echt alleen soms is dit hoe het gaat.
Deze muziek, deze nummers...
...herinnerden me aan wat ik mijn maten uit Freehold was verschuldigd.
Dit is een oprechte dankbetuiging aan Diana en George Theiss...
...Bart Haynes, Frank Marziotti, Curt Fluhr...
...Paul Popkin, Bob Alfano en Vinny Maniello.
Mijn vrienden, bandmaten en medestudenten...
...aan mijn eerste en beste rockopleiding, The Castiles.
Dit is 'Last Man Standing'.
Dat was een goede opname. Ja, goed.
Leuk je te zien, man. Leuk je te zien.
Welkom. Welkom. -Twee keer was goed.
De koning, Jonny Boy Landau.
Live en in hoogsteigen persoon.
Heren en dames, een toast op de tournee.
San Siro. -San Siro.
Openen in San Siro. -San Siro. Proost.
De eerste van vier avonden.
Klinkt goed. -Ja.
Vier avonden in San Siro.
Dat is half Italië.
Heel Italië. -En dat is alleen de matinee.
Daar gaan we.
Ik weet dat ze 'Promised Land' zongen toen we stopten.
Jij kon niet beginnen met het volgende nummer...
...want als je al die mensen hoort, wil je dat toch niet stoppen?
We waren in Napels. Ze zongen interne loopjes in 'Rosalita'.
Echt, de interne loopjes. De vreemde, interne oorwurmen.
Niet de voor de hand liggende...
...maar de kleintjes in het nummer, die kon je ze horen zingen.
Het hele land is ongelooflijk muzikaal.
Dat is waar mam en Dora en Eda en...
Wij zitten hier vandaag omdat dat ons volk is.
Frank, speelde je gitaar?
Een beetje, niet veel. Ik begin nu net weer.
Hij heeft een nieuwe gitaar.
Op een dag mag hij op het podium bij de E Street Band.
Die kans moet je benutten.
Weet ik.
Voor mij was pop altijd een rauwe vorm van meditatie.
Iedereen heeft een eigen manier van bidden.
Ik beperkte mijn gebeden altijd tot drie minuten en een 45-toerenplaat.
De kracht van pure pop, de mooie eenvoud van melodie.
Een volledige karakterstudie in een paar minuten.
Het leven in 180 seconden of minder.
Als je het goed doet, heeft het de kracht van een gebed.
Goed werk, heren.
E.
A.
Cis-mineur.
Ges.
Ik denk dat we na de saxsolo gelijk verder moeten...
...met het couplet waarin je elke regel zingt.
Het heeft een ander loopje, meer niet.
Gaat dit over het begin van 'Letter to You'?
Zoiets? -Het kan zelfs korter.
Het bouwt op tot een groot crescendo, snap je?
Een groot crescendo... Want hij zingt dan hard verder.
Op de bekkens?
Ja, laat 't uitlopen.
Door de E Street Band droom, denk en schrijf ik grootse dingen.
Als ik bij mijn vrienden ben...
...laat ik een deel van mijn hersenen, dat voor hen gereserveerd lijkt te zijn...
...de vrije loop.
Dan woon ik in een huis met duizend dromen.
Wat er in dat huis gebeurt, vind ik belangrijk.
God heeft ons niet perfect geschapen...
...maar hier probeer ik te spreken met de stem van mijn goede engelen.
We hebben een ziel gekregen en het gereedschap...
...om ervoor te zorgen en zorg te dragen.
Dat vergt werk.
Werk dat we baseren op de principes liefde, vrijheid en broederschap.
Oude ideeën die ten grondslag liggen aan een goed leven...
...en een humane maatschappij.
Wat er gebeurt in dit huis is belangrijk.
Dus, broeders en zusters, waar jullie ook zijn...
...laten we dit huis hulde bewijzen.
Dat was goed. -Wil je het horen?
Ja, goed idee.
Deze nummers hebben een echt groepsgeluid.
Het klinkt geweldig. -Of we nooit weg zijn geweest.
