Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Świetny pomysł.
Spotkamy się w biurze.
Powiesz mi, czy są inne opcje lub czy wpadłeś na coś innego.
Świetnie. Do zobaczenia.
DO ZROBIENIA: 1. KARTA NA BASEN
2. NOWA STRONA 3. MALOWANIE POKOJU
Elisa?
- Tak? - Możesz przyjść na górę?
Już idę.
Co się stało?
Rozgryzłem to.
- Posłuchaj mnie. - Dobrze, ale mam pięć minut.
Róg dla nas, Ruzzetti wykonuje. Jasne?
Stoimy na skraju pola karnego w jednej linii, jak wagony pociągu.
- To do zrobienia? - Jasne.
Piłka w grze, Rullo w pierwszej strefie,
Chiodelli w drugiej,
dwójka w środku blokuje obrońców,
a kto zostaje sam w środku pola karnego?
- Tasselli. - Właśnie.
Fatalnie strzela nogą, ale fantastycznie głową.
Nie jestem genialny?
- Będą zaskoczeni. - Oczywiście.
- Strzelimy i wygram tytuł. - Oszalałeś?
- Mistrza Włoch! - Postaw mnie!
A tobie kupię prezent. Co byś chciała?
Przecież wiesz. Proszę cię od dawna.
Masz posprzątać ten pokój. Może dziś?
Mam trening.
Dopiero wieczorem.
Może zróbmy pokoik dla dziecka tam?
Okno wychodzi tam na ulicę, a tu na ogród.
Będzie wyglądało za okno stąd.
Proszę cię! To moje studio. Mam tu wszystkie rzeczy.
Przecież dziecko nie potrzebuje tyle miejsca.
Wciąż odkładasz wszystko na później.
Czasem w życiu coś się zmienia. Nic w tym złego.
To pozwól mi raz zadecydować. Zobaczysz, jaki będzie efekt.
- Racja. - Dzięki.
Ale następnym razem.
- No tak. - A póki co
przygotuj chociaż ściany, bym mogła pomalować je na biało.
Mam się zgodzić?
No dobrze.
Dzięki.
Przestań. Uciekam.
- Masz pięć minut. - Miałam.
Owocnego dnia!
Nie poddajesz się, co?
Pan Giovanni miał być w porządku, a był niesprawiedliwy.
Czemu cię zwolnił, Gazim?
Nie wiem. Podobno jestem wolny, ale robię więcej niż inni!
Dobrze. Zrobimy tak.
Znajdziemy ci jakąś pracę, byś mógł zarobić na życie.
Dam ci znać, jeśli pojawi się coś lepszego, dobrze?
Częstuj się.
Jeszcze jeden głęboki oddech.
Nie wypuszczaj.
I wydech.
- Chwileczkę. - Coś nie tak?
- Wybacz, że tak długo. - Co z dzieckiem?
Doszło do lekkiego odklejenia łożyska,
ale płynów jest dużo, łożysko jest dobrze ułożone,
a krwawienie już ustało.
Spokojnie, nic jej nie jest.
- To dziewczynka? - Tak. Nie wiedziałaś?
Nie.
- To dziewczynka. - Boże!
Liczyłam na to.
Moja dziewczynka.
Jest jednak inny problem.
Chodzi o ciebie.
Powtórzyliśmy ultrasonografię…
i to dwa razy. Poprosiłem też o biopsję.
Dlaczego?
Prawdopodobnie… masz nowotwór.
Zdecydowała się pani?
- Proszę pani? - Ten kolor.
FARBY
Ale zobaczę się z córką?
Zobaczę ją?
Coś jeszcze?
Nie.
WITAJ NA ŚWIECIE 21,08.2001, ANNA
Cześć, Anna!
Raz, dwa, trzy!
Brawo!
Sto lat, sto lat
Na co czekasz?
- Dziadek ma pomóc? - Przestań.
Śmiało.
Nie chcę.
Chcesz otworzyć później, tylko ze mną?
Wiem, co to jest.
Ja też, ale dzieciaki myślą, że mama dała ci szafę.
A ja myślę, że zzielenieją z zazdrości.
- Dobrze. - Super.
I…
Zagraj coś dla nas.
Śmiało, słoneczko.
Mogę coś zagrać?
Jasne, Lorenzo. Proszę.
Zagrajcie na cztery ręce.
Anna, wracaj tu!
Nie chcę tego pianina!
Dziękuję, Alberto. Jeszcze raz przepraszam.
Nieważne. Nie przejmuj się tym.
Na pewno nie chcesz, byśmy z nią porozmawiali?
Znowu to samo! Przecież powiedział, że sam się tym zajmie.
Proszę, nie krzycz na nią. To musiało się w końcu stać.
Co za biedactwo. Cały czas trzymała się świetnie.
Masz rację.
Ty też się trzymasz.
- Elisa byłaby dumna. - Jedźmy już.
Wnusia została sama.
Anna. Chodź do środka.
W tej chwili. To niebezpieczne! Podaj mi rękę!
Co tu robisz?
Nie chcę już prezentów od mamy.
Posłuchaj.
Twoja mama…
pojechała w daleką podróż.
Nie wierzę ci.
Nie jest jednak w odległym miejscu,
tylko w odległym czasie.
Tak.
Nie żyje?
Chodź do mnie.
- Co robisz? - Skok odwrócony.
Na pewno? Nie robiłam go stąd.
Zaufaj mi, Roberto mnie nauczył.
No dalej!
Stopa.
- Co ona robi? Angelica! - Ramiona.
Anna!
- Raz… - Zejdźcie!
- Dziewczyny! Angelica! - Dwa…
- Trzy! - Nie!
O mój Boże!
- Co z nią? - Nic się nie stało.
Ale mogła złamać kręgosłup. Twoja córka też.
Wypada z zespołu?
Zrobiła to celowo.
Nie mam wyboru.
Rozumiesz. Sam byłeś trenerem.
Dziś są jej urodziny.
To dla niej ciężki dzień.
Nie pal w aucie.
- Od kiedy? - Od dzisiaj.
Kurwa, co to za ozdoby?
Nie mam sześciu lat.
Posłuchaj.
Zadzwoń do znajomej od skoku i zaproś ją na imprezę.
- Przeprosisz ją. - To nie moja znajoma.
A kto nim jest? Jestem bardzo ciekaw.
- I kto to mówi! - Posłuchaj mnie.
Myślisz, że tylko ty cierpisz?
Myślałaś kiedyś o mnie czy o dziadkach?
Mogłeś rozpocząć nowe życie.
- Próbowałem. - Ale żadna nie była jak mama.
- Nie mów tak o mamie… - Też masz dość!
Co roku te pieprzone prezenty. Po co?
- Twoja mama ich chciała. - Ale odeszła!
- Nie ma jej. - I co zrobisz?
- Będziesz zła całe życie? - Chociaż nie wierzę w duchy.
Wejdziesz do tego domu, przywitasz się z wszystkimi,
z uśmiechem otworzysz ostatni prezent od mamy
i zjesz ten cholerny tort, jasne?
Niczym szczęśliwa rodzinka.
Tak.
Niczym szczęśliwa… rodzina.
Cześć, kochanie!
Co z twoim ojcem?
Chodź.
- Zgaś tego papierosa i… - Odwal się ode mnie!
- Dokąd jedziesz? - Zależy.
Dokąd jedziesz?
Niedaleko jest bar ze świetnym piwem. Co powiesz?
- Pewnie. - Wsiadaj.
Kochanie, spotkanie z klientem się przedłuża,
więc wrócę dziś późno. Nie czekaj. Kocham cię. Pa.
- Hej. - W porządku?
Tak, znalazłem centa na podłodze. Na szczęście.
Kolor ma średni, ale smakuje świetnie.
Ile masz lat?
- A ty? - Zgadnij.
Czterdzieści.
Rok mniej.
Za tydzień skończę 40 lat.
Skąd wiedziałaś?
Masz twarz 40-latka.
W porządku.
Dziś są moje urodziny.
Trzeba to uczcić!
- Nie ma czego. - Jak to?
Bo to również dzień śmierci mojej matki.
Dzisiaj?
Nie.
W dzień narodzin.
Nawet mnie nie zobaczyła.
Ale…
w każde urodziny
czekają na mnie pieprzone prezenty, które mi zostawiła.
Żartujesz?
Nie wierzę.
Po prostu…
Twoja mama to Elisa, żona Alessio.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Walter. Anna, prawda?
Alessio był moim trenerem.
Byłem u was wiele razy. Nawet na kilka pierwszych urodzin.
Niezła akcja.
Ojciec wie, że tu jesteś?
Jestem już pełnoletnia. Mogę się ruchać bez pytania.
Żartujesz sobie? Ogarnij się!
- Zawiozę cię do domu. - Zostaw mnie!
Zadzwonić po ojca?
Rób, co chcesz, do chuja.
- Dzwonię do niego. - Co robisz?
Dzwonię do niego!
Cześć, Alessio. Z tej strony Walter.
Nie…
Zatrzymaj się!
Anna, nie!
Kurwa, mój skuter!
- Stój! - Stój, kurwa!
Stój!
Co ona robi, kurwa?
Stój!
Dokąd ty biegniesz?
Nic ci nie jest?
Słyszysz mnie? W porządku?
Skąd wyszłaś? Nie widziałam cię.
Próbowałam hamować.
Możesz wstać?
Nic ci nie jest?
Tak, jestem cała.
Czemu tak wyskoczyłaś? Mogłam cię zabić!
Machałam.
Machałaś? To ciemna droga na odludziu!
Tego było mi trzeba.
- Zabiorę cię do szpitala. - Nic mi nie jest.
- Nie mogę cię tu zostawić. - Nie do szpitala.
- Dokąd jedziemy? - Do mojego domu.
To niedaleko. Potem pomyślimy.
- To twój dom? - Tak.
No chodź!
Szybko!
- Co jest? - Kręci mi się w głowie.
Chodź, drzwi są na wprost.
Dam ci wody.
Proszę.
Wytrę ci włosy.
Daj kurtkę.
Boli?
Daj mi chwilę.
MAJ 2001
- Jesteś w ciąży? - Tak.
- Jak masz na imię? - Elisa. Usiądź.
Pokaż mi to.
Co to jest?
To aceton. Przepraszam!
- Piecze cię? - No raczej!
Chodźcie.
W ten sposób. Dobrze.
CHCEMY 11 WOJOWNIKÓW
Kto to?
Cześć!
Nikt nie zobaczy nas we Florencji, więc sami zrobimy doping.
- Świetny. - Cześć, Elisa.
- Cześć. - Hej.
Wystarczy na dzisiaj. Nie idźcie za późno spać.
- Dobranoc. - Pa.
Cześć, kochanie.
Co się stało?
Niedawno…
potrąciłam dziewczynę.
Co?
Chyba nic jej nie jest.
- Jak to „chyba”? - Ma tylko zadrapania.
- Zawiozłaś ją do szpitala? - Nie, jest w środku.
W środku?
W porządku?
- Tak. - Dobrze.
Cześć.
Witaj. Jestem Alessio.
Anna.
Nic ci nie jest?
Boli cię ręka?
Znamy się?
Nie sądzę.
- Wyglądasz dość… - Muszę do toalety.
- Dla gości jest na dole. - Wolę drugą.
Skąd o niej wie?
BĘDZIEMY MIEĆ DZIECKO
- Sprawdzić, co z nią? - Nie wiem.
Uspokój się.
- To nic takiego. - Nie śpię od 7,00.
Musimy jeszcze zjeść, a mamy w domu obcego.
Hej.
Kolacja nie jest gotowa, ale jeśli chcesz…
możesz zjeść to.
Nie, dziękuję.
Są pyszne. Nasza specjalność.
Zaufaj mi.
Dobre.
Gdzie mieszkasz? Odwieziemy cię.
Nie mieszkam tu.
To co tu robiłaś?
Próbowałam…
odnaleźć matkę.
- Zawieziemy cię. - Nie!
Bo…
jest w szpitalu.
Trafiła tam dzisiaj.
Przykro mi.
- Masz gdzie spać? - Nie.
A ojciec?
Dużo podróżuje.
Ostatnio był w Afryce.
- W RPA. - Jasne.
Ale to było dawno. Może być gdzie indziej.
Tak. Woda się gotuje.
- Przenocujemy ją? - Nie.
Zawieziesz ją do hotelu?
Do hotelu? Dziewczyna wydaje się dość skołowana.
Nie powinniśmy jej zostawiać.
Jak chcesz.
Prześpi się na kanapie.
Dobrze.
Rano zawiozę ją do szpitala.
Wychodzisz o 8,00.
Zawiozę ją w drodze do agencji.
Skoro nie będzie cię na meczu,
może ubierzesz ją, by przynieść mi szczęście?
Co jest?
Palnąłem coś?
To nic takiego.
Martwisz mnie.
Piękna. Na pewno ją ubiorę.
Posłuchaj.
Może póki mnie nie będzie
niech ktoś przyjedzie, żeby ci pomóc?
Z czym?
Ze wszystkim. Jazdą autem, zakupami.
Nie chcę zostawiać cię samej.
- Nie potrzebuję niańki. - Nie o to mi chodzi.
Spędź kilka dni z przyjaciółką.
- Patrizią lub Marianną. - Alessio, proszę.
To taka dziwna propozycja?
- Już odpowiedziałam. - Tak.
Zadzwonię po twoją kuzynkę.
Sama zadzwonię, jeśli będę jej potrzebować.
Dzień dobry.
- Zrobiłam kawę. - Dzięki.
W porządku. Nie pojadę.
Co ty pleciesz?
Nie ma sensu, bym jechał,
bo będę tylko martwił się o ciebie.
Jesteś w ciąży!
Mauro mnie zastąpi.
Przecież to finał. Nie znoszę, gdy taki jesteś!
- To tylko dwa dni. - To nie tak krótko.
Ona mi pomoże. Zostaniesz na kilka dni?
- Ona? - Tak. Nie pasuje ci?
- Masz prawo jazdy? - Jasne, że tak.
Co robisz?
Bieg!
Bieg…
W ten sposób.
Wysiadaj. Ja poprowadzę.
- Moje auto jest inne. - Pewnie.
Dokąd jedziemy?
Do szpitala do twojej matki.
Miałam zawieźć cię do pracy.
Dziękuję, ale nie potrzebuję pomocy.
Masz pieniądze?
To na razie.
Przepraszam za wczoraj.
Elisa?
Kazali ci przyjechać?
Jestem Carla.
Nie pamiętasz? Znalazłaś mi pracę jako tłumaczka.
Tak, oczywiście.
Teraz pracuję w szkole wieczorowej. Pamiętasz, jak szukałam krzesła?
Szczerze mówiąc, nie.
Już przyszło. Też masz Wielkiego Drania?
Kogo?
Wielkiego Drania, króla intruzów.
Miałam go tu… prawie rok.
- Przykro mi. - Co zrobić. Polubił je.
Mam takie cycki, że go nie winię.
To moimi wkrótce się znudzi!
- Kiedy się dowiedziałaś? - Wczoraj. To wciąż świeże.
Nikomu nie powiedziałam.
Zróbmy to teraz.
- Witajcie. - Cześć.
Widzę nowe twarze.
Tak, ale koleżanka nie chce jeszcze nic mówić.
Oczywiście.
- Gdzie byłaś, Carla? - Tęskniłeś?
Coś mi wypadło z jednym studentem.
Co takiego?
- Przespałam się z nim. - Brawo!
Był chociaż dorosły?
Wnioskując po gibkości języka, tak.
Zawsze ma takiego farta.
Dobrze.
To o nim nam opowiadałaś?
Nie, o kimś innym. O tym nie myślałam.
Ale to wciąż wsparcie psychologiczne.
O was myślałam cały czas.
Oczywiście.
Tak?
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Szukasz kogoś?
Moja mama leży tu w szpitalu. Ma nowotwór.
Powiedzieli mi, że mogę tu przyjść.
Oczywiście, siadaj. Jak masz na imię?
A kim jest twoja mama?
Przyjęli ją wczoraj.
Leży na OIOM-ie.
A ojciec? Jesteś tu sama?
Gdzie będziesz spała?
Nie wiem.
Mąż prowadzi niedaleko pizzerię, jeśli jesteś głodna.
- A my mamy bar. - Moi rodzice mają wolny pokój.
Zapytać ich?
Nie przytłaczajcie jej, panie.
Naprawdę zostałaś sama?
Poradzę sobie. Muszę tylko znaleźć pracę.
Ona ma agencję pracy.
Czemu Alessio nic nie wie?
Jak ci było?
- Anna. - A nazwisko?
CEL ZAPEWNI CI SZCZĘŚCIE
- Girotto. - Masz dowód?
Chyba został w domu.
A prawo jazdy?
- Nie. - Ile masz lat?
Siedemnaście. A nie…
Osiemnaście.
