NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Lipiec 1715 roku.
Trwająca 12 lat wojna z Anglią doprowadziła Hiszpanię do bankructwa.
Hiszpańska flota wypłynęła z Kuby załadowana złotem i srebrem,
aby wykupić zrujnowane mocarstwo.
Ale nigdy nie dotarła do celu.
Hiszpańska fortuna skończyła na dnie morza przy Florydzie.
Możliwość wzbogacenia się przyciągnęła rozbójników,
korsarzy i piratów
ze wschodniego wybrzeża obu Ameryk.
Piraci z Karaibów wprost napychali się skarbem.
Balowali i zmieniali świat.
Wyzwalali niewolników…
Już nie jesteście niewolnikami!
Od teraz podlegacie pirackiemu prawu.
…stworzyli własną demokratyczną republikę…
Za Nassau! Nową piracką republikę!
Za republikę!
…i utorowali drogę do amerykańskiej rewolucji.
Największym zwycięzcą hiszpańskiej bonanzy
było pirackie miasto Nassau na Bahamach.
W innych miejscach istniały pirackie siedziby,
ale żadna z nich nie działała tak jak Nassau.
Mieli tam fort.
Ludzie osiedlili się i zbudowali społeczność na lądzie.
To coś niezwykłego w pirackiej historii.
Nasycone hiszpańskimi skarbami Nassau rozkwitło.
W mieście pojawiało się coraz więcej aspirujących piratów,
a wraz z nimi rozwijała się miejscowa gospodarka.
Potrzebowano ludzi do pracy w tawernach
i pracownic seksualnych.
Mówimy o ogromnym rozkwicie prostytucji.
Piraci nie byli fikcją. To prawdziwi ludzie.
Jak choćby Edward Thatch, znany później jako Czarnobrody,
jego pomocnik, Czarny Caesar, były niewolnik,
i charyzmatyczny pirat, który ich tam zgromadził,
kapitan Benjamin Hornigold.
Hornigold uważał się za takiego ojca chrzestnego.
To dzięki niemu powstało Nassau.
Każdego łotrzyka,
żeglarza i poszukiwacza przygód w obu Amerykach
ciągnęło do jego pirackiej przystani.
Nassau funkcjonowało poza prawem.
Mogłeś porzucić stare życie i zostać, kim chciałeś,
jeśli byłeś na tyle odważny i zdeterminowany.
Niektórzy przybywali do Nassau, by być sobą.
Anne Bonny miała 16 lat, ale w Irlandii wychowano ją twardą ręką.
Jej ojciec był wziętym prawnikiem w Cork,
a matka pokojówką, z którą miał romans.
Żeby ukryć romans,
przebierał ją za chłopca i udawał, że to jego sekretarz.
Zawsze czuła, że odstaje. Była outsiderką.
Anne dorastała jako bękart
i od urodzenia tak ją przezywano.
Ludzie patrzyli na nią z góry.
Z kim rozmawiać o zatopionych wrakach?
Mój mąż chce się nająć do pracy.
Pomów z kapitanem.
Anne Bonny była młodą kobietą, która musiała kochać przygody.
Zmieniała miejsca pobytu i mężczyzn jak rękawiczki.
Podobno była z niej niezła jędza.
Anne Bonny przybyła do Nassau z mężem, który chciał zostać piratem.
James Bonny chciał po prostu zarabiać pieniądze,
nieważne, w jaki sposób.
Pewnie ożenił się z Anne dla pieniędzy, ale została wydziedziczona,
więc to mu nie wyszło.
To była piracka przystań.
Inne kobiety byłyby przerażone, ale Anne idealnie tam pasowała.
Albo okażesz mi szacunek, albo wytnę ci to, czym zarabiasz na życie.
Kapitan Hornigold posiadał klucz do przyszłości Anne.
Kontrolował interesy piratów razem z zaufanymi pomocnikami.
Nie mieli żadnej władzy,
ale inni piraci ich szanowali, bo odnieśli sukces.
Panie Hornigold!
Czego?
To Jennings!
- Co takiego? - Zabrał wasz statek!
Reputacja Hornigolda została zniszczona przez kapitana Henry’ego Jenningsa,
napuszonego korsarza…
Kurwa!
…i jego największego wroga.
Hornigold nie miał pojęcia o pogłoskach we własnym obozie.
Podobno Jennings ukradł mu statek spod nosa.
Podobno zasnął na warcie.
Więc tak się zastanawiam.
Jaką…
ochronę…
może nam zaoferować?
Jeśli chcesz być gubernatorem…
musisz się do tego nadawać.
Nie tylko ja będę zadawał pytania.
Kapitan Jennings bogacił się, okradając Hiszpanów.
Gdy zarzucił kotwicę w Port Royal ze statkiem pełnym hiszpańskiego złota,
zakładał, że gubernator Jamajki, lord Hamilton, będzie zadowolony.
Zabezpieczyć i zabrać do magazynu.
Tak jest.
Ale okazało się, że po zakończeniu wojny między Hiszpanią i Anglią
atakowanie Hiszpanów przestało być legalne.
Henry, ty cholerny głupcze! Coś ty sobie myślał?
Dostałem skargę od Hiszpanów.
Pada w niej twoje nazwisko.
Miałeś polować na piratów.
Czyżby? Między wierszami odczytałem coś innego.
A jeśli część tego…
skradzionego skarbu wpadnie w nasze ręce?
Nie jest to działanie przeciwko Hiszpanom.
A tak między nami,
kto się domyśli, gdzie się podział skarb?
Więc Jennings posłuchał sugestii i przejął hiszpańskie łupy.
Wstawaj.
Panowie, bierzemy wszystko.
Nic nie zostawiajcie.
Gracias.
Tak.
To jest wojna.
Atak na hiszpańskich żołnierzy i ich admirała w ich własnej bazie
i zabranie ich skarbu było czymś, czego hiszpański rząd nie mógł zignorować.
W odpowiedzi zażądali jego aresztowania wraz z całą załogą.
Żądają mojej głowy na talerzu?
I zwrotu ich srebra?
Pytanie brzmi…
jak my na to odpowiemy?
Nie ma żadnego „my”, do cholery!
Nie wychłostałeś chłopca okrętowego, tylko popełniłeś akt wojny, do diabła!
Tak, rozumiem.
Oto co zrobię dla starego przyjaciela.
Wrócę na morze i przeczekam to zamieszanie.
Powiesz im, że mnie wyrzucono,
i dzięki temu masz szansę ocalić swoją reputację.
Moją reputację? Jak śmiesz!
A więc ustalone. Wrócę, jak Hiszpanie się uspokoją.
Reputacja Hamiltona legła w gruzach.
Potencjalnie sprowadził gniew hiszpańskiego imperium na Jamajkę.
A tego było już za wiele.
Zostawiając Hamiltona, by załagodzić sprawę z Hiszpanami,
Jennings i jego załoga powrócili na morze,
zdeterminowani, by zaatakować pirackie statki Hornigolda.
U brzegu południowej Florydy
Paulsgrave Williams, złotnik na dorobku,
i jego wynajęty kapitan, Samuel Bellamy,
poszukują hiszpańskich wraków.
Bez powodzenia.
To przeklęte wybrzeże…
się nie kończy.
Te wraki muszą gdzieś tu być.
Może powinniśmy się skupić na zatokach.
Załoga Bellamy’ego szybko zużywa pieniądze Williamsa.
Załoga potrzebuje zapłaty.
Moje fundusze są na wyczerpaniu.
- Obiecałem im godziwe pieniądze. - Tak.
Paulsgrave Williams widzi w hiszpańskich wrakach
szansę na szybkie bogactwo.
Ale Sama Bellamy’ego napędza miłość do kobiety.
Nie jesteś wart mojej córki!
Kobiety, za którą można by oddać życie.
Bellamy chciał pieniędzy,
żeby wrócić do ukochanej, zdobyć ją i przekonać jej rodziców, że się nadaje.
Ale Sam Bellamy zostawił ukochanej Mary nie tylko obietnicę.
Może życie marynarza jest trudne…
ale to pestka
w porównaniu z losem niezamężnej kobiety z dzieckiem.
To było bardzo surowe, religijne społeczeństwo,
a w takich nie toleruje się seksu przedmałżeńskiego.
Ojciec Mary wyrzucił ją z domu.
Jeśli Bellamy nie dotrzyma obietnicy,
jego nowa rodzina będzie skazana na nędzę.
Podaj mi lunetę.
To statek kupiecki!
Przypomnij mi…
co sądzisz o kapitanach takich statków?
Okropnie traktują załogę.
Zabili więcej moich ludzi niż Hiszpanie, Francuzi i Holendrzy.
Ci kapitanowie…
Ten statek kupiecki…
pływa pod angielską banderą.
Spójrz.
Po wojnie większość żołnierzy stanęła przed wyborem:
umrzeć w biedzie czy żyć w bogactwie jako pirat?
Jesteś gotów wywiesić czarną flagę?
Pozwolisz, by prawa bogatych kupców stanęły między tobą a Mary?
Do diabła z tym.
Wywiesić czarną flagę!
I tak marynarz Sam Bellamy stał się „Czarnym Samem” Bellamym…
piratem o kruczoczarnych włosach.
Historia zapamięta, że jedną z jego pierwszych ofiar
padł angielski statek kupiecki.
Gdzie twój kapitan?
Wstrzymajcie się, wystarczy! Weźmiemy ich żywcem!
Co my tu mamy?
Wynoś się, bo cię wychłostam!
Na to trochę za późno.
Przeszukać statek!
Wykaz ładunków! Żwawo!
Ciekawe, czemu niektórym tak spieszno na stryczek.
Uznaj mnie za Robin Hooda.
Przekazuję dobra wierzycieli tym zadłużonym.
Ludziom takim jak ja.
Bellamy uważał się za buntownika społecznego.
Walczył w imieniu tych, których uciskali kupcy.
Tutaj wkroczył Jennings ze swoją załogą.
Oficjalnie polowali na piratów kradnących hiszpańskie srebro.
Piraci na sterburcie!
Ale wpadli na Bellamy’ego i Williamsa plądrujących angielski statek.
Mam pytanie natury etycznej, Vane.
Jeśli odbierzesz łupy piratom…
czy nadal należą do angielskich kupców, których okradli?
A może własność łupu zostaje zmazana…
oczyszczona wręcz poprzez przejście przez ładownię pirackiego slupu?
Jeśli to akceptowalne dla karczmarza…
albo dziwki…
to jaka to różnica?
Kapitanie Bellamy! Mamy towarzystwo!
Zauważono Jenningsa.
- Kto to? - Nie mam pojęcia!
Odczepić statek.
Szykujcie się!
Kapitanie, to twój szczęśliwy dzień. Przybyło wsparcie.
Zawiśniesz za to.
Jeszcze wrócę.
Opowiadał się za sprawiedliwością,
wygłaszał tyrady przeciwko kościołowi, rządowi i państwu.
Ale to wciąż złodziej, prawda?
I kradł ogromne ilości skarbów dla siebie.
Bellamy nie wiedział, że mierzy się Jenningsem.
Zakładał, że to brytyjskie okręty.
Czarny Sam i Paulsgrave czym prędzej uciekli.
Kapitan Bellamy użył swoich umiejętności, by pędzić jak wiatr.
Zanim Jennings zdążył zmienić kurs, Bellamy był poza zasięgiem armat.
Uciekli nam.
Przerwijcie.
Tak jest!
Żegnaj, kimkolwiek jesteś.
Zasłużyłeś na drinka.
Kapitanie.
A kilka godzin później…
Statek na bakburcie!
Boże!
Na południu Cieśniny Florydzkiej, przy wybrzeżu Kuby
Jennings natknął się na większą nagrodę niż schwytanie Bellamy’ego.
Zauważył francuski statek kupiecki z armatą.
A gdzie jest armata, tam jest też złoto.
W głębi duszy Jennings jest piratem,
więc postanowił zdobyć statek.
Sprowadź kapitanów.
Od czasu pokoju w 1714 roku Francuzi nie są już wrogami Brytyjczyków.
Ale Jennings nie przestrzega pokoju.
Teraz musi przekonać kapitanów swojej floty.
Panowie.
Zaledwie kilkaset metrów wgłąb zatoki kryje się pokusa.
Prezent.
Powinniśmy go sobie wziąć.
To statek kupiecki, nie piracki.
Co proponujesz? Mamy siedzieć z założonymi rękami?
- Widziałem… - To Francuzi, kurwa mać!
- Nasz odwieczny wróg! - Nie prowadzimy wojny.
Nie widzę problemu.
Płynę do Port Royal.
Au revoir.
Pomówmy o statku.
Nasza nagroda wiezie 32 działa i setkę załogi.
Za dnia atak bezpośredni byłby samobójstwem.
Więc poczekamy.
Gdy Jennings czekał, jego wróg Hornigold miał kłopoty w swojej pirackiej republice.
Uczciwi mieszkańcy Nassau
postanowili walczyć.
Na początku 1716 roku sytuacja ludzi,
którzy uważali się za wiernych staremu porządkowi na Bahamach,
stawała się nie do zniesienia.
Gdzie Hornigold?
Mam go aresztować!
Thomas Walker obawiał się, że grabież srebra sprowokuje Hiszpanię
do odwetu na jego mieście.
Zabiją nas wszystkich!
Prawda jest taka, że Walker nie chciał się dzielić Nassau…
z bandą piratów.
Hornigold, ty bezwstydny hulako!
Walker miał problem.
Po wojnie Wielka Brytania traciła zainteresowanie Karaibami.
Pokaż się!
Walker i reszta kolonistów byli bezradni.
Nie mieli do kogo się zwrócić.
Największym zagrożeniem dla Hornigolda
nie był Walker, ale jego właśni ludzie.
Panowie, mamy problem do rozwiązania.
Zdecydowanie sugeruję szybko ukryć najnowsze łupy.
Ktoś może działać przeciwko nam.
Thomas Walker, ten nadęty gołąb, ruszył na polowanie.
Nie tylko Walker, prawda?
Jennings też ruszył…
patroluje morze…
poluje na piratów i robi to wszystko na twoim statku!
A gdy kapitan traci statek…
Cóż…
Zastanawiamy się, czy rano wciąż będzie dowodził.
Przywództwo to kwestia charyzmy.
Trzeba było nią zdobyć własnych ludzi, utrzymać ich szacunek i zaufanie.
Niepewność jest wrogiem przedsiębiorczości.
Przyda nam się więcej pewności!
Jennings zranił Hornigolda.
A Thomas Barrow wyczuł krew.
Jeśli chcesz pozostać kapitanem piratów,
musisz odnosić sukcesy.
Jak mówiłem…
pochowajcie swoje łupy.
Wypływamy.
Zgadza się!
Ten łotr, Jennings, ma się dostosować. Odbierzemy, co moje.
Przyłączy się pan, panie Barrow?
Przyda nam się ktoś z takim językiem.
Przynajmniej dogodzi załodze przed snem.
Nie?
W takim razie wyruszymy na misję bez…
pomocy pana Thomasa Barrowa.
Zwołajcie ludzi.
Tylko mężczyźni.
Hornigold nie musiał szukać Jenningsa daleko.
Był u wybrzeży Kuby
i czekał na zdobycie francuskiego statku, Sainte Marie.
Jennings nie wiedział,
że obserwują go Bellamy i Williams.
Pływają pod angielską banderą.
Ale to nie marynarka.
A jeśli coś knują?
To piraci?
Może przyda im się taka para ambitnych młodzików.
- Coś się ruszyło przez ostatnią godzinę? - Nie.
A co to ma niby być?
To pierwszy raz,
kiedy Jennings ujrzał Bellamy’ego i Williamsa.
Paulsgrave Williams i Samuel Bellamy.
Przybywamy w pokoju. Chcemy porozmawiać.
„Chcecie napaść statek.
I nie wiecie, jak to zrobić, nie dając się wysadzić w powietrze.
A my mamy plan”.
Możemy go dla was zdobyć.
Ich propozycja była podejrzanie idealna.
To oni zaryzykują życiem.
Zobaczymy, jak im wyjdzie?
Oczywiście nie chcemy nas narażać na starcie z francuskimi działami.
I szczerze mówiąc, intryguje mnie to, jak pracujecie.
Dobrze.
Ale…
wyjaśnijmy coś sobie.
Jak mnie oszukacie…
on pokroi was na kawałki.
Dobrze, panowie. Zobaczmy, co potrafią te Francuziki.
Bellamy i Williams wykorzystali
ciekawą taktykę w ataku na Sainte Marie.
Co do…
Bellamy i Williams rozebrali się do naga
i obwiesili się pistoletami, żeby stworzyć przerażający wizerunek
psychopatycznych nagich piratów.
Na francuskim statku zaraz zostanie odpalona nowa broń.
Naga trwoga.
Co mieli myśleć? Może byli opętani albo opici rumem?
Co się dzieje?
Stój!
Mieliśmy nie krzywdzić ludzi, tylko się wzbogacić.
Pamiętaj o tym, marynarzu.
Przez to zamieszanie, przedstawienie i strach, który wywołali,
cały statek się poddał.
To decydujący moment dla Bellamy’ego.
Jednak później Jennings przejął kontrolę,
bo francuski kapitan milczał jak grób.
To bardzo proste.
To wykaz ładunków twojego statku,
a połowy z nich nie ma na pokładzie.
Zapytam jeszcze raz.
Jakie inne jednostki wam towarzyszą?
Panowie.
Zapraszamy.
Kapitanie.
To twój wybór.
Zakończ cierpienia tego biedaka.
Musisz mi tylko powiedzieć, gdzie znajdę resztę towaru.
A niech to.
Vane!
Kapitanie.
Wzywał pan?
Jennings chętnie
torturował ludzi, jeśli czuł, że coś przed nim ukrywają.
Naucz naszych francuskich przyjaciół
wartości komunikacji.
Ten?
Ten.
Sceny na statku oburzały Samuela Bellamy’ego.
Nie!
Proszę, nie!
Nie!
Wszystko powiem! Stój!
Dość! Jest drugi statek! Marianne!
- Pięćdziesiąt kilometrów na północ! - Jednak dbasz o załogę!
Vane, odpuść.
Był drugi statek.
Marianne.
To musiał być ogromny szok.
Od tego momentu Bellamy nie używał tych samych metod.
- Kapitanie… - Proszę zostawić Marianne nam.
Bellamy i Williams wyruszyli wzdłuż wybrzeża Kuby,
by dopaść Marianne.
Ale ktoś ich uprzedził.
Ten mały slup.
Ma czarną flagę.
Pirat!
I to nie byle kto.
To Benjamin.
To slup Hornigolda!
Hornigold zainspirował Williamsa i Bellamy’ego
do zostania piratami.
Teraz ich bohater stał im na drodze.
Mężczyźni zbliżyli się, żeby mieć lepszy widok.
Pięćdziesiąt kilometrów dalej, przy Bahia Honda,
kapitan Jennings marzył o fortunie,
którą Williams i Bellamy mieli mu dostarczyć z Marianne.
Kto by pomyślał, że francuski kupiec może zdobyć taki majątek?
Poważnie, Francuz?
Będziemy bogaci.
Zgubiliśmy go.
Uciekła wam obciążona łajba?
Nie.
Inni piraci byli tam pierwsi.
Na jakim statku?
Było ciemno.
Na Benjaminie.
Hornigold!
Ścigaj tego drania!
Kapitanie, na bakburcie!
Jasne.
Ben Hornigold, jego wróg, żeglarz z marginesu, który został piratem.
Dwaj najtwardsi piraci na Karaibach mieli się ze sobą zmierzyć.
Statek na bakburcie!
Zobaczyli statek na horyzoncie, a tak naprawdę dwa statki.
Benjamin.
Ścigać skurwiela!
Vane!
Gdy go złapiemy, będzie twój.
Wracajcie na Saint Marie! Zaczekajcie tam.
Jennings ruszył na żer.
No dalej!
Płynął prosto na Hornigolda. Chciał go dopaść.
Bellamy’ego i Paulsgrave’a zostawił na Sainte Marie.
Już widzę, jak złapie Latającą Bandę.
Mamy dzisiaj szczęście.
Zasłużyliśmy sobie.
Prześcignął nas.
Wycofaj się.
Dopadnę cię w Nassau, skurczybyku.
Ustaw kurs na Sainte Marie.
Z drogi!
Istny koszmar. Był sfrustrowany i wkurzony.
Zawrócił do Sainte Marie.
Ale po Williamsie i Bellamym nie było śladu.
Kwatermistrzu?
Tutaj!
Zgarnęli wszystko.
Wystrychnęli Jenningsa na dudka.
Drań.
Stracił cały skarb.
Czarny Sam i Paulsgrave Williams go oszukali.
To nie koniec zmartwień dla Jenningsa i jego załogi.
Miało być jeszcze gorzej.
Hiszpania w końcu zmusiła króla,
by zajął się mocodawcą Jenningsa, lordem Hamiltonem, gubernatorem Jamajki.
Mój panie, mam nakaz aresztowania.
Kto go wydał?
Wasz król. Macie wrócić do Anglii na proces.
Gdy Jennings przybył do Nassau, by zmierzyć się z Hornigoldem,
odkrył, że nazwisko lorda Hamiltona nie było jedynym w nakazie aresztowania.
Hornigold!
- Gdzie on jest? - Nie słyszałeś?
Twój pan i obrońca został aresztowany.
Zakuli go w kajdany i płynie do Londynu.
A teraz szukają ciebie.
Król wydał oficjalne obwieszczenie.
Jennings i jego ludzie byli poszukiwani.
Należało ich pojmać i odesłać na egzekucję.
Dla Jenningsa i jego załogi świat stanął na głowie.
Jennings spadł na dół drabiny społecznej.
Ludzie niskiego pochodzenia, tacy jak Ben Hornigold,
mieli mu mówić, co ma robić.
Wyjęci spod prawa mogli szukać schronienia tylko w jednym miejscu.
W pirackiej kryjówce ich wroga, Benjamina Hornigolda.
Banda Jenningsa była zdesperowana, a przez to bardziej niebezpieczna.
To mogła być krwawa jatka…
Wyjątkowo krwawa.
A wtedy…
Hornigold rozładował napięcie podniosłą mową.
Panowie.
Hornigold miał ciekawy pomysł, który zmienił bieg historii.
Na morzu będziecie traktowani przyzwoicie.
Mówię o naszych łupach.
Piraci musieli ustalić własne zasady, wybrać, co było dla nich ważne.
Te zasady, zwane też „artykułami”,
zawierały klauzule o podziale zysków i łupów.
Kapitan dostaje premię.
Ale małą.
Reszta zostanie podzielona po równo.
Artykuły dawały też gwarancję,
że każdy będzie miał głos w bieżących sprawach.
Widać tu przejawy demokracji, wspólnego podejmowania decyzji.
Nikt nie zostanie ukarany bez zgody załogi.
Kapitana też to dotyczy.
Jeśli uważacie, że jest przekupny…
albo karze niesprawiedliwie…
to razem możecie głosować za jego odejściem.
I wybrać następcę.
Deklaracja Hornigolda była rewolucyjna.
Użył demokratycznych zasad ze statku…
by stworzyć republikę na lądzie.
Specjalnie stawiał na egalitaryzm.
I to dziesiątki lat przed amerykańską rewolucją
czy szturmem na Bastylię.
Jennings nie miał jak odpowiedzieć na odważną wizję Hornigolda.
Na razie.
Wypijemy za to?
Za Nassau, nową piracką republikę!
- Za Nassau! - Za republikę!
Tak rozpoczął się złoty wiek piractwa.
Napisy: Magdalena Adamus