We gingen weg om beter te worden. Nu zijn we terug.
Precies.
Professor, doe waar je voor geboren bent.
Speel op het klokkenspel. -Zodra ik m'n koptelefoon opheb.
Doe het ter ere van Dan Federici.
Dan Federici.
Het spookt hier.
Morgen gaan we nummers opnemen die al 50 jaar oud zijn.
Ik had ze toen akoestisch opgenomen voor de demo voor John Hammond.
VóórGreetings from Asbury Park.
Zet je schrap voor wilde teksten.
Ik heb een idee, Bruce. -Zeg het maar.
In het refrein hebben we...
Als zij aanhouden, kan jij dit spelen...
Zij beginnen dan, eerst ben jij alleen.
Boem. Dat kan. -Precies.
's Zomers speelde je buiten op de patio. Het was prachtig.
Het was de eerste nachtclub voor tieners.
Dat was nieuw. -Ongelooflijk.
Het was een countryclub voor tieners.
En het waren allemaal tieners uit de middenklasse en rijke families.
Er waren studenten.
Dus als je ergens mocht optreden, vooral als je uit onze buurt kwam...
...was dat heel wat.
Een band uit Freehold in Teendezvous?
Dan telde je echt mee. Dan was je een echte band.
Dat en nog zes andere clubs waar je kon spelen in één weekend...
...en de veteranenzalen... -En strandclubs.
...en zalen van unies, legioenen en katholieke jeugdclubs.
Allemaal goede zalen voor een rockband. -Dansfeesten voor studenten.
'Ghosts'.
Een rockband is een sociale eenheid...
...gebaseerd op de vooronderstelling dat wij met elkaar...
...beter zijn dan de losse onderdelen.
Dat we iets kunnen bereiken dat we alleen niet zouden kunnen bereiken...
...en dat ons samen grotere dingen te wachten staan.
In onze band zijn de nummers en individuele visie van mij...
...maar de werkelijke uitvoering van die visie...
...zodat het iets tastbaars wordt, doen we met z'n allen.
We zijn een band.
De vreugde die werken met de band me brengt, is moeilijk te omschrijven.
Ideeën rollen door de kamer.
Mensen praten door elkaar heen. We maken valse starts.
Het is vaak een chaos.
En dan opeens...
...dynamiet.
'Ghosts' gaat over hoe mooi en fijn het is om in een band te zitten...
...en over de pijn van een afscheid als gevolg van ziekte of tijd.
'Ghosts' probeert het wezen van muziek toe te lichten.
Niemand heeft dat in zijn bezit. We kunnen het alleen met elkaar ontdekken en delen.
In de E Street Band woont het in onze gezamenlijke ziel...
...gedreven door het hart.
Het refrein voor de solo is, denk ik, niet nodig.
Je kunt van 'ghosts' gelijk door naar de solo en de opbouw.
Van het drumritme.
Ja. -Dit refrein weg?
Zestien maten refrein naar de opbouw.
Dus A, AB, AB, C. -B, C.
Dat is het couplet. B is 'ghost'. C is het refrein.
Ja, nog een keer.
A is het couplet, B is 'ghost', C het refrein.
We moeten wel stoppen voor het derde couplet.
Nee, we stoppen... -Derde couplet.
Het derde couplet is... -Die ene regel en dan stoppen.
Toch blijft er een derde couplet.
Wie niet weet waar we stoppen, kijkt naar mij.
Ik geef wel een teken.
Anders gewoon doorgaan.
Goede timing.
Daar. Nu.
Ja, dus het tegenovergestelde.
Ik wil daarheen.
Goed. Probeer maar.
Dan ligt het vast en kunnen ze ermee klooien.
Klappen.
We nemen de klappen en la-da-da's op.
Perfect. Perfect.
De nummers van 1972...
...waren en zijn me nog steeds een raadsel.
Zo schreef ik toen. Heel veel woorden.
Het is zelfs zo dat Clive Davis...
...de man die me met John Hammond bij Columbia Records in huis haalde...
...me riep toenGreetings from Asbury Park was uitgebracht...
...en zei dat iemand had gebeld en had gezegd dat ik op moest passen...
...om niet alle woorden in de Engelse taal op te gebruiken.
Hij zei dat dat Bob Dylan was.
Bob was mijn mentor en de broer die ik nooit had gehad...
...dus ik nam de waarschuwing erg serieus.
Ik weet alleen dat deze nummers een warm plekje in mijn hart hebben.
'Song For Orphans' gaat over het overwinnen van angst...
...twijfel, de tijd waarin je leeft.
Het gaat over vechten voor je eigen plek.
Als jongen vond ik mezelf heel wat in 1972...
...ondanks mijn torenhoge onzekerheden.
Ik was een ervaren, gitaar spelende jonge leeuw...
...en ik had een klus te klaren...
...demonen te verslaan, een wereld te veroveren.
Mijn wereld, wat die ook zou zijn.
Toentertijd voelde het of ik met één enkel doel op de wereld stond.
Om mijn lot onder ogen te komen, te confronteren en te bevestigen.
Het podium opkomen en je leven veranderen...
...als het kon.
Ik was mijn eigen emotionele verlating te boven gekomen...
...mijn moeilijke relatie met mijn ouders...
...en ik bouwde met eigen handen en een beetje hulp...
...een plek die van mij was.
De federatie stond vanaf toen op mijn naam.
Ik was er verantwoordelijk en aansprakelijk voor.
Zo zou het zijn.
Ik was jong en hard en zat vol verlangen, en ik had het nodig.
Ik was 22.
Weer een meesterlijke dag in de studio.
Een toast op de fantastische E Street Band.
Halverwege.
Verder al, denk ik.
Mooi.
Er waren treinen, met passagiers en vracht...
...die in de jaren 50 Freehold aandeden.
Op lange, zomerse middagen...
...sprongen we aan boord en reden we mee naar de andere kant van de stad.
Of we legden munten op de rails...
...die we dan heet en plat weer oppakten.
De treinen kwamen onverwachts als de dood.
Als kind was ik wel gewend aan de dood...
...omdat we veel Ierse en Italiaanse dodenwaken hadden in de familie.
Op je zesde of zevende werd verwacht dat je met je ouders meeging...
...door de deur van het uitvaartcentrum, hand in hand met je ouders...
...en dat je door de drukke ruimte naar de kist liep.
Daar moest je knielen en de dood even onder ogen komen.
Je ouders praatten druk met andere gasten.
Na een tijdje...
...ging je naar huis met een raar gevoel dat er iets angstaanjagends bereikt was...
...in je jonge ziel
Eenmaal thuis knielde je naast je bed en zei:
'En nu leg ik mij neder, te slapen. Ik bid dat de heer mijn ziel behoedt.
Mocht ik sterven voor ik wakker word...
...dan bid ik dat de heer mijn ziel neemt.'
'Mocht ik sterven voor ik wakker word...'
Dat deel vond ik maar niks.
In mijn jonge gedachten betekende dat...
...dat we op een dag onze ogen sluiten...
...en dat de grijze avondlucht zich openvouwt...
...en de lange, eindeloze slaap brengt.
Dit is onze vierde dag hier.
Ik zat verkouden thuis. -Dat geeft niks. Je bent er nu.
We nemen nummers op en luisteren ernaar.
Dat is mooi.
Dit is de eerste opname met Jake Clemons.
Solo met de E Street Band.
Totaal geen druk.
Jullie hebben mooi gespeeld.
Als je de nummers terugluistert, klinkt het heel mooi.
Vol goede hoop. Jullie leveren altijd goed werk.
Proost. -Op m'n baas.
Ja, baby. -Op hoop.
En op de Big Man. -Big Man.
De Big Man.
Danny Federici. -Danny Federici.
Waar gaan we heen in de dood?
Misschien nergens heen.
Of misschien overal.
Misschien verblijft onze ziel in de ether...