Nie wolno tu palić.
Dobrze.
Jest impreza w klubie golfowym.
Musimy tam być!
Syn prezesa się żeni.
Mają już komplet, ale przyda im się pomoc.
Jaki masz rozmiar?
Nie wiem.
Wstań.
Dam ci rozmiar S.
- Masz inne buty? - Te są złe?
- Nie w ich stylu. - To znaczy?
- Wolą takie jak twoje? - Tak.
To zamieńmy się.
Oddam ci je.
Boisz się, że je ukradnę?
- Dzięki. - Taka praca.
Ale pewnie nie jest ci łatwo.
Tobie też.
Poprosiłem o hotel bez telewizji, by chodzili spać wcześnie,
a dostali wielkie plazmy.
- Nie są dziećmi. - Jasne.
Założyłaś koszulkę?
Jasne. Mam ją na sobie.
Super, dzięki.
Czuję twoją bliskość.
Co jeszcze?
- Kładziemy się spać. - W porządku. Dobranoc.
- Dobranoc. - Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Dziękuję.
Mogłaś oddać je jutro.
Już skoczyłaś?
Tak, już po wszystkim. Mogę wejść?
Po buty.
Przyniosę ci je.
- Jak było? - Dobrze.
Do dupy, jak zwykle.
- Jakieś problemy? - Nie.
Ale nie znoszę wesel.
Wszyscy piękni i uśmiechnięci.
Cholerna obłuda.
- Jadłaś coś? - Nie.
Padam z głodu. Mogę zjeść tosta?
Nie zrobiłam zakupów.
Mam paluszki rybne.
- Nie lubię ryb. - To nie.
Jest jakiś bar w pobliżu?
Tak, ale potrzebujesz auta.
- Zawieziesz mnie? - Nie.
- Proszę! - Nie.
Zostaw to.
- Co tu napisałaś? - Oddaj!
- Oddaj mi to! - To mnie podwieź.
Nie!
Kto trąbi?!
Co ona robi?
Nie jesz frytek?
Chcesz?
Jesz ulubioną część dania na końcu czy na początku?
Na końcu.
- Nic nas nie łączy. - I dobrze.
Daj mi frytki.
Zejdź. Nie mogę na ciebie patrzyć.
Ta kanapka jest ohydna. Wali mokrym psem.
Tylko to miejsce było otwarte.
- Czemu się nie przeniosłaś? - Dokąd?
Pewnie o tym myślałaś.
Nie? No dobra.
Kiedyś myślałam.
- O Londynie. - I czemu nie wyjechałaś?
Mam cię! Nie znasz angielskiego!
Ludzie uczą się go na miejscu.
Po prostu nie mogłabym mieszkać w Londynie.
Jest za wielki. Tu mi lepiej.
A co tu jest fajnego?
- Gówno tu jest. - Skąd wiesz?
Widzę.
Jest tu wiele świetnych miejsc.
- Jakie? - Na przykład…
to.
Tutaj?
I co tu robić?
- Jak myślisz? - Nie!
Z kim? Alessio?
- Zaszłam tu w ciążę. - Z nią?
Nie, nie z nią.
Trzy lata temu, ale poroniłam.
A co z nią?
Ją…
w garażu.
- W garażu? - Tak.
Kurwa!
- Co? - Zapomniałam kurtki.
- To załóż moją. - Miałam w niej klucze do domu!
Boże!
Coś wymyślimy. Nie martw się.
- Dokument. - Jasne.
RECEPCJA
- Proszę. - Tak.
Od pani córki też.
Oczywiście.
Akurat nic nie ma.
Wszystko zostało w domu, a zatrzasnęłyśmy drzwi.
W porządku.
- Pokój 24. Drugie piętro. - Dzięki.
Śniadanie od 7,00 do 10,00. Winda po prawej.
Córka poszła po schodach.
- Cześć. - Skąd umiesz tak nurkować?
Z zajęć.
- Wskakuj. Woda jest super. - Nie, już późno.
Co z tego? Wskakuj!
Nie, wychodź!
Bo będę krzyczeć! Wskakuj!
No dalej!
Dobrze.
Pomóc ci?
Poradzę sobie.
- Zimna! - Wcale nie!
Strasznie!
- Przyznaj, że fajnie. - Cudownie.
- Nie umiesz pływać? - Przecież płynę.
Też tak umiem.
Mała pomaga.
Cudownie.
Naprawdę nieźle.
Co się dzieje?
Ruszyła się.
Poruszyła się!
- Czujesz? - Tak! Boże!
Boże.
- Szaleństwo. - Czuję ją.
Muszę siku.
Zwariowałaś?
Żartuję!
Nie wiesz, jak ciężko było znaleźć butelkę wody.
1. POMALOWAĆ POKÓJ 2. KUPIĆ KOŁYSKĘ
3. WYBRAĆ PRZEDSZKOLE 4. ZNALEŹĆ OPIEKUNKĘ
- Gotowe. - Dziękuję.
- To do śmieci, prawda? - To też.
- A ta? - To z koncertu.
Czemu ją wyrzucasz?
Uznałaby ją za starą koszulkę.
- Spodobałaby się jej. - Tak?
No to włóż ją.
Myślałam o zajęciach z nurkowania, o których wspomniałaś.
Może wykupię jej takie?
- To znaczy? - W prezencie.
- Nie możesz. - Nie?
- Dlaczego? - Bo jej nie znasz!
- Nie wiesz, co będzie lubiła. - Wyobrażę sobie.
I jak ją sobie wyobrażasz?
Jaka będzie?
Blond włosy.
Piwne oczy po Alessio.
- I piękne wnętrze. - Wnętrze?
Będzie silna, zdeterminowana.
A zwłaszcza optymistyczna.
To znaczy?
- Będzie ufać innym. - Czyli głupia?
Nie, altruistyczna.
Nie będzie osiągać swoich celów kosztem innych.
- Czyli będzie popychadłem? - Tak to widzisz?
Chcesz córkę czy lalkę?
Nie będzie zarozumiała i bezczelna jak ty.
Ale nie będzie też kopią matki.
Halo?
Dzień dobry.
Jak to „wyszła”?
Nic mi nie mówiła.
Bardzo mi przykro.
To się nie powtórzy. Dziękuję i bardzo przepraszam.
Też jesteś kłamczuchą!
Firma cateringowa twierdzi, że wyszłaś bez słowa.
Wyjaśnij, czemu skłamałaś!
To była moja praca, nie twoja.
A kto ci ją znalazł i za ciebie poświadczył?
Wiesz, jak ciężko harowałam, by zdobyć zaufanie klientów?
Co cię oni obchodzą? Masz nowotwór!
To byli straszni ludzie.
Nie chciałam tam być, gdy mama jest chora.
Piłka to naprawdę gówniany sport.
Wyznaczasz sobie cel i harujesz przez cały sezon,
oceniasz wszelkie scenariusze, obliczasz szanse,
analizujesz przeciwników i jak kończysz?
Pojawia się ten dureń, Tasselli.
Najgorszy prawy obrońca na świecie.
I jest w twoim zespole…
Alessio.
- A gdy ma być w narożniku… - Alessio.
…to go tam nie ma. - Alessio!
Co się dzieje?
Ostatnio pojechałam do szpitala, bo krwawiłam.
- Coś się stało z dzieckiem? - To dziewczynka.
- Naprawdę? - Jest zdrowa.
Nic jej nie jest. To ze mną…
Co?
Mam…
nowotwór.
Raka piersi.
Czemu mówisz dopiero teraz?
Miałeś finał.
Poradziłem się znajomych lekarzy i niestety muszę potwierdzić diagnozę.
To zaawansowany potrójnie ujemny rak piersi.
Nasza klinika prowadzi jednak eksperymentalną terapię,
która w niektórych przypadkach wykazuje 30% większą skuteczność.
Kiedy możemy zacząć?
Im szybciej, tym lepiej.
W pani przypadku trzeba to odłożyć do urodzenia dziecka.
Chyba że zrobi pani aborcję.
Mamy wybrać pomiędzy życiem moim a mojej córki?
Po prostu wyjaśniam sytuację.
A ta nowa terapia…
Jakie daje szanse na wyleczenie?
W takich przypadkach pozwala ona…
spowolnić chorobę.
Tyle, ile się da.
Jak to…
„spowolnić”?
To nieuleczalny rodzaj raka.
- To tylko pana zdanie. - Alessio.
Kim pan, kurwa, jest?
Siedzi pan w tym durnym krawacie i decyduje, kto przeżyje?
Mam zaufać komuś takiemu?
- Usiądź. - Wychodzimy.
Tak.
W porządku.
Zadzwonię wieczorem.
Ale jest dobry?
Gość, u którego byliśmy dzisiaj, to był jakiś dramat!
Jest tutaj. Pozdrowię ją.
To był Mauro.
Umówi nas z lekarzem z Mediolanu.
- To specjalista. - Pogadajmy później.
Dobrze, wybacz.
Przepraszam.
Postawiłeś na złego konia.
- Nawet tak nie mów. - Przepraszam.
Nie gadaj głupot. Wybrałem idealnie.
Rozumiesz? Lepiej się nie dało!
Pamiętasz, jak miałaś być bezpłodna?
- To co innego. - Pamiętasz?
Ale pokonałaś to! Zawsze sobie poradzisz!
- Nie będę przy niej. - Cicho bądź!
Nie mów tak.
Nic nie mów.
Lepiej, żeby jej nie było.
W pracy wiedzą o mojej chorobie,
ale nic nie mówią.
Tylko udają.
Chcą, bym czuła się normalnie.
A ja czuję się jeszcze gorzej.
- To dobrze, że udają. - Tak.
To lepsze niż: „Będzie dobrze”.
„Musisz na sobie polegać”.
„Nie poddawaj się!”
To bije wszystko!
Może to ty powinnaś poruszyć ten temat.
Może się tego wstydzisz.
Wszystkie się wstydzimy.
„Dlaczego ja?
Co zrobiłam źle?
Złe jedzenie, bierne palenie? Trzy lata temu byłam na solarium?”
Nie ma żadnego prawdziwego powodu.
- Po prostu jesteśmy frajerkami. - Wcale nie, Carla.
- Nawet ty. - Masz zły nastrój?
Student rzucił moje zajęcia.
A ty, Elisa? Porozmawiałaś z rodziną?
Alessio tego nie akceptuje.
Może ja też nie.
Ale jeśli zostało mi kilka miesięcy,
nie mogę ich zmarnować.
Chcę zrobić masę rzeczy.
Wszystko zapisałam.
Może trochę za dużo, ale chociaż część.
Na przykład?
Chcę zostawić jej prezenty na każde urodziny.
Będą dość losowe, zwłaszcza gdy już podrośnie,
ale może mi z tym pomożecie.
Kto ma dzieci?
Nie sądzisz, że to za wcześnie? Dopiero się dowiedziałaś.
Elisa nie pyta nas o opinię.
To jej uzasadniony wybór.
Prosi nas o pomoc.
Ja zapisałam wszystko kotu.
Kotu?
Tak.
- Przepraszam. - Jak mogę ci pomóc?
Szukam jednej z waszych pacjentek.
Nie powinnam mówić…
No dobrze. Jak się nazywa?
Ma na nazwisko Girotto.
Girotto…
- Przyjęto ją 21. - W porządku.
Dwudziesty pierwszy…
Cześć.
Mogę wejść?
Jasne.
Byłam w szpitalu.
Szukałam cię, a okazało się, że twoja matka nie istnieje.
Czemu mnie szukałaś?
Czemu mnie okłamałaś?
Gdzie twoja matka?
Nie poznałam jej.
- Odeszła, gdy mnie urodziła. - A ojciec?
Uciekłaś z domu?
- Jest w Afryce. - Anna!
Mój ojciec to frajer. Nie mamy sobie nic do powiedzenia.
Nie mogę do niego wrócić.
Czyli uciekłaś. Daj mi jego numer. Porozmawiam z nim.
No? W czym problem?
Odpuść sobie.
INŻYNIER W ARESZCIE
Jest w więzieniu!
W tym problem.
Zaczekaj.
Jest oferta pracy.
Sama cię zatrudnię.
Ale dość kłamstw, przeklinania i kłócenia się.
Co miałabym robić?
Pomóc w wyborze prezentów.
- Co? - Nie pytałam o zdanie.
Czemu ja?
Nie chcesz, by była jak ja.
Nie chcę kogoś, kto będzie przytakiwał,
bo umieram.
Pomożesz mi?
Może te?
- Nie? - Przestań!
- Co myślisz? - Nie!
Perkusja lepsza.
- Perkusja? - Pianino jest do dupy.
- Dla dziewczynki? - Co z tego?
Dość już!
Oddaj je. Biedny Alessio. Co za tortura.
A pianino nie?
Godziny przy cholernych klawiszach, gdy znajomi bawią się na dworze?
Najpierw trzeba się wczuć, ale potem pojawia się pasja.
U ośmiolatki?
Gdy odnajdzie pasję, jej życie będzie do kitu.
- Dać je później? - Nie!
Kup perkusję.
Jest w promocji.
Przekonałaś mnie.
- Wezmę torby. - Wypakujmy to.
Cześć.
Gdzie byłaś? Masz wyłączony telefon.
Bateria mi padła.
Przywieźli rower.
Kupowałyśmy rzeczy dla dziecka.
Cześć.
- Co ona tu robi? - Pomaga mi.
- Weźmiesz to? - Tak.
Dzwoniłem do ciebie od rana.
Przeniosłem wizytę w Mediolanie na jutro.
- Jutro? - Tak!
Nie cieszysz się?
Umówiłam się z dyrektorem przedszkola.
- Chciałam iść z tobą. - Czemu to robisz?
Co robię?
Znikasz, robisz zakupy. Przejdziemy przez to razem.
- Tego chcesz? - Jasne.
- To pomóż mi. - A co robię?
Nie tak, Alessio!
Gadasz ze mną tylko o szpitalach.
- Ja skupiam się na przyszłości. - Kupując durny rower?
A masz lepszy pomysł?
Nie idziesz na kolację?
Nie.
Palisz?
A jak myślisz?
Mogę jednego?
Jak to znosi?
Nie za dobrze.
Ale ma jaja.
Jak zawsze.
Jest naprawdę silna.
Tak chcieliśmy tego dziecka.
Za rok mieliśmy wziąć ślub.
A teraz…
jest już tak blisko…
i zostanę sam.
Nie sam.
Będziesz miał córkę.
Wyobrażasz mnie sobie z takim maleństwem?
Co ja zrobię?
- Też jesteś silny. - Nie sądzę.
Ona myśli inaczej.
Naprawdę?
Tak ci powiedziała?
Mniej więcej.
- Ale… - Ale?
Pokaż jej to czasem.
W obecnych czasach jest mnóstwo możliwości.
Wczoraj czytałam o zakładzie pogrzebowym, który zmienia twoje prochy w diamenty.
- Mogą zrobić pierścionek z… - Straszne!
Już mam klaustrofobię.
Wolę kremację.
A ja tradycyjny pochówek.
I tak kończymy tak samo.
Dobrze, do zobaczenia we wtorek.
Pamiętajcie o waszym zadaniu!
- Dobrze. - Jakim?
Jakieś bzdury o uśmiechaniu się.
Mam inne priorytety.
Tyle razy myślałam sobie:
„Wezmę pół roku wolnego i nauczę się angielskiego”.
Angielski to zawsze dobry pomysł.
Nie chcę, by też tego żałowała.
Jesteś odpowiedzialną matką.
Pomogę ci znaleźć szkołę. Z chęcią dołożę cegiełkę do…
Chcę, byś ją uczyła.
W wieku 12 lat? Czy wcześniej? Jak myślisz?
Nie wiem, ile jeszcze przeżyję.
- O czym ty mówisz? - Posłuchaj.
Jesteś dzielna.
Naprawdę.
Ale ja nie.
Przepraszam.
Podam ci dane tej szkoły.
Pa.
- Co robisz? - A jak myślisz?
Wszędzie kapie.
Ty masz mi pomóc?
Hej.
Jeszcze malujemy.
Nałożymy drugą warstwę.
Posłuchaj,
gdzie to postawić?
Pomyślałem, że pasowałoby tam.
Co jest?
Przestań, jestem cały w farbie. Upaćkam cię!
Dziękuję!
Podoba ci się?
Została jedna warstwa.
Nie. Hej!
Anna tu jest.
Przestań! Pobrudzisz się.
Co z nią?
Ciężki wstrząs mózgu. Umieściliśmy ją w śpiączce.
Śpiączce?
Bez obaw, ma to na celu wyłącznie zmniejszenie ryzyka.
Reaguje bardzo dobrze.
Badania wypadły dobrze. Niedługo ją wybudzimy.
Dokąd poszłaś?
Ostrożnie.
Co się stało? W porządku?
Teraz tak.
Który to miesiąc?
Jak to który? Ósmy.
Ósmy?
Na pewno wszystko w porządku?
Może prostownicę?
- Ja bym się ucieszyła. - No nie wiem.
To znaczy?
To ostatni prezent. Musi być wyjątkowy.
Tak nigdy go nie wybierzesz.
A ty co myślisz?
Co powinna dostać na 18 urodziny?
Podasz mi ten zielony słoik?
- Ten? - Tak.
Dzięki.
Gorzkie! Co to?
Sekretny składnik.
- Ile tego wziąłeś? - To chyba twoi rodzice.
Chyba tak.
Niezłe ziółka.
- Mam rwę kulszową! - Kłócą się?
Nie, twoja matka zwykle jedzie po twoim ojcu.
Pomogę z torbami.
- Sprawdź olej. - Jasne.
Smaży się.
No to smażymy.
Wezmę to.
Ciężkie!
Spróbuj.
To nic trudnego.
Weź jabłko…
i włóż je do masła. Jedną stronę,
a potem drugą. Niech ocieknie.
I włóż do oleju.
Tak.
Raz, dwa.
I do oleju. Nie oparz się.
Weź jabłko…
włóż je do masła…
a potem do oleju.
Tak.
Weź jabłko…
Niech trochę ocieknie.
I włóż je do oleju.
Tak.
Jesteśmy!
Możemy wejść?
Tutaj, mamo.
O co się kłóciliście?
My nigdy się nie kłócimy.
Robi mi się przykro.
- I co? Zadowolony? - Ja?
Teresa, miło mi cię poznać.
To Anna.
Alberto, mąż Teresy.
Jestem.
Dziś będziemy pić to!
Tak, ale tylko my, bo ty tu nie śpisz.
- Nie możesz spać z żoną! - Wiem.
Wiem!
Żoną?
Jak to?
Młodzi tego nie rozumieją!
W naszej rodzinie panna młoda nie może spać z panem młodym
noc przed weselem.
Brawa dla pary młodej!
- Mamy wejść? - Jasne.
Przepraszam.
Trochę się denerwuję.
Trochę dlatego, że żona dopuszcza mnie do głosu po 40 latach
i zapomniałem, jak to się robi!
Nawet jeśli generał Dalla Paglia potrafił rozmawiać z żołnierzami!
O nie! Znowu o wojnie w Afryce!
Elisa, kiedy się urodziłaś,
miałem 26 lat.
Myślałem, że wiem już wszystko, ale…
nauczyłaś nas tylu nowych rzeczy.
I wciąż to robisz.
Twoja matka i ja…
bardzo cię kochamy.
To coś…
czego nigdy ci nie mówimy,
bo nie jesteśmy zbyt wylewną rodziną.
Jesteśmy rodziną ropuch.
Ale wiesz, że kochamy cię ponad życie.
I zawsze będziemy cię kochać. Gratulacje!
Dla ciebie też, Alessio.
Uwierz mi. Jesteś największym szczęściarzem na świecie.
Brawo!
Panie i panowie, proszę o chwilę uwagi.
Chciałam tylko coś powiedzieć.
Obiecuję, że to nic złego.
No prawie!
Chciałam wznieść drugi toast
za tę parę…
za tę uroczystość,
za waszą wytrwałość, determinację i miłość.
Dzięki, że mogę tu być.
Jesteście najbliższym, co miałam do monogamii.
Obiecuję wam wierność!
Pijmy, tańczmy i kochajmy się!
- Za państwa młodych! - Zdrowie!
Co się stało?
- Poplamiłam ją. - Jak to się stało?
To tylko trochę krwi.
Muszę się położyć.
- Pójdę z tobą. - Tak.
Wspomnienia:
każdy je ma,
wzbudzają tęsknotę za przeszłością, dają opokę w smutku
czy przygotowują na przyszłość?
- Przygotowują na przyszłość. - Dobrze.
Ulubiona sukienka się zużyła:
kupujesz podobną,
wspominasz, jak w niej wyglądałaś
czy dajesz ją do krawca?
- Daję do krawca. - Dobrze.
- Dłużej już nie wytrzymam. - Skup się.
Musimy skończyć.
Dobra.
W obliczu czegoś niespodziewanego:
zawsze wiesz, jak zareagować,
prosisz o pomoc kogoś mądrzejszego
czy zostawiasz to osobom, które zawiniły?
Drugie.
Poprosiłabyś o pomoc? Niemożliwe!
Wiedziałabyś, jak sobie poradzić!
Chciałabym!
A ty?
- Ja wolę trójkę. - Jak to?
Zostawię to osobom, które zawiniły.
- Co zrobisz potem? - Co?
Potem…
Kiedy już mnie nie będzie.
Myślałaś o tym, co zrobisz?
Zostało jedno pytanie.
- Orientujesz się… - Ja myślałam.
Pracuj dalej dla mnie.
Dawaj jej prezenty.
Wszystko jej wyjaśnisz.
Czemu nie?
Może ty je jej dasz.
Bo zawsze wiem, jak sobie poradzić?
- Zobaczymy, co powiedzą lekarze. - Tak.
Wiem już, co kupię jej na 18 urodziny.
Powiedzieć ci?
Pięknie!
Co się dzieje?
Nic podoba ci się?
Za 18 lat moda się zmieni.
No cóż.
Przynajmniej będzie się wyróżniała na swojej imprezie.
Jakiej imprezie?
- Nie będzie imprezy. - Dlaczego?
Nieważne.
Zawsze uważałaś, że te prezenty są głupie, prawda?
- Robisz to z litości. - To nie tak.
To o co chodzi?
Jestem twoją córką.
Mało zabawne.
Dla mnie też.
To naprawdę ty?
Skończyły panie?
Jeszcze chwila.
Kolejka czeka!
Boicie się, że gówniana sukienka będzie za mała?
Hej!
Co się dzieje?
Mamo?
Mamo!
- Obudź się. - Proszę pani!
Pomocy!
Wezwijcie karetkę! Pomocy!
Nie możesz jechać.
- Przykro mi. - Ale…
Mamo!
Nie! Mamo!
Nie!
Otwórz…
Co?
Drzwi. Puka.
Kto?
Dziewczyna w sukience.
Anna, nasza córka.
Kochanie…
to był sen.
To sen, kochanie.
Nie słyszysz, że puka?
Elisa…
To był sen.
Aparatura wydaje dźwięk.
Jaka ona była?
Nasza córka.
Piękna.
Jak ty.
Miała…
ciemne włosy,
niebieskie oczy,
takie głębokie i słodkie.
Jaki nosiła rozmiar?
Czemu pytasz?
Kupiłem prezent.
Sukienkę na jej 18 urodziny.
Taką jak chciałaś.
Rozmiar L. Wejdzie w nią?
Nie, oddaj ją.
- Czemu? - Bo to nie…
Za 18 lat będzie już niemodna.
- Potrzebuję czegoś innego. - Spokojnie.
- Gdzie mój notatnik? - Elisa.
- Uspokój się. - Daj mi go.
Lekarz zabronił ci się denerwować.
- Będziesz dziś rodzić. - Czemu dziś?
Coś się stało?
Witaj. Tata po ciebie przyjechał.
- Jak się dziś masz? - Lepiej.
Przywiozłem ubrania.
Mogą być jeansy?
Jasne.
- Tato. - Tak?
Przepraszam.
Witaj w domu, kochanie!
Uściskaj mnie!
Witaj!
- Dziadku! - Co ci mówiłem?
Kochanie!
- Kłóciliście się? - Tak!
Kazałam mu zdjąć ozdoby, ale…
- Niech zostaną. Są ładne. - Widzisz?
Chodź tu, nicponiu!
Tęskniłam.
Ja też.
Dokończę gotowanie.
I jak?
Gotowa?
Wyglądasz pięknie.
Dzięki.
- Poderwałaś już kogoś? - Jasne.
Za to ty będziesz musiała zrobić sobie przerwę. Nie, Alessio?
Tak.
Możesz na mnie liczyć.
Z angielskim.
Wiedziałam, że dasz radę.
Znienawidzi mnie.
Każesz mi być jej nauczycielką.
Nie da się ciebie nienawidzić.
Dlatego cię wybrałam.
Przepraszam.
- Musicie wyjść. - Dobrze.
Szerokiej drogi!
Nie martw się, kochanie.
Przepraszam.
- Nie może pan wejść. - Do później.
- Udało nam się, co? - Tak.
Tak…
Udało nam się.
Jest.
Chodźmy.
Tak…
Usiądź na chwilę.
Bardzo dobrze!
Gotowe.
Zrobimy ci mały zastrzyk,
więc dziecko będzie spokojne.
- Znieczulicie mnie? - Tylko od brzucha w dół.
Chcą ją zobaczyć.
Zobaczysz!
Uspokój się.
Gotowe.
Mogę papier i długopis?
- Teraz? - Tak.
To ważne.
Doktorze?
- Co się dzieje? - Muszę coś zapisać.
- Nie możesz później? - Wolę teraz.
Dobrze.
„Droga Anno,
moja głowa kłębi się od myśli.
Chcę ci tyle powiedzieć.
O życiu i jak sobie radzić.
Chcę przekazać ci swoją filozofię życia.
Być u twojego boku na dobre i na złe.
Ale nie mogę. Taki spotkał mnie los.
Możesz być zła.
Zastanawiać się, dlaczego padło na ciebie.
Sama zadaję sobie to pytanie. Cały czas.
Nie ma wyjaśnienia.
Takie jest życie.
I uwierz mi, nie warto żyć w złości czy smutku.
I wyglądasz najlepiej, gdy się uśmiechasz”.
Anna, dokąd to?
„To mój ostatni prezent.
Dziś rano śniło mi się, że razem je gotowałyśmy.
RACUCHY MAMY
Oby ci smakowały.
Brakuje tylko szczypty miłości, ale sama ją dodasz.
Pewnie myślisz sobie:
„Znów te głupie prezenty!”.
Ale nie wiesz, ile mi one dały.
Myśl o nich dodała mi siły.
Myślałam o tym, jak pomogą ci być lepszą osobą.
Dziękuję, kochanie.
Wybacz, jeśli nie zawsze trafiłam,
ale tylko tak mogłam się do ciebie zbliżyć.
Muszę już odejść.
Jesteś już kobietą. Nie potrzebujesz prezentów.
Ale pamiętaj,
nawet w najjaśniejszy dzień
zobaczysz moją gwiazdę.
Kocham cię na zabój.
Elisa,
twoja mama”.
Jestem gotowa.
Cześć!
- Anna? - Wejdź.
Prezent ode mnie. A właściwie…
twoja mama na niego wpadła.
Miała wątpliwości,
ale nie chciałem go zwracać.
Podoba ci się?
Piękna.
Mogła wyjść już z mody.
Co z tego?
Przymierz ją. Rozmiary były trochę inne.
Dziękuję.
Zaczekam na dole.
- Przyszło mnóstwo osób. - Już idę.
Masz inne buty?
Jest!
Chodź tu!
Wyglądasz pięknie!
Jest!
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
„MUSIMY ZŁAPAĆ SIĘ ZA RĘCE I ŻYĆ Z ODWAGĄ”
DLA ELISY GIROTTO
Napisy: Krzysztof Zając