NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Piraci. Bohaterowie mitów i legend.
Trzymajcie go.
Tylko mocno!
Awanturnicy i przestępcy
szerzący mord i chaos po oceanach.
Ci dzicy złoczyńcy nie są wymysłem Hollywoodu.
Istnieli naprawdę.
Nazywam się Czarnobrody!
Złoty wiek piractwa rozpoczął się po wojnie między Anglią a Hiszpanią.
Wygrała ją Anglia.
Ale imperium hiszpańskie było siłą, z którą należało się liczyć…
dopóki nie straciło swojej floty skarbów.
Hiszpania straciła fortunę, a jej bogactwa spoczęły na dnie morza.
Zatopione łupy były sygnałem dla zbuntowanych żeglarzy,
którzy grasowali na Karaibach i wschodnim wybrzeżu obu Ameryk.
To Benjamin!
Wielu piratów stanie się żywymi legendami.
Na przykład Benjamin Hornigold.
Ten łotr, Jennings, ma się dostosować.
Henry Jennings.
Co pęknie pierwsze? Twoja wola czy moje biedne kłykcie?
„Czarny Sam” Bellamy.
Wywiesić czarną flagę!
Dobrze, panowie. Zobaczmy, co potrafią te Francuziki.
Nie wszyscy to mężczyźni. Anne Bonny.
Nie!
- Stój! - Chyba już czas, żebyś nas wypuścił.
A najsłynniejszy pirat to Edward Thatch,
znany jako Czarnobrody.
Oczywiście, żem szalony.
Ale szczwany jak lis.
Wstawaj!
Piraci z Karaibów budzili grozę
nawet w największych potęgach świata.
Prawo pozwala bogaczom rabować biednych.
Nasza odwaga pozwala nam łupić bogaczy.
Ci morscy Robin Hoodowie zmienili bieg historii.
Nikogo nie ukarzemy bez zgody załogi.
Wierzyli w równość
i wyzwalali niewolników.
Nie jesteście niewolnikami!
Teraz podlegacie pirackiemu prawu.
Stworzyli nawet demokratyczną republikę.
Nassau! Nowa piracka republika.
To prawdziwi przodkowie współczesnej Ameryki.
Piraci z Karaibów wyrośli na tle brutalnego konfliktu.
Przez 12 lat w Europie toczyła się wojna.
Wojnę o sukcesję hiszpańską można nazwać najpierwszą wojną światową.
Wojna wybuchła,
gdy Hiszpania sprzymierzyła się z Francją,
by stworzyć największe supermocarstwo na świecie.
Inne europejskie potęgi:
Anglicy, Holendrzy i Austriacy, uznali to za zagrożenie.
Wojna szybko rozprzestrzeniła się na Karaiby,
bramę do Nowego Świata i źródło ogromnego bogactwa Hiszpanii.
Wyspy Karaibskie były też szlakiem do Ameryki Południowej,
gdzie Hiszpanie wydobywali złoto i ogromne ilości srebra.
Całe to srebro transportowano przez Karaiby do Europy.
Przez długi czas Hiszpania miała Karaiby tylko dla siebie.
Potem wkroczyli Anglicy.
Hiszpania odkryła Nowy Świat razem z Kolumbem.
Obecność innych europejskich potęg,
jak Anglii na Jamajce, Barbadosie, Bermudach, Bahamach,
była dla nich zwykłym naruszeniem granic. Hiszpania chciała się ich pozbyć.
Jednak Anglicy się nie ugięli.
Dzięki wojnie Hiszpania miała szansę ich wyrzucić.
Jamajka była brytyjskim przyczółkiem w regionie.
Ale Korona nie miała pieniędzy na marynarkę po drugiej stronie świata.
Dlatego wypuściła własne pirackie okręty.
- Bogata sztuka, panowie! - Tak!
Nazywanie ich piratami byłoby zbyt wulgarne.
Używali dumniej brzmiącej nazwy: korsarze.
Najemni żeglarze opłacani przez prywatnych mocodawców.
Napadali na Hiszpanów, korzystając z upoważnienia Korony
zwanego „listem kaperskim”.
