NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdy hiszpańska flota skarbów rozrzuca fortunę u wybrzeży Florydy,
zbierają ją piraci z Karaibów.
Będziemy tak bogaci, że będziemy srać złotem.
Ich skromna baza w Nassau zmienia się w rozkwitające miasteczko.
Latającą Bandę Benjamina Hornigolda tworzą:
„Black Sam” Bellamy,
Paulsgrave Williams
i najnowszy rekrut, Edward Thatch, który zyska przydomek „Czarnobrody”.
Ale w tym brutalnym świecie lojalność jest tanią walutą.
Zabawna jest ta cała lojalność.
Wystarczy za nią zapłacić.
Kapitan Henry Jennings, wytworny pirat, jest największym rywalem Hornigolda.
Nie tylko lojalność zostaje poddana próbie.
Wzbogacili się, atakując Hiszpańskie statki.
Ale kiedy wojna z Hiszpanią skończyła się w 1714 roku…
brytyjscy piraci zwrócili się przeciw własnemu władcy.
Pieprzyć tego pruskiego wypierdka, króla Jerzego.
Angielskie statki handlowe przewożą towar tak cenny,
że nazywają go „czarnym złotem”.
Chodzi o niewolników.
Nie jesteście już niewolnikami!
Teraz podlegacie pirackiemu prawu!
Dla wielu niewolników oznacza to wyzwolenie.
Ale zadzieranie z handlarzami niewolników…
to ogromne ryzyko.
Mają zginąć!
Imperium kontratakuje.
Kapitan Henry Jennings ucieka przed brytyjską Koroną.
Zagroził pokojowi z Hiszpanią, okradając ich statki.
A tak miło nam się siedziało.
Musi się schronić w pirackiej kryjówce Hornigolda.
Edwardzie, okażmy miłosierdzie.
Witaj, Henry. Witamy w Nassau.
Widzę, że przywiozłeś pieska.
Przecież sam sobie jaj nie będę lizał.
Jennings i Hornigold byli korsarzami podczas wojny.
Archibald Hamilton zatrudnił obu do obrony Jamajki.
Ale różniło ich pochodzenie.
Henry Jennings był właścicielem plantacji na Jamajce
i patrzył z góry na Hornigolda, nieokrzesanego marynarza.
To musiało być dziwne, gdy Jennings przebywał w Nassau.
Bo przecież to Hornigold założył przyczółek dla piratów.
Reprezentowali dwa rywalizujące ośrodki władzy i frakcje.
Trzymaj go na smyczy. To porządne miejsce.
Nie chcę, żeby srał na podłogę.
Podobno jest pan poszukiwany.
To musi być frustrujące.
Gdy trzeba się ukrywać pośród takich jak my.
Paulsgrave Williams i „Czarny Sam” Bellamy
należeli niegdyś do załogi Jenningsa.
Nie.
Proszę, nie!
Ale Bellamy nie znosił brutalnej odmiany piractwa Jenningsa.
Nie!
Ja ci powiem, przestań!
I porzucił załogę, by dołączyć do Latającej Bandy.
Teraz masz czas, żeby go wyprowadzać. Rzuć mu kość.
Ja ci dam kość!
Nic nie zrobisz.
Thatch!
Uspokój swojego kompana.
Caesar to wolny człowiek, robi, co chce.
Jeśli zechce poderżnąć ci gardło…
to wytrę później podłogę.
Jennings i Hornigold zrozumieli, że zarówno oni, jak i ich frakcje
potrzebowali pirackiej republiki, a to wymagało współpracy.
Zawiązali niestabilny sojusz.
Lojalność zdobywa się trudno.
Ale z łatwością się ją traci.
Nie wszyscy ludzie Hornigolda podzielali jego lojalność wobec monarchii.
Zabawna jest ta cała lojalność.
Wystarczy za nią zapłacić.
Podobno twoim ludziom nie podoba się, że odpuściliście brytyjskie skarby.
Niektórzy chcą dołączyć do młodego Bellamy’ego…
który nie ma takich skrupułów.
Przez ponad tysiąc lat
angielscy piraci atakowali dawnych wrogów Anglii:
hiszpańskie i portugalskie statki.
Dopiero na początku XVIII wieku
angielscy piraci zainteresowali się brytyjskimi statkami.
Hornigold zajmował mocną pozycję w swojej grupie
i był typowym przykładem ówczesnej pirackiej kultury.
Starał się nie atakować Brytyjczyków ze względu na swoją korsarską przeszłość.
Nie atakuję brytyjskich statków.
Jestem Anglikiem.
Cokolwiek to tutaj, kurwa, znaczy.
Bellamy’ego takie rzeczy nie ograniczały.
Chcieli móc zaatakować każdy statek, jeśli tylko była taka okazja.
Nowym królem Anglii został Niemiec, Jerzy I.
Nawet nie mówił po angielsku.
Pieprzyć Anglię i tego obżartego kiełbasą wsiura na tronie.
W ogóle ich nie obchodzimy.
Nigdy nie obchodziliśmy! Ważne, żeby pieniądze płynęły.
Mój dobry przyjaciel, Paulsgrave, próbuje powiedzieć,
że polujemy na wszystko.
A jeśli ma brytyjską banderę, to trudno.
Trzeba na nią uważać.
Najgroźniejsze stworzenie.
Ale jakie pociągające.
Anne Bonny, która zostanie najsłynniejszą piratką…
ma osobisty zatarg z Brytyjczykami.
Jako irlandzka katoliczka
nie musi być lojalna wobec protestanckich ciemiężców jej ojczyzny.
Mężczyźni biorą, co chcą…
kiedy chcą.
Kradną.
Kłamią.
Mordują i zdradzają się nawzajem.
A jeśli jesteś słaby…
ktoś podkradnie się w nocy,
zgwałci cię
i poderżnie ci gardło.
Czego pragniesz?
Chcę zarobić fortunę i wrócić do Anglii jako bogacz.
Do Anglii? Do tego zimna i deszczu?
Do królów, ich praw i podatków?
Nikt w tej zapomnianej przez Boga dziurze o ciebie nie dba.
Na twoim miejscu grabiłabym do końca życia
i zabiła każdego, kto stanie mi na drodze.
Wiesz…
Kocham Nassau.
Ale pewnego dnia…
oni nas dopadną.
Niebawem lojalność Hornigolda wobec Anglii została wystawiona na próbę.
To statek kupiecki.
Gdy nadarzyła się okazja zdobycia angielskiego statku,
Hornigold nie chciał tego robić.
Do diabła z nim.
Bellamy się nie wahał.
Wywiesić czarną flagę!
Bo to dawało mu możliwość zdobycia większego bogactwa,
a Hornigold zbyt go ograniczał.
Sukces Bellamy’ego
podważył autorytet Hornigolda w oczach jego załogi.
Normalnie uznalibyśmy to za bunt,
gdyby chodziło o kupców albo marynarkę,
ale u piratów to co innego.
Wiele osób wie, że na statku pirackim generalnie panowała demokracja.
Ale chyba nie rozumieją jak głęboka.
Każdy ma prawo głosu, nieważne kim jest.
Jeśli organizacja uzna, że kapitanowi brakuje
odwagi albo strategicznego podejścia, mogą go obalić i wybrać nowego.
Zaufany pomocnik Hornigolda, Edward Thatch,
organizuje demokratyczne głosowanie.
Wszyscy się zgadzamy?
Zadowoleni z decyzji?
Nie ma odwrotu.
To, że Bellamy ich inspirował
i obiecywał polowanie na wszystkie rodzaje łupów,
przemawiało do wielu z tych piratów.
Lepiej idź, Henry.
Idź z Bellamym. To dobry człowiek.
Będzie o ciebie dbał.
Załoga zagłosowała.
Co ustalili?
Chcą, by Bellamy został ich kapitanem, a Williams jego kwatermistrzem.
Uwielbiany i szanowany Hornigold przegrał głosowanie
mniej więcej dwa do jednego
i został grzecznie poproszony o rezygnację z funkcji dowódcy floty.
A ty?
Zostajemy z tobą, przyjacielu.
Wyobrażamy sobie piratów jako wyjętych spod prawa ludzi bez zasad,
którzy są lojalni tylko wobec siebie.
Więc jakiekolwiek przejawy lojalności nas zaskakują,
jak tutaj te wobec Hornigolda.
Nie zapomnę wam tego.
Zdobędę statek…
i mianuję cię kapitanem.
Będziemy siać postrach.
Nie myśl, że będzie inaczej.
Hornigold znalazł pocieszenie w ramionach Anne Bonny.
Została piratką, by uciec od przeszłości.
Twój mąż, James…
- Nie przeszkadza mu… - To słaby gówniarz.
Nie powinnam była go poślubiać.
- Nie dbasz o mężczyzn, prawda? - Bywają użyteczni.
Ale głównie są słabi.
Mój ojciec był słaby.
Byłam nieślubnym dzieckiem służącej.
Nie wyrzucił nas.
Nie.
Wychował mnie jak chłopca,
tuż pod nosem żony.
Wprowadził mnie do domu jako młodszego sekretarza.
Oczywiście wkrótce jego żonka odkryła prawdę.
Zostawił ją
i zabrał nas do Ameryki, żeby zacząć nowe życie.
Zaczął robić interesy i zarabiał więcej niż jako prawnik.
Zarządzał dobrze prosperującym majątkiem,
a Anne od 12 roku życia była panią tego majątku.
Jej matka zmarła niedługo po przeprowadzce do amerykańskich kolonii.
Stałam się kobietą.
Jego sumienie nie powstrzymało go przed włażeniem mi do łóżka.
Potem poznałam Jamesa.
Miał być moją ucieczką.
A okazał się pułapką…
jak wszyscy mężczyźni.
Legenda Sama Bellamy’ego rośnie.
Zaczyna być znany jako Czarny Sam z powodu kruczoczarnych włosów.
Był świetnym taktykiem morskim:
śmiałym, nowatorskim i nieustraszonym.
Wykaz ładunków, żwawo!
Śledząc jego karierę i tempo, w jakim atakował, zdaje się,
jakby ciągle mu się gdzieś spieszyło.
Spieszył do miłości swojego życia.
Mary Hallett, kobiety, którą miał poślubić
i która urodziła jego dziecko.
Jej rodzice już dawno ją porzucili. Ze wstydu.
Urodziła nieślubne dziecko, coś obrzydliwego. Więc je ukryła.
Gdzie jest życie, jest i nadzieja.
A Czarny Sam zamierzał dotrzymać obietnicy,
że powróci jako bogacz.
„Słynny pirat, Samuel Bellamy,
napadł i ograbił statek Morningstar
w pobliżu Cape Cod.
Skradziono dużo złota i cenne przedmioty od pasażerów”.
Wieści o nim rozeszły się błyskawicznie.
Już był jednym z najsłynniejszych piratów.
Tylko kilka miesięcy po ich rozstaniu.
„Nikt nie ucierpiał, a statek mógł kontynuować podróż”.
Powieszą cię za to.
Jeszcze wrócę.
Przyjdzie po nas.
Będziemy razem.
W dostatku. Wiesz?
Ale dla Bellamy’ego piractwo to coś więcej niż złoto.
Wyraźnie kierowało nim poczucie społecznego buntu.
Potraktuj mnie jak Robin Hooda.
Bellamy był znany ze swojej uczciwości
przy ograbianiu zdobytych statków.
Słuchajcie.
Potrzebuję zdolnych ludzi.
Szczycił się tym,
że dawał podbitej załodze możliwość dołączenia do jego bandy.
Możliwość zrzucenia kajdan ucisku.
W przeciwieństwie do marynarki handlowej
i tych kupców, którzy zaharowaliby was na śmierć
albo wychłostali, bo mają taki kaprys,
będziemy wam płacić jak królom.
Jak wam się nie spodobam, możecie wybrać nowego kapitana.
Zgadza się.
Każdy ma prawo głosu i równy udział w łupach.
Więc po co harować i dać się chłostać jak wół,
żeby napchać kiesę bogatego drania,
który zapłaci wam nędzne grosze?
Jeśli szukacie lepszego życia…
to wasza szansa.
Gdy Bellamy rozdzielał łupy z brytyjskich statków,
dobijali się do niego nowi rekruci.
Zaczynali młodo.
Jednym z pasażerów był chłopiec, John King.
Jego rodzina była dość zamożna i podróżował z matką.
Jesteś „Czarny Sam” Bellamy, Robin Hood mórz.
Odbierasz bogatym i dajesz biednym.
Uważał, że piraci byli tak podniecający, kuszący i romantyczni,
że błagał matkę, by pozwoliła mu dołączyć do załogi.
Nie wierz we wszystko, co czytasz.
Może rabujemy.
Może mordujemy.
Może…
wiążemy małych chłopców i rzucamy ich rekinom.
Nie obchodzi mnie to. Chcę być piratem.
Witaj na pokładzie, Johnie King.
Marzenia Johna Kinga zapewne szybko prysły.
Przez większość czasu
życie pirata nie było tak ekscytujące, jak mu się wydawało.
Bellamy szybko zdobywa bogactwo.
Robi to kosztem brytyjskiego handlu z amerykańskimi koloniami.
Gubernator Wirginii, Alexander Spotswood,
otrzymywał doniesienia o tym, że pojawia się coraz więcej piratów.
Oraz że zagrażają oni całej wymianie handlowej.
Spotswood był gubernatorem kolonii
wytwarzającej niezwykle cenny towar:
tytoń.
Odpowiadał za ochronę floty, która ten tytoń transportowała.
Cała gospodarka zatoki Chesapeake zależała od produkcji tytoniu
i jego sprzedaży w Anglii.
Najgorsze miało dopiero nadejść.
Wkrótce piraci zaatakowali gałąź handlu, na której imperium zależy najbardziej:
niewolnictwo.
Niebezpieczeństwo było jasne.
Spotswood i inni gubernatorzy wysyłali pilne wiadomości
do swoich zwierzchników w Londynie…
coraz głośniej domagając się konkretnych działań.
Bellamy nie jest jedynym członkiem Latającej Bandy,
który pnie się na szczyt.
Mówią, że jeśli Anne Bonny zapała do ciebie sympatią,
odniesiesz sukces.
Anne zawsze pragnęła lepszego życia.
Wiecznie szukała przygód i kolejnej okazji.
Tym, który zrobił na niej wrażenie, był Edward Thatch…
znający łacinę, uczony pirat.
Wtedy umiejętność czytania była wyjątkiem, a nie regułą,
a Edward Thatch umiał czytać i pisać.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - Z książki.
Umiesz czytać?
Niesamowite, co można znaleźć w księgach z łacińską poezją.
Prowadził dziennik, co było niezwykłe.
Był wykształcony, piśmienny, bystry
i rozumiał potrzebę zapisywania myśli.
Kim jesteś?
Sfrustrowanym poetą.
Niebezpiecznym piratem.
Sierotą po plantatorach.
Jestem niczym.
Jestem nikim.
Dotąd kariera Thatcha nie była spektakularna.
Raz czy dwa nie otrzymał awansu.
Bellamy go dostał, a był dużo młodszy.
Thatch grał ostrożnie i pozostawał lojalny wobec Hornigolda.
Pomagał odbudować osłabioną piracką flotę Hornigolda.
Dalej, Benjaminie. Dopadnij go.
Był bystry, spostrzegawczy i był niezłym strategiem.
Wiedział, jak zarządzać statkiem i ludźmi.
Wiedział, co robi.
Szybciej! No dalej!
W krótkim czasie stał się niezastąpiony.
Załadujcie działa!
Strzelać!
I choć nie każdy pościg kończył się sukcesem,
wkrótce Hornigold spełnił obietnicę, którą złożył Thatchowi.
Czas poznać waszego nowego kapitana.
Są twoi.
Przemawiaj.
Panowie!
Portowe szumowiny!
Sukinsyny!
Otacza nas ocean pełen grubych ryb czekających na połknięcie!
Będziemy tak bogaci, że będziemy srać złotem.
Dla Thatcha to było pierwsze dowództwo.
To początek nowej pirackiej legendy
i złe wieści dla angielskich handlarzy niewolników.
To jaki jest plan?
Bierzemy, co się da.
Bez rozlewu krwi i mordowania. I szukamy większego statku.
Był szanowanym przywódcą i kapitanem.
Nieustraszonym piratem.
Tak jak w przypadku Bellamy’ego, nie ma informacji, że kogokolwiek zabił.
Bez wątpienia był sprawcą przemocy.
Ale jego ludzkie odruchy
nie pasowały do wizerunku typowego pirata.
To ciekawe.
Nie wiedziałem, że lubisz muzykę, Caesar.
Można napisać książkę o tym, czego o mnie nie wiesz.
Czarny Caesar to jedna z tych postaci,
którą otaczają same wymyślne historie.
Jedna z ciekawszych głosi, że był afrykańskim księciem,
zanim został pojmany i sprzedany w niewolę.
Problem w tym, że tak naprawdę nic o nim nie wiemy
sprzed czasów na statku Thatcha.
Niewolnictwo to paskudny interes, który napędza brytyjski handel.
Handel niewolnikami polegał na transportowaniu ich z Afryki
przez ocean na Karaiby i do amerykańskich kolonii,
gdzie pracowali przy produkcji towarów,
które wysyłano do Anglii, to tzw. handel trójkątny.
Wyobraźcie sobie ludzi wyrwanych z rodzin i domów…
brutalnie zaciągniętych przez pół świata i wykorzystywanych jako ludzka waluta.
To cena narastającego uzależnienia Zachodu.
Jedno słowo wyjaśnia,
dlaczego niewolnicy byli tak potrzebni koloniom w XVIII wieku.
To cukier.
Dawniej był luksusem, a stał się niezbędnym produktem
w diecie i na podniebieniach Europejczyków.
Każdy kraj Europy miał zamorską kolonię produkującą cukier.
Produkowali go w Brazylii, na Jamajce,
w Saint-Domingue, które później zmieniło się w Haiti.
Ale niewolnicy to coś więcej niż waluta.
Gdy wymieni się ich na cukier, hodują go jeszcze więcej.
To niesamowicie ciężka praca, która pozbawiła życia wiele osób.
Nie pozwalano ludziom,
niewolnikom na nic innego poza pracą od wschodu do zachodu słońca.
Piraci napotkali tu coś,
czego wcześniej nie widzieli.
Ludzie przetrzymywani w nieludzkim ścisku…
którzy płynęli od wielu miesięcy.
Wszyscy byli skuci pod pokładem,
setki ludzi, więcej niż dało się pomieścić.
Nie mogli nawet prosto usiąść.
Byli pokryci odchodami, moczem, wymiocinami.
Doprowadzało to do szerzenia się chorób, zwłaszcza czerwonki,
przez skażoną wodę.
Co piąty niewolnik zmarł podczas podróży przez Atlantyk.
Co roku handel niewolnikami przynosił miliardy funtów
londyńskim finansistom.
Mieli jednak pecha:
ich statki musiały przepływać przez wody piratów na Karaibach.
Nie było innej drogi. Nie dało się opłynąć piratów.
Więc każdy statek był narażony na atak.
Nagle płynność wymiany handlowej została przerwana.
Dla wielu statków główne szlaki handlowe były zbyt niebezpieczne,
zwłaszcza te blisko Bahamów i kryjówki piratów.
Gdy piraci zaczęli atakować statki z niewolnikami,
zyski kupców mocno ucierpiały.
Im śmielej poczynali sobie piraci,
tym większych statków potrzebowali Anglicy,
by chronić swój intratny interes.
Nie każdy statek nadawał się do handlu ludźmi.
Musiał być duży, by pomieścić jak najwięcej niewolników.
Musiał być szybki, bo im dłużej płynął przez Atlantyk,
tym więcej niewolników umierało w czasie podróży.
Musiał też być dobrze uzbrojony,
by bronić się przed piratami i innymi atakami.
LONDYN 1717
W sercu imperium brytyjskiego handlarz niewolników Humphry Morice
podziwia swoją najnowszą broń.
Piękny, prawda?
Whydah będzie jednym z najszybszych statków na morzu.
Humphry Morice był członkiem parlamentu.
Był też jednym z pierwszych gubernatorów Banku Anglii,
więc był ważną postacią w brytyjskim społeczeństwie.
Był też kupcem
i zlecił budowę Whydah, statku do transportu niewolników.
Whydah został zbudowany konkretnie jako statek niewolniczy.
Był szybki i mógł pomieścić do 28 dział.
Osiem węzłów z wiatrem w żaglach.
I pomieści do 500 niewolników na trzech pokładach.
Robi wrażenie. To z pewnością spora inwestycja.
Statek kosztował 20 000.
Ale za niewolników dostanę dziesięć razy tyle na aukcjach.
Nielichy zysk.
Zarobisz, tylko jeśli kapitan Prince wróci z twoim statkiem.
Przysięgam na honor.
To najnowszy raport z Jamajki.
Piraci robią się coraz śmielsi.
Wygląda na to, że upodobali sobie statki niewolnicze.
Whydah był wtedy jedną z najbardziej zaawansowanych
i najgroźniejszych broni.
Czyli dokładnie tym, na co pirat chciałby zapolować.
Nie ma mowy, żeby banda piratów porwała Whydah.
Tymczasem na Karaibach
Bellamy i Williams zgarnęli największy jak dotąd łup:
statek Sultana, którego kapitan był śmiertelnie chory.
Nie wyglądasz za dobrze.
Zabierzemy cię stąd, a twoja załoga nie ucierpi.
Wynoście się z mojego statku, szmaciarze.
Gdzie twoja wdzięczność?
Zejdzie ci ten uśmiech z gęby.
Królewska marynarka na was poluje.
To tylko kwestia czasu.
Może powinniśmy się ukryć na jakiś czas?
A może…
w takiej bestii…
nikt z nami nie zadrze.
Zdobycie Sultany przez Bellamy’ego pozwoliło mu wejść na wyższy poziom.
To niesamowicie zwiększyło jego możliwości,
uzbrojenie i prestiż.
Ale Brytyjska Marynarka Wojenna polowała na Bellamy’ego
w pobliżu Saint Croix.
Okręt Scarborough otrzymał informację, że Sam Bellamy może być w okolicy.
Został wysłany na patrol, by go odszukać.
Marynarka, przekonana, że widzi piratów, rozpoczęła ostrzał.
Brytyjczycy odpłynęli,
przekonani, że zmusili piratów do ewakuacji.
Ale tego samego wieczoru
Bellamy przybył do Saint Croix…
by odkryć krwawą masakrę.
To ty, Martel?
Co się stało, do diabła?
Angielskie dziwki zatopiły naszą flotę.
Marynarka nieźle urządziła bandę Martela.
To już nie są żarty.
- Szukali nas? - Tak mi się wydaje.
Zanim ich zaatakowano,
banda Martela porwała statek pełen niewolników.
Jest ich 40, ale Martel mówi, że jeszcze 60 zakuli w kadłubie,
zanim Scarborough zatopił statek.
Co z nimi zrobimy?
Przydadzą się.
Dla niektórych afrykańskich niewolników to była okazja.
Szansa na wolność, podróże i przygody w świecie piractwa.
Bycie piratem nie było fantastyczne,
ale i tak było lepsze od życia niewolnika.
To musiała być dla nich kusząca zmiana.
Sam pomysł, że wolni Afrykanie mogliby
nie tylko żeglować statkiem, ale napadać na brytyjskie jednostki!
To było przerażające.
To by zniszczyło całą gospodarkę.
„Czarny Sam” Bellamy nieustannie nękał brytyjskie imperium.
A na Cape Cod
jego ukochana, Mary Hallett, starała się wychować samotnie dziecko.
Skarbie.
Skarbie?
Już dobrze, kochanie.
Kochanie?
Dziecko nie przeżyło.
W tamtych czasach jedyną rzeczą gorszą od nieślubnego dziecka
była jego utrata.
Nie!
Podejrzewano, że sama zabiła dziecko.
Nie zabiłam jej.
Mary Hallett, jesteś aresztowana.
Nie zabiłam jej.
- Chodź ze mną. - Nie zabiłam jej.
Czarny Sam nie wiedział o kłopotach Mary.
Ale na Karaibach pojawiła się kusząca okazja
w formie ogromnego statku niewolniczego.
Whydah przybył do Port Royal
i sprzedał cały ładunek z niewolnikami.
Gdy statek opuścił Port Royal i zawrócił do Londynu,
był już wyładowany cennymi skarbami.
Między Hispaniolą a Kubą…
obserwator z Whydah zobaczył statki na horyzoncie.
Kapitan Lawrence Prince z początku wziął ich za oddział marynarki.
Cholera.
Ale szybko zrozumiał, że ścigają go piraci.
Czarna flaga zdradziła im, czego się spodziewać.
Gdy Bellamy i Williams zbliżyli się do Whydah…
zrozumieli, że czeka ich walka.
To uzbrojona po zęby bestia.
Ponad dwadzieścia armat.
Z takim statkiem możemy wiele zdziałać.
Whydah popędził na otwarte wody.
Ale Bellamy się nie poddawał.
Ścigali się przez trzy dni na odległości prawie 500 km,
aż w końcu Bellamy z załogą weszli w zasięg strzału.
Trzy statki przeciwko jednemu.
Ten gigant może jeden zatopić, zanim go dopadniemy.
Może.
Ale…
mamy broń…
od której narobią w portki.
Załatwione.
Gdy statek Bellamy’ego zbliżał się do Whydah,
załoga statku niewolniczego ujrzała swój najgorszy koszmar.
Psiakrew.
Bellamy wykorzystał chwyt psychologiczny.
Miał ze sobą z 20 Afrykanów, rozkutych i uzbrojonych.
Dla człowieka, który właśnie przewiózł niewolników przez Atlantyk…
to musiała być przerażająca perspektywa.
Wyobraźcie sobie, jak ci ludzie zemściliby się
na kapitanie statku niewolniczego.
Niewolnicy w kajdanach nic nie znaczyli dla kapitana Prince’a.
Ale niewolnicy z szablami…
Rzućcie broń i opuśćcie żagle!
To mistrzowskie zagranie wojny psychologicznej.
Gdy piraci napadali na statki handlowe, zwykle znajdywali cukier, tytoń.
Towary wartościowe, ale niekoniecznie ekscytujące.
Cenne tylko dla tych, którzy mogą je sprzedać.
Gdy dopadli Whydah, okazało się, że kadłuby są pełne złota.
W ogromnych ilościach.
Każdy pirat marzył o takim łupie.
Psiakrew.
Kurwa.
To wystarczy na emeryturę.
Prawie.
Z takimi armatami nikt nam nie straszny.
Przejęcie Whydah rozsławiło Bellamy’ego.
Miał ogromny okręt flagowy.
To chwila, do której aspirował nie tylko Bellamy, ale każdy pirat.
LONDYN 1717
Gdy wieści dotarły do Londynu, rozpętało się piekło.
Ci przeklęci piraci!
Przyszły gubernator Banku Anglii, Humphry Morice…
Panowie!
…miał dość.
Panowie, wszyscy wiele wycierpieliśmy.
Wszyscy przegraliśmy z tymi barbarzyńskimi piratami.
Tymi zdrajcami,
którzy odważyli się okraść nasze statki…
odebrać nam towary…
i porwać dobrych chrześcijan.
Mój statek, Whydah, został porwany.
A teraz ubezpieczyciele twierdzą,
że podniosą mi koszty polisy za następną wyprawę z niewolnikami.
Nawet ci, którzy nie stracili statków,
odczuli efekty działań piratów.
Piraci stanowili tak ogromne zagrożenie, że kupcy bali się żeglować.
To oznaczało,
że handel był nie tyle zakłócany, co kompletnie zablokowany.
Piraci stali się poważnym zagrożeniem dla imperium,
nie tylko utrapieniem.
Istnieje poważne zagrożenie,
że niewolnictwo może stać się nieopłacalne…
a to będzie…
koniec.
Chyba że coś zrobimy.
Dlatego zaprosiłem tu dziś kogoś, kogo wszyscy znacie.
Korsarza.
Człowieka, który poświęcił się polowaniu na piratów.
Patriotę.
W ten sposób…
do naszej historii wkracza arcywróg piratów.
Panowie…
Kapitan Woodes Rogers.
Człowiek, który wobec piratów żywił tylko jedno uczucie…
pragnienie zemsty.
Napisy: Magdalena Adamus