NETFLIX PRZEDSTAWIA
Są trzy rodzaje ludzi.
Ci na górze,
ci na dole
i ci, którzy upadli.
Poziom 48.
- Dziura. - Tak.
Dziura.
A miesiąc dopiero się zaczął.
Pytanie brzmi więc:
co będziemy jeść?
Co będziemy jeść?
Resztki po tych z góry, oczywiście.
- A co jest na górze? - Poziom 47, oczywiście.
Na imię mi Goreng.
Zostań po swojej stronie. Proszę.
Goreng.
A tobie jakie imię przydzielili?
Tak.
Powinniśmy znać swoje imiona.
Spędzimy razem sporo czasu.
Albo i nie.
Kto wie?
Mam na imię Trimagasi.
Panie Trimagasi, czy wie pan, jak funkcjonuje Dziura?
Oczywiście. Najważniejsze jest jedzenie.
Czasem jest o nie łatwo.
A czasem trudno.
Zależy od poziomu.
Poziom 48 nie jest najgorszy.
Dużo jest ludzi pod nami? Albo nie, nie mów.
To oczywiste.
Wkrótce będzie mniej.
- Słyszycie mnie? - Nie wołaj ich.
- Dlaczego? - Bo są pod nami.
Ci na górze nie odpowiedzą.
- Czemu? - Bo są nad nami. To oczywiste.
Wszystko jest dla ciebie oczywiste, co? Musisz tu siedzieć od dawna.
Od wielu miesięcy.
Poziom 48 jest niezły.
Masz szczęście.
Jak długo tu zostaniemy?
Miesiąc.
A potem zobaczymy.
Dość tych pytań.
Rozmowy mnie męczą.
Zwłaszcza gdy ja mówię, a sam niewiele się dowiaduję.
To nie fair.
Od tej chwili
wymieniamy się informacjami po równo.
Czerwone światło zgasło. Świeci zielone.
Podałem ci informację. Teraz twoja kolej.
Dlaczego zgasło czerwone światło?
Ktoś już z tego jadł.
To tak oczywiste, że nie muszę tego mówić.
Obrzydliwe.
Dobra.
Nad nami jest 47 poziomów, po dwie osoby na poziom,
czyli jemy resztki po 94 osobach.
Nie martw się.
Wkrótce nad nami będzie mniej ludzi.
- Nie jesz? - Nie jestem głodny.
Będziesz.
Dlaczego będzie mniej ludzi?
Nie powiem, że to oczywiste, bo takie nie jest.
Sam tego nie rozumiałem, póki nie trafiłem na poziom ósmy.
Wino!
Na górze muszą być muzułmanie i abstynenci.
Alkohol rzadko dociera aż tak nisko.
Naprawdę nie jesz?
Na później.
Dlaczego to zrobiłeś?
Ci na dole mogą to zjeść.
A gdyby na górze też tak robili?
Pewnie już robią.
Dranie.
- Jest gorąco. - Będzie goręcej.
Goręcej?
Zaraz będziemy się prażyć.
Tak? Dlaczego?
Przez ciebie.
Temperatura będzie rosnąć bez końca, chyba że...
- Chyba że co? - Że wyrzucisz to jabłko.
Jedzenie jest twoje, dopóki jest tu platforma.
Jeśli coś sobie zostawisz, temperatura będzie rosnąć, aż się spalimy.
Albo spadać, aż zamarzniemy.
Bywa różnie.
Cholera.
Rozumiesz?
Co?
Gdy tam trafisz, będziesz tam siedział tak długo, jak ustaliliśmy.
Czyli przyjęli mnie.
Jeszcze nie.
Ten przedmiot to może być książka?
Cokolwiek.
PRZEMYŚLNY SZLACHCIC DON KICHOT Z MANCZY
Powiem ci, dlaczego tu jestem.
Po co?
Żebyś ty mi powiedział, dlaczego ty tu jesteś.
Oczywiście.
Chciałem rzucić palenie i przeczytać Don Kichota.
Powiedzieli mi, że mogę coś zabrać...
Jesteś tu z własnej woli?
Tak. Pół roku w zamian za dyplom.
Dyplom?
Jak to?
Czyli mnie są winni dwa.
Będę tu siedział rok.
Dlaczego tu jesteś?
Ten gość dostanie dyplom, a ja nie?
Lepiej się przesuń.
- Dzisiaj też nie jesz? - Oczywiście, że nie.