Podczas wojny o sukcesję hiszpańską Królewska Izba Morska
wydała 1622 listów kaperskich.
To 1622 dokumenty,
które pozwalały kapitanowi na zaatakowanie hiszpańskiego statku.
Korona zdobyła flotę najemników za darmo.
A korsarze zbijali fortunę na łupieniu Hiszpanów.
Po 12 latach wojna się skończyła.
Koszty wojny osiągnęły paraliżujący poziom dla wszystkich jej uczestników.
Zwycięską stroną okazali się Brytyjczycy.
Może i wygrali, ale król Jerzy I stracił fortunę
i za wszelką cenę pragnął pokoju.
Ataki na Hiszpanów musiały się skończyć.
Natychmiast.
Koniec wojny oznaczał również koniec upoważnień dla korsarzy.
Brak wrogów to brak grabieży, więc korsarze stracili źródło dochodu.
Znaleźli się wśród tysięcy innych bezrobotnych marynarzy.
Marynarka wojenna skurczyła się.
Z 50 000 marynarzy w 1712 roku
do zaledwie 14 000.
Panowało ogromne bezrobocie.
I to wśród ludzi,
którzy znali się wyłącznie na żeglarstwie, walkach i kradzieżach.
Dwanaście lat wiernej służby.
A oni nas porzucili. Bez zapłaty czy zasiłku.
To zwykła zdrada.
Rozumiem, przyjacielu.
Rozumiem.
Ale walcząc z Koroną, napytasz sobie biedy.
Znowu to samo.
Ten pokój się nie utrzyma.
Ludzie tacy jak Benjamin Hornigold
robili kariery w czasie wojny o sukcesję hiszpańską,
pracując jako korsarze.
Nie udokumentowano jego pochodzenia,
głównie dlatego, że był marynarzem.
Był zwykłym wyrobnikiem na statku.
Hornigold został dosłownie porzucony przez Brytyjczyków
i usłyszał, że ma sobie radzić sam.
Dwanaście lat.
Cicho, przyjacielu.
Dopóki mają tu garnizon,
zachowaj takie opinie dla siebie.
To niesprawiedliwe.
Hornigold wiedział, że nie może nikomu ufać.
Zwłaszcza swojemu rywalowi, Henry’emu Jenningsowi.
Pochodził z szanowanego rodu na Bermudach.
Oprócz majątku na Bermudach miał też posiadłość na Jamajce.
Podczas wojny Henry Jennings zasłynął
jako najokrutniejszy z kapitanów wśród korsarzy.
Uważał się za lepszego od rozbójników pokroju Hornigolda.
Nadchodzi Henry Jennings.
Kapitan na morzu, pan na lądzie,
drań na obu.
Zapanuj nad swoimi przeklętymi ludźmi.
Albo ja to zrobię.
Dorastał na plantacjach.
Wiedział, jak traktować niewolników i wymusić na ludziach posłuszeństwo.
Przez tortury i zastraszanie.
Będziesz żył.
Napijmy się.
Hornigolda drażniło to, że król zabronił mu atakować Hiszpanów,
a jego stary wróg wciąż napadał na brytyjskie statki handlowe.
Hiszpańscy guarda costa byli legalnymi korsarzami
zatrudnianymi przez Hiszpanów na Karaibach.
W teorii mieli ochraniać hiszpańskie interesy handlowe.
W rzeczywistości stanowili zagrożenie dla handlu.
Pod koniec działań wojennych te przybrzeżne jednostki obronne
bez przerwy przejmowały brytyjskie statki, zwłaszcza te z Jamajki.
Nasz problem nie jest skomplikowany.
Hiszpanie plądrują nasze statki i się bogacą.
Póki żyjemy pod nosem królewskiego oddziału w Port Royal…
mamy związane ręce.
A zatem…
usuńmy się spod nosa marynarki.
Mamy opuścić Port Royal?
Zaczyna rozumieć.
Gdzieś, gdzie możemy robić to, na czym się znamy:
na łupieniu hiszpańskich statków.
A to miejsce…
jest tutaj.
W samym sercu Bahamów.
Bahamy to świetny wybór, jeśli chce się napadać hiszpańskie ziemie,
bo leżą przy głównych szlakach morskich.
Pasaty sprawiały,
że żaden ładunek nie mógł dotrzeć do Hiszpanii,
nie przepływając przez ten archipelag.
Nie tylko marynarze przegrywali z Hiszpanami.
Lokalni kupcy na Jamajce,
a także kupcy z Anglii, którzy handlowali z Jamajką,
jednomyślnie domagali się, by zrobić coś z guarda costa.
Naciskali na gubernatora Jamajki, lorda Archibalda Hamiltona.
Czy król wie, że tylko on dąży do pokoju?
Zapewniam, że poruszyłem tę kwestię z Jego Wysokością.
Ale król nie zmieni zdania.
A ma świadomość, że Hiszpanie wciąż przejmują nasze statki?
Kapitan Henry Jennings nie mógł przegapić takiej okazji.
Mają słuszność.
Ci cali guarda costa to zwykli piraci.
Nasze ładunki były bezpieczniejsze podczas wojny!
Wszyscy tu posiadamy plantacje.
Mamy środki, by coś z tym zrobić.
Jennings potrzebował dwóch rzeczy:
odpowiedniej floty i listu kaperskiego od Korony.
A co na to reszta?
Nikt nie obciął więcej hiszpańskich uszu od ciebie.
Sugeruję, żebyś objął dowodzenie nad flotą okrętów.
To będzie…
rodzaj sił obronnych.
Cóż…
To byłby zaszczyt, mój panie.
Jennings idealnie nadawał się na podwładnego Archibalda Hamiltona.
Nie tylko ze względu na doświadczenie w korsarstwie.
W końcu zajmował też wysoką pozycję w jamajskim społeczeństwie.
Jennings objął dowodzenie nad flotą opłacaną przez jamajskich kupców.
Ale bez listu kaperskiego nie mógł atakować hiszpańskich statków.
Hornigold nie potrzebował oficjalnego pozwolenia,
gdy przybył na Bahamy ze swoją bandą bezrobotnych korsarzy.
To archipelag setek niezbadanych wysp
poprzetykany nieoznakowanymi rafami
i tysiącem kryjówek, w których statek mógł się ukryć
niezauważony przez nikogo.
Hornigold wyznaczył idealny przyczółek:
miasteczko Nassau na wyspie New Providence.
Panowie.
Witajcie na New Providence i w naszym nowym domu:
Nassau.
Nassau było nie tyle miasteczkiem, co zbiorowiskiem chat i szop.
Podczas wojny Hiszpanie zniszczyli Nassau.
Brytyjczycy porzucili zapadłą mieścinę lata wcześniej.
Ale dla głodujących żeglarzy był to raj…
i bezpieczny dom na Karaibach.
Mają tu czystą wodę, a tuż obok leży pełna mięsa Hog Island.
W lepszych czasach ci korsarze otrzymaliby upoważnienie od mocodawcy.
To bardzo proste.
Korsarze bez upoważnienia to piraci.
Ale kolonijni osadnicy, którzy zostali w Nassau,
nie zareagowali przyjaźnie na inwazję jamajskich piratów.
Thomas Walker był urzędnikiem kolonialnym.
Jedynym, jaki tam został.
Wybaczcie, panie.
Co robicie w Nassau?
Tu będzie nasz dom.
Poznajcie, panie, nowych sąsiadów.
A kim wy jesteście?
Patriotami.
Służymy brytyjskiej Koronie,
odpłacając hiszpańskim statkom pięknym za nadobne.
Oszaleliście?
Hiszpanie nie potrzebują pretekstu do ataku.
Tylko ich sprowokujecie!
Teraz zastanowią się dwa razy, zanim wrócą do Nassau.
Traktujcie nas jak ochronę.
Przez was zginiemy!
To jeszcze nie koniec!
Bywaj.
Gdy Hornigold i jego piraci znaleźli dom w Nassau,
dwa tysiące kilometrów na północ
przyszła legenda pirackiego świata, młody Samuel Bellamy, znalazł miłość.
