ODDZIAŁ POŁOŻNICZY
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Proszę zobaczyć!
Pierwszy już na świecie.
Witaj, Federico.
Tak!
Maria, wejdź na chwilę, proszę.
Cześć.
Pani doktor.
Przepraszam, co się dzieje?
Damiano!
Cześć!
- Mogę zobaczyć się z żoną? - Nastąpiły pewne komplikacje.
Ale nic jej nie będzie?
WIELE LAT PÓŹNIEJ
Witaj, Damiano. W czym mogę pomóc?
Gdzie moje zamówienie? Pełnoziarnisty rogal z ekologiczną śmietaną?
Czekam od siedmiu minut.
Zamówienie dotrze w mniej niż pięć minut.
FABRYKA PAPIERU ZOTAGI
Włącz Biznes i analiza.
Dobrze, Damiano.
Dobry dzień dla Piazza Affari.
Akcje Papers Int. wzrosły o cztery procent…
Zadzwoń do prezesa.
Dobrze, Damiano.
Ofelia? Gdzie mój krawat, do cholery?
Oto informacje na temat Krawatów u Mario…
Zamknij się!
Damiano, o co chodzi?
Przepraszam, tato. To niechcący.
Widziałeś tych skurczybyków z Papers?
Jestem w firmie.
Jadę.
Ofelia!
- Proszę, kochanie. - Czarny?
No tak, to na pogrzeb. Czekaj…
- To dlaczego go przyniosłaś? - Zamyśliłam się.
Zostajesz dziś po godzinach?
- Może zrobilibyśmy coś razem? - Bardzo bym chciał. Daj, ja to zrobię.
To było „nie”.
Proszę, napiwek.
Żadnego napiwku! Spóźniła się 12 minut.
- Przepraszam. - Ludzie muszą nauczyć się pracować.
Zotagi, brak przeglądu to poważna sprawa.
- Zejdź z pojazdu. - Przedawniło się dwa tygodnie temu.
- Dwa lata temu, Zotagi. - Lata!
- Ale ten czas leci… - Zejdź z pojazdu, proszę.
Jeśli pozwoli mi pan odjechać…
Jak tylko dostarczę zamówienie, od razu pojadę do tego, kto…
- Robi przegląd. Do mechanika, o! - Pojazd zostaje zatrzymany.
Dobrze.
Nie będzie dostawy, napiwków, zarobków.
- Przepraszam! - Dokąd to?
Wracaj!
FABRYKA PAPIERU ZOTAGI
- Dzień dobry, panie Zotagi. - Mój ojciec?
Prezes jest na produkcji.
- To do mojego gabinetu. - Oczywiście.
Uważaj! Nie widzisz, że jest skaza?
Sprawdź SIM. Widziałem, że potrzebuje wymiany.
- Dziewiąta rano i już zmęczony? - Przepraszam!
W następnym tygodniu mam USG, chciałabym…
Tato! Przepraszam. Przyjechałem tak szybko, jak tylko mogłem.
- Czego chcieli? - Ivanov złożył ofertę, którą odrzuciłem.
- Damiano, gotowy? Jedziemy? - Dokąd?
- Do mojego działu. - Dziś prezentacja.
Nie możemy tego zrobić w innym momencie? Muszę zająć się moim działem.
Badania to przyszłość, ale teraz ważna jest produkcja.
To jedno z ostatnich osiągnięć. Skaner siatkówki oka.
Jesteśmy w NASA?
O tym chciałem dziś porozmawiać.
- Witaj, Damiano. - O rozwoju.
To przyszłość naszej firmy.
Od momentu rozszerzenia laboratorium
zyski wzrosły o siedem procent, a mogą…
Przepraszam.
Chicco, o co chodzi?
Wszystko dobrze?
Oczywiście. Pieniądze to nie problem.
Tak, prawnik też nie.
- Tak, oddasz, jak będziesz mógł. - Nie, przepraszam.
Nie dostaniesz ani grosza. Pomyłka.
Od 15 lat się nie zjawia. Przychodzi, jak potrzebuje bankomatu.
Twój brat nigdy o nic nie prosi.
Czy możemy…
Nie prosi, bo wszystko mu dajesz.
Wciąż dostaje kieszonkowe?
To tylko chwila…
- Mario, masz odpowiednie laboratorium? - Tak.
Nie proś o pieniądze. Badasz papier, nie lekarstwo na raka.
Mam ważniejsze sprawy, na przykład pracę.
Damiano.
Cesare, zgadzasz się z tym?
- Zgadzasz się? - Wiesz, że bardzo cię cenię.
Nie wiem, co zrobiłbym bez ciebie przez te wszystkie lata.
Ale nie jestem już osobą decyzyjną.
- Sprzedasz firmę Rosjanom? - Nie.
- Zrozumiałbym… - Nie jest ze mną najlepiej.
Lekarze radzą, bym odszedł z firmy.
Decyzje będą podejmować moi dwaj następcy.
- Dwaj? - Tak.
Brak mi słów.
Nie wiem, co powiedzieć.
Chicco nie ma doświadczenia, ale ma siłę woli.
Damiano może się od niego uczyć.
- Chicco. - I wzajemnie, oczywiście.
„Zanim kogoś ocenisz,
przejdź trzy księżyce w jego sandałach”.
Tak mawiali Siuksowie.
Nienawidzą się, bo nic o sobie nie wiedzą.
Gdyby znali się tak, jak ja ich znam, współpracowaliby.
Nie wiem już, co z nimi robić.
Myślę, że nadszedł ich czas.
- A co ze mną? - Jesteś filarem firmy.
Nic się nie martw.
Beze mnie byliby już na ulicy!
A ten zniedołężniały staruch myśli o sandałach Siuksów!
Lepiej się poznać.
Sandały Siuksów.
Za co tu jesteś, Franchino?
Ja nie jestem Franchino.
To koleś, którego zabiłem.
Zotagi.
Masz szczęście. Wychodzisz.
Dzień dobry, Chicco. Jestem Mario Redaelli.
Pracuję dla twojego taty.
Nie będzie procesu? Jestem wolny?
Skarga została wycofana.
Twój ojciec chce porozmawiać.
Tato.
- Nie, nie, nie. - Cześć, braciszku.
- Co on tu robi? - Usiądź.
- Musimy porozmawiać. - Nie wydaje mi się.
- Wyjdę, a jak wrócę, jego tu nie będzie. - Nikt nie wychodzi.
Teraz robi napady? Grozi ci?
To on mnie zaprosił.
Im rzadziej tu bywam, tym jest mi lepiej.
Z łatwością gryziesz rękę, która cię karmi.
Chłopcy! Wystarczy!
Damiano, usiądź.
Starzeję się. Nie będę żył wiecznie.
Myślę, że zawsze podejmowałem słuszne decyzje.
Firma powinna należeć do was obu.
Ale żaden jej nie dostanie, póki nie skończycie tej szarpaniny.
Chcesz, żebyśmy się pogodzili? Z pewnością ma już gotową fajkę pokoju.
Przyjaciel powiedział mi coś, po czym zrozumiałem, że słowa to za mało.
Liczą się działania, musicie zrozumieć siebie nawzajem.
Postawić się na miejscu drugiej osoby.
- Na 30 dni. - Trzy księżyce to trzy miesiące.
Tak, wiem, ale nie jesteśmy Siuksami. Daj mi dokończyć.
Na 30 dni zamienicie się życiem.
Zmienicie nawyki, pracę, ubrania, dokumenty.
Nikomu ani słowa o waszej tożsamości. I bez oszukiwania.
Jeśli któryś się wycofa, wykreślę jego imię z testamentu. Jasne?
Jeśli nie, zawsze mogę sprzedać firmę, a pieniądze oddać na cele charytatywne.
- Zapewniam was, że ich nie brakuje. - Co ty wygadujesz?
Jego nic nie obchodzi. Chce żyć wolnością, rozumiesz?
Spać pod gołym niebem, załatwiać swoje potrzeby w polu.
Jeśli chcesz go uszczęśliwić, kup mu namiot.
Jego cechy uzupełniają twoje.
Potrafi tylko być pasożytem.
Chcesz zostawić wszystko w rękach osoby, która… Czym ty się zajmujesz?
Grasz na bębnach?
Śpiewasz Kumbayę z kumplami na dworcu?
Wyłącz ten telefon, rozmawiamy. Nie skupia się.
- Damiano, wystarczy. - Rozumiem, ale…
- Starczy. - Przepraszam.
Ja będę żył jego życiem, a on moim?
Dokładnie.
Chwileczkę…
PAMIĘTAJ O 15!
- Kiedy zaczynamy? - Powiedzmy za miesiąc?
Możemy to przyspieszyć?
Może dziesiątego? Piętnastego najpóźniej?
Doceniam twój entuzjazm. Nie ma problemu.
Jeśli chciałeś firmę, trzeba było zostać, zamiast lecieć do Ameryki Południowej.
Znów to samo? Pamiętasz, że mówiłem, byś leciał ze mną?
- A kto zostałby w firmie? - Bałeś się prawdziwego życia.
Wolałeś zostać tutaj, być męczennikiem.
- Cały ty. - Bałem się prawdziwego życia?
W zeszłym roku zarządzałem kapitałem o wartości 10 milionów dolarów.
- A ty? - Ja też zarządzałem wieloma rzeczami.
Zobaczymy, czy będzie ci łatwiej, niż udawać przedsiębiorcę.
Oto twoje okulary. Proszę.
- Bransoletki. - Dbaj o nie.
Tę dostałem od tajskiego mnicha. Każdy przedmiot to przygoda.
- Smartwatch. - Prędzej umrę.
- Ty go zatrzymaj. - Nie.
Dziękuję.
Dobrze ci w tym. Gdybyś nie był mną, zaprosiłbym cię gdzieś.
Ja natomiast jestem gotowy do trumny.
Panie Ivanov.
Wsiadaj.
Zotagi zaakceptował pomysł. Zamiana rozpoczęta.
- Ile to potrwa? - Krócej, niż myśleliśmy.
Za miesiąc akcje spadną na łeb, na szyję.
Ale…
Musi pan dotrzymać umowy.
Kiedy kupimy Zotagi, zostaniesz prezesem.
- Widzisz jeszcze coś wartościowego? - Kanapa to Jan Wiks.
- Jest cenna. - Coś, co mój brat może ukraść.
No dalej, Ofelia!
- Nie mogę być z tobą? - Nie. Ale spokojnie.
W ciągu dnia będzie w biurze. Będzie spał w pokoju gościnnym.
- Powinnaś być bezpieczna. - W jakim sensie?
To nowy kod do sejfu. Schowaj go.
Jest aż tak niebezpieczny?
Dziś rano tata odebrał go z posterunku.
Nie martw się moim bratem.
Ignoruj go. Miesiąc minie w okamgnieniu.
I jeszcze jedno, najważniejsze.
Złota karta kredytowa. Twoja. No już.
Tak.
Nie wierzę.
- Nie wierzę. To ma być żart? - Cóż…
- Piłka! - To twój nowy blok.
Spokojnie, od miesięcy nikogo tu nie zamordowano.
Piłka!
Dobrze, tędy.
Proszę.
Co zmieniłeś?
Nic.
- Jesteśmy umówieni na 15-tego? - Umówieni.
Broda i włosy. To zmieniłeś.
Dobrze. Lepiej ci tak.
- Kto to był? - Nie wiem, ale dał się nabrać.
Więc…
To twój portfel.
Klucze. I twój telefon. Odbierasz na nim zamówienia.
- Przez aplikację? - Tak, jesteś dostawcą jedzenia.
Logujesz się, czekasz na zamówienie, odbierasz je, dostarczasz
i zarabiasz pieniądze.
Pozytyw to elastyczne godziny pracy.
Nie będziesz chciał wracać.
Szóste piętro.
Oto twój dom. Żółte drzwi, czerwony klucz. Proszę.
- Mam tu mieszkać przez miesiąc? - Tak.
Trochę hipisowsko, ale…
Jest i pralka, tylko że zawiesiła się.
Zaczęła od nowa.
Będę się zbierał. Widzimy się jutro przy rozpoczęciu twojej zmiany.
Dobrej nocy.
Halo?
Jest tu ktoś?
Cześć, jestem Chicco. Ty musisz być dziewczyną mojego brata.
Miło cię poznać.
Wszyscy są mili w tym domu.
Znajdź teraz skrzynkę elektryczną.
Kto tam?
Tak?
- Spokojnie! Gdzie mnie ciągniesz? - Światło!
Ja też nie mam. Czego chcesz?
Ty!
- Co „ja”? - Przez ciebie nie ma prądu!
- Przeze mnie? - Mamy jedną skrzynkę.
Mieszkanie jest podzielone. Zapewne nielegalnie.
Nie pamiętasz, że nie słyszę?
Muszę czytać z ust, idioto.
Przepraszam!
Proszę. Mamy prąd.
Agata, złączyłem je z powrotem.
Co jest? Drwi z ciebie?
Powiedz mamie, że przykro mi z powodu jej stanu…
Mów do mnie. Jestem głucha, ale nie głupia.
Wygląda na mojego syna? Mówiłam ci, że jest moim bratem.
Naucz się słuchać, ćpunie.
- I napraw to cholerne zwarcie. - Brzydkie słowa?
- Dobranoc. - Pojeb, pojeb, pojeb.
Świetnie, młody.
Gdzie ja jestem? To jakiś dom wariatów.
Już prawie jesteś. To targowisko Mimmo.
Chicco i jego kumple czekają tu na zamówienia.
- Jedź zobaczyć, co u Chicco. - Powiedziałem, by się nie spieszył.
- Przećwiczmy. Jak się witasz? - „Cześć, stary. Jak leci?”
- A jak coś ci się podoba, co mówisz? - „Super”. „Odlotowo”.
- A jak poproszę cię o skręta? - Powiem, żebyś spadał.
Teraz restauracja, hotel i masaż.
Albo nie. Najpierw masaż, potem restauracja i hotel.
To…
- Byłbym zapomniał. - Tak?
Daj mi kartę kredytową twojej dziewczyny.
Już ją zablokowałem.
Nie chcę, byś wpadł w kłopoty przez używanie jej.
- Miłego dnia, Chicco. - Tak.
Nie!
Mydło.
Dziękuję.
Chyba pora, byśmy się poznali.
Przepraszam, Chicco.
Nie!
Pomożesz mi z krawatem?
Prawie cię nie poznałam bez brody i z krótkimi włosami.
- Przykro mi z powodu skutera. - Pech.
- Twój skąpy brat? - Wszyscy są tacy sami.
Im więcej pieniędzy, tym większy kretyn.
W zasadzie…
Mój brat ciężko pracuje. Dlatego ma pieniądze, nie jak wy.
Idioci.
Przepraszam, nie zauważyłem cię.
Spokojnie. Jest tu od miesiąca, a z nikim nie rozmawia.
Nie odpowiadasz?
Patrzysz w mój telefon? Więcej tak nie rób.
Mamy przycisk „odrzuć”. Klikasz i odrzucasz, proste.
Jak chcesz.
Salita al Monbeu. Kawał drogi.
- Zaakceptuję. - Jak chcesz.
Przeszkadza mi. Jak ty to robisz? Muszę go mieć?
Masz spotkania z klientami.
- Dzień dobry. - Akcjonariusze!
Musisz być jak twój brat. Liczą się szczegóły.
Pamiętaj o okularach.
Damiano ma twój pierścień. Nie dotykaj palca.
Racja.
- Musisz mrużyć oczy jak on. - Imituję go od dzieciaka.
Mruży oczy w ten sposób, ocenia tak. Wiem, jak go naśladować.
Chodź.
- Musimy popracować nad mową. - To znaczy?
Sposób wypowiedzi.
Używaj anglosaskich słów, to ważne.
- Znasz angielski? - „The pen is on the table”.
Wiem, że wydaje ci się to farsą. Krawat, uściski dłoni.
Masz rację. Jesteśmy małpami, które nie kłócą się o banana,
a o miejsce na rynku. To nasza gra.
Jeśli chcesz przetrwać, musisz nauczyć się zasad.
Zasady.
Zawsze miałem szósty zmysł do ludzi.
Ciebie lubię, bo masz głowę i serce.
I chyba myślimy to samo o moim frajerskim bracie.
Prawda czy nie?
No mów.
Masz mnie.
I like you, man.
- Tato! - Chicco.
Damiano. Dobrze cię tu widzieć.
Wyglądasz bardzo elegancko. Gratulacje.
Chciałem cię powitać i powiedzieć, że zawsze w ciebie wierzyłem.
- Wiem, że mnie nie zawiedziesz. - Dziękuję.
Zostawiam cię z Mario. Oprowadzi cię.
Super.
Czysta przyjemność, szefie.
Postaraj się.
Chodźmy. Ile milionów dziś zarobimy?
- Czekam od pół godziny. - Trzeba było wybrać bliższą pizzerię.
Czas oczekiwania to sześć minut.
Jeśli przestrzegasz znaków drogowych
i zatrzymujesz się na światłach, tyle to zajmuje.
- Jeśli pizza jest zimna, nie chcę jej. - Nie mów takim tonem. Jesteś dzieciakiem.
Jestem projektantem, nie niewolnikiem. Ty powinieneś szanować mnie.
Niewolnikiem? Jak śmiesz?
Powiedzmy, że za pizzę nie płacę i nie dostajesz napiwku. Może być?
Na razie, niewolniku.
Za mną.
To moje królestwo. Dział badań i rozwoju.
Witam, panie Redaelli.
Skan siatkówki oka.
- Super! Zadziała w moim przypadku? - Niestety nie. Proszę.
Zimno tu.
Dzień dobry. Dobra robota.
Sprawdzamy tu nowe produkty.
- Na przykład? - Papier z recyklingu.
Urządzenie do tworzenia struktur.
Każdy produkt testuję trzykrotnie przed wydaniem go na rynek.
A tam są rzeczy, które twojego brata nie interesują.
Co tam jest?
Badam produkt, który może zmienić rynek.
Papier, który się nie rwie. Można go myć i używać ponownie.
Zrobiłby z nas miliarderów, pomógł planecie.
- Papier, który się nie rwie. - Ale twojego brata to nie obchodzi.
Zbyt ryzykowne. Nie interesują go takie wynalazki.
Ale to nie taki głupi pomysł.
Cześć, mały. Zawołasz siostrę? Dzięki.
Agata, przyszedł ten sąsiad.
Przepraszam za najście. Gotujesz?
- Pięknie pachnie. - Czego chcesz?
Źle zaczęliśmy. Chciałbym się jeszcze raz przedstawić.
Jestem Dam… Chicco.
- Damicco? - Chicco.
Wiem. Nabijam się. Przedstawiliśmy się sobie miesiąc temu.
- Ja nadal jestem Agata. Pa. - Agata, czekaj.
Obserwowałem cię. Jesteś bystra.
Świetnie sobie radzisz w kuchni.
Chcę ci coś zaproponować. Co ty na to?
Moje środki z różnych powodów zostały teraz zablokowane.
Za miesiąc dam ci tyle pieniędzy, ile chcesz. Ale w międzyczasie,
mogłabyś przynosić mi coś do jedzenia, z nie za dużą ilością tłuszczu,
i czasem przyjść posprzątać.
Ofelia! Przepraszam, że przeszkadzam.
Macie w tym domu telewizję?
Jeśli sytuacja na giełdzie będzie dobra…
Przepraszam.
Mogłabyś włączyć coś ciekawszego?
Jeden dzień walki…
Demonstracje…
I tak już narobiłem szkód.
To! To jakiś film.
- Zostaw. Chcesz obejrzeć ze mną? - Nawet jeśli to komedia romantyczna?
Żartujesz? Takie lubię najbardziej. Chodź.
Jedz!
Jeszcze raz.
Smakuje ci?
Następną przygotuję ja.
Cześć.
Moja aplikacja nie działa. Nie działa.
- Przestań mówić jak idiota. - Przepraszam.
Straciłeś rezerwację na pracę w tych godzinach.
- Poważniejsi dostawcy mają pierwszeństwo. - Nikt nie jest poważniejszy ode mnie.
Odrzuciłeś zamówienia lub nie dostarczyłeś ich.
- I co teraz? - Musisz zarezerwować inne godziny. Patrz.
ZMIEŃ GODZINY
Jedyne dostępne to od 15.00 do 17.00, najgorsze.
Wtedy zachodzi proces trawienia.
Pa.
Spokojnie!
Jedziemy!
Wspaniale!
Dzień dobry. Wszystko dobrze?
- Jak mija dzień? - Chodźmy do biura.
Chwileczkę.
Więc jak? Mówcie.
- Ja prosiłam o pozwolenie… - Tak.
Jak się nazywasz?
Magnolfi, proszę pana. Znamy się od…
- O co chodzi, Magnolfi? - Chcę wiedzieć, czy mogę iść na USG.
- Ostatnim razem wydawał się pan… - Jesteś w ciąży? Wspaniale!
Idź, nie ma problemu. Co jeszcze?
Nie rób tego.
- Dlaczego? - On by tak nie robił.
- Obudził się w mniej gównianym nastroju. - Szefie, Calvi.
Zmieniłem kartę SIM w urządzeniu,
ale profil nie jest perfekcyjny.
Brzmi jak problem.
- Pan Zotagi nie ma dziś czasu. - Czekaj.
Zróbmy dziś coś innego. Nie dam wam rozwiązań jak zazwyczaj.
Uznajmy to za zabawę. Nie wstydźcie się.
Kto wie, jak pomóc Calviemu?
- Mów. - Może trzeba skalibrować kalendarz.
Świetnie! Macie jeszcze jakieś problemy? Po to tu jesteśmy.
Zbyt dużo.
Zróbmy coś innego.
- Tak? - Dziś jest 15-ty, Chicco.
Tak, dziś jest 15-ty. Co z tego?
Ej, co to za maniery?
Co jest?
Gdzie moje pieniądze? Dwa miesiące opóźnienia w czynszu to dużo.
- Trzy nie są do zaakceptowania. - Oczywiście.
Ale gdyby zaczekał pan trzy tygodnie, mój brat…
Brat?
Przepraszam. Pan to…
Pelacani.
Panie Pelacani, wie pan, że to wtargnięcie?
Aby odebrać czynsz, trzeba wysłać list polecony.
Po 30 dniach może pan wysłać sądowy nakaz zapłaty.
Po 30 dniach może pan iść do sądu
i wystąpić o rozwiązanie umowy.
Dopiero wtedy może pan przystąpić do eksmisji.
Proponuję już zacząć, bo biurokracja jest powolna.
Nie wiem, co zrobiłeś i skąd wiesz takie rzeczy,
ale nie będziesz sobie ze mnie kpił.
Wiem, kim jesteś.
- Związać go. - Co?
„Związać?” Gdzie?
- Spokojnie! - Chicco!
Puśćcie mnie!
Przestańcie!
Pomocy!
- Chicco? - Pomocy!
- Co za kretyn. - Pomocy!
Agata!
Cholera.
Wciągnij mnie!
Musisz wymawiać poprawnie. Nie rozumiem.
Wal się! Wciągnij mnie!
- Trzymaj mnie. - Tak.
Wyluzuj.
Żyję.
Kabel jest stary, stąd zwarcie. Musisz go wymienić.
To normalne, by widzieć tu ludzi wiszących na balkonie?
Mieszkasz tu dłużej ode mnie.
Wiesz, co Pelacani robi, gdy ktoś mu wisi pieniądze.
Wiem. I to bardzo dobrze.
Dziękuję.
- Dobrze byłoby go wymienić. - Dziękuję, że mnie ocaliłaś.
Dziękuję.
- Brawo! - Nieźle!
To prawda, że byłeś w więzieniu?
W więzieniu? Trafiłem kilka razy na komisariat.
Za kradzież?
Kradzież? Może i pożyczyłem coś…
Zawsze pracowałem. Robiłem, co się dało.
Byłem portierem, roznosiłem ulotki, pracowałem za barem.
Teraz jestem dostawcą.
- Wiem, co sobie myślisz. - Co myślę?
To, co wszyscy. Że jestem idiotą.
Zrezygnowałem z domu, firmy.
Co zrobić? Chciałem być wolny.
Nie jesteś idiotą.
Damiano twierdzi, że jestem głupiutka, więc mogę się mylić.
Co ty mówisz? Nie.
To prawda.
Ludzie mylą dobroć z głupotą.
- Wznieśmy toast za idiotów w rodzinie. - Za idiotów w rodzinie.
Jesteś przestępcą! Chcieli mnie zabić!
Był tu Pelacani. Powiesił mnie na balkonie!
Dziękuję. Nic nie potrzebujemy.
Halo?
Idiota!
- Kto to był? - Telemarketer.
Super Damiano. Jeszcze się ze mnie nabija.
Nie musicie więcej prosić o pozwolenie.
- To wasze prawo. - Dziękujemy, panie… Damiano.
Jedna ważna sprawa. Nigdy nie dziękujcie szefowi.
To on powinien dziękować wam.
Musimy porozmawiać na osobności.
Dobra, czas na was.
Jak lekcje ze związków zawodowych?
- Nie najlepiej. - Mamy ostateczny raport.
Firma ma bardzo kiepskie wyniki.
To przeze mnie?
Wyjaśnię. Zamówiłem dla wszystkich jogurty i zapłaciłem kartą firmową.
- Wszystko zwrócę. - Recesja jest systematyczna.
To nie przez ciebie, ale chciałem, żebyś wiedział.
A co na to tata?
Twój ojciec nic nie wie. Nie chciałem go denerwować.
- Co ty byś zrobił? - Ja jestem tylko technikiem.
Twój brat zawsze postępował ostrożnie.
By uratować firmę, potrzebujemy planu.
Nie wiem. Innowacje w naszej branży…
Mówimy o papierze.
Papier to solidna branża, nie ulega kryzysom.
Nie załamuje się przy zmianach na rynku. Nie…
Nie rozpada się.
Papier, który się nie drze. To świetny pomysł.
- Tak! - Tak, nie. To znaczy…
- To byłoby bardzo odważne. - Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście…
Pomyślę o tym. Nie jest to zły pomysł.
- Lepiej zadzwońmy do Damiano. - Nie. Nie mieszajmy do tego Damiano.
Słuchaj.
Zobaczmy, co możemy z tym zrobić.
Wszystko idzie do przodu. To kwestia tygodnia, może dwóch.
Bądźcie gotowi.
Pracowałeś dziś za grosze?
Za grosze? Wypruwam sobie flaki.
- Ile zrobiłeś? - Trzydzieści dwa kilometry.
No dobra, tylko cztery dostawy.
Ale dotarły w idealnym stanie.
Jakieś napiwki?
Żadnego.
No to za grosze.
Zapomniałeś o reszcie, geniuszu.
A co ty wiesz? Jesteś tylko dostawcą.
Trzydzieści trzy…
Tutaj zero. Sześć.
A ty masz mnie za dostawcę.
Wciąż chcesz, by ktoś ci gotował?
Więc Damiano poślubił swoją sekretarkę.
Jesteśmy dopiero zaręczeni. Mówi, że pobierzemy się w tym roku.
- Ale mówi tak od trzech lat. - Dlaczego już nie pracujesz?
Dami tego nie chciał.
Nie tęsknię za tym. Sekretarka zawsze jest w centrum wszystkich sporów.
- Jakich sporów? - Damiano z Mario.
- Redaellim? - Tak. Nie były jakieś straszne, ale…
Twój ojciec wychował Mario jak trzeciego syna.
Myślę, że Damiano jest zazdrosny.
Nie mówili mi o tym, ale dobra sekretarka widzi pewne rzeczy.
Trzeba podążać za marzeniami.
Świat stracił świetną sekretarkę.
- Tak naprawdę miałam inne marzenia. - Poważnie?
W moim kraju pływałam żaglówką.
- Żaglówką? - Jasne.
Ale Damiano ma chorobę morską. Nigdy mnie nie zabiera.
Zróbmy to. W tym tygodniu zabieram cię na żagle.
- Poważnie? - Tak.
A twoje marzenia?
Pokazać mojemu ojcu i Damiano, że jestem coś wart.
Dzielisz przez cztery i masz wynik.
Bystry jesteś.
Odłóżcie zeszyty.
Pięknie pachnie! Co to?
- Resztki. - Danie afrykańskie.
Resztki resztek.
Kiedy nie chcesz, nie rozumiesz.
To język gestów?
Język migowy. Uczymy się go.
Nie uczyli cię, jak byłaś mała?
Kto? Moi rodzice nie mieli pojęcia o byciu głuchym.
Mama chciała coś zrobić, ale zmarła.
A tata… Lepiej trzymać się od niego z daleka.
Dziękuję.
Czytałem o urządzeniach, które działają cuda.
- Jest dobrze, jak jest. - Mam znajomych lekarzy…
Nie twój pieprzony interes.
Przepraszam, nie chciałem cię obrazić.
Dobrze.
Dziękuję za kolację. Pójdę już.
Ucz się dzielenia, nie idzie ci to dobrze.
- Dziękuję. - Dobranoc.
Jedz powoli.
Jesteśmy.
Zotagi ma dostać kolejne ostrzeżenie.
Nikt nie będzie ze mną zadzierał.
Tym razem spiorę mu tyłek.
Lele!
Lele, otwórz. Wpuść mnie!
Agata mówi, byś poszedł do siebie i nie był nieznośny.
Otwórz. Odrobię za ciebie matematykę!
- I przyrodę. - Przyrodę też.
Zamykaj.
Agata, przepraszam. Ludzie Pelacaniego tam są.
- Mogę tu spać? Zabiją mnie. - Śpij na kanapie.
- Świetnie. - Przynieś mu poduszkę i pościel.
- Proszę. - Dziękuję.
- Jutro zrobimy przyrodę. - Idź do łóżka.
I umyj zęby.
Nie, starczy. Dokończę jutro.
Dobranoc.
Byłeś w kuchni?
Co?
Słuchajcie, Chicco ma kłopoty.
- Potrzebuje pieniędzy. - I co? Ja też ich potrzebuję.
Jeśli odrzucimy pierwsze zlecenie, zamówienia przejdą na niego.
Dlaczego mam mu pomagać? Ostatnio zachowywał się jak kretyn.
To prawda.
Ile razy zostawał z twoim synem podczas twoich zmian?
Ivan, kiedy przeżywałeś rozstanie, spędził z tobą całą noc.
Chicco nie zastanawiałby się, gdyby chodziło o kogoś z nas.
Jest.
- Co tam? - To twój dzień.
Może jak popedałujesz, znów staniesz się milszy.
To znaczy?
Podziękuj swojej dziewczynie, że się zlitowaliśmy.
Wsiadaj na rower.
- Jedź. - Jadę.
Pa! Dzięki!
Panie i panowie, proszę usiąść, wyjaśnię…
Nie, czekaj. Bezpośrednio.
Dokumenty w dłonie.
Okulary.
Panie i panowie, nasze zyski spadają.
Oznacza to tylko jedno.
Musimy zainwestować w nowe technologie, nowe materiały.
Na przykład…
Papier, który można umyć i zreutylizować.
Rewolucyjny materiał. Czysty, rzetelny, lekki.
Jesteście naszymi zaufanymi inwestorami.
Musicie wiedzieć, na czym stoimy.
Musimy zainwestować.
Na nowo wejść na rynek.
Inwestycja w nowe technologie to nasz obowiązek.
Jak na przykład papier.
Ale czy możemy się zatrzymać? Pora no nowe wejście.
Zaprezentuję dziś państwu nowy projekt.
Dziękuję.
Papier, który się nie drze.
Masz na koncie 64 kilometry, 32 dostawy i 31 napiwków.
- Nieźle. - Jak na początek.
- Co? - Żartuję.
- Moje nogi, plecy… - Żartuję.
- Trzymaj. Do diabła z Pelacanim. - Dziękuję.
FABRYKA PAPIERU ZOTAGI
- Wszystko gotowe? - Oczywiście.
- Synu. - Tak?
- Coś przegapiłem? - Wszystkim się zająłem.
- Co to za prezentacja? - Spodoba ci się.
- Ty coś wiesz? - Panie i panowie.
Proszę o podejście bliżej, zaczynamy.
Trochę nastroju.
Nasze dochody są coraz mniejsze.
Jesteście naszymi wiernymi inwestorami i powinniście o tym wiedzieć. Ale…
Co robimy, kiedy interes zwalnia?
Kiedy pedałowanie staje się nużące? Zatrzymujemy się? Nie.
Przestajemy się starać? Nie.
Jemy batona czekoladowego, pijemy piwo
i przyspieszamy. Pedałujemy dalej.
Przedstawiam państwu dziś nasze piwo.
Panie i panowie, co my tu mamy? To nasza przyszłość.
Papier…
którego nie da się rozerwać, jest wytrzymały na czynniki atmosferyczne.
Papier, który można umyć i wykorzystać ponownie.
Rewolucyjny materiał, rzetelny, mocny,
jak my, firma Zotagi.
Materiał z dużym potencjałem.
Meble, zabawki i…
powitajmy moją dziewczynę,
Ofelię.
PAPIER ZOTAGI NOWY POCZĄTEK
I ubrania.
Oto dzieło stworzone specjalnie dla państwa.
Nie proszę o potwierdzenie inwestycji,
a o podwojenie jej.
Gorąco tu.
Razem stworzymy czyściejszy świat.
- Bogaty w… - Ogień!
Nie takiej metafory szukałem.
Gdybyśmy mieli magiczny papier, myślisz, że nie sprzedawalibyśmy go?
To moja wina.
Wiedzieliśmy o problemach z molekułami. Powinienem był zareagować.
Nie, on ma rację.
To jego wina. Powinien być bardziej odpowiedzialny.
Jak Damiano. Rozumiem. Nie musisz kontynuować. Przepraszam.
Nie wiem, co miałem w głowie, proponując tę zamianę.
Zadzwoń po Damiano.
Oczywiście.
Ale błędy Chicco są mniejsze niż jego mocne strony.
Wykazał się odwagą.
Nie boi się ponieść odpowiedzialności.
Ile razy popełniliśmy błędy? Ja, Damiano, ty?
Ile razy prosiliśmy o drugą szansę?
Masz drugą szansę.
Przekonałem go, by wziął dwa dni wolnego, nie będzie ci przeszkadzał.
Nie chcę drugiej szansy.
Tata ma rację. Nie jestem Damiano.
Wiesz, co zrobiłby Damiano?
Krzyczałby, zdenerwowałby się i powiedział, że to moja wina.
Ty natomiast byłeś szczery.
W interesach szczerość i poświęcenie
to ogromne źródła zysków.
Niestety wielu inwestorów się wycofało.
W pierwszej kolejności mówię o tym tobie.
By to przeskoczyć, musimy zrobić cięcia we wszystkich działach.
Cięcia? W sensie…
Mogę zacząć od zmniejszenia swojej pensji?
Wiem.
Zwalnianie nie jest łatwe.
Trzeba mieć odwagę i poczucie sprawiedliwości.
Za tydzień zamiana się skończy. Damiano może się tym zająć.
Nie, ja to zrobię.
Zasługują na to, by zwolnił ich ktoś, kto zna ich imiona.
Ktoś, kto wie, jak to jest być zwolnionym.
Dobrze.
PRACOWNICY FABRYKI ZOTAGI
Daj mi kilka dni.
Podoba ci się. Wyglądasz jak kobieta.
- Wyjdź. - Jaka przewrażliwiona.
Śmiać się.
Płakać.
Bawić się. Tańczyć.
- Cześć. - Zwarcie?
Nie. To dla Pelacaniego. Żeby myślał, że mnie nie ma.
- O co chodzi? - Chodź ze mną.
Dobrze.
Czekaj. Zamknij oczy.
- Chodź. - Dobrze.
Prawie jesteśmy.
Za chwilę będzie kilka schodków. Nie przewróć się.
Jeden, powoli. Dwa, trzy.
Zaczekaj. Przepraszam!
Zaczekaj tutaj.
- Możesz otworzyć oczy. - Już?
Podoba ci się?
Ja i Lele bardzo lubimy to miejsce.
Posłuchaj.
Przepraszam za tamten wieczór. Nie chciałem wtrącać się w twoje życie.
Dawno nie słyszałam swojego głosu.
Jeśli nie chcesz o tym mówić, nie ma sprawy.
Wyobraź sobie, że ostatnim razem widziałeś się w lustrze, będąc dzieckiem.
Jak byś się czuł?
Dziwnie.
Z początku próbowałam wyobrazić sobie mój głos
po minach, jakie robili moi rozmównicy.
Ale potem… Zrozumiałam, że jestem głucha
i nie chcę udawać, że jest inaczej.
Dlatego uczysz się języka migowego?
Jeśli istnieje język, który pozwala słuchać oczami i mówić dłońmi,
chcę go poznać.
Twoja kolej.
Co mam ci powiedzieć?
- Jakąś historię. - Moją?
Było sobie dwóch braci, bardzo do siebie podobnych,
ale ich ojciec nie traktował ich tak samo.
Dla jednego był hojny i wyrozumiały,
a dla drugiego zawsze był srogi.
Zarówno ojciec, jak i chłopiec wiedzieli,
że mama zmarła przez niego.
Ciężko mu było to wybaczyć.
Z dnia na dzień chłopcy coraz bardziej się od siebie różnili.
Jeden stawał się silniejszy, a drugi coraz bardziej beztroski.
Pewnego dnia się pokłócili i więcej się nie widzieli.
Co było dalej?
Cóż…
Jeden miał życie pełne obowiązków.
Nienaganne, ale bez radości.
A drugi odsunął się od wszystkiego i od wszystkich
i ma życie, na które nie zasługuje.
I którym bratem jesteś ty?
- Co za piękna scena. - Puść mnie! Nie!
- Lele! - Tworzycie uroczą parę.
- Macie wiele wspólnego. - Zostaw mnie!
- Oboje jesteście mi dłużni. - Puść mnie!
- Jako dziecko marzyłem o lataniu. - Zostaw go!
Jesteś ładniejsza, kiedy milczysz.
Jutro ostatni dzień. Chicco, mówię do ciebie.
Chicco! Pomocy!
Albo znajdziesz pieniądze, albo dorób małemu skrzydła.
Puść mnie!
- Zostaw go! - Nie! Agata!
Nic ci nie jest?
Nie wierzę.
Tak?
- Nie śpisz jeszcze? - Nie.
Późno już. Jutro jedziemy na żagle.
Nie mogę.
Umów się z koleżanką. Przepraszam.
- Coś cię trapi. - Późno już. Idź spać.
Może mogę ci pomóc?
Od kiedy sekretarka zna się na ekonomii?
Stałeś się jak Damiano.
Jesteście tacy sami.
Nie uciszaj mnie!
Słuchaj.
Mam cię!
Damiano.
To mój dom.
Przyszedłem po moje rzeczy, żeby ochronić „twój” tyłek.
W trzy tygodnie zmieniłeś się w złodzieja? Dobrze, że to ja.
Skończmy z tą zamianą, to Pelacani zajmie się tobą.
Niczym się od niego nie różnisz.
- Tak? - Jesteś jeszcze gorszy.
Pelacani nie zabił mojej matki.
- Co powiedziałeś? Powtórz. - Nie.
- Powtórz to! - Nie, przestańcie!
- Wystarczy! - To on zaczął.
Nie wiem, co się stało, ale skończcie to.
- A ty… - Nie rób mi tu kazania.
Ile dni zajęło ci zakochanie się w nim?
Przykro mi.
To bez znaczenia.
Od dawna nie było między nami miłości.
Nie, przykro mi z twojego powodu. Zawsze jesteś wściekły.
Obyś znalazł kogoś, kto sprawi…
że trochę odpuścisz.
To wszystko.
Skoro masz długi, ja ci pomogę.
Chicco mnie nie powstrzyma.
Nie mam nic wspólnego z waszymi gierkami.
Pogrubiały mnie.
- Wystarczy? - To pokryje jeden czynsz.
Twój lub twojej dziewczyny.
Daj mi trochę czasu, a spłacę też mój.
Co ja mam z tobą zrobić, Chicco? Nie mogę cię tak puścić.
Wszyscy przestaliby płacić.
Dzień dobry, szefie.
Dzień dobry.
Nie wiem za bardzo,
jak to powiedzieć.
Cóż…
Bilans jest tragiczny.
Część inwestorów się wycofała.
Część inwestorów się wycofała…
- Nasze koszty nie są… - Pokryte.
Powiedzmy, że nie są pokryte.
Po wnikliwej ocenie produktywności, zdecydowałem…
- Że część z was musi odejść. - Co? Odejść?
- Przeczytam teraz nazwiska. - To jakaś bzdura!
- Zwołajmy związki zawodowe. - Udawałeś przyjaciela, a teraz…
To niesprawiedliwe!
Strajk! Strajk! Strajk!
Panie Ivanov, szykujcie się. To ten moment.
Wstydź się!
Wybierz nogę, której mniej ci szkoda, i kończymy z tym.
Albo pozbądźmy się obu. Co będziemy się szczypać?
Nie, przestańcie!
Wiem, jak ci zapłacić.
Dostaniesz nawet więcej, niż jestem ci dłużny.
Z pewnością rozumiesz, że moje zaufanie jest ograniczone.
W tym rzecz.
Trzymasz te wszystkie pieniądze tutaj?
Tak, jestem do nich przywiązany.
- Banki to prawdziwe rekiny. - Co za kretyn.
Słyszałeś kiedyś o inflacji?
Te pieniądze z każdym dniem są mniej warte.
Ile tu masz? 100 000? 200 000? Powiedzmy, że milion.
Jeśli zainwestujesz w fundusze mieszane, zdywersyfikujesz je.
Mógłbyś zarobić 8% rocznie, czyli 80 000 euro.
W ciągu dziesięciu lat to 800 000 euro bez tknięcia palcem.
Nie! Spokojnie!
Studiujesz ekonomię, jeżdżąc na tym rowerze?
Nie uwierzysz, ale byłem wcześniej inną osobą.
I ta osoba ma dyplom z ekonomii.
- Wstyd! - Nie do wiary!
- To pana powinni zwolnić! - Jak niewolnicy!
Pracowałem tu dziesięć lat. Mój tata i dziadek tu pracowali.
- Sprzedaj swoje wille! - Spokojnie!
Pamięta pan, ile razy zostawałem po nocach?
Spokojnie!
- Sprzedaj wille zamiast nas zwalniać! - Strajk!
Strajk!
Co ty narobiłeś?
Kiedy inwestorzy nie są pewni,
trzeba zatrudniać, a nie zwalniać. Wygląda jakbyśmy bankrutowali!
W ten sposób faktycznie zbankrutujemy!
- Redaelli powiedział… - Co ci powiedział?
Jutro wiadomość będzie publiczna, jeśli nie dziś wieczorem.
Wieści już wyciekły.
- Sprzedajemy. Przykro mi. - Nie.
Weź pieniądze z konta szwajcarskiego. Odkupimy sami siebie.
Musimy zadbać o udziały.
Mario, teraz!
Pięć minut przed zamknięciem w Mediolanie. Ci Rosjanie są naprawdę sprawni.
- O czym ty mówisz? - To koniec, Cesare. Przegrałeś.
Ivanov nabył 53% udziałów fabryki papieru Zotagi.
Spokojnie, tato.
Przynieść wodę. Nie widzisz, że źle się czuje?
Oddychaj.
Nie będę już wykonywał niczyich rozkazów, Chicco.
Oficjalna wiadomość pojawi się jutro, ale…
Jestem nowym prezesem.
Transakcje z poufnymi danymi.
To przestępstwo.
Byłoby nim, gdyby nie nasz Damiano.
- To on wszystko podpisał. - Zdradziłeś mnie!
- Nie ujdzie ci to na sucho. - Wystarczy już, ty staruchu!
- Byłeś… - Twoim filarem, tak.
Więc dlaczego przez dziesięć lat nie dałeś mi tego, na co zasługiwałem?
Pomagałem firmie rozwijać się i nie dostawałem nic w zamian.
Dobrze, że dałeś się wciągnąć w ten pomysł z zamianą.
Tato, oddychaj.
Przykro mi, ale chciałem sprawiedliwości.
Mam nadzieję, że poczujesz się lepiej.
Zostaw identyfikator na biurku. Jutro nie będzie ci już potrzebny.
I zadzwoń po karetkę.
Czekaj. Zadzwonię po kogoś.
Pomóżcie nam!
- Poszło fatalnie. - Mogło być gorzej.
- Jak się czujesz? - Tak sobie.
- Krwawi? - Tak, chodź.
- Chicco, przepraszam. - Słuchaj.
Nie mogę tak dłużej. Jutro będzie po wszystkim.
Nie jestem Chicco.
Jestem jego bratem bliźniakiem.
Zamieniliśmy się życiem na miesiąc.
Powinienem był ci powiedzieć, ale nie mogłem.
Jak masz na imię?
Damiano.
- Kiedy się nauczyłeś? - Obejrzałem kilka tutoriali.
Co powiesz?
Muszę to przemyśleć.
Nie zrozumiałaś?
„Kocham cię”.
„Wierz mi”.
Jutro kończymy zamianę i wracam do mojego życia,
ale chcę wrócić do niego z tobą i Lele.
Mam duży dom. Możemy zamieszkać razem.
Pieniądze nie są problemem.
Możemy pomyśleć o operacji, aparacie…
Pieniądze załatwią wszystko.
Byłabyś…
- Normalna? - Tak.
- Za kogo ty się masz? - Uspokój się, krzyczysz.
Wiem. Masz mnie za idiotkę? A może nie podoba ci się mój głos?
Chcesz, by był normalny?
Przepraszam.
Nie chcę w tobie nic zmieniać. Chcę być jak ty.
Przepraszam.
A ten czego chce?
O co chodzi?
Atak serca? Kiedy?
Przepraszam. Gdzie jest kardiologia?
- Na lewo, drugie piętro. - Dziękuję.
I jak?
Jego stan jest stabilny, ale musieli go reanimować.
- To moja wina. - Nie mów tak.
To jest jego wina.
- Nie krzycz. - No tak, zapomniałem.
- Wszyscy kochają Chicco. - Znów to samo?
Gdybyś był szczery, wiedziałbyś, że to prawda.
Ty jesteś rozpieszczony, a ja urabiam się po łokcie.
- Nawet po miesiącu życia moim życiem? - Miesiącu?
W jeden miesiąc spłaciłem wszystkie twoje długi.
A co zrobiłeś ty, poza utratą firmy i spowodowaniem ataku serca u taty?
Obudził się. Nic dziwnego przy zamieszaniu, jakie tu robicie.
Przepraszam.
- Który z panów to Damiano? - Siadaj.
Proszę.
Nie martw się.
Dami, wejdź.
Usiądź.
Masz rację.
Zawsze traktowałem cię odmiennie.
- Byłem dla ciebie surowy. - W porządku, rozumiem.
Co rozumiesz?
Niełatwo jest kochać dziecko, które ci wszystko odebrało.
Chciałbym, by mama była z nami.
Damiano.
Prawie umarłeś razem z mamą.
Po urodzeniu Chicco mama wpadła w śpiączkę.
Zmarła, ale tobie się udało.
Lekarze mówili, że nigdy nie widzieli dziecka, które by tak walczyło o życie.
Jesteś moim małym wojownikiem.
Niepotrzebnie traktowałem cię odmiennie, ale wiedziałem, że jesteś silniejszy.
Chciałem, byś taki był.
Żebyś zadbał o siebie i o brata.
- Nie byłeś na mnie zły? - Nie. Dlaczego miałbym być?
Ocaliłeś moje życie.
Ale muszę cię o coś spytać.
A w zasadzie was obu.
Co mówią?
- Nic. - Nic? To niemożliwe.
Może masz problem ze słuchem.
Odczekajmy jeszcze dwie minuty i idziemy do taty.
Powiemy, że się pogodziliśmy i będzie spokojny.
Pogodziliśmy? To wina jego i Redaelliego.
Co mam ci powiedzieć?
„Przepraszam, że cię nie rozumiałem”.
Że nie pojechałem z tobą, kiedy mnie o to prosiłeś?
Że powinienem był powiedzieć: „Zrzuciłem na ciebie odpowiedzialność”.
Że jesteś dla mnie wzorem i cię kocham?
Nie, zapomnij. Nie wyjdzie. Przepraszam.
Czyli zgadzamy się co do tego, że nie mamy sobie nic do powiedzenia.
Całkowicie.
- Idziemy do taty? - Chodź.
Wyjaśnijmy sobie coś. Czy ty właśnie mnie przeprosiłeś?
Nie, to ty przeprosiłeś mnie.
Redaelli prezesem.
Czy to musi się kończyć jego zwycięstwem?
Masz jakiś pomysł, geniuszu?
Może.
Redaelli jest dokładny.
- Jest niewdzięcznikiem i złodziejem. - Spokojnie, Damiano.
W laboratorium mówił, że testuje wszystko trzykrotnie,
zanim wypuści to na rynek.
Ile razy musiał przetestować
podpalenie papieru w odpowiednim momencie?
- Każdy test jest odnotowywany. - Nie rozumiem.
Moglibyśmy wykazać, że wiedział o niepowodzeniu prezentacji
i że je zaplanował.
- Co jest poważnym przestępstwem. - Co wymyśliliśmy?
- Jak wydymać Redaelliego. - Ale jak wejdziemy do laboratorium?
Nawet jeśli nie zmienili dostępu,
ja będę cały czas pod kontrolą.
Ty tak, ale on nie.
Ale skaner odczyta tylko moją siatkówkę.
Ty odwrócisz uwagę na górze,
a na dole wykradniesz dane.
Co takiego powiedziałam?
Dzień dobry.
A jeśli się wyda? Biedny Chicco, martwię się.
Proszę nie stawiać mnie w trudnej sytuacji.
- Dzień dobry, panie Redaelli. - Dzień dobry.
Mario.
Damiano.
Co tu robisz? Jeśli przyszedłeś wykłócać się, ostrzegam cię…
Wykłócać? Nie, wręcz przeciwnie.
Chcę z tobą porozmawiać.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Miałeś rację.
To wszystko, przez co przechodziłeś…
Mam ci wiele do powiedzenia, chcę cię przeprosić.
- Przeprosić? - Proszę. Padnę na kolana. Wysłuchaj mnie.
Chodźmy do biura.
Proszę pani,
proszę o identyfikator dla gościa.
Oczywiście.
- Proszę. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Dostawa do laboratorium.
Oczywiście. Windą w dół.
- Proszę zadzwonić i otworzą. - Świetnie.
- Ja otworzę. - Dziękuję.
Dzień dobry, Martino.
Jest tu Damiano?
Rozmazał ci się eyeliner.
- Poważnie? - Poprawię.
- Dziękuję. - Zamknij oczy.
- Gotowe! - Wielkie dzięki.
- Gdzie mój telefon? - Proszę, zostawiłeś w samochodzie.
- Dziękuję. To lecę. - Proszę.
- Martina, identyfikator nie działa? - Dopiero co wszedłeś. Nie rozumiem.
Tak, ale wróciłem po telefon.
- Otworzysz? - Identyfikator dla gościa działa raz.
Pan Redaelli czeka na niego. Proszę.
Dobrze.
Dziękuję.
Wspaniały makijaż.
- Podoba ci się? - Tak.
Nie miałem czasu na zmiany.
Chcę dodać trochę koloru. Wszystko jest takie szare.
Kretyn.
- Słucham? - Świetny pomysł.
- Co mogę dla ciebie zrobić? - Nie jest mi łatwo…
- Musisz mi pomóc. - Nic nie muszę.
Miałeś rację co do wszystkiego.
- Czego chcesz, Damiano? - Pracy.
Dzień dobry.
Byłem tu od dziecka, Mario.
Szef administracji?
- Tak, czemu nie? - Byłbym zapomniał.
To stanowisko jest już zajęte.
- Może zwykły pracownik? - Możemy to omówić.
Ale wiesz, mamy teraz zwolnienia. Sprawdźmy w logistyce.
Witaj, Damiano.
Magazyn. Jak byłeś mały, lubiłeś wózki widłowe.
Kierownik magazynu? Zwykły pracownik w magazynie.
Wchodzę w to!
Chicco, gdzie jest Damiano?
Odmowa dostępu.
Spokojnie.
Co wy sobie myśleliście?
A raczej co on myślał? Ty nie masz mózgu.
Że nie będę gotowy na takie akcje?
Ochrona, widzimy się przy windzie na dole.
Ty idziesz ze mną.
Dostań się do komputera.
Znajdź dane dotyczące badań i pobierz plik w Wordzie.
Zapiszę nazwę.
Wydrukuj wszystko, co znajdziesz.
Wracajcie do pracy. Nic się nie dzieje.
Zmieniłem dane dostępu. Damiano nie wyjdzie bez kodu.
Utknął w środku.
Chodźmy po niego.
Damiano Zotagi.
Ty mały szczurze…
- Kto to? - Damiano ma, co trzeba.
Nielegalne transakcje. Mamy cię, Redaelli!
Mylicie się, nic nie zrobiłem.
- To Damiano Zotagi! - Za mną.
- Złodziej! - Pracuję tu od 10 lat.
Wstyd!
URZĄD SKARBOWY
Widzicie?
STREFA PRZEJĘTA PRZEZ SĄD
Miał się za bystrzaka, a pokonali go idioci.
Nie ma co świętować. Firma została przejęta.
Nie możesz jej odkupić?
Możemy spróbować na aukcji, ale za co?
Wszystko straciliśmy.
Możemy spróbować znaleźć pieniądze gdzieś indziej.
ROK PÓŹNIEJ
Proszę, panie prezesie.
- Tak jest dobrze? - Wspaniale.
- Jak wszystko, co robisz. - Dziękuję.
- Za to również. - Nie dziękuj mnie, Mario.
Okres próbny był pomysłem Damiano.
Zotagi dbają o ludzi.
Może ja nie robiłem tego wystarczająco.
Panie prezesie!
Dlaczego kazał mi się pan dziś ubrać jak idiota?
Przedstawię dziś pana Pageeta.
Hindus, miły, formalny, ale bogaty.
- W tej pracy strój jest bardzo ważny. - A dlaczego pana gabinet jest większy?
Na pana stanowisku należy się uśmiechać i dawać poczucie bezpieczeństwa.
Nie jest pan zadowolony z przychodu?
To dwa razy tyle, ile Damiano mówił, kiedy prosił pana o zainwestowanie.
Nudzi mnie to. Poznaję kretynów, których nie rozumiem.
Uśmiecham się tylko, a resztę robi pan.
Oficjalnie jestem na emeryturze. Nie istnieję tu.
Pierwsze spotkanie z zarządem będzie zabawne.
Udziałowcy nie mogą się doczekać wykłócania o dochody.
Godzina odwiedzin.
- Lecę do szpitala. Idzie pan? - Nie, nie lubię dzieci.
- Pan niech idzie. - Nie wie pan, co traci.
Na co się gapisz? Do sprzątania.
ODDZIAŁ POŁOŻNICZY
Są uroczy. Cała czwórka.
Szkoda, że twoje przypominają ciebie.
Patrz jak nasz Samuele ziewa.
A teraz spójrz na twojego Nathana. Robi dokładnie to samo.
- Naśladuje go. Jak jego tata. - Co masz na myśli?
To oczywiste. Ja mam bliźniaki, ty masz bliźniaki.
Ja mam dwóch synów, ty masz dwóch synów. Naśladujesz mnie.
- My byliśmy w ciąży pierwsi! - To żaden konkurs.
- Daj mi telefon. - O czym mówili?
- Kłócą się, kto był pierwszy. - Dobrze, że ich nie słyszę.
Kiedy dowiedziałeś się, że staramy się o dziecko,
spieszyłeś się, bo myślałeś już o zarządzie.
- Kiedy Nathan i Lupo… - Nazwałeś syna Lupo?
- Zwariowałeś? - To piękne imię.
Ofelia, powiedz mu, że to imię pełne przygód, fantazji…
- Ale ty… - Myślisz tylko o sobie.
Dobrze, że dzieci mają mnie. Otworzę im oczy.
- Imię? - Damiano.
Federico, mów mi Chicco.
Opowiedz mi o swoim bracie.
- Muszę? - Czym się zajmuje?
- Bawi się. - Zapieprza.
Ulubione danie?
Ma w lodówce parówki z 2012 roku. Może to.
Filet z sosem z cierpienia biednych ludzi.
W którym sporcie jest lepszy od ciebie?
- Unikanie odpowiedzialności. - Miotacz osądzania.
- Kto jest ulubieńcem taty? - On.
To żart? Widziałaś go? On jest ulubieńcem.
Pozytywna rzecz w twoim bracie.
- Nie ma. - Jego dziewczyna.
- Przepraszam, pójdę już. - Wracaj tu!
- Daj spokój, Damiano. - Gdzie idziesz?
Cały film cię znosiłem!
- To tylko komentarz. - Pokażę ci, jak osądzam.
- Co za sztywniak! - Uciekaj, darmozjadzie!
Napisy: Aneta Adamczyk