Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFILX ขอเสนอ)
‪ไอเดียดีนะ เก่งมาก ฉันชอบ
‪ไว้ค่อยเจอกันที่ออฟฟิศ
‪คุณจะได้บอกฉันได้ว่ามีวิธีอื่นอีกไหม
‪หรือคุณคิดอะไรออกอีกไหม ‪แบบนั้นดีหรือเปล่า
‪เยี่ยมค่ะ แล้วเจอกัน บาย
‪(ที่ต้องทำ ‪หนึ่ง สมัครสมาชิกสระว่ายน้ำ)
‪(สอง คู่มือเว็บไซต์ใหม่ ‪สาม ทาสีห้อง)
‪เอลิซ่า
‪คะ
‪ขึ้นมาข้างบนหน่อยได้ไหม
‪มาแล้ว
‪มีอะไร
‪ผมคิดออกหมดแล้ว
‪- ฟังผมสักแป๊บนะ ‪- ได้ แต่อีกห้านาทีฉันต้องไปแล้ว
‪เราได้มุม รุสเซตติเตะบอลออกไปนะ
‪ทุกคนยืนขอบเส้นจุดโทษ
‪เรียงแถวเหมือนรถไฟ
‪- ทำได้เหรอ ‪- ได้สิ
‪บอลถูกเตะ รุลโลโจมตีจุดแรก
‪คิโอเดลลีโจมตีจุดสอง
‪สองคนอยู่ตรงกลางบล็อกกองหน้า
‪แล้วเหลือใครอยู่ตรงกลางในจุดโทษคนเดียว
‪- ทัสเซลลี ‪- ทัสเซลลี
‪เขาเตะบอลห่วยแต่โหม่งลูกเก่งที่สุด
‪ผมเป็นอัจฉริยะใช่ไหม
‪- พวกนั้นต้องคาดไม่ถึงแน่ๆ ‪- แน่นอน
‪- เราทำประตู ผมชูถ้วยค็อปปาอิตาเลีย ‪- จะบ้าเหรอ
‪- ถ้วยค็อปปาอิตาเลีย! ‪- ปล่อยฉันลง!
‪ถ้าเราชนะ ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ ‪อยากได้อะไร
‪คุณก็รู้ว่าฉันอยากได้อะไร ขอมาหลายเดือนแล้ว
‪ฉันอยากให้คุณทำความสะอาดห้องนี้ ‪ทำวันนี้เลยดีไหม
‪วันนี้ผมมีซ้อม
‪ไม่ คุณซ้อมคืนนี้
‪นี่ ผมมาคิดดูแล้ว ‪เราไปทำห้องนอนเด็กตรงนั้นกันดีไหม
‪อีกแล้วเหรอ ตรงนั้นเราเห็นถนน สวนอยู่ตรงนี้
‪มันเข้ามาดูสวนในนี้เมื่อไหร่ก็ได้นี่
‪ไม่เอาน่า ขอโทษนะ แต่นี่สตูดิโอของผม ‪ของของผมทั้งหมดอยู่ในนี้
‪เด็กนั่นจะโผล่เข้ามายึดพื้นที่ทั้งหมดได้ยังไง
‪ทำไมคุณถึงต้องบอกปัดอยู่เรื่อย
‪ชีวิตต้องก้าวต่อไป อะไรๆ ย่อมเปลี่ยนแปลง ‪ไม่เห็นเสียหายตรงไหน
‪ผมขอเป็นคนตัดสินใจสักครั้งเถอะ ‪ดูกันว่าจะมีผลยังไงกับคุณ
‪- ถูกของคุณ ‪- ใช่ไหม ขอบคุณ
‪คุณค่อยตัดสินใจคราวหน้า
‪- ก็ได้ ‪- แต่ตอนนี้
‪อย่างน้อยก็เก็บกำแพงซะ ‪เสาร์อาทิตย์นี้ฉันจะได้ทาสีขาว
‪ผมควรตอบว่า "ได้" ใช่ไหม
‪เอางั้นก็ได้
‪ขอบคุณ
‪หยุดเลย ฉันต้องไปแล้ว
‪- ไหนว่าห้านาที ‪- ผ่านมาห้านาทีแล้ว
‪ทำงานให้สนุกนะ
‪ไม่เคยยอมแพ้เลยใช่ไหมเนี่ย
‪คุณบอกว่าคุณจีโอวานนีเป็นคนดี ‪แต่เขาไม่แฟร์กับผม
‪กาซิม ทำไมคุณโดนเลย์ออฟ
‪ไม่รู้ เขาหาว่าผมชักช้า ‪แต่ผมทำงานมากกว่าคนอื่นทุกที!
‪โอเค งั้นเราทำตามนี้...
‪ก่อนอื่นเราจะหางานให้คุณ ‪ต่อให้แค่งานพาร์ตไทม์
‪คุณจะได้มีเงินใช้จ่าย
‪ไว้พอมีงานที่มั่นคงเข้ามา ฉันจะบอกนะ
‪อินจ๊อบเอเจนซี ฮัลโหล
‪ค่ะ เราเอง
‪เชิญตามสบาย
‪เราเปิดตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสี่ทุ่ม ‪และจากสี่โมงเย็น...
‪หายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งค่ะ
‪ค้างไว้
‪หายใจออก
‪- สักครู่นะคะ ‪- มีปัญหาเหรอคะ
‪- เอลิซ่า ขอโทษที่ให้รอ ‪- ลูกเป็นยังไงบ้างคะ
‪แค่รกลอกตัวก่อนกำหนดเล็กน้อย
‪แต่มีของเหลวออกมามาก ตอนนี้รกเข้าที่
‪และเลือดก็หยุดไหลแล้ว
‪สบายใจได้ครับ สาวน้อยไม่เป็นอะไร
‪- ผู้หญิงเหรอคะ ‪- ใช่ พวกเขายังไม่ได้บอกคุณเหรอ
‪ยังค่ะ
‪- ลูกสาวครับ ‪- พระเจ้า!
‪แต่ฉันก็หวังไว้ว่าอย่างนั้น
‪ลูกสาวตัวน้อย
‪แต่โชคไม่ดีที่มีปัญหา
‪ปัญหานี้เกี่ยวกับคุณ
‪เราตรวจอัลตราซาวด์ซ้ำ
‪เป็นรอบที่สอง และผมส่งชิ้นเนื้อไปตรวจแล้ว
‪ตรวจชิ้นเนื้อเพื่อ...
‪มีเนื้องอกที่ดูน่าสงสัยอยู่
‪เลือกได้หรือยังครับ คุณผู้หญิง
‪- คุณผู้หญิงครับ ‪- เอาสีนี้
‪(สีทาบ้าน)
‪แต่ฉันจะได้เห็นหน้าลูกสาวใช่ไหม
‪ฉันจะได้เจอลูกสาวใช่ไหมคะ
‪รับอย่างอื่นเพิ่มอีกไหมครับ
‪ไม่
‪(ขอต้อนรับ 21-08-2001 ‪อันนา)
‪สวัสดีจ้ะ อันนา
‪หนึ่ง สอง และ...
‪เก่งมาก!
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์...
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪อันนา!
‪อ้าว รออะไรอยู่
‪ให้ตาช่วยไหม
‪หยุดเลย
‪นี่...
‪เอาเลย เปิดสิ
‪หนูไม่อยาก
‪อยากเก็บไว้เปิดทีหลัง ตอนที่มีแค่หนูกับพ่อเหรอ
‪หนูรู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร
‪พ่อก็รู้แล้ว
‪แต่เด็กๆ พวกนี้คิดว่าแม่ให้ตู้เสื้อผ้าหนู
‪ส่วนพ่อคิดว่า
‪ถ้าเราเปิด พวกเขาต้องอิจฉาตาร้อนแน่ๆ
‪- ก็ได้ ‪- โอเค
‪แล้ว...
‪เอาเลย อันนา เล่นให้เราฟังสักเพลง
‪เอาเลย หนูน้อยอันนา
‪ผมขอเล่นสักเพลงได้ไหม
‪ได้สิ ลอเรนโซ เอาเลย
‪เล่นเปียโนสี่มือให้เราฟังสักเพลงดีไหม
‪อันนา! กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!
‪หนูไม่เคยขอเปียโน หนูไม่อยากได้!
‪ขอบคุณมาก อัลแบร์โต ขอโทษอีกครั้งครับ
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่เป็นไรเลย
‪ว่าแต่แน่ใจนะว่าไม่อยากให้เราคุยกับหลาน
‪เอาอีกแล้ว เขาบอกแล้วไงว่าจะจัดการเอง ‪เลิกตื๊อเสียที
‪อย่าบอกปัดลูกไปเรื่อยๆ นะ
‪ไม่ช้าหรือเร็วก็ต้องบอก
‪น่าสงสารจริงๆ แกอุตส่าห์เป็นเด็กดีมาตลอด
‪เป็นเด็กดีจริงๆ ครับ
‪คุณเองก็ดีเหมือนกัน
‪- เอลิซ่าจะต้องภูมิใจในตัวคุณ ‪- มาเถอะ ไปได้แล้ว
‪เด็กคนนั้นอยู่ในบ้านคนเดียว
‪อันนา
‪อันนา ลงมา
‪อันนา ลงมาเดี๋ยวนี้ มันอันตราย! ‪ลงมา ส่งมือให้พ่อ ลงมา!
‪อันนา ทำแบบนี้ทำไม
‪หนูไม่อยากได้ของขวัญจากแม่แล้ว
‪ฟังพ่อนะ
‪แม่ของหนู
‪เดินทางไปที่ซึ่งไกลมากๆ
‪หนูไม่เชื่อ
‪แต่มันไม่ใช่การเดินทางไกลในแง่ของระยะทาง
‪แต่เป็นการเดินทางไกลในแง่ของเวลา
‪นั่นแหละ
‪แม่ตายแล้วใช่ไหม
‪มาหาพ่อมา
‪(เอลิซ่า กัลลี ‪ชาตะ 15/6/1966 มรณะ 21/8/2001)
‪ทำอะไรน่ะ
‪กระโดดหน้าพุ่งหลาว
‪เอาจริงเหรอ ฉันไม่เคยทำได้ที่นี่เลย
‪โรแบร์โตบอกมา เราทำได้แหละ เชื่อฉัน
‪เร็วเข้า!
‪เท้า
‪- นางทำอะไรวะ แองเจลิก้า! ‪- แขน
‪เฮ้ย อันนา!
‪- หนึ่ง... ‪- ลงมา!
‪- สาวๆ! แองเจลิก้า! ‪- สอง...