Jak setki brytyjskich żeglarzy po wojnie
został porzucony przez marynarkę w Ameryce.
Bez pracy i pieniędzy.
W jakiś sposób trafił do wschodniego Massachusetts.
A reszta to już legenda.
Poznał naszą bohaterkę,
cudowną Mary Hallett.
Wystarczyło spojrzenie, by się zakochał, ale był tylko biednym żeglarzem.
Proszę…
- Mary… - Nie, Samie Bellamy.
Kochany.
Skrzywdzili cię.
Mary zakochała się w typie spod ciemnej gwiazdy.
Niekiedy więzienie bywało lepsze od statku.
Wielu kapitanów słynęło z brutalności, zastraszania i okrucieństwa.
To kultura okropnej przemocy.
Bywało, że mężczyźni ginęli pobici na śmierć za drobne wybryki.
Odrzucam cię?
Ani trochę.
Miło mi to słyszeć.
Bo kobiety rzadko wychodzą za odrzucających mężczyzn.
Zakazana miłość Sama Bellamy’ego do Mary
sprawi, że ten uczciwy marynarz
zostanie jednym z najbardziej aktywnych piratów w historii.
Ale jeszcze nie teraz.
Z nową bazą wypadową
ludzie Hornigolda szybko zajęli się hiszpańskimi kupcami.
Działając na Bahamach,
Hornigold zaczął kupować coraz lepsze statki.
Jeszcze mi podziękujecie. Wkrótce wszyscy będziecie bogaci.
Uczciwa płaca za uczciwą pracę.
I na co Hiszpanom tyle pieniędzy?
Piraci napychali sobie kieszenie,
a osadnicy z Nassau wpadali w coraz większą panikę.
Thomas Walker martwił się, że działania piratów,
napadanie na hiszpańskie statki,
wywołają reakcję militarną ze strony Hiszpanów.
Zaczął wysyłać listy z prośbą o pomoc
do innych władz oraz do Londynu.
Skargi Walkera trafiły nawet do prasy.
Wkrótce nazwisko Hornigolda trafiło
na strony jedynej gazety w Ameryce Północnej.
The Boston News-List.
Walker chciał zwrócić uwagę Korony na piractwo Hornigolda.
Odniósł przeciwny efekt.
Opowieści o wzbogacaniu się na zatopionych skarbach
były jak zaproszenie dla każdego amatora piractwa.
Zainspirowany wyczynami Hornigolda
Paulsgrave Williams, nasz następny bohater,
był przedsiębiorcą poszukującym nowego kapitana.
Potrzeba wam napitku.
Aż tak widać?
Williams był synem prokuratora generalnego Rhode Island.
Jego matka wywodziła się z dynastii Plantagenetów.
Bellamy był wyszkolonym marynarzem i zapewne wyszkolonym żołnierzem.
Williams szukał kogoś, kto poradzi sobie na statku.
Mnie też coś trapi.
Porozmawiajmy o naszych bolączkach.
Za napitek porozmawiam z każdym.
Sam Bellamy, były marynarz.
Kocham najpiękniejszą dziewczynę na półwyspie.
Paulsgrave Williams.
Nic z tego nie wygląda na bolączkę.
Dziewczyna ma ojca.
A on nie wyda córki za takiego wałkonia bez grosza i przyszłości.
Zdaje się…
że znam rozwiązanie.
Piątego kwietnia Benjamin Hornigold przejął hiszpański statek.
Ładunek składał się z jedwabiu, rumu, cukru
i pieniędzy.
Około 52 700 hiszpańskich dolarów.
Po prostu je sobie wzięli!
Jestem złotnikiem. Nie w ciemię bitym.
Odróżniam złoto głupców od prawdziwego i cynę od srebra.
Gdy widzę taki zysk za tylko jeden dzień pracy…
wiem, że to działka, którą warto zgłębić.
Więc moja bolączka jest taka.
Jestem wyspiarzem, który nie umie żeglować.
Słyszałeś kiedyś o czymś takim?
Mam fundusze na wyprawę, która rozbije im ten interes.
Anglicy, Hiszpanie, my, Szkoci, mamy ich w dupie.
Ale potrzebuję dobrego kapitana.
Jeśli jesteś w połowie tak dobry, jak wieść niesie…
to mamy jedno rozwiązanie dla obu naszych bolączek.
Nie jestem dobrym żeglarzem.
Jestem świetnym żeglarzem.
Ale…
ojciec Mary nie wyda jej za wałkonia,
a ona nie wyjdzie za kryminalistę.
Dziękuję za trunek i propozycję.
Ale obawiam się, że pozostanę z moją bolączką…
a wy ze swoją.
Zdaje się, że najbardziej owocna współpraca w historii piratów
miała nie dojść do skutku.
Dopóki pewne wydarzenie nie wstrząsnęło Karaibami.
Było to 23 lipca 1715 roku.
Najcenniejsza flotylla w historii wypłynęła z Hawany do Hiszpanii.
Tak zwana „flota skarbów” była wyładowana złotem i srebrem
wydobywanym w hiszpańskich koloniach w Ameryce Południowej.
Ta flota dostarczała Hiszpanii twardą walutę, skarby i zyski.
To był najbardziej oczywisty sposób
na umacnianie hiszpańskich przedsięwzięć na świecie,
a także operacji w kraju.
Wojna i pogoda uziemiły flotę na ponad dekadę,
ale teraz Hiszpania potrzebowała pieniędzy.
Przez wojnę kraj prawie zbankrutował, więc byli zdesperowani.
Cały skarb na 11 statkach składał się z 14 milionów pesos,
co dzisiaj stanowiłoby setki milionów dolarów.
To najcenniejszy ładunek, jaki kiedykolwiek płynął przez Atlantyk.
Ale Hiszpanie wiedzieli, że największe ryzyko stanowi pogoda.
Był sezon na huragany.
Gdy flota dotarła do wybrzeża Florydy,
doszło do najgorszego.
Flota skarbów zmierzała prosto w oko cyklonu.
Wyobraźcie sobie to przerażenie, gdy niebo zaczęło ciemnieć.
Mierzyli się z falami o wysokości 160 metrów.
Rozbijały się o pokład.
Fale to mniejszy problem, ale ten wiatr.
Sztorm spychał statki w stronę plaż.
Jeśli nie zdążysz zwinąć żagli, twój maszt pęknie.
Statki zaczęły się łamać.
Utonęło tysiąc osób.
Zatonęło jedenaście galeonów, rozrzucając złoto i srebro warte fortunę
przy brzegu Vero Beach na Florydzie.
Te statki wiozły więcej pieniędzy, niż można zarobić, żyjąc 10 razy.
Wieści o wrakach rozeszły się szybciej niż zaraza.
To jak odkrycie ropy, tylko na zupełnie innym poziomie.
A kto miał najbliżej do tego skarbca?
Benjamin Hornigold.
Był jednym z pierwszych Anglików, którzy dotarli do skarbu,
i zdobył fortunę.
Wkrótce wieści o nagłym wzbogaceniu się Hornigolda
dotarły do Port Royal na Jamajce.
Gdy gubernator Hamilton usłyszał
o zatonięciu hiszpańskiej floty u wybrzeża Florydy,
chciał od razu wkroczyć do akcji.
To się robi śmieszne.
Lordzie Hamilton!
Wzywaliście, panie?
Hiszpański skarb.
Masz dobrze uzbrojoną flotę w porcie.
Inwestorzy mają bezczynnie czekać, gdy piraci się bogacą?
Pokusa była ogromna.
Wymagała machlojek na oficjalnym szczeblu.
Czy wiecie, o co prosicie, panie?
Hiszpanie ogłosili, że skarb jest chroniony.
Przeszukanie wraków zostanie uznane za akt agresji.
Więc powiedzmy, że dostałeś polecenie…
nie aby przeszukać hiszpańskie statki, ale…
schwytać piratów, którzy ściągnęli do skarbu.
„Flota obronna” Jenningsa ma jeden cel:
obrabować piratów, którzy okradli Hiszpanów.
A jeśli część tego skradzionego skarbu
wpadnie w nasze ręce?
Cóż…
nie jest to działanie przeciwko Hiszpanom.
Zawarto umowę.
Jennings dostał list kaperski i wolną rękę.
Hamilton jeszcze pożałuje tej decyzji.
Jennings wyruszył na poszukiwanie skarbu,
ale całe tygodnie nie natrafił na żadne wraki.
Był sfrustrowany.
Ale później natknął się na hiszpański statek pocztowy.
To ci dopiero zagadka.
Nawigator Hornigolda zaprowadził go prosto do wraków…
tymczasem mój krąży bez celu wzdłuż wybrzeża
jak ślepy nietoperz!
Na szczęście…
mam ciebie.
Własnego hiszpańskiego kapitana, który zabierze mnie do skarbu.
Uznam, że twoja dotychczasowa powściągliwość
to faza przejściowa.
Wszystko wyśpiewasz.
Pytanie brzmi…
co pęknie pierwsze?
Twoja wola?
Czy moje biedne kłykcie?
Członkiem załogi Jenningsa jest…
Za pozwoleniem.
…wstrętny bandzior psujący reputację piratom.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Charles Vane.
Panie.
Do usług.
Dobrze.
Charles Vane urodził się w Londynie.
To było niezwykle trudne do życia i brutalne miejsce.
Niewiele wiadomo o wczesnym życiu Vane’a na ulicach Londynu.
Gdy udręka duszącego się grzesznika dotrze do twoich uszu…
Spójrzcie…
Wyobraźcie sobie, jak to jest
być chłopcem dorastającym na tych brutalnych ulicach.
Śmierć. Przemoc.
Egzekucje były rozrywką dla gawiedzi.
Nic dziwnego, że z tak zdeprawowanego przez społeczeństwo dziecka
wyrósł brutalny potwór.
Vane dla wszystkich był najgorszym koszmarem.
Nie.
- Nie? - Nie.
- Tak! - Nie.
Nie!
Mają obóz.
Ktoś rozumie ten bełkot?
Dość!
Nie.
Mają tam złoto!
Świadek jest pański, kapitanie.
Charles Vane.
Dzięki zdolnościom perswazji Vane’a
Jennings uzyskał cenniejszą informację od położenia wraków.
Odkrył, że wiele skarbów zostało już wydobytych
i są przechowywane w obozie na lądzie.
Gdy Jennings ruszał na poszukiwanie hiszpańskiego skarbu,
młodemu Samowi Bellamy’emu układało się z Mary Hallett.
Jej rodzice nie popierali ich związku.
Byli zamożnymi farmerami i nie wierzyli, że Sam zapewni Mary życie na poziomie,
do którego była przyzwyczajona.
Jej rodzice nie chcieli pozwolić na ślub z tak okropnym mężczyzną.
Ale Mary miała inny pomysł.
To było bardzo surowe, religijne społeczeństwo.
Nie tolerowało się tam seksu przedmałżeńskiego.
Mary?
- Zdzira! - Nie dotykaj jej!
Jeśli się dowiem, że ją tknąłeś, wrócę i ci pokażę.
- Nie jesteś wart mojej córki! - Nie krzyczcie.
Mary.
Wrócę.
Przysięgam, że wrócę z fortuną, która ułagodzi twojego ojca.
A ty!
Nie tkniesz jej palcem.
Wynoś się z mojej ziemi!
W tej chwili!
Hiszpański skarb stał się jedyną nadzieją Bellamy’ego.
A Paulsgrave Williams wiedział, jak go zdobyć.
Z każdym dniem
ten cały Hornigold coraz bardziej mi imponuje.
Wygrzebuje bogactwa z piachu Florydy
pod samym nosem Hiszpanów?
Boże!
Aż głupio przyznać, ale co za tupet.
Dokładnie!
Oferowałeś mi trunek, Paulsgrave.
Jednak wybrałeś kawalerskie życie, Sam?
Mary nie poślubi złoczyńcy.
Ale prawo nie zabrania przetrząsania wraków.