Marnotrawstwo.
Nie zasługujesz na ten poziom.
Nadal nie wiem, czemu tu jesteś.
No, mów.
Dobra, ale nie powtarzaj po mnie „oczywiście”.
Byłem w domu, oglądałem reklamę ostrzałek do noży.
„Samuraj Max naostrzy każdy nóż, prosty czy ząbkowany”.
„Spójrz na ten nóż.
Jest tak tępy, że nie przetnie nawet gąbki.
Samuraj Max naostrzy go tak, że przetnie nawet cegłę”.
I tak było.
Potem pojawiły się gospodynie domowe,
kupiły Samuraja Maksa, a on odmienił ich życie.
„Nie mogłyśmy nawet obrać pomidora,
chleb nam się kruszył.
Samuraj Max odmienił nasze życie”. Tak mówiły.
Nigdy nie obierałem pomidora.
I kupuję krojony chleb.
Nie wiem, po co ktoś miałby ciąć cegłę nożem kuchennym.
Ale dało mi to do myślenia.
Dlaczego ja nie ostrzę noży?
Może to przez to moje życie jest do niczego?
Bo nie dbam o szczegóły?
- Szczegóły, Goreng. - Kupiłeś tę ostrzałkę?
- Oczywiście. - I?
Naostrzyłeś nóż i poderżnąłeś komuś gardło?
Kupiłem ostrzałkę i obejrzałem kolejną reklamę.
Z tym samym gościem i gospodyniami domowymi.
Zgadnij, co sprzedawali.
Cholerny nóż, który nie tępi się nawet po przecięciu cegły.
Ostrzy się sam podczas krojenia.
Wiesz, jak go nazwali?
- Samuraj Plus. - Też go kupiłeś?
- Nie. - Zakpili sobie ze mnie. To oczywiste.
To przez te szczegóły.
Przez szczegóły mi odbiło.
Chwyciłem telewizor
i wyrzuciłem go przez okno,
a on spadł na głowę nielegalnego imigranta.
Czy jestem winny jego śmierci?
Nawet nie powinno go tam być.
Wsadzili cię tu za zabójstwo?
Dali mi wybór: psychiatryk albo Dziura.
Więc jestem tutaj.
Ale nie dostanę dyplomu.
Ile tu jest poziomów?
Nie wiem. Co najmniej 132. Wiem, bo tam byłem.
Sto trzydzieści dwa.
Pode mną było ich więcej.
- Ile jedzenia tam dociera? - Zero.
Nie da się przeżyć miesiąca bez jedzenia.
Nie mówiłem, że nic nie jadłem.
Tylko że nie docierało tam jedzenie.
I da się przeżyć miesiąc bez jedzenia.
Masz przerąbane, jeśli dostaniesz dwa niskie poziomy z rzędu.
Musimy dotrzeć do tych na górze.
Po co?
Muszą oszczędzać jedzenie.
Oni przekażą to wyżej.
A tamci – jeszcze wyżej.
Jesteś komuchem?
Jestem rozsądny. Racjonowanie jedzenia będzie sprawiedliwe.
Ci na górze nie słuchają komuchów.
Więc zaczniemy od tych na dole.
Hej, wy tam, poziom 49!
Następnym razem zostawcie nam wino.
Macie wino, łajzy.
Ci na dole są na dole, Goreng.
- Za miesiąc mogą być na górze. - I oni obsikają nas.
Łajzy.
Ja wziąłem książkę.
A ty?
To oczywiste.
Samuraja Plus.
Nie męczy cię to?
Jest świetny.
Im częściej go używam, tym jest ostrzejszy.
- Czy to był człowiek? - Oczywiście.
Mam nadzieję, że nie abstynent.
Brakuje nam wina.
Na wyższych poziomach możesz jeść, ile chcesz.
Ale nie ma tam na co czekać...
i masz sporo czasu na myślenie.
Dlaczego nikt nic nie zrobi?
Módl się, żeby cię zostawili na środkowych poziomach.
Wyglądasz na takiego, co by skoczył, gdyby był wyżej.
A na dole byś nie przetrwał. Nie masz do tego jaj.
Do czego?
Przeczytasz mi jeden rozdział?
Słabo sypiam.
Brakuje mi telewizora.
Na jakich poziomach byłeś?
Obudziłem się na 72.
Potem byłem na 26.
Potem na 78 i 43.
Na 11, na 79.
Trzydziestym drugim i ósmym.
Miesiąc temu byłem na 132.
A teraz jestem tu.
Z kim siedziałeś? Zakładam, że z tą samą osobą.
- Z kim? - A dlaczego tak zakładasz?
Mówiłeś, że za miesiąc będziemy razem. Z kim siedziałeś?
Nieważne. Ważne, że masz samoostrzący się nóż.
A twój kolega z celi zniknął na poziomie, na który nie dociera jedzenie.
Nie wyglądasz na zagłodzonego.
Wniosek jest oczywisty.
Miałeś nie używać tego słowa.
Zignorowałeś piąte przykazanie.
Zjadłeś współwięźnia. To oczywiste.
Nie przejmuj się nią. Jedz.
- Jest ranna? - To nic poważnego.
Prawda, Miharu?
Znasz ją?
Zjeżdża tu co miesiąc.
- Po co? - Szuka syna.
Są tu nieletni?
Już dobrze.
Proszę, proszę.
Chcesz ją zatrzymać na parę dni?
Myślałem, że jesteś uczciwy.
Chcę jej pomóc.
Ja jej pomagam.
W Dziurze każdy może wybrać.
Ona chciała zjechać na dół.
Wiesz, co ta ślicznotka robi co miesiąc?
Nim zjedzie na dół, zabija współwięźnia.
Żeby zwiększyć prawdopodobieństwo, że trafi na syna.
To ciało, które spadło, to pewnie jej kolejna ofiara.
Nikogo nie zabiłem na poziomie 132.
Mój kolega z celi odsiedział swoje.
Teraz pewnie świetnie mu się żyje dzięki dyplomowi.
Osiem dni później z góry spadło ciało, gdy platforma była u nas.
Jedliśmy ludzkie mięso.
Ale nikogo nie zabiliśmy.
Hej!
Zostawcie ją, gnoje!
Posiedzi u nich dzień lub dwa. Nie wtrącaj się.
Przeczytasz mi rozdział...
Dalej, skacz!
To nie więcej niż sześć metrów.
Który rozdział ci przeczytać?
Pierwszy, oczywiście.
Chryste!
„Gdzieś w Manczy, w mieścinie, której nazwy nie pomnę,
żył nie tak dawno pewien szlachcic ze swą kopią,
starą tarczą, chudą szkapą i chartem”.
Wierzysz w Boga?
Dlaczego pytasz?
Jeśli wierzysz, pomódl się za nas.
Czujesz?
To gaz.
Za parę sekund nas uśpią.
Jutro obudzimy się gdzie indziej.
Lubię cię, Goreng.
Długo tu nie przetrwasz.
Ale cię lubię.
Masz dobre serce.
Zostały mi tylko dwa miesiące.
Gdy wyjdę, pewnie dostanę dyplom.
A to ważna sprawa.
A ty wierzysz w Boga?
W tym miesiącu tak.
Śpisz jak kłoda, Goreng.
Nie!
Spokojnie.
Uspokój się.
To nie jest dobre miejsce. Już rozumiesz?
Jesteś ode mnie młodszy i silniejszy.
Może nie zaatakujesz mnie dziś czy jutro.
Ale z czasem zaczniesz inaczej na mnie patrzeć.
Głód rodzi szaleństwo.
I wtedy albo to ty kogoś zjesz, albo zjedzą ciebie.
Oczywiście nie chcę cię zabić.
Twoje mięso szybko zgnije.
I nie będziemy mieli jedzenia.
Nie chcę cię też od razu okaleczać.
Post jest znośny przez tydzień.
Jadłeś kiedyś ślimaki?
Nie rób tego. Proszę.
Wykwintnisie nazywają je „escargots”.
Są bardzo popularne w różnych krajach.
Ale najpierw trzeba je oczyścić. Trwa to od siedmiu do dziesięciu dni.
Więc się nie bój... Na razie.
Słyszysz ich?
Krzyki ludzi, którzy się obudzili...
i widzą, gdzie są.
Nie rób tego.
Nie musisz tego robić, Trimagasi.
W końcu się sobą znudzimy.
Przestaniemy sobie ufać.
Zaczną się konflikty. A potem zbrodnie.
Wiem, bo już to przeżyłem.
Pieprzony morderca.
Nie. Po prostu się boję.
Nie cieszy mnie to, ślimaczku.
Nie jestem ślimakiem.
Będzie mi łatwiej, jeśli będę tak o tobie myślał,
oczyszczając cię ze wszystkich wad.
Widzisz? Też mam uczucia.
Spójrz tylko.
Ani kosteczki!
Posłuchaj, ślimaczku.
Jesteś związany, a ja nie.
Ty masz książkę, a ja mam nóż.
Nie możesz stawiać żądań.
Ale jeśli będziesz współpracował,
pozwolę ci żyć.
Nie możesz mnie okaleczyć i liczyć, że to przeżyję, fiucie.
Zrobię, co w mojej mocy.
Za osiem dni odetnę kawałek twojego ciała.
Za każdym razem zadbam, by rana się zagoiła.
I podzielę się z tobą.
Mną?
Skup się na tym, by przeżyć. Pomóż mi.
Obyś się w końcu opamiętał.
Może nawet wrócimy do wspólnego czytania Don Kichota.
Śmierć tamtego więźnia mogła być przypadkowa.
To już nie.
Będziesz jedyną osobą odpowiedzialną za moją śmierć, sukinsynu.
Nie. To ci z góry mnie do tego zmuszają.
Tych 340 osób nad nami mnie do tego przymusza.
Możemy przeżyć o samej wodzie.
Ty może tak.
Ja jestem stary.
Muszę pamiętać, że za dwa miesiące wychodzę.
Nawet jeśli przeżyję, co będzie, jak znów trafimy na niski poziom?
- Teraz rozumiesz? - Oczywiście, że nie.
- Poczytasz mi dzisiaj? - Oczywiście, że nie.
No to ustaliliśmy.
Rozmowa mnie męczy.
Milczenie cię męczy, palancie!
Milczenie cię męczy!
Nadszedł czas, ślimaczku.
Próbowałem czytać...
ale nie mogę.
Słowa mi się plączą.
Myśli mam mętne.
Najlepiej będzie, jak zaczniemy dziś.
W przeciwnym razie mogę popełnić jakiś błąd.
Chcę, żebyś wiedział, że to ciebie uważam za winnego.
Nie tych z góry.
Nie okoliczności.
Nawet nie Administrację.
Winny jesteś ty.
Chyba już jesteś oczyszczony, ślimaczku.
Wewnątrz i na zewnątrz.
Nawet nie masz już do mnie pretensji.
Nie martw się, wytnę tylko małe kawałeczki.
Genitaliów nie ruszę.
Gotów?
Dziękuję.
Jak ma na imię twój syn?
Zjedz...
albo zostań zjedzony.
Ty mnie do tego zmusiłeś.
Nie.
Byłem bezbronny, a ty mnie zadźgałeś.
Nie potraktowałeś mnie z szacunkiem, jaki ja okazałem tobie.
To oczywiste.
Nawet po śmierci używasz tego słowa.
Śmierdzi gazem.
A ty nie jesteś prawdziwy.
Być może.
Kogo to obchodzi? Teraz jesteśmy tacy sami.
Obaj jesteśmy mordercami.
Tylko ja jestem bardziej cywilizowany.
- Odejdź. - Nigdy.
Należę do ciebie. Jestem w tobie.
A ty należysz do mnie.
Ślimaczku.
Rozmowa mnie męczy.
Widzisz? Mam rację.
Ramzesie II, kochany, chodź tu.
On się tylko witał, brutalu.
Jestem Imoguiri. A to Ramzes II.
Można tu trzymać zwierzęta?
Bez niego bym tu nie weszła.
To nie miejsce dla jamnika.
To nie jest zwykły jamnik.
Myślałam, że będziesz bardziej wrażliwy. Wybrałeś książkę.
Nikt tego nigdy nie zrobił.
Wnosili tu różne rzeczy. Pistolety, kusze...
noże, pochodnie...
kije golfowe i bejsbolowe...
- nawet rower treningowy. - Znasz moje imię?
Tu wolno palić.
- Możemy kontynuować? - Tak.
Nietolerancja laktozy lub glutenu?
Nie.
Ma pan alergię na owoce morza, orzechy, owoce?
Raczej nie.
Wie pan, że tam nie wolno palić.
Tak.
Milczenie to część przesłuchania?
Czuje się pan niezręcznie?
Nie.
Ulubione danie?
Nie wiem.
Proszę się zastanowić.
A dlaczego pani pyta?
Dodamy je do menu.
Czyli przyjęliście mnie?
Jeszcze nie.
Ślimaki po burgundzku.
Ślimaki?
- Tak. - Dobrze.
- Wydostaniesz mnie? - Wiesz, że nie.
Ilu ludzi wysłałaś do tego chlewa, nim sama tu trafiłaś?
Jeśli dobrze pamiętam, jesteś tu z własnej woli.
Mnie nikt nie wysłał.
To był mój wybór.
Nie wiesz, że ludzie giną w Dziurze?
Nazywamy ją Pionowym Centrum Autoterapii.
Ile tu jest poziomów?
Dwieście.
Dwieście?
Jedzenia jest za mało.
Gdyby każdy jadł tylko tyle, ile musi,
starczałoby dla wszystkich.
- Łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić. - To prawda.
Na zewnątrz też nie jest łatwo.
Ale coś się tu w końcu musi stać.
Coś, co wywoła spontaniczną solidarność.
Spontaniczną solidarność?
Po to zbudowaliście tę dziurę?
Zmiany nigdy nie zachodzą spontanicznie.
Może właśnie dlatego tu jesteś.
Mnie wystarczy, że wyjdę stąd żywy.
Smaczne, co? Tak, smakuje.
Ktoś może przez to umrzeć, wiesz?
Dobrze.
Będziemy jeść na zmianę. To moja porcja.
A jeśli umrze dziecko?
Nie ma tu nikogo poniżej 16. roku życia.
Jest co najmniej jedna osoba.
Niemożliwe.
Administracja sprawdza to bardzo drobiazgowo.
Dzień dobry, panowie.
Posłuchajcie.
Przygotowaliśmy dla was jedzenie.
Zjedzcie swoje porcje
i przygotujcie podobne dla tych poniżej.
Że jak? Ty jędzo, byliśmy na poziomie 88. Ledwo przeżyliśmy.
Rozumiem, ale odpowiadamy też za tych, którzy mają mniej szczęścia.
Wystarczy, że przyjmiecie minimalną liczbę kalorii.
Proszę was.
Spontaniczna solidarność.
Cel tego miejsca może być zupełnie odwrotny, niż sądzisz.
Nasza solidarność da im do zrozumienia,
czego powinni unikać na zewnątrz.
- Komu? - A jak sądzisz?
Administracji.
Uważasz, że Administracja postępuje źle.
Pracowałam dla nich 25 lat.
I otrzymałaś pewne przywileje.
- To znaczy? - Mogłaś wybrać współwięźnia.
Ja nie mogłem.
Rozumiem, czemu mnie nie posłuchaliście. Jesteście głodni.
Ale musicie zjadać porcje, które wam przygotowałam,
i odkładać podobne dla poziomu 35.
Daj nam spokój!
Zjemy tyle, ile chcemy.
W końcu zrozumieją.
Ty tak na poważnie?
Panowie, zjedzcie swoje porcje i przygotujcie podobne...
Panowie, proszę.
Zjedzcie swoje porcje i przygotujcie...
Panowie, proszę.
Zjedzcie swoje porcje i przygotujcie...
Panowie, proszę. Zjedzcie swoje porcje...
Panowie, przygotowałam porcje dla was
i dwie kolejne dla poziomu 35, by wam ułatwić...
Przygotujcie dwie...
Minęło już 15 dni.
Błagam was, róbcie to, o co proszę.
Ludzie pod wami umierają.
Rozumiecie? Umierają!
Posłuchajcie, gnoje.
Róbcie, co ona wam każe, albo codziennie będę wam srał do żarcia.
Każde ziarenko ryżu będzie umazane gównem. Kumacie?
Będziecie codziennie żreć gówno.
Przekażcie to tym z dołu. Rozumiemy się?
To dobrze.
Chyba działa.
To oczywiste.
Nie o to mi chodziło.
Chciałam ich przekonać.
Teraz ich przekonaliśmy.
- Gównem? - Jest skuteczniejsze niż solidarność.
Gdybyśmy przekonali tych z góry...
Oni mnie nie posłuchają.
Niby czemu?
Bo nie da się srać z dołu do góry.
Pomóż mi!
Już dobrze.
To matka tego dzieciaka.
Poduszka.
Poduszka!
Już dobrze.
Tak, już dobrze.
Zimno.
- Co? - Bardzo zimno.
Zimno jej. Przykryj ją.
Tak.
Mnie też jest zimno.
Co się dzieje?
Pieprzony pies. Chodź tu, mały gnojku.
Ukradł coś. Puszczaj!
Nienawidzę cię.
Suko!
- Nienawidzę cię. - Hej!
Co?
To dla jej syna.
Serio? Nie znam się na tym.
Nie mam dzieci.
Czy to dzisiejsza porcja?
Tak jest, bracie.
Wybrałam tę kobietę dziesięć miesięcy temu. Była sama.
Nie ma rodziców. Ani dzieci.
Jej ulubione danie to bibimbap.
To aktorka filmowa. Wzięła ze sobą ukulele.
Chciała być jak Marilyn Monroe w tym filmie.
Weszła do Dziury sama.
Dobrze słyszałeś.
Całkiem sama.
Chciała być azjatycką Marilyn Monroe.
Ta skośnooka suka...
brzdąkająca na ukulele.
Teraz to szurnięta morderczyni, szukająca dziecka, którego nie ma.
Spontaniczna solidarność.
Babrająca się w gównie.
To nie jest miejsce dla mola książkowego.
Pracowałam dla Administracji 25 lat.
Przez ostatnich osiem wysyłałam ludzi do tego piekła.
Bo nie wiedziałam.
Przysięgam. Nie wiedziałam.
Wierzysz mi, Goreng?
Nie wierzysz, prawda?
Nie musisz.
Spójrz na mnie. Od trzech lat walczę z rakiem.
Gdy dotarło do mnie, że przegrałam...
zgłosiłam się tutaj. Chciałam pomóc.
Ale wiesz co?
Teraz mam to gdzieś.
Naprawdę.
Mam już wszystko gdzieś.
Jakim kretynem trzeba być,
żeby przynieść tu książkę?
To cud, że nikt nie zjadł ślimaków.
Nie jesz?
Zostawię po kilka w każdej porcji.
Imoguiri, zjedz coś.
Dziś była kolej Ramzesa.
To ostatni dzień. Zjedz coś.
Nie wiadomo, dokąd trafimy jutro.
Nie odetniesz jej?
Była twoją przyjaciółką.
Zjesz ją?
Oczywiście. Dlatego się powiesiłam.
Łatwiej byłoby skoczyć, jak pozostali.
Ale chciałam dać ci prezent.
Swoje ciało.
Proszę, zjedz je.
Straw je i wydal. Twoje odchody będą moim odkupieniem.
Albo solidarność, albo gówno.
Po co zatykasz uszy?
Siedzimy w twojej głowie, idioto!
Nazwałeś go idiotą, idioto?
Rozmawiasz z Mesjaszem.
Wprawdzie jest to Gówniany Mesjasz, ale nie szkodzi.
- Zjedz mnie, Goreng. - Ta jędza ma rację.
Inaczej nie przeżyjesz.
Tak, Goreng. Potnij mnie i najedz się.
Zbawicielu.
„Zaprawdę powiadam wam:
jeżeli nie będziecie spożywać Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili
Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie.
Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije,
ma życie wieczne,
a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Ciało moje jest prawdziwym pokarmem,
a Krew moja jest prawdziwym napojem.
Kto spożywa Ciało moje i pije Krew moją,
trwa we Mnie,
a Ja w nim”.
Amen.
Masz.
Ten nóż wejdzie w ciało jak w masło.
Zrób to.
Uszy, twarz, podbródek.
Piersi, żebra, słonina.
Boczek, dłonie, golonka.
Barki, szynka.
Schab, kotlety.
Ej, wy tam! Dupki!
Wiem, że tam jesteście! Odezwijcie się!
Jestem Baharat. Zaraz oszaleję z radości. Śpisz?
Widziałeś, gdzie jesteśmy?
Poziom szósty!
Jestem w ekstazie!
Wyjdę stąd! Hej!
Poziom piąty! Odezwijcie się!
- Co? Chcesz wejść wyżej? - Tak.
- Po co? - Jak to?
Żeby wyjść z tej piekielnej dziury.
- Wierzysz w Boga? - Tak.
Tak, wierzę w Boga.
Ale w jakiego?
W jedynego.
Jedynego, prawdziwego Boga!
Mówi, że wierzy w tego Boga, co my.
Tylko przejdę przez wasz poziom, obiecuję.
Bóg do mnie przemówił. Chce, bym stąd wyszedł.
Podobno Bóg do niego przemówił.
Co dokładnie powiedział?
Że dwie miłosierne dusze pomogą mi stąd wyjść.
Słyszałaś, słonko? Chyba mówi o nas.
I zostaną za to nagrodzone.
Jak Bóg chce nam to wynagrodzić?
Życiem wiecznym.
O proszę. Życiem wiecznym.
Nieźle jak na nagrodę za pomoc ciemnoskóremu.
Pozwólcie mi wejść na górę.
Dobra, rzuć linę.
Dziękuję, bracie i siostro! Chwalmy Pana!
Do zobaczenia na zewnątrz!
Pomóżcie!
Pomóżcie mi!
Dranie!
Świnie!
Obsrała mnie!
Boga poproś o linę!
Moja lina!
Nie!
Nic ci nie będzie. Myśl pozytywnie.
Masz przesrane.
Przesrane!
Pięć.
Bliżej już nie będziesz.
Pięć pieprzonych poziomów!
Przystosowujesz się do warunków, ślimaczku.
Ja cię zaatakowałem.
Ta stuknięta jędza się zabiła.
Na tym poziomie dojdziesz do siebie,
najesz się do syta.
A za miesiąc wyjdziesz
z dyplomem.
Widzisz? Nie było tak źle.
Wszystko zależy teraz od ciebie.
Tylko od ciebie.
Zmiany nigdy nie zachodzą spontanicznie.
Może właśnie po to tu jesteś.
Pomóż mi zejść niżej.
Zróbmy jakąś broń.
Wejdziemy na platformę i będziemy podawać każdemu jego porcję.
Co?
Sam tego nie zrobię.
Ale razem nam się uda.
Razem mamy szansę, Baharat.
Spróbuję wejść wyżej za miesiąc.
I znowu natkniesz się na jakiegoś gnojka.
Jazda na dół to samobójstwo.
Jeśli zwieziemy jedzenie na sam dół, naruszymy zasady Dziury.
Tu nie ma żadnych zasad.
Dziura to Dziura.
Jebane więzienie.
Nawet nie wiemy, jak głęboko sięga.
Gdy byłem na poziomie 202, liczyłem, ile sekund...
zajmuje platformie powrót na górę.
Obliczenia nie są zbyt dokładne, ale jeśli dodać czas na przystanki...
musi być 250 poziomów.
- Dwieście pięćdziesiąt? - Tak jest.
A jeśli się mylisz?
I skończy nam się jedzenie, nim dotrzemy na sam dół?
Zostaniemy na platformie i wrócimy na górę.
Tak jak chciałeś.
- Zjedziemy? - I wjedziemy z powrotem.
Trzeba być czubkiem, żeby chcieć opuścić poziom szósty.
Albo dwoma czubkami w ekstazie.
Głupio wyglądacie.
Oby was zaciukali, gnoje.
Ty! Cofnij się!
Odsuń się od platformy!
Co jest, Baharat?
Wyluzuj. Tylko przejeżdżamy.
- Wydamy wam porcje i odjedziemy. - Nie.
- Nie? - Nie.
Pierwszych 50 poziomów jada codziennie.
Zaczniemy od poziomu 51.
To moi przyjaciele. Dwa miesiące temu pomogli mi się wspiąć.
Jedli wczoraj i zjedzą jutro.
Dzień postu im nie zaszkodzi.
Chrzanię to. Jestem na poziomie siódmym. Mam prawo się napchać po korek.
Prawie umarłem na sto czternastym.
Gdzie byliście wtedy, dranie?
Więc rozumiesz, o co nam chodzi.
A ty to kto? Mesjasz?
Przybyłeś nas zbawić?
Mesjasz potrafi rozmnożyć jedzenie. Nie odejmuje go ludziom od ust.
Jezu, Baharat.
O to cię nie podejrzewałem.
Kim jesteś? Sługą białasa?
Ty! Do kąta!
Kurwa! Zabiję cię!
Siedź w kącie i się nie ruszaj!
Do kąta! Bez numerów!
Rzuć to. No już!
Na ziemię!
Rusz się, bo cię rozwalę!
Nie podchodź, bo zabiję!
Baharat!
Przepraszam pana.
Zejdźcie stamtąd, obaj.
Depczecie jedzenie, idioci.
A ten to kto?
Mędrzec.
Niczego cię nie nauczyłem?
Chcemy dowieźć jedzenie na każdy poziom.
To bardzo ładnie z waszej strony.
Ale musicie zadbać o maniery.
Siła argumentów, nie argumenty siły.
A jeśli argumenty nie zadziałają?
Wtedy użyjcie siły. Ale najpierw spróbujcie porozmawiać.
Tylko się zastanówcie:
kto tam na górze was wysłucha?
Administracja.
Administratorzy nie mają sumienia.
Choć istnieje cień szansy,
że pracownicy na poziomie 0 je mają.
Zwróćcie się do nich.
Jak macie to zrobić?
Użyjcie symbolicznego gestu.
Potrzebne nam danie.
Pyszne i pięknie podane.
Niech wróci na poziom 0 nietknięte.
Wyobraźcie sobie ich miny,
gdy zobaczą danie, które wróciło z dna Dziury.
Tylko wtedy zrozumieją wasz przekaz.
Panna cotta.
Chrońcie ją za cenę życia.
To będzie wasz przekaz.
Przyjaciele.
Proszę, nie podchodźcie do platformy.
Zapraszamy was
na pokojowy protest,
który odmieni nasz los.
Ustanowi ważny precedens...
Co ty pierdolisz? Mów po ludzku.
- Prosimy, byście pościli przez dzień. - Jeden dzień?
Tak.
Chrzanię to.
Chodzi o przekaz.
- Czekaj! - Złaź!
- Jeszcze tylko parę poziomów. - Tak.
Cofnąć się!
Przyjaciele, nie chcemy kłopotów. Wkrótce odjedziemy.
Damy wam wasze porcje i ruszymy dalej.
- On umrze. - Nie, jeśli o niego zadbasz.
I tak umrze.
Zaduszę go poduszką.
Jedz i nie bredź.
Rozetnę mu brzuch i zjem to, co mu daliście.
Cholera.
Miharu musiała się tu obudzić.
- Matka tego dzieciaka? - Ten dzieciak nie istnieje.
Kurwa.
Szlag.
Szlag by to!
Platforma się nie zatrzymała.
Więc musi być jeszcze więcej poziomów.
Jasna cholera.
Platforma się nie zatrzyma, jeśli więźniowie nie żyją.
Cholera.
Miharu!
Ona nie żyje.
Nie!
Ona nie żyje.
Platforma! Jedziemy!
Ruszaj się!
Platforma!
Cofnij się!
Trzymaj się.
Wytrzymaj.
Nic nie zostało.
Wciąż mamy panna cottę.
Wciąż ją mamy.
To nasz przekaz.
Panna cotta to nasz przekaz.
Nikogo tu nie ma.
Platforma się zatrzymała.
To musi być ostatni poziom.
Przygotuj się. Wracamy na górę.
Dzieciak.
Nie.
Nie rób tego.
Nie! Kurwa!
Rzuć panna cottę.
- No, rzuć ją. - Nie.
Rzuć ten cholerny deser.
Nie.
Czekaj.
Nie jest gorąco...
ani zimno.
To mała dziewczynka.
Jest głodna.
Daj jej trochę.
Nie.
Panna cotta to nasz przekaz.
Nasz przekaz.
„Pan wielki bez cnót występniejszym jest od innych,
a bogacz bez wspaniałości gorszym od nędznika.
Nie bogactwa czynią ludzi szczęśliwymi,
ale ich użycie,
nie wedle własnego uznania,
a dobre ich użycie”.
„Wedle własnego uznania”.
Lubię słuchać, jak czytasz.
„Dobre ich użycie”.
To było śmiałe posunięcie, ślimaczku, tak roztrwonić bogactwa z poziomu 6.
- Nie roztrwoniłem. - Co dalej?
Zjesz tego czarnego?
A może dziecko?
Dziecko ma dar. Zauważyłeś?
Ramzes.
Ramzes jest przekazem.
Ramzes II jest przekazem.
Obudź się!
Dziecko jest przekazem.
To ona nim jest.
Ona jest naszym przekazem.
Baharat.
„Towarzyszyłeś mi wszędzie, służąc mi wiernie.
Podzielałeś zawsze szczęście i niedolę moją”.
Twoja podróż dobiegła końca, ślimaczku.
Jeszcze nie.
Muszę dotrzeć na górę z dzieckiem.
Ale to nie ty jesteś przekazem.
Ale to ja go niosę.
Nie musisz.
Nie nazywaj mnie ślimaczkiem.
A ty mnie nie przedrzeźniaj.
Uda jej się?
To ona jest przekazem.
Ona jest przekazem.
Napisy: Aleksandra Stodolna