Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- เจ้าคงไม่กินไอ้นั่นหรอกใช่ไหม - ก็หิวไส้จะขาด
- แต่ยังไม่หิวขนาดนั้น - ดีละ เพราะนั่นมันชวนคลื่นเหียน
ข้าตามกลิ่นเจ้าอสูรอยู่
เคยเห็นอัลลามอแรกซ์แต่ในตํารา
แล้วรองเท้าแบบนั้นไม่ได้ทํามาให้ปีนโขดหิน
รอบนฝั่งไป
ข้าต้องเห็นเจ้าออกโรงสิ จะได้แต่งลํานําอวยยศดีๆ ให้
อีกอย่าง ลีลาข้าพลิ้วกว่าที่เจ้าคิดนะ
- หนีไป - บอกแล้วไง ข้า...
เทพช่วย ไอ้เสี้ยมนั่นตัวอะไร
อย่าถือสานะ เจ้าเบิ้ม
โผล่หน้าออกมา
ปรานีด้วยเถิด
เดรัจฉานตนนั้นไม่คิดร้ายต่อใคร
ชาวเรือล่ามุกที่จ้างข้ามาฆ่ามัน ไม่ได้พูดเช่นนั้น
นี่ไม่ใช่การโจมตีครั้งแรกในแถบนี้
มันเปิดปากแทบจะไม่ได้
มันไม่ได้กินมนุษย์
มันกินแต่หอยนางรม กับของเล็กๆ ในนั้นที่มนุษย์เห็นว่าล้ําค่า
ความผิดข้อเดียวของมันคือความหิว
โปรดเมตตาด้วย
งั้นช่วยไปส่งข้าหน่อย
(เดอะ วิทเชอร์ นักล่าจอมอสูร: ไซเรนแห่งทะเลลึก)
ลูกๆ ของข้าต้องหิวโหยเพราะมนุษย์พวกนั้น
ไม่เหลือหอยนางรมอีกแล้ว
ข้ารู้ว่าเจ้าทุกข์ใจ แต่นั่นไม่ใช่ทางออก
เงียบก่อน
เราดํารงสันติภาพมาเนิ่นนาน เกินกว่าจะเป็นอริกันตอนนี้
ให้ความเกลียดชังมืดมนคงอยู่แต่ในอดีตเถิด
สภากําลังทําทุกวิถีทางเพื่อป้องกัน ไม่ให้เกิดสงครามกับเบรมเมอร์วอร์ด
พระองค์ไม่ยอมลงมือ เพราะธิดาท่านหลงรักกับเจ้าชาย
พวกมนุษย์บกก็รู้ดีจึงฉวยโอกาสจากเรื่องนี้
มนุษย์ทํายิ่งกว่าดําลงมาปล้นชิงมุก
พวกมันถึงกับจ้างวิทเชอร์มาฆ่าอัลลามอแรกซ์
วิทเชอร์น่ะรึ
หากสมุทรชนตนใดมีภัย พวกเราก็ล้วนไม่ต่างกัน
- จริงด้วย - เราต้องหยุดพวกนั้น
ใช่ เราต้องลุกขึ้นสู้
เราจะรับข้อเสนอของพวกท่านไปพิจารณา
ท่านแม่ ไม่ได้นะเพคะ
ชีอีนาซ เจ้ายังเยาว์และเขลานัก
เมื่อมนุษย์บกเปิดปากคราวใด
เชื่อได้ว่าคําโกหกจะพร่างพรู
อาจถึงคราวต้องใช้ไม้แข็งเสียที
หากลูกได้ร่วมชีวิตกับอัคโกลวัล นั่นจะนํามาซึ่งสันติ ไม่ใช่การศึก
ข้าเห็นด้วยกับหลาน
การศึกอาจไม่ใช่คําตอบ แต่งานวิวาห์...
ไปให้พ้นจากที่นี่ เมลูซินา
บุตรีของเราจะไม่มีวันสมรสกับมนุษย์
แต่เจ้าคงไม่อาจเข้าใจ ความรักอันลึกซึ้งที่มารดามีต่อบุตร
นางโดนหาว่าเป็นหมันรึ
ท่านพูดถึงอดีต พี่หญิง แต่นี่เป็นเรื่องของอนาคต
เรื่องประชาชนของเรา
ใช่ ของเรา
ข้ายังเป็นสมาชิกราชวงศ์นี้อยู่ ดาฮุท
แม้ท่านจะรังเกียจเพียงใด ก็ไม่อาจลบล้างความจริงข้อนั้นได้
สาเหตุเดียวที่เรายังไว้ชีวิตเจ้า
เป็นเพราะข้าตระหนักถึง ความจริงข้อนั้นดี น้องหญิง
ไปเสีย เดี๋ยวนี้
ข้าเต็มใจไปเอง
อย่าได้กังวล
แต่เราทั้งคู่รู้ดีว่าเขารักใครก่อน
ขอทําความเข้าใจอีกที เจ้าจับอสูรตนนั้นได้อยู่หมัด
แต่กลับปล่อยมันไปเสียเฉยๆ
- อัลลามอแรกซ์ไม่ได้ฆ่าใคร - แปลว่ามนุษย์โกหกงั้นรึ
- อาจจะ - แล้วเผ่าเงือกเป็นเหยื่ออย่างนั้นสิ
อาจจะไม่