...in het sterrenloze deel van de lucht...
...en resoneert als een steen die in een meer valt...
...en waarvan de cirkels de levens zijn van mensen die we kenden...
...tijdens ons leven.
Niemand weet hoever zijn of haar ziel zal klinken, zal reizen.
Of misschien is het niet meer dan botten, aarde, klei en schildpadden.
Ik weet het niet.
Ik heb gerouwd bij de gedachte...
...dat ik bepaalde mensen wie ik liefhad nooit meer zal zien.
Maar overledenen verdwijnen nooit helemaal.
We zien ze op bekende straten...
...in lege clubs...
...en in de late avonden van weleer.
Ze bewegen in de schaduwen, alleen zichtbaar in een vluchtige blik.
We zien ze in onze dromen.
Refrein.
Dat is alles. Heel simpel, toch?
Mooi.
Het is magnifiek.
Ik heb al. -Heeft iedereen?
Wij hebben al. -Goed. Wat kan ik zeggen?
We gaan door tot we allemaal in een kist liggen.
Tot de wielen van de kar vallen.
Juist. -Tot we in een kist liggen.
Het enige wat ik kan zeggen, is dat de grootste kick...
...wat nog steeds de grootste kick in m'n leven is...
...is achter de microfoon staan met jullie achter me.
Dit is het beste dat we gespeeld hebben... Ik denk...
Het wordt steeds beter. Ongelooflijk.
Dat we hier allemaal samen in één ruimte spelen...
...en dat het dan zo goed klinkt.
Weet je, dat is...
Het is een van de diepste ervaringen in mijn leven.
Ik hou meer van jullie dan ik kan zeggen. -Dank je.
Meer dan ik kan zeggen. -Het begint met de nummers.
En de inspiratie voor die nummers komt van wat ik weet wat jullie gaan spelen.
Het wordt echt leuk.
Mr Landau, jij doet het ook niet verkeerd.
Hier zitten en luisteren, dat is zwaar werk.
Kom op.
Leeftijd.
Leeftijd brengt perspectief, een helderheid later in het leven...
...terwijl je op het spoor staat en in 't licht van de aankomende trein kijkt.
Het wordt je opeens duidelijk...
...dat je niet veel tijd meer hebt.
Maar een beperkt aantal sterrennachten, sneeuwbuien...
...koele herfstmiddagen, regenachtige zomerdagen.
Dus hoe je je gedraagt en je werkt doet, is belangrijk.
Hoe je omgaat met je vrienden, je familie, je geliefde.
Op goede dagen, ervaar je een zegening.
Het voelt of je omarmd wordt...
...en je bent vrij en maakt deel uit van deze wereld.
Dat is je beloning: hier zijn.
Dat is de reden dat je 's morgens opstaat...
...een nieuwe kans om die zegening te ontvangen.
Terwijl je boter op je toast smeert, je aankleedt of naar huis rijdt...
...ervaar je soms opeens momenten...
...waarin je voelt dat God zijn hand zachtjes op je schouder legt.
Dan weet je hoezeer je het getroffen hebt.
Je hebt het getroffen dat je leeft...
...dat je ademhaalt in deze wereld vol schoonheid, verschrikkingen en hoop.
Want dit is wat er is: een kans.
Een wereld waarin je geluk hebt als je liefhebt, wordt liefgehad.
Dus je gaat door tot het je vervult...
...tot het zweet, bloed en de tranen opeens begrijpelijk zijn.
Je gaat door tot het licht van de vervagende sterren in de verte...
...aan je voeten neervalt.
Ga, en God zegene je.
Goed. Dit was...
Dit was het eerste nummer dat George en ik samen schreven.
Het heet 'Baby I'.
Zoiets.
Ik moet dat thuis gaan oefenen.
MET DANK AAN PATTI, EVAN, JESS EN SAM
TER HERINNERING AAN GEORGE THEISS EN THE CASTILES UIT FREEHOLD, N.J.
Vertaling: Esther Hay