Bellamy chciał pieniędzy, żeby wrócić do ukochanej
i pokazać jej rodzicom, że się nadaje.
Nalej kapitanowi Bellamy’emu.
Kapitanie.
Kapitanie Jennings!
Tutaj są.
Hiszpańskiego złota pilnuje nędzna grupa Hiszpanów.
To żadne wyzwanie dla doświadczonych brytyjskich korsarzy.
Pod osłoną ciemności poszedł tam z trzema oddziałami żołnierzy.
Jennings zdecydowanie myślał o zyskach.
Był na prostej drodze do ogromnego skarbu.
Mógł nie widzieć niczego niemoralnego
w odbieraniu skarbu Hiszpanom.
Dobrze wiedzieli, że igrają z ogniem.
Wybrzeża Florydy to terytorium Hiszpanii.
Kapitanie!
Wstawaj!
Szybko!
Czy to wojna?
Admirał Salmon próbował negocjować.
Zaoferował im 25 000 pesos, jeśli odejdą, ale odmówili.
Chcemy…
wszystko.
Comprende?
Możesz…
Co do grosza.
A jeśli…
Własnych myśli nie słyszę.
Vane, mógłbyś?
Panowie.
Bierzemy wszystko.
Nic nie zostawiajcie.
Gracias.
Tak.
To jest wojna.
Jennings i jego ludzie zabrali skarby warte prawie 80 000 funtów.
Między Hiszpanią i Anglią panował pokój.
Więc ryzykował wznowieniem konfliktu.
W drodze powrotnej na Jamajkę
Jennings zboczył z kursu do Nassau…
by chełpić się swoim sukcesem przed Hornigoldem.
Jest w tym coś niebywale protekcjonalnego.
„Kim ty jesteś, Hornigold,
ze swoją bandą obdartusów i bazą w tej upadłej kolonii?”
Ale Latająca Banda Hornigolda rozrastała się z dnia na dzień,
a najnowszy rekrut to istny diament.
- Panie Hornigold. - Ktoś ty?
Kolejny wielbiciel?
Wybacz, panie. Jestem Edward Thatch.
Jest pan legendą.
Czytałeś The Boston News-Letter?
W czym mogę pomóc?
Pochodzę z Jamajki.
Mamy tam ziemię.
Thatch przekazał swój spadek członkom rodziny
i służył jako starszy oficer na jamajskich statkach.
To sugeruje, że był wykształcony i nie był bez grosza.
Chciałem dołączyć do waszej załogi, żeby się poduczyć.
Sam będę na siebie łożył.
Chcesz terminować u pirata?
Nic mnie już w życiu nie zdziwi.
- Strzelasz z muszkietu? - Tak.
- Uniesiesz beczkę? - Tak.
Zalejesz się w trupa bez rzygania?
Przepuścisz pieniądze na dziewki? Złapiesz szczura?
- Będziesz iskać wszy? - Kapitanie!
Mamy kłopoty. Jennings tu jest. Obłupił się na wrakach.
Twój przyjaciel też dołączy?
Jak najbardziej.
Kwatermistrzu, przydziel ich do pracy.
Hornigoldowi nie podoba się, że Jennings z załogą
zakłócili spokój jego pirackiej przystani.
O nie. Widzicie, że jest moja.
- Jaka zadziorna! - Puszczaj!
- Lubi na ostro! - Puść.
- Dość. - Chcesz się bawić, przestrzegaj zasad.
Odpierdol się, Hornigold! Ty nadęty prochowczyku!
To nie Port Royal.
Tu kobiety się sza…
Poznaj pana Vane’a. Brakuje mu kilku klepek.
Jest poważnie szurnięty.
Lepiej go nie denerwować.
Hornigold ma własnego ochroniarza, Edwarda Thatcha.
Zostaw go.
I tak rozpoczął się konflikt…
między dwoma przywódcami piratów…
których łączyła chciwość i oportunizm.
Panie Hornigold!
Co takiego?
To Jennings.
Tamtej nocy Jennings wypłynął na Jamajkę…
na statku Hornigolda.
Kurwa!
Napisy: Magdalena Adamus