‪- สาม! ‪- หยุด!
‪โอ๊ย คุณพระ
‪- เด็กเป็นไงบ้าง ‪- ไม่เป็นไร ค่อยยังชั่ว
‪แต่เด็กคนนั้นอาจหลังหักได้นะ ลูกสาวคุณด้วย
‪อยากปลดเธอออกจากทีมไหมล่ะ
‪เธอจงใจทำ
‪ผมไม่มีทางเลือก
‪คุณเคยเป็นโค้ช คุณก็รู้
‪วันนี้วันเกิดลูกผม
‪ไม่ใช่วันที่เธอทำใจได้ง่ายนัก
‪ห้ามสูบบุหรี่ในรถ
‪- ตั้งแต่เมื่อไหร่ ‪- ตั้งแต่วันนี้
‪พ่อเอาอะไรมาแขวนวะ พวงมาลัยเหรอ
‪หนูไม่ใช่เด็กหกขวบนะ
‪ฟังก่อน
‪ลูกโทรไปหาเพื่อนที่โดดน้ำด้วยกันแล้วชวน ‪มางานวันเกิดของลูกดีไหม
‪- อย่างน้อยจะได้ขอโทษเพื่อน ‪- นั่นไม่ใช่เพื่อนหนู
‪ลูกมีเพื่อนไหมล่ะ
‪เพราะพ่อเองก็อยากจะรู้
‪ทำเป็นพูดดี
‪ไม่ อยู่นิ่งๆ แล้วฟังพ่อ
‪คิดว่าเจ็บอยู่คนเดียวหรือไง
‪เคยคิดถึงพ่อบ้างไหม คุณตาคุณยายล่ะ
‪พ่อมีชีวิตใหม่ได้ พ่อเคยมีเวลานั้น
‪- พ่อพยายามแล้ว ‪- แต่ไม่มีใครดีเท่าแม่หนู
‪- อย่าปากดีพูดถึงแม่... ‪- พ่อก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!
‪ต้องเจอของขวัญบ้าบอพวกนี้ทุกปี ทำไมกัน
‪- เพราะแม่ของลูกอยากให้... ‪- แต่แม่ไม่อยู่แล้ว!
‪- แม่ไม่เคยอยู่ ‪- แล้วลูกจะเอายังไง
‪- โมโหเป็นบ้าไปทั้งชีวิตเหรอ ‪- ก็ดีกว่าเชื่อว่าผีมีจริง
‪ฟังนะ ลูกจะเข้าไปในบ้านนั้น ทักทายทุกคน
‪เปิดของขวัญชิ้นสุดท้ายจากแม่ ฉีกยิ้มสวยๆ
‪กินขนมเค้กนิดหน่อย เข้าใจไหม
‪เหมือนเป็นครอบครัวใหญ่แสนสุขสันต์
‪ใช่...
‪เหมือนครอบครัวใหญ่แสนสุขสันต์
‪ไง หลานรัก
‪พ่อเธอเป็นอะไรไป
‪มาสิจ๊ะ
‪- มาเถอะ ดับบุหรี่แล้วก็... ‪- คุณเองก็ไสหัวไปไกลๆ เลย!
‪- ต้องไปที่ไหนเหรอ ‪- ก็แล้วแต่
‪คุณจะไปไหนล่ะ
‪แถวนี้มีร้านเล็กๆ ที่มีเบียร์รสชาติดี สนใจไหม
‪- จัดไป ‪- ขึ้นรถ
‪ที่รัก คืองี้ นัดประชุมลูกค้ามันลากยาวไปหน่อย
‪กว่าจะได้กลับบ้านคงดึกๆ โน่น ไม่ต้องรอ ‪รักนะครับ บาย
‪- ไง ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪เรียบร้อย บังเอิญว่าโชคเข้าข้าง
‪สีไม่ค่อยสวย แต่รับรองว่ารสชาติเป็นเลิศ
‪เธออายุเท่าไหร่
‪- แล้วคุณล่ะ ‪- ทายสิ
‪สี่สิบ
‪สามสิบเก้า
‪อาทิตย์หน้าครบ 40
‪เดาถูกได้ยังไง
‪หน้าตาคุณเหมือนคนอายุ 40
‪ก็ได้ โอเค
‪ที่จริงวันนี้เป็นวันเกิดฉัน
‪งั้นเราก็ต้องฉลอง! มาฉลองกัน
‪- ไม่มีอะไรต้องฉลอง เชื่อฉัน ‪- ทำไมไม่มีล่ะ
‪เพราะวันนี้ก็เป็นวันที่แม่ฉันตาย
‪วันนี้เหรอ
‪เปล่า
‪ตอนฉันเกิดน่ะ
‪แม่ไม่ทันได้ดูหน้าฉันด้วยซ้ำ
‪แต่...
‪ในวันเกิดฉัน
‪จะมีไอ้ของขวัญงี่เง่าของแม่รออยู่เสมอ
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪งั้นเธอ...
‪แม่เธอคือเอลิซ่า ภรรยาของอเลสซิโอ
‪แล้วคุณเป็นใครวะ
‪ฉันวอลเตอร์ เธอคืออันนาใช่ไหม
‪อเลสซิโอเคยเป็นโค้ชฟุตบอลของฉัน
‪ฉันเคยไปบ้านเธอตั้งหลายหน ‪เคยไปงานวันเกิดปีแรกๆ ของเธอด้วยซ้ำ
‪สนุกเนอะ
‪พ่อเธอรู้หรือเปล่าว่าเธออยู่ที่นี่
‪ฉันบรรลุนิติภาวะวันนี้ โอเคไหม
‪ถ้าอยากจะเอาฉันก็ไม่ต้องขออนุญาตพ่อ
‪เอาเธอเหรอ ล้อเล่นหรือไง ‪พูดอะไรอยู่ ไม่มีทาง
‪- มา ฉันจะพาเธอกลับบ้าน ‪- อย่าจับตัวฉัน!
‪ต้องให้ฉันโทรหาพ่อเธอไหม
‪อยากทำอะไรก็ตามใจแม่งเถอะ
‪ฉันจะโทรหาพ่อเธอ
‪จะทำอะไร
‪ฉันจะโทรหาพ่อเธอ
‪ไง อเลสซิโอ สบายดีไหม นี่วอลเตอร์
‪เปล่า...
‪อันนา!
‪อัน...
‪อันนา หยุด!
‪อันนา ไม่!
‪จักรยานฉัน! อะไรวะเนี่ย
‪- เฮ้ย หยุด ‪- หยุดสิโว้ย!
‪หยุด!
‪เด็กนั่นทำบ้าอะไรของมัน
‪หยุด!
‪เธอจะไปไหน
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ได้ยินฉันไหม ไหวไหมเนี่ย
‪เธอโผล่มาจากไหน ฉันไม่เห็นเธอ
‪ฉันพยายามหยุดรถแล้ว
‪ลุกไหวไหม
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมจ๊ะ
‪ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
‪ทำไมถึงข้ามถนนแบบนั้น ฉันอาจชนเธอตายได้นะ
‪ฉันโบกมือให้คุณ
‪โบกมือเหรอ ไม่เห็นเหรอ ‪ว่าเราอยู่บนถนนมืดๆ นอกเมือง
‪ทำไมต้องมาเจอเรื่องนี้ตอนนี้ด้วยนะ
‪- ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล มาเร็ว ‪- ไม่ ฉันไม่เป็นไร
‪- แต่ฉันทิ้งเธอไว้ตรงนี้ไม่ได้ มาเถอะ ‪- ไม่ไปโรงพยาบาล
‪- คุณจะพาฉันไปไหน ‪- เราจะไปที่บ้านฉันกันก่อน
‪อยู่ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวค่อยว่ากัน
‪- คุณอยู่ที่นี่เหรอ ‪- ใช่
‪เข้ามาสิ!
‪ให้ไว!
‪- เป็นอะไร ‪- ฉันเวียนหัว
‪มาเร็ว ขยับไปข้างหน้า เข้าบ้าน
‪ฉันจะหาน้ำมาให้
‪นี่จ้ะ
‪มาเช็ดผมเธอให้แห้งดีกว่า
‪เอามานี่
‪เจ็บไหม
‪ขอตัวแป๊บนึง
‪(พฤษภาคม 2001)
‪- คุณตั้งท้องอยู่เหรอ ‪- ใช่
‪คุณชื่ออะไร
‪เอลิซ่า นั่งลง
‪ขอฉันดูหน่อย
‪นั่นมันอะไร
‪อ๋อ อะซีโตน ฉันขอโทษ!
‪- แสบเหรอ ‪- คิดว่าไงล่ะ
‪มาเลย
‪แบบนี้นะ ทางนี้
‪(เราต้องการ 11 ยอดนักรบ)
‪เอลิซ่า!
‪นั่นใคร
‪ไง
‪ไหนๆ ก็ไม่มีใครไปดูเราแข่งที่ฟลอเรนซ์ ‪เราเลยคิดว่าจะให้กำลังใจตัวเอง
‪- สวยดีนะ ‪- ไง เอลิซ่า
‪- ไง
‪เอาละ ทุกคน คืนนี้พอแค่นี้ ‪เข้านอนแต่หัวค่ำนะ ทั้งสองคน
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ไปละ
‪ไง ที่รัก
‪เป็นอะไรไป
‪ฉัน...
‪ฉันขับรถชนเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
‪คุณทำอะไรนะ
‪เด็กคนนั้นไม่เป็นไร อย่างน้อยฉันก็คิดงั้น
‪- หมายความว่าไงที่ว่า "คิดงั้น" ‪- แค่แผลถลอกไม่กี่แห่ง
‪- ได้พาไปโรงพยาบาลหรือเปล่า ‪- เปล่า เธออยู่ในห้องนั่งเล่น
‪อะไรคือ "ในห้องนั่งเล่น"
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- ฉันไม่เป็นไร ‪- โอเค
‪หวัดดี
‪ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันอเลสซิโอ
‪อันนา
‪เป็นอะไรไหม ไหวหรือเปล่า
‪เจ็บแขนหรือเปล่า
‪เราเคยเจอหน้ากันไหม
‪หนูว่าไม่เคยนะ
‪- ไม่ เพราะเธอดู... ‪- หนูต้องเข้าห้องน้ำ ขอโทษค่ะ
‪- ห้องน้ำแขกอยู่ชั้นล่าง ‪- หนูชอบใช้อีกห้องมากกว่า
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪(เรากำลังจะมีลูก)
‪- ผมควรขึ้นไปดูหน่อยไหม ‪- ฉันจะรู้ได้ไง
‪นี่ ใจเย็นๆ
‪- ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต ‪- ฉันตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
‪เรายังต้องกินอาหาร ‪แล้วก็มีคนแปลกหน้าอยู่บนบ้าน
‪ไง
‪อาหารค่ำยังไม่เสร็จ แต่ถ้าเธอหิว...
‪เรามีนี่
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪อร่อยนะ ขนมสูตรเด็ดประจำบ้าน
‪เชื่อฉัน
‪อร่อยดี
‪ถ้าบอกมาว่าบ้านอยู่ไหน เราจะพาไปส่ง
‪หนูไม่ได้อยู่แถวนี้
‪งั้นมาทำอะไรแถวนี้
‪หนู...
‪มาตามหาแม่
‪- เราจะพาไปส่งที่บ้านแม่ ‪- ไม่!
‪เพราะว่า...
‪แม่อยู่โรงพยาบาล
‪วันนี้เขาส่งแม่เข้าโรงพยาบาล แล้ว...
‪เสียใจด้วยนะ
‪- แต่เธอมีที่พักใช่ไหม ‪- ตอนนี้ไม่มี
‪พ่อเธออยู่ไหน
‪พ่อเดินทางบ่อย...
‪ล่าสุดได้ข่าวว่าพ่ออยู่แอฟริกา
‪- แอฟริกาใต้ ‪- ไม่แปลกใจละ
‪แต่นั่นก็นานมาแล้ว ‪ป่านนี้พ่ออาจไม่อยู่ที่นั่นแล้วก็ได้
‪อ้อ น้ำกำลังเดือด
‪- เราควรให้เด็กค้างคืนที่นี่ไหม ‪- ไม่
‪คุณพาเธอไปที่เบลลาเวียไม่ได้เหรอ
‪เบลลาเวียเนี่ยนะ เอลิซ่า บอกตามตรง ‪เด็กคนนั้นดูสับสน
‪ขับไล่ไสส่งไปแบบนั้นมันดูใจร้ายไปหน่อย
‪อยากทำอะไรก็ทำ
‪ผมให้เด็กคนนั้นนอนโซฟา
‪ได้
‪พอเช้าแล้วผมจะพาเธอไปโรงพยาบาลทันที
‪ไม่ คุณต้องออกจากบ้านตอนแปดโมง
‪ฉันจะพาเธอด้วยตอนไปที่เอเจนซี
‪(เอลิซ่า 10)
‪ผมมาคิดๆ ดูว่าในเมื่อคุณไปไม่ได้...
‪คุณยังอาจใส่เสื้อตัวนี้อยู่บ้านแล้วนำโชคให้ผมได้
‪นี่... เป็นอะไรไป
‪ผมพูดอะไรผิดเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪เอลิ...
‪คุณทำให้ผมเป็นห่วง
‪เสื้อสวยนะ ฉันจะใส่แน่ๆ
‪นี่ เอลิ...
‪ระหว่างที่ผมไม่อยู่สามสี่วันนี้
‪คุณโทรตามใครสักคนมาช่วยคุณดีไหม
‪ช่วยทำอะไร
‪ช่วยทุกเรื่องนั่นแหละ
‪ช่วยขับรถ ช่วยไปซื้อของ
‪ผมไม่อยากปล่อยคุณไว้คนเดียว
‪ฉันไม่ต้องการผู้ดูแล
‪ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น
‪อยู่กับเพื่อนสักคนแค่ไม่กี่วันนี้
‪ไปอยู่กับพาทริเซีย กับมารีอานน่า กับใครก็ได้
‪อเลสซิโอ ขอร้อง
‪ทำไม ผมพูดอะไรแปลกๆ เหรอ
‪- ฉันตอบคุณไปแล้ว ‪- คุณตอบแล้ว
‪ลองคุยกับลูกพี่ลูกน้องคุณดูสิ
‪ยังไม่จบเหรอ ถ้าต้องให้ญาติมาช่วย ‪ฉันจะโทรหาเอง พอทีเถอะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- หนูชงกาแฟไว้ ‪- ขอบคุณ
‪เอาละ งั้นผมจะอยู่บ้าน ผมไม่ไปแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ใช่ เอลิซ่า ไม่มีประโยชน์ที่ผมจะไป
‪ถ้าไปแล้วต้องเอาแต่กังวลว่าคุณจะอยู่คนเดียว
‪คุณกำลังท้อง!
‪ผมจะโทรหาเมาโรให้เขาไปแทนผม
‪เมาโรเนี่ยนะ แต่นี่มันรอบชิงชนะเลิศ ‪ฉันทนเห็นคุณในสภาพนี้ไม่ได้!
‪- แค่สองวันเอง ‪- ไม่คิดว่านานไปเหรอ
‪เอางี้ เด็กคนนี้ช่วยฉันได้ ‪อยากอยู่ที่นี่สักสองสามวันไหม
‪- เด็กนี่เหรอ ‪- ใช่ คุณบอกว่าฉันเลือกใครก็ได้ไง
‪- มีใบขับขี่หรือเปล่า ‪- มีสิ
‪ทำอะไรน่ะ
‪เกียร์!
‪เกียร์มัน...
‪แบบนี้
‪เอาละ ลงจากรถ ฉันขับเอง
‪- รถหนูไม่ใช่แบบนี้ ‪- อ้อ
‪เราจะไปไหนกันคะ
‪ฉันจะพาเธอไปหาแม่ที่โรงพยาบาล
‪หนูต้องไปที่ทำงานเป็นเพื่อนคุณไม่ใช่เหรอ
‪ขอบใจนะ แต่ฉันไม่ต้องพึ่งพาใคร
‪มีเงินติดตัวไหม
‪งั้นก็ลาก่อน
‪ขอโทษอีกครั้งเรื่องเมื่อวาน
‪เอลิซ่าใช่ไหม
‪ติดกับเข้าแล้วสินะ
‪ฉันคาร์ล่า
‪จำไม่ได้เหรอ คาร์ล่า คาพิตานี ‪เธอหางานล่ามให้ฉัน
‪คาร์ล่า จริงด้วย
‪ฉันไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว ‪ตอนนี้สอนภาษาอังกฤษภาคค่ำที่โรงเรียน
‪จำได้ไหมว่าฉันมองหาเก้าอี้
‪ไม่ จำไม่ได้เลย บอกตามตรง
‪มันมาจนได้ คุณมาที่นี่ทำไม ‪มากับไอ้ชาติชั่วเหมือนกันเหรอ
‪ใครนะ
‪ไอ้ชาติชั่วไง ราชาจอมพังประตู
‪ฉันเคยมีมันตรงนี้อยู่เกือบปี
‪เสียใจด้วยนะ
‪จะทำไงได้ อยู่ๆ ไปมันก็ชอบที่นี่
‪โทษมันไม่ได้หรอก ในเมื่อสองเต้าฉันเป็นแบบนี้
‪งั้นเดี๋ยวมันก็คงเบื่อฉันแล้ว
‪รู้มานานแค่ไหนแล้ว
‪รู้เมื่อวาน แต่ฉันยังสับสนอยู่เลย
‪ฉันยังไม่ได้บอกใคร
‪งั้นก็บอกตอนนี้เลยสิ
‪- สวัสดี ทุกคน ‪- สวัสดี
‪ผมเห็นคนหน้าใหม่ๆ
‪ใช่ แต่เพื่อนฉันยังไม่อยากพูดตอนนี้
‪ได้เลย เอาที่คุณสะดวก
‪- คุณไปไหนมา คาร์ล่า ‪- คิดถึงฉันเหรอ
‪ที่ทำงานมีเรื่องวุ่นๆ น่ะ
‪กับนักเรียนคนหนึ่ง
‪เรื่องแนวไหนครับ
‪ฉันนอนกับเขา!
‪เก่งมาก!
‪อย่างน้อยเขาเป็นผู้ใหญ่ใช่ไหม
‪ดูจากทักษะการใช้ลิ้นของเขา ฉันว่าใช่นะ
‪อะไรๆ ก็เกิดกับนางไปหมด
‪เอาละ
‪เขาคือคนที่คุณเล่าให้ฟังคราวก่อนรึเปล่า
‪เปล่า นี่อีกคนหนึ่ง ฉันไม่เคยคิดถึงเขาเลย
‪แต่ก็ยังถือว่าเป็นกำลังใจนะ
‪ที่จริง ฉันคิดถึงพวกคุณอยู่ตลอดเวลา
‪แหงสิ
‪ครับ
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่เป็นไร มาหาใครเหรอ
‪แม่ฉันเข้าโรงพยาบาลนี้เพราะเป็นเนื้องอก
‪เขาบอกว่าฉันมาร่วมกลุ่มกับพวกคุณได้
‪ได้แน่นอน เข้ามาสิ
‪คุณชื่ออะไร
‪- อันนา ‪- อันนา
‪แม่เธอคือใครจ๊ะ
‪แม่เข้าโรงพยาบาลเมื่อวาน
‪ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู
‪แล้วพ่อเธอล่ะ เธอมาที่นี่คนเดียวเหรอ
‪ได้ยังไง เธอนอนที่ไหน
‪ไม่รู้ค่ะ
‪ถ้าเธอหิว สามีฉันมีร้านพิซซ่า ‪อยู่ห่างจากที่นี่ไม่ถึงกิโล
‪- เรามีบาร์ด้วย ‪- พ่อแม่ฉันมีห้องพักสำรอง
‪ฉันขอพวกท่านได้นะ
‪เอาละ สาวๆ อย่ารุมน้อง
‪เธอไม่รู้จักใครที่นี่เลยเหรอ
‪ไม่เลย แต่ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น
‪ฉันไม่เป็นไร ถ้าหางานได้ก็รอดแล้ว
‪คนนี้เปิดเอเจนซีหางานชั่วคราว
‪ทำไมคุณไม่บอกอเลสซิโอ
‪เธอว่าเธอชื่ออะไรนะ
‪- อันนา ‪- นามสกุลล่ะ
‪จิรอตโต
‪มีบัตรประชาชนไหม
‪หนูว่าหนูทิ้งไว้ที่บ้าน
‪ไม่มีใบขับขี่เหรอ
‪- ไม่มีค่ะ ‪- โอเค เธออายุเท่าไหร่
‪สิบเจ็ด ไม่สิ ขอโทษ...
‪สิบแปด
‪ห้ามสูบบุหรี่ในนี้
‪ครับผม!
‪เอาละ คืนนี้มีงานที่สโมสรกอล์ฟ
‪เราอยากพลาดงานนั้นไหม
‪ลูกชายประธานจะแต่งงาน
‪ฝ่ายจัดเลี้ยงเต็มแล้ว แต่ฉันว่า ‪มีคนช่วยอีกแรงพวกเขาก็ไม่ว่าอะไร
‪เธอใส่เสื้อผ้าเบอร์อะไร
‪ไม่รู้ค่ะ
‪ยืนขึ้น
‪ฉันว่าเบอร์ 38 นะ
‪มีรองเท้าคู่อื่นไหม
‪เพราะคู่นี้ไม่ดีเหรอ
‪ไม่ใช่สไตล์พวกเขาน่ะ ไม่ได้
‪แล้วสไตล์พวกเขาคือยังไง
‪คือแบบคุณเหรอ
‪ใช่ ดีกว่า
‪ได้ งั้นแลกกัน
‪ถอดสิ แล้วหนูจะเอามาคืน
‪เป็นอะไรไป กลัวว่าหนูจะขโมยเหรอ
‪ขอบคุณ
‪มันเป็นงานฉัน
‪ใช่ แต่งานคงไม่ได้ง่ายสำหรับคุณหรอก
‪ไม่ง่ายสำหรับเธอ
‪ผมขอโรงแรมที่ไม่มีทีวีในห้องนอน
‪พวกเขาจะได้เข้านอนแต่หัวค่ำ
‪แต่ดันมีทีวีจอยักษ์
‪แหม พวกนั้นไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ
‪แหงสิ
‪คุณได้ใส่เสื้อตัวนั้นไหม
‪ใส่สิ ตอนนี้ก็ใส่อยู่
‪ดีจัง ขอบคุณนะ
‪ค่อยรู้สึกว่าอยู่ใกล้ๆ คุณ
‪มีอะไรอีกไหม
‪เรากำลังจะเข้านอน
‪โอเค งั้นผมไม่กวนคุณแล้ว ราตรีสวัสดิ์
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪- รักนะ ‪- รักเหมือนกัน
‪ขอบคุณค่ะ
‪เอามาคืนพรุ่งนี้เช้าก็ได้
‪เสร็จงานแล้วเหรอ
‪ค่ะ ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว ขอเข้าไปได้ไหม
‪รองเท้าหนู
‪ฉันจะไปเอามาให้
‪งานเป็นไงบ้าง
‪ดีค่ะ
‪เรื่องเซ็งๆ แบบเดิมๆ
‪- ปัญหาเหรอ ‪- เปล่า
‪หนูก็แค่ไม่ชอบงานแต่ง
‪ทุกคนสวยหล่อยิ้มหวาน...
‪ไร้สาระเป็นบ้า
‪- กินอะไรหรือยัง ‪- ยัง
‪หิวไส้จะขาดแล้ว หนูขอปิ้งขนมปังหน่อยได้ไหม
‪ฉันลืมไปซื้อของ
‪ในช่องฟรีซมีฟิชฟิงเกอร์นะ ถ้าเธอชอบ
‪- ไม่ หนูเกลียดปลา ‪- ตามใจ
‪แถวนี้ไม่มีอะไรให้กินเลยเหรอ
‪มี แต่ต้องใช้รถ
‪- พาหนูไปหน่อยได้ไหม ‪- ไม่ได้
‪นะคะ
‪ไม่
‪วางลงนะ
‪นี่!
‪- มันเขียนว่ายังไง ‪- เอามานี่
‪- เอามา! ‪- ถ้าคุณพาหนูไป หนูจะคืนให้
‪ไม่!
‪ใครบีบแตรน่ะ
‪ยัยเด็กนั่นทำอะไรนะ
‪ไม่กินมันทอดเหรอ
‪จะเอาเหรอ
‪ถ้ามีของกินที่ชอบมากๆ คุณจะกินก่อน ‪หรือเก็บไว้กินสุดท้าย
‪เก็บไว้สุดท้าย
‪เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪เอามันทอดของคุณมา
‪ลงมาจากตรงนั้น ลงมาเถอะ ‪ลงมา ฉันทนดูไม่ได้
‪แซนด์วิชนี่เหม็นหืนอย่างกับหมาตัวเปียก
‪ก็บอกแล้วว่าร้านปิดหมด คาดหวังอะไรล่ะ
‪- ทำไมคุณไม่ย้ายไปอยู่ที่อื่น ‪- เช่นที่ไหน
‪คุณต้องเคยคิดบ้างแหละ
‪ไม่เหรอ ก็ตามนั้น
‪ฉันเคยคิดครั้งหนึ่ง
‪ฉันคงจะอยากไปลอนดอน
‪ทำไมไม่ไป
‪รู้แล้ว! คุณพูดภาษาอังกฤษไม่เป็น!
‪นี่ คนเขาไปเรียนกันที่โน่น
‪นั่นไม่ใช่สาเหตุ ฉันอยู่ลอนดอนไม่ได้หรอก
‪เมืองใหญ่เกินไป ฉันอยู่ที่นี่ดีกว่า
‪ที่นี่มีอะไรดีนักหนา
‪- แม่งไม่เห็นมีอะไรสักอย่าง ‪- เธอรู้ได้ไง
‪แค่ดูก็รู้แล้ว
‪ที่จริงที่นี่มีเรื่องดีๆ ให้ทำเยอะแยะ
‪- เช่นอะไร ‪- เช่น...
‪เช่นการมาตรงนี้
‪ตรงนี้เหรอ
‪มาทำอะไร
‪- คิดว่าไงล่ะ ‪- ไม่จริง!
‪กับใคร กับอเลสซิโอเหรอ
‪ที่จริงฉันก็ตั้งท้องที่นี่แหละ
‪คุณทำลูกที่นี่งั้นเหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่เด็กคนนี้
‪ตอนนั้นเมื่อสามปีก่อน แต่ฉันแท้งลูก
‪แล้วเด็กคนนี้ล่ะ
‪ลูกสาว...
‪ทำในโรงรถ
‪- ในโรงรถเนี่ยนะ ‪- ใช่ ในโรงรถ
‪เวร!
‪- เป็นอะไรไป ‪- ฉันลืมเสื้อคลุม
‪- ไม่เป็นไร ใส่ของหนูก็ได้ ‪- กุญแจบ้านอยู่ในนั้น
‪โธ่เว้ย!
‪ไม่เป็นไร เราแก้ไขได้ ไม่ต้องห่วงน่า
‪- ขอบัตรประจำตัวครับ ‪- ค่ะ
‪- นี่ค่ะ ‪- ครับ
‪ต้องขอบัตรของลูกสาวคุณด้วย
‪จริงด้วย
‪เธอไม่มีบัตร
‪เธอไม่มีบัตรเพราะเราลืมกุญแจบ้านไว้ในบ้าน
‪โอเค
‪- ห้องเบอร์ 24 ชั้นสอง ‪- ขอบคุณ
‪อาหารเช้าเริ่มเจ็ดโมงถึงสิบโมง ‪ลิฟต์อยู่ทางขวา
‪ลูกสาวคุณขึ้นบันไดไปแล้ว
‪- ไงคะ ‪- ไปหัดโดดน้ำแบบนั้นจากไหน
‪หนูเรียนมา
‪- มาเลย ลงมาเถอะ น้ำเย็นกำลังดี ‪- ไม่ได้ ดึกแล้ว
‪ใครจะไปสน ลงมาเถอะ!
‪ไม่ ขึ้นมา!
‪- หนูจะกรี๊ด ‪- อย่า
‪ลงมา!
‪เร็วเข้า!
‪ก็ได้ เดี๋ยวลงไป
‪ให้ช่วยไหมคะ
‪ไม่ต้อง ฉันทำได้
‪- เย็นจัง! ‪- ไม่เย็นสักหน่อย!
‪เย็นเจี๊ยบเลย!
‪- ยอมรับเถอะว่ารู้สึกดีออก ‪- ดีจัง
‪คุณว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ
‪ใช่ ฉันลอยตัวเอาน่ะ
‪ดูนะ ฉันทำแบบนี้ได้ด้วย
‪ว้าว!
‪ลูกกำลังช่วยฉัน
‪เยี่ยมไปเลย
‪ขอยอมรับว่ามันไม่เลวนะ
‪เป็นอะไรไป
‪ลูกขยับตัว
‪เด็กขยับตัว!
‪- รู้สึกไหม ‪- ค่ะ!
‪พระเจ้า!
‪พระเจ้า
‪บ้ามาก
‪สัมผัสการขยับตัวของเด็กสิ
‪หนูต้องไปฉี่
‪จะบ้าเหรอ
‪แค่ล้อเล่น!
‪เธอไม่รู้หรอกว่าหาน้ำเปล่าสักขวดได้ยากแค่ไหน
‪(หนึ่ง ทาสีห้อง ‪สอง ซื้อเปล)
‪(สาม เลือกรร.อนุบาล ‪สี่ หาพี่เลี้ยงเด็ก)
‪- นี่ครับ เสร็จแล้ว ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ของพวกนี้ทิ้งลงถังขยะใช่ไหม ‪- พวกนี้ด้วย
‪แล้วนี่ล่ะ
‪ตัวนี้ฉันเคยใส่ไปคอนเสิร์ต
‪ทำไมถึงทิ้งล่ะ
‪ลูกจะคิดว่ามันก็แค่เสื้อเก่าๆ ตัวนึง
‪หนูว่าลูกคุณจะชอบนะ
‪เหรอ
‪งั้นเอาใส่ไว้ในนั้น
‪ฉันไปคิดเรื่องเรียนโดดน้ำที่เธอพูดถึง
‪ฉันให้มันเป็นของขวัญลูกดีไหม
‪- หมายความว่าไง ‪- สมัครเรียนโดดน้ำให้ลูกเป็นของขวัญน่ะ
‪- ไม่ ไม่ได้นะ ‪- ไม่เหรอ
‪- โทษที ทำไมล่ะ ‪- เพราะคุณไม่รู้จักลูกคุณ
‪- คุณไม่รู้ว่าลูกคุณจะชอบไหม ‪- ฉันนึกภาพออก
‪แล้วคุณนึกภาพลูกไว้ยังไง
‪ฉันนึกภาพลูกไว้ยังไงเหรอ
‪ผมทอง
‪ตาสีน้ำตาลเหมือนตาของอเลสซิโอ
‪แต่เรื่องสำคัญที่สุดคือลูกงดงามจากภายใน
‪ภายในงั้นเหรอ
‪ใช่ สำคัญตรงที่ลูกเป็นคนเข้มแข็ง มุ่งมั่น
‪มองโลกในแง่ดี โดยเฉพาะเรื่องนั้นเลย
‪หมายความว่าไง "มองโลกในแง่ดี"
‪- เช่น เป็นคนที่ไว้ใจคนอื่น ‪- เป็นคนโง่สินะ
‪ไม่ เป็นคนที่เห็นแก่ผู้อื่น
‪คนที่ไม่จำเป็นต้องเหยียบย่ำคนอื่น ‪เพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ
‪คนที่โดนจิกหัวใช้เนี่ยนะ
‪เธอมองชีวิตแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪คุณต้องการอะไรกันแน่ ลูกสาวหรือตุ๊กตา
‪ลูกฉันจะไม่ใช่คนโอหังอวดดีแบบเธอแน่ๆ
‪ลูกคุณก็จะไม่ใช่สำเนาของแม่เหมือนกัน
‪สวัสดีค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪หมายความว่าไง "เธอหนีไป"
‪ไม่ เธอไม่ได้บอกอะไรฉันเลย
‪น่าขายหน้าจัง
‪ฉันรับรองว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก ขอบคุณค่ะ ‪ขอโทษอีกครั้งนะคะ
‪เธอยังเป็นจอมโกหกด้วย!
‪นั่นบริษัทจัดเลี้ยง เขาบอกว่า ‪เธอออกจากงานโดยไม่บอกอะไรสักคำ
‪ไม่ อธิบายมาว่าทำไมถึงโกหก
‪สนใจทำไม นั่นงานหนู ไม่ใช่งานคุณ
‪งานเธองั้นเหรอ ใครหางานให้เธอ ‪ใครค้ำประกันให้เธอ
‪รู้บ้างไหมว่าฉันทำงานหนักแค่ไหน ‪กว่าลูกค้าจะไว้วางใจ
‪คุณจะสนใจลูกค้าทำไม คุณมีเนื้องอกนะ!
‪คนพวกนั้นมันเฮงซวย
‪หนูไม่อยากไปอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำเพราะแม่หนูป่วย
‪ฟุตบอลเป็นกีฬาที่ห่วยจริงๆ
‪เราตั้งเป้า
‪แล้วก็ใช้เวลาทั้งฤดูกาลเพื่อทำให้บรรลุเป้าหมาย
‪ประเมินสถานการณ์ทั้งหมด ‪คำนวณโอกาสที่เป็นไปได้
‪ศึกษาคู่แข่ง แล้วไงต่อ
‪ดันมาเจอไอ้หัวกรวยทัสเซลลีที่โคตรโง่
‪แบ็กขวาที่ห่วยที่สุดในโลก
‪แล้วมันดันอยู่ทีมเดียวกับเรา
‪อเลสซิโอ
‪- ทัสเซลลี พอได้มุม... ‪- อเลสซิโอ
‪- ดันไม่อยู่ตรงนั้น... ‪- อเลสซิโอ!
‪มีอะไรเหรอ
‪วันก่อนฉันไปโรงพยาบาลเพราะเลือดออก
‪- ลูกเราเป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ลูกสาว
‪- ลูกสาวเหรอ ‪- ลูกไม่เป็นไร
‪ลูกปกติดี ไม่ แต่ฉันน่ะสิ...
‪อะไรเหรอ
‪ฉันมี...
‪ฉันมีเนื้องอก
‪มะเร็งเต้านม
‪ทำไมไม่บอกผมก่อนหน้านี้
‪คุณมีแข่งรอบชิงชนะเลิศ
‪ผมดูผลการตรวจเอ็มอาร์ไอแล้ว
‪โชคไม่ดีที่ผมสามารถ ‪ยืนยันผลวินิจฉัยของเพื่อนร่วมงาน
‪เป็นมะเร็งทรวงอกชนิดไตรโลปะ ‪ที่อยู่ในระยะลุกลาม
‪คลินิกเราต่างจากโรงพยาบาลตรงที่ ‪เรารับรักษาแนวทดลอง
‪ซึ่งได้ผลพิสูจน์ว่า ‪เพิ่มประสิทธิภาพในบางกรณีถึงร้อยละ 30
‪เราเริ่มรักษาได้เมื่อไหร่
‪ยิ่งเร็วยิ่งดีครับ
‪ในกรณีของคุณ ต้องเลื่อนการรักษาออกไปก่อน
‪จนกระทั่งหลังคลอด
‪นอกจากคุณจะตัดสินใจทำแท้ง
‪คุณกำลังขอให้เราเลือก ‪ระหว่างชีวิตลูกสาวฉันกับชีวิตฉันงั้นเหรอ
‪เปล่า ผมแค่อธิบายทางเลือกที่คุณมี
‪ด้วยขั้นตอนการรักษาแบบใหม่นี้
‪ความเป็นไปได้ที่จะฟื้นตัวมีมากแค่ไหน
‪ในกรณีแบบนี้ หลักๆ เราคงทำได้แค่...
‪ชะลอมันไว้
‪ชะลอมันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้
‪คุณหมายความว่ายังไงที่ว่า‪...
‪"ชะลอมันไว้"
‪มะเร็งชนิดนี้รักษาไม่ได้
‪- นั่นมันความเห็นคุณเอง ‪- อเลสซิโอ อย่า
‪คุณแม่งเป็นใครวะ
‪เป็นใครถึงมานั่งตัดสินว่าใครจะอยู่หรือตาย
‪ใส่สูทผูกไทโง่ๆ เนี่ย
‪ผมควรเชื่อคนอย่างคุณเหรอ
‪- นั่งลง ‪- เราจะกลับแล้ว ไปเถอะ
‪ได้
‪ได้ๆ โอเค
‪ได้ ไว้คืนนี้ฉันจะโทรหานาย
‪แต่เขาเก่งใช่ไหม
‪ไม่ เพราะไอ้หมอที่คุยเมื่อเช้า อย่าให้พูดเลย
‪เธออยู่นี่ เดี๋ยวบอกให้ว่านายฝากสวัสดี
‪เมื่อกี้คุยกับเมาโร
‪เขาจะนัดเรากับหมอที่นิกัวร์ดาให้
‪- ที่มิลาน หมอเขาเก่ง ‪- ไว้ค่อยคุยทีหลังได้ไหม
‪ได้ ขอโทษนะ
‪ขอโทษ
‪ฉันว่าคุณเลือกผิดคนนะ
‪- อย่าพูดเพ้อเจ้อ เอลิซ่า ‪- ขอโทษ
‪อย่าพูดเพ้อเจ้อ ผมเลือกคู่ที่ดีที่สุด!
‪เข้าใจไหม คู่ชีวิตที่ดีที่สุดในโลก!
‪จำตอนที่หมอคนนั้นบอกว่าคุณตั้งท้องไม่ได้ได้ไหม
‪- นั่นมันไม่เหมือนกัน ‪- จำได้ไหม
‪คุณทำได้เสมอ เสมอ!
‪และนี่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์
‪- ฉันจะไม่ได้เห็นลูกเติบโต ‪- หยุดพูด!
‪หยุดพูด
‪หยุดพูดเถอะ
‪ถ้าลูกไม่มาเกิดคงจะดีกว่านี้
‪ที่ทำงาน ทุกคนรู้ว่าฉันป่วย
‪แต่ไม่มีใครพูดอะไร
‪พวกเขาเสแสร้ง
‪อาจจะเพื่อทำให้ฉันรู้สึกปกติมั้ง
‪แต่ทุกคนกลับทำให้ฉันยิ่งรู้สึกป่วยหนักกว่าเดิม
‪- พวกเขาเสแสร้งเสียยังดีกว่า ‪- ใช่
‪เราจะได้ไม่ต้องฟังคำพูดอย่าง ‪"คุณจะผ่านมันไปได้"
‪"คุณก็แค่ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง"
‪"สู้ๆ นะ!"
‪ประโยคนั้นแรงสุดเลย
‪คุณอาจจะเป็นคนที่ควรคุยเรื่องนี้กับเพื่อนร่วมงาน
‪ไม่แน่คุณอาจจะทำไม่ได้เพราะอับอาย
‪เราทุกคนที่นี่ต่างก็อับอาย
‪"ทำไมต้องเป็นฉัน
‪ฉันทำอะไรผิด
‪กินอาหารไม่ดี รับควันบุหรี่มือสองเหรอ
‪ใช้เตียงอาบแดดสามหนเมื่อสองปีก่อนเหรอ
‪ประเด็นก็คือไม่มีสาเหตุที่แท้จริง
‪พวกเราก็แค่ผู้แพ้ แค่นั้นเอง
‪ทุกคนที่นี่ไม่ใช่ผู้แพ้ คาร์ล่า
‪แม้แต่คุณเองก็ไม่ใช่
‪อารมณ์ไม่ดีเหรอจ๊ะเธอ
‪นักเรียนฉันถอนวิชาเรียน
‪แล้วคุณล่ะ เอลิซ่า ได้คุยกับครอบครัวหรือยัง
‪อเลสซิโอทำใจไม่ได้
‪ฉันเองก็คงจะเหมือนกัน
‪แต่ถ้าฉันเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่เดือน...
‪งั้นฉันก็ไม่มีเวลาให้เสียไปเปล่าๆ
‪ฉันยังมีเรื่องอีกมากมายที่อยากทำ
‪ฉันจดไว้หมดแล้ว
‪อาจจะมีเยอะเกินไป
‪แต่บางอย่าง ฉันมั่นใจว่าทำได้แน่ๆ
‪อย่างเช่นอะไรบ้าง
‪ฉันอยากฝากของขวัญวันเกิดไว้ให้ลูกสาว
‪ใช่ ฉันเข้าใจว่ามันออกจะไม่มีที่มาที่ไป
‪โดยเฉพาะของขวัญเมื่อลูกโตขึ้น
‪แต่ฉันว่าพวกคุณอาจจะช่วยฉันได้นะ
‪มีใครในที่นี้มีลูกแล้วบ้าง
‪ไม่คิดว่าไวไปหน่อยเหรอ
‪คุณเพิ่งรู้ข่าวไม่นานนี้เองนะ
‪สาวๆ เอลิซ่าไม่ได้ถามความเห็นของเรา
‪เธอเลือกแล้ว และนั่นก็สมเหตุสมผล
‪เธอขอให้เราช่วย
‪ฉันทำพินัยกรรมยกทุกอย่างให้แมว
‪ให้แมวเหรอ
‪ให้แมว
‪ขอโทษค่ะ
‪สวัสดี เอลิซ่า ให้ช่วยอะไรคะ
‪ฉันกำลังหาคน
‪คนไข้ที่รักษาตัวอยู่ที่นี่
‪ฉันไม่ควรบอก...
‪เอ้า ว่ามา ชื่ออะไร
‪นามสกุลหลังแต่งงานคือจิรอตโต
‪จิรอตโต
‪เธอเข้ารับการรักษาเมื่อวันที่ 21
‪อ้อ เข้าใจละ
‪วันที่ 21
‪ไง
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪ได้
‪ฉันไปโรงพยาบาลมา
‪ฉันไปหาเธอแต่เขาบอกว่าแม่เธอไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪แม่เธอไม่เคยอยู่ที่นั่น ไม่มีตัวตน
‪คุณตามหาหนูทำไม
‪บอกมาก่อนว่าทำไมเธอถึงโกหก
‪แม่เธออยู่ไหน
‪หนูไม่เคยเจอหน้าแม่
‪แม่จากไปก่อนที่หนูจะเกิด
‪แล้วพ่อเธอล่ะ
‪เธอหนีออกจากบ้านเหรอ
‪บอกแล้วไง พ่ออยู่แอฟริกา
‪อันนา!
‪นี่ พ่อหนูเป็นคนขี้แพ้
‪โอเคไหม
‪เราไม่มีอะไรจะพูดกันแล้ว
‪ยังไงหนูก็กลับไปบ้านพ่อไม่ได้อยู่ดี
‪เธอหนีมา บอกเบอร์โทรศัพท์ของพ่อมา ‪ฉันอยากคุยกับเขา
‪อะไรล่ะ มีปัญหาอะไร
‪ช่างเถอะ
‪(วิศวกรแบร์เรตตินีถูกจับ)
‪พ่ออยู่ในคุก!
‪นั่นแหละปัญหา
‪เดี๋ยว
‪ฉันมีงานให้เธอทำ
‪คราวนี้ ฉันจะเป็นคนจ้างเธอ
‪แต่ห้ามโกหกอีก
‪ห้ามสบถ ห้ามก่อเรื่องอื้อฉาว
‪หนูต้องทำอะไร
‪ช่วยฉันเลือกของขวัญให้ลูก
‪- ว่าไงนะ ‪- ฉันไม่ได้ถาม
‪แต่ทำไมต้องเป็นหนู
‪เธอบอกเองว่าไม่อยากเป็นแบบฉัน
‪เพราะฉันอยากได้คนที่ไม่ใช่แค่เห็นด้วยกับฉัน
‪แค่เพราะฉันกำลังจะตาย
‪ตกลงจะช่วยฉันไหม
‪เอานี่ไหม
‪- ไม่เอาเหรอ ‪- หยุดเลย
‪คิดว่าไง
‪ไม่!
‪กลองชุดดีกว่า
‪- กลองน่ะนะ ‪- ใช่ เปียโนมันห่วย
‪ซื้อกลองให้เด็กผู้หญิงเนี่ยนะ
‪แล้วไงอะ
‪พอได้แล้ว!
‪เอามานี่ สงสารอเลสซิโอ ทรมานกันชัดๆ
‪อย่างกับเปียโนไม่ทรมาน!
‪นั่งคนเดียวหน้าแป้นบ้าๆ นั่นทีละหลายชั่วโมง
‪ระหว่างที่เพื่อนๆ ออกไปเล่นข้างนอก
‪เธอต้องทุ่มเทให้มันก่อน ‪แล้วความชอบจะตามมาเอง
‪ตอนแปดขวบเนี่ยนะ
‪กว่าความชอบจะมา คุณก็ทำลายชีวิตลูกไปแล้ว
‪งั้นฉันควรให้ตอนที่ลูกโตกว่านั้นเหรอ
‪ไม่!
‪หนูจะบอกว่าคุณควรให้กลองชุด
‪มันลดราคาอยู่พอดี
‪ฉันเชื่อเธอ เอากลองนี่แหละ
‪- หนูจะไปหยิบถุง ‪- เอาของลงจากรถกัน
‪ไง
‪บอกทีว่าไปไหนมา คุณปิดมือถือ
‪ขอโทษ พอดีแบตหมด
‪เขาเอาจักรยานมาส่ง
‪เราไปซื้อของให้ลูกสาว
‪หวัดดีค่ะ
‪- โทษนะ เด็กนั่นมาทำอะไรที่นี่ ‪- มาช่วยฉัน
‪- ช่วยหน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ผมพยายามโทรหาคุณตั้งแต่เช้า
‪ผมเลื่อนนัดโรงพยาบาลที่มิลานเป็นพรุ่งนี้
‪- พรุ่งนี้เหรอ ‪- พรุ่งนี้
‪ทำไมล่ะ ไม่ดีใจเหรอ
‪พรุ่งนี้ฉันมีนัดกับผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาล
‪ฉันอยากให้คุณไปด้วย
‪เอลิซ่า คุณกำลังทำอะไรอยู่
‪โทษนะ ทำอะไรงั้นเหรอ
‪หายตัวไป ไปซื้อของ... ‪เรามาสู้เรื่องนี้ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ
‪- จะเอางั้นแน่เหรอ ‪- แน่
‪- งั้นก็ช่วยฉันสิ! ‪- ผมก็ทำอยู่นี่ไง
‪ไม่ ไม่ใช่เลย อเลสซิโอ!
‪คุณคุยกับฉันเรื่องโรงพยาบาล หมอ
‪ฉันต้องคิดถึงอนาคตของเรา!
‪คิดถึงมันยังไง ด้วยการซื้อจักรยานโง่ๆ เนี่ยนะ
‪คิดอะไรดีกว่านี้ได้ก็บอกด้วยแล้วกัน!
‪ไม่มากินมื้อค่ำเหรอคะ
‪ไม่
‪สูบบุหรี่ด้วยเหรอ
‪คิดว่าไงล่ะ
‪ขอมวนนึงได้ไหม
‪เอลิซ่าเป็นไงบ้าง
‪ไม่ค่อยดีค่ะ
‪แต่เธอใจเด็ด
‪เสมอแหละ
‪จริงๆ เอลิซ่าเป็นคนที่เข้มแข็ง
‪เราต้องการลูกคนนี้มากเหลือเกิน
‪เราว่าจะแต่งงานกันปีหน้าด้วย
‪แต่นี่...
‪ทั้งที่ทุกอย่างอยู่ใกล้แค่เอื้อมแท้ๆ
‪ฉันกลับต้องอยู่คนเดียว
‪คุณจะไม่ได้อยู่คนเดียว
‪คุณจะมีลูกสาวอยู่ด้วย
‪เธอนึกภาพฉันกับเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ออกไหม
‪ฉันจะทำยังไง
‪คุณก็เข้มแข็งเหมือนกัน
‪ฉันว่าไม่นะ
‪เธอบอกว่าคุณเข้มแข็ง
‪จริงเหรอ
‪เอลิซ่าพูดงั้นจริงเหรอ
‪ราวๆ นั้น
‪- แต่... ‪- แต่อะไร
‪ช่วยทำให้เธอเห็นบ้างก็ดี
‪สมัยนี้มีความเป็นไปได้มากมาย
‪เมื่อวานฉันอ่านเรื่องบริษัทจัดงานศพ ‪ที่เปลี่ยนอัฐิเราให้เป็นเพชร
‪- ใช่ เรามีแหวนที่ทำจาก... ‪- น่าขยะแขยงจะตาย
‪แค่คิดก็อึดอัดลมแทบจับ
‪ทำไมถึงไม่เผาศพ
‪ฉันชอบพิธีฝังศพแบบดั้งเดิมมากกว่า
‪สุดท้ายก็เหมือนกันหมดไม่ใช่หรือไง
‪เอาละ แล้วเจอกันวันพฤหัสบดีหน้า
‪อย่าลืมทำการบ้านมาด้วย!
‪- เอาละ ‪- การบ้านอะไร
‪ยิ้มรับชีวิต เรื่องตอแหลพรรค์นั้นน่ะ
‪ฉันมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้น พระเจ้าช่วยทีเถอะ
‪เธอไม่รู้หรอกว่าฉันคิดมากี่ครั้งแล้วว่า
‪"ฉันจะหยุดงานหกเดือน ‪และเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ"
‪เรียนภาษาอังกฤษเป็นความคิดที่ดีเสมอจ้ะ
‪ฉันไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจทีหลังเหมือนฉัน
‪เธอเป็นแม่ที่มีความรับผิดชอบ
‪ฉันช่วยเธอหาโรงเรียนได้นะ ฉันยินดีเสนอ...
‪ฉันอยากให้เธอช่วยสอนลูก
‪อายุ 12 เป็นวัยที่เหมาะหรือยัง หรือว่าช้าไป ‪สิบขวบน่าจะดีกว่า เธอคิดยังไง
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอยู่ถึงปีหน้าไหม
‪- พูดอะไรของเธอ ‪- ฟังให้ดีๆ
‪เธอเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญ
‪กล้าหาญจริงๆ
‪แต่ฉันไม่ใช่
‪ขอโทษ
‪ฉันจะเอารายละเอียดโรงเรียนนั้นให้
‪ไปละ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- คิดว่าทำอะไรล่ะ
‪มันหยดไปทั่วเลย
‪ทำเป็นสอนเก่ง
‪ไง
‪ยังไม่เสร็จดีหรอก
‪เราต้องทาซ้ำอีกรอบ
‪ฟังนะ
‪คุณอยากเอาเปลนี้ไปวางตรงไหน
‪ผมลองคิดแล้ว ไม่รู้สิ อาจจะวางไว้ตรงนั้นได้
‪มีอะไร
‪ไม่ อย่าสิ เดี๋ยวตัวคุณเปื้อนสี ‪ไม่! เดี๋ยวสีเลอะตัวคุณ
‪ขอบคุณ!
‪ชอบไหม
‪ต้องทาทับอีกรอบ
‪ไม่ นี่!
‪อันนาอยู่ด้วยนะ
‪หยุดก่อน! เดี๋ยวตัวคุณเลอะหมด
‪เธอเป็นไงบ้าง
‪สมองเธอกระทบกระเทือนรุนแรง ‪เราให้ยาเธอเพื่อให้อยู่ในภาวะโคม่า
‪โคม่าเหรอ
‪ไม่ต้องห่วง แค่ป้องกันไว้ก่อน ‪เพื่อบรรเทาความตึงเครียดในสมอง
‪แต่เธอตอบสนองได้ดี
‪ถ้าผลตรวจเป็นบวก เดี๋ยวเราก็จะปลุกเธอ
‪อ้าว ไปไหนมา
‪โอ๊ย เบาๆ หน่อย
‪เป็นอะไรไป มีอะไรหรือเปล่า
‪ไม่ค่ะ ตอนนี้ไม่มีแล้ว
‪คุณอยู่ขั้นไหนแล้วคะ
‪หมายความว่าไงที่ว่าขั้นไหน แปดเดือนแล้วจ้ะ
‪แปดเดือนเหรอ
‪อันนา แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร
‪เอาเครื่องหนีบผมไหม
‪ฉันอยากได้
‪อืม ไม่รู้สิ
‪ไอ้ "อืม ไม่รู้สิ" นี่แปลว่าอะไร
‪นี่ของขวัญชิ้นสุดท้าย ต้องพิเศษหน่อย
‪ใช้วิธีนี้ไม่มีหาเจอหรอก
‪แล้วเธอล่ะ คิดว่าไง
‪เอลิซ่าควรให้อะไรเป็นของขวัญวันเกิด ‪อายุครบ 18 ปีของลูกสาว
‪อันนา ช่วยส่งโถสีเขียวให้ฉันทีได้ไหม
‪- ใบนี้เหรอคะ ‪- ใช่
‪ขอบใจ
‪ขมจัง อะไรน่ะ
‪เครื่องปรุงลับของฉัน
‪เอาของมาเยอะแค่ไหน
‪ฉันว่าพ่อแม่ของเธอมา
‪ฉันก็ว่างั้น
‪พวกเขาท่าทางเอาเรื่อง
‪- ฉันเป็นโรคปวดร้าวลงขา! ‪- พวกเขาทะเลาะกันเหรอ
‪เปล่า ส่วนใหญ่ดูเหมือนแม่เธอจะสับพ่อเธอนะ
‪ฉันจะไปช่วยพวกเขายกของ
‪ช่วยไปดูทีว่าน้ำมันร้อนหรือยัง
‪ค่ะ
‪ร้อนแล้ว
‪ทีนี้เราก็ต้องทอด
‪เดี๋ยว หนูยกเอง
‪หนักจัง!
‪ลองสิ
‪ไม่ยากหรอก
‪เอาแอปเปิ้ล...
‪ชุบแป้ง เริ่มจากด้านเดียวก่อน
‪แล้วค่อยทำอีกด้าน สะบัดส่วนเกินออกไป
‪จากนั้นเอาลงในน้ำมัน
‪แบบนี้
‪หนึ่ง... สอง
‪แล้วเอาลงในน้ำมัน ระวังอย่าให้ไหม้มือตัวเอง
‪หยิบแอปเปิ้ล
‪จุ่มลงในแป้ง
‪แล้วค่อยใส่ลงในน้ำมัน
‪แบบนี้
‪หยิบแอปเปิ้ล
‪ต้องรอให้สะเด็ดน้ำก่อน
‪แล้วเอาลงทอดในน้ำมัน
‪แบบนี้
‪มาแล้วจ้า!
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪แม่ เราอยู่นี่ค่ะ
‪พ่อแม่ทะเลาะกันเรื่องอะไร
‪ทะเลาะอะไร เราเนี่ยนะ
‪ไม่เคย!
‪ถ้าทะเลาะกัน หนูจะยิ่งรู้สึกแย่นะ
‪- เห็นไหม พอใจหรือยัง ‪- ฉันเหรอ
‪ฉันเทเรซา ยินดีที่ได้รู้จัก
‪นี่อันนาค่ะ
‪ฉันอัลแบร์โต สามีของเทเรซา
‪กลับมาแล้วครับ
‪คืนนี้เราจะดื่มนี่กัน!
‪ไม่ได้ เราต่างหากที่จะดื่ม
‪เพราะคืนนี้แกต้องอยู่นอกบ้าน
‪- ห้ามนอนกับเจ้าสาว! ‪- ผมรู้น่า
‪ผมรู้!
‪เจ้าสาวเหรอคะ
‪หมายความว่าไง
‪เด็กๆ นี่ช่างไม่เข้าใจอะไรเลย!
‪ในตระกูลเรา
‪บ่าวสาวห้ามนอนเตียงเดียวกัน
‪ในคืนก่อนแต่งงาน
‪ปรบมือให้คู่แต่งงานใหม่หน่อย!
‪- เข้าไปในบ้านกันไหม ‪- ไปสิ
‪ขอโทษครับ
‪ผมตื่นเต้นเล็กน้อย
‪เพราะผ่านไป 40 ปี ‪ในที่สุดเมียก็ยอมให้ผมพูดเสียที
‪และผมพูดไม่เป็นแล้ว!
‪ต่อให้นายพลดัลลา พาเกลียยังรู้ ‪ว่าจะพูดปลุกใจกองทัพยังไง
‪โอ๊ย ไม่นะ เขาพูดถึงสงครามแอฟริกาอีกแล้ว
‪คือตอนที่ลูกเกิดนะ เอลิซ่า
‪พ่ออายุ 26
‪พ่อคิดว่าตัวเองรู้ดีทุกอย่างแล้ว
‪แต่...
‪ลูกกลับสอนอะไรเรามากมาย
‪และลูกยังคงสอนเราอีกหลายเรื่อง
‪พ่อกับแม่ของลูก...
‪เรารักลูกมากเหลือเกิน
‪มันเป็นเรื่องที่...
‪เราไม่เคยบอกลูก
‪เพราะเราก็ไม่ใช่ครอบครัวที่ ‪พูดจาซาบซึ้งกินใจต่อกันเท่าไรนัก
‪พวกเรามันครอบครัวคางคก
‪แต่ลูกเองก็รู้ดีแก่ใจ
‪ว่าพ่อแม่รักลูกหมดหัวใจ
‪และเราจะรักลูกตลอดไป
‪ยินดีด้วย
‪ยินดีกับแกด้วย อเลสซิโอ
‪เชื่อฉันเถอะ แกเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
‪ไชโย!
‪ทุกท่านคะ
‪ขอโทษ โปรดฟังทางนี้สักครู่
‪ฉันแค่อยากพูดอะไรหน่อย
‪เอลิซ่า อเลสซิโอ ฉันรับปากว่าเรื่องเล็ก
‪เกือบๆ จะเล็กน่ะ
‪ฉันอยากดื่มไวน์แก้วที่สองเพื่อฉลอง
‪แด่คู่บ่าวสาว
‪แด่การสมรสนี้
‪แด่ความยึดมั่น ตั้งใจ และความรักของทั้งสอง
‪ขอบคุณที่ให้ฉันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
‪ครอบครัวนี้ใกล้เคียงกับการมีคู่ครองคนเดียว ‪ที่สุดในชีวิตของฉันแล้ว
‪และฉันสัญญาว่าฉันจะมีแค่หนึ่งเดียว!
‪ดังนั้นมาดื่มฉลอง มาเต้นรำ ‪และขอให้ทุกคนรักกัน!
‪- แด่บ่าวสาว! ‪- แด่บ่าวสาว!
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ฉันทำเปื้อนหมดเลย
‪เปื้อนได้ยังไง
‪แค่เลือดนิดหน่อย
‪ฉันต้องนอนพักสักเดี๋ยว
‪- หนูจะไปด้วย ‪- ดีจ้ะ
‪ความทรงจำ
‪หนึ่ง คุณมีความทรงจำเสมอ
‪สอง มันทำให้คุณโหยหาอดีต ‪สาม คุณยึดเหนี่ยวมันเมื่อรู้สึกเศร้า
‪สี่ มันช่วยเตรียมใจรับมือกับอนาคต
‪- มันช่วยเตรียมใจรับมือกับอนาคต ‪- โอเค
‪ชุดกระโปรงตัวโปรดของคุณเก่าแล้ว คุณจะ
‪หนึ่ง ซื้อใหม่แต่คล้ายของเดิม
‪สอง คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เคยได้ใส่ชุดนั้น
‪สาม ส่งชุดให้ช่างตัดเสื้อซ่อมแซม
‪- ฉันส่งชุดให้ช่างซ่อม ‪- โอเค
‪- ฉันเล่นต่ออีกชั่วโมงไม่ไหว ‪- ไหวสิคะ ตั้งใจหน่อย
‪เราต้องเล่นให้จบ
‪เอาละ
‪เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ไม่คาดคิด คุณจะ
‪หนึ่ง รู้วิธีจัดการเสมอ
‪สอง ขอความช่วยเหลือจากคนที่รู้ดีกว่าคุณ
‪สาม ใครทำผิด คนนั้นก็ควรแก้ไข
‪ข้อสอง
‪ขอความช่วยเหลือเหรอ ไม่จริงน่ะ ไม่เลย
‪คุณเป็นพวกข้อแรก "คุณรู้วิธีจัดการเสมอ"
‪เป็นงั้นได้ก็ดีสิ
‪แล้วเธอล่ะ
‪- หนูเป็นพวกข้อสาม ‪- ยังไงกัน
‪"ใครทำผิด คนนั้นก็ควรแก้ไข"
‪- จากนี้ไปเธอจะทำยังไง ‪- คะ
‪จากนี้ไป...
‪เมื่อฉันไม่อยู่แล้ว
‪เธอจะทำยังไง คิดไว้บ้างหรือยัง
‪มาค่ะ เหลืออีกข้อเดียว
‪- "ทราบหรือไม่..." ‪- ฉันคิดดูแล้วนะ
‪เธอช่วยงานฉันต่อไปได้
‪เธอให้ของขวัญกับลูกฉันได้
‪เธอจะได้อธิบายเรื่องของขวัญให้ลูกฉันฟัง
‪ทำไมล่ะ
‪คุณอาจจะได้มอบของขวัญให้ลูกเอง
‪เพราะฉันรู้วิธีจัดการปัญหาเสมอใช่ไหม
‪- มาดูกันว่าวันนี้หมอว่ายังไง ‪- ใช่
‪ฉันตัดสินใจได้แล้วว่า ‪จะให้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดปีที่ 18 ของลูก
‪อยากรู้ไหม
‪สวยจัง!
‪เป็นอะไรไป
‪ไม่ชอบเหรอ
‪อีก 18 ปีข้างหน้ามันก็เชยแล้ว
‪อ้อ งั้นก็...
‪อย่างน้อยลูกฉันก็จะมีเอกลักษณ์ ‪ไม่เหมือนใครในปาร์ตี้
‪ปาร์ตี้อะไรคะ
‪- ลูกคุณไม่จัดปาร์ตี้หรอก ‪- ทำไมล่ะ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪เธอคิดมาตลอดสินะว่าของขวัญพวกนี้ช่างงี่เง่า
‪เธอก็แค่ทำไปเพราะสงสารฉัน
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪งั้นเพราะอะไร
‪เพราะหนูเป็นลูกของแม่
‪ไม่ตลกนะ
‪หนูก็ไม่ขำเหมือนกัน
‪ลูกจริงๆ เหรอ
‪อันนา
‪ขอโทษนะ เสร็จหรือยัง
‪แป๊บนึง
‪มีคนรอต่อคิวอยู่นะ
‪มีอะไร กลัวใส่ชุดอุบาทว์ๆ นี่ไม่ได้แล้วหรือไง
‪อ้าว!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แม่จ๋า
‪แม่!
‪- ตื่นสิ ‪- คุณคะ
‪- ตื่น! ‪- คุณคะ
‪ช่วยด้วย!
‪คุณคะ โทรเรียกรถพยาบาลที! ตามหมอ!
‪คุณไปด้วยไม่ได้
‪- ขอโทษ ‪- แต่...
‪แม่!
‪ไม่! แม่จ๋า!
‪ไม่!
‪เปิดสิ...
‪อะไรเหรอ
‪ประตูน่ะ เธอกำลังเคาะเรียก
‪ใครกัน
‪เด็กผู้หญิงใส่ชุดกระโปรง
‪อันนา ลูกสาวของเรา
‪ที่รัก...
‪คุณฝันไป
‪คุณฝันไปนะ ที่รัก
‪ลูกกำลังเคาะเรียก คุณไม่ได้ยินเหรอ
‪เอลิซ่า
‪มันเป็นความฝัน
‪ไอ้นั่นมันทำเสียงดัง
‪เธอหน้าตาเป็นยังไง
‪ลูกสาวเราน่ะ หน้าตายังไง
‪ลูกเราสวย
‪ก็เหมือนคุณ
‪ลูก...
‪ผมสีดำ
‪ตาสีฟ้า
‪หวานซึ้งมาก
‪ลูกใส่ชุดเบอร์อะไร
‪ถามทำไม
‪ผมได้ของขวัญมาแล้ว
‪ชุดสำหรับวันเกิดอายุครบ 18 ของลูก
‪ชุดที่คุณอยากได้
‪ผมซื้อเบอร์ 40 มา คุณว่าจะใส่พอดีไหม
‪ไม่ เอาไปคืน
‪ทำไม
‪เพราะมันไม่...
‪เพราะใน 18 ปีข้างหน้ามันจะเชยไปแล้ว
‪ฉันต้องหาอย่างอื่น
‪ใจเย็นๆ
‪- สมุดบันทึกฉันอยู่ไหน ‪- เอลิซ่า
‪- นี่ ใจเย็นๆ ‪- เอาสมุดบันทึกมา
‪ฟังก่อน หมอบอกให้คุณสงบสติอารมณ์ไว้
‪คุณจะคลอดลูกวันนี้
‪วันนี้เหรอ ทำไมถึงเป็นวันนี้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪สวัสดี อันนา
‪พ่อคุณมารับคุณ
‪วันนี้เป็นยังไงบ้าง
‪ดีขึ้นค่ะ
‪พ่อเอาเสื้อผ้ามาให้
‪พ่อเอากางเกงยีนส์มาให้ ใส่ได้ไหม
‪ได้ค่ะ
‪- พ่อ ‪- ว่าไง
‪หนูขอโทษ
‪อุ๊ย ขอต้อนรับกลับบ้านจ้ะ หลานรัก!
‪มากอดยายที!
‪ขอต้อนรับกลับบ้าน!
‪- คุณตา! ‪- ตาบอกไว้ว่ายังไง
‪โอ๊ย หลานรัก!
‪- ตายายทะเลาะกันเหรอ ‪- ใช่!
‪ไม่ ยายบอกให้ตาปลดพวงมาลัย แต่ตา...
‪- ไม่ต้อง เอาไว้เถอะค่ะ สวยดี ‪- เห็นไหม
‪มานี่ เจ้าตัวยุ่ง!
‪น้าคิดถึงเธอ
‪หนูก็คิดถึงน้า
‪น้าจะไปทำอาหารให้เสร็จ
‪เป็นไงจ๊ะ
‪พร้อมไหม
‪เธอดูสวยจัง
‪ขอบใจ
‪- หาแฟนได้แล้วใช่ไหมเนี่ย ‪- แน่นอน
‪ส่วนเธอต้องหุบขาปิดกิจการชั่วคราว ‪ใช่ไหม อเลสซิโอ
‪ใช่...
‪เธอวางใจฉันได้เลย
‪เรื่องภาษาอังกฤษ
‪ฉันกะแล้วว่าเธอจะต้องรอด
‪หลานต้องเกลียดฉันแน่
‪โดนเธอบังคับให้ฉันสอนอังกฤษให้
‪ไม่มีใครเกลียดเธอลงหรอก
‪ฉันถึงได้เลือกเธอไง
‪ขอโทษนะคะ ทุกคน
‪- พวกคุณต้องออกจากห้อง ‪- ได้
‪เดินทางดีๆ นะลูก
‪ไม่ต้องห่วงนะ คนดี
‪ขอโทษค่ะ
‪- คุณเข้าไปไม่ได้ ‪- ไว้ค่อยเจอกันนะ
‪- เราทำได้ดีใช่ไหม ‪- ใช่
‪ใช่
‪เราทำได้ดี
‪มาแล้วค่ะ
‪เอาเลย
‪แบบนี้...
‪เอาละ เอลิซ่า ลุกนั่งสักพักนะ
‪ดีมาก เก่งมากค่ะ
‪เราพร้อมแล้ว
‪เราจะฉีดยาให้คุณนิดหน่อย
‪ทารกจะได้สงบขึ้นด้วย
‪- คุณจะวางยาสลบฉันเหรอ ‪- ใช่ แค่จากช่วงท้องลงไป
‪ฉันอยากเห็นหน้าลูก
‪คุณจะได้เห็นหน้าลูกแน่นอน
‪ตอนนี้ต้องสงบสติอารมณ์ไว้ก่อนนะคะ
‪พร้อมแล้ว
‪ฉันขอกระดาษกับปากกาได้ไหม
‪- ตอนนี้เหรอ ‪- ใช่
‪เรื่องสำคัญค่ะ
‪หมอคะ
‪- มีอะไร เอลิซ่า ‪- ฉันต้องเขียนอะไรหน่อย
‪- ไว้ค่อยทำทีหลังไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ได้ ตอนนี้ดีที่สุดแล้ว
‪ได้
‪"อันนาลูกรัก
‪สมองแม่ว้าวุ่นไปหมด
‪มีเรื่องมากมายที่แม่อยากจะบอกลูก
‪เรื่องชีวิตและวิธีรับมือกับมัน
‪แม่อยากถ่ายทอดวิธีคิดและวิธีทำของแม่ให้แก่ลูก
‪อยากอยู่ข้างๆ ลูกทั้งในยามดีและยามร้าย
‪แต่แม่ทำไม่ได้ ชะตากำหนดมาแบบนี้
‪ตอนนี้ลูกอาจจะโกรธ
‪ถามตัวเองว่าทำไม
‪ทำไมถึงต้องเป็นฉัน
‪รู้ไว้เถิดว่าแม่เองก็ถามคำถามเดียวกันอยู่เสมอ
‪ไม่มีเหตุผลหรอกจ้ะ
‪ชีวิตก็เป็นอย่างนี้
‪เชื่อแม่นะ มันไม่คุ้มที่เราจะใช้ชีวิต ‪อย่างโกรธแค้นหรือโศกเศร้า
‪แล้วก็เพราะลูกงดงามกว่าเวลายิ้ม แม่มั่นใจ"
‪อันนา จะรีบไปไหน
‪"นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายจากแม่
‪เช้านี้แม่ฝันว่าเราทำขนมด้วยกัน...
‪(แอปเปิ้ลทอดของแม่)
‪...แม่หวังว่าลูกจะชอบ
‪มันยังขาดความรักหนึ่งหยิบมือ ‪แต่ลูกเติมลงไปเองได้
‪แม่รู้ว่าลูกต้องคิดอยู่ในใจแน่ๆ
‪'ของขวัญพวกนี้อีกแล้ว น่าเบื่อจริง!'
‪แต่ลูกไม่รู้หรอกว่ามันช่วยแม่ไว้มากแค่ไหน
‪มันมอบพลังให้แม่มากเท่าใด ‪เมื่อคิดถึงของแต่ละชิ้น
‪เมื่อคิดถึงลูก และคิดว่า ‪อะไรจะช่วยให้ลูกเป็นคนที่ดีขึ้นได้
‪ดังนั้น ขอบคุณนะ ลูกรัก
‪แม่ขอโทษถ้าเลือกของขวัญบางชิ้นพลาดไป
‪แต่นี่เป็นทางเดียวที่ ‪ทำให้แม่รู้สึกว่าได้ใกล้ชิดกับลูก
‪แม่ต้องจากลูกไปแล้ว
‪ตอนนี้ลูกโตเป็นสาวเต็มตัว ‪ลูกไม่ต้องการของขวัญของแม่แล้ว
‪แต่จำไว้นะ
‪แม้ในวันที่แดดจ้าฟ้าสว่างที่สุด
‪ลูกก็ยังมองเห็นดาวของแม่ได้
‪แม่รักลูกหมดหัวใจ
‪เอลิซ่า
‪แม่ของลูก"
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪ไงจ๊ะ
‪- อันนา ‪- เข้ามาได้ค่ะ
‪นี่ของขวัญจากพ่อ คือของพ่อ...
‪ตอนแรกแม่ของลูกเป็นคนที่คิดไว้
‪แล้วแม่เกิดลังเลขึ้นมา
‪แต่ตอนนั้นพ่อไม่มีใจจะเอาไปคืนที่ร้าน
‪ชอบไหม
‪สวยจังค่ะ
‪ตอนนี้มันคงเชยไปแล้ว
‪สนใจด้วยเหรอ
‪แต่ลองใส่ดูนะ เพราะขนาดของชุด ‪สมัยนั้นมันไม่เหมือนกับสมัยนี้
‪ขอบคุณค่ะ
‪พ่อจะลงไปรอข้างล่าง
‪คนมากันเพียบเลย
‪เดี๋ยวหนูตามไป
‪มีรองเท้าดีๆ คู่อื่นไหม
‪เธอมาแล้ว!
‪มานี่!
‪เธอสวยมาก!
‪เธอมาแล้ว!
‪(สร้างจากเรื่องจริง)
‪("เราแค่ต้องจับมือกันไว้ ‪และใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญในทุกๆ วัน")
‪(อุทิศแด่เอลิซ่า จิรอตโต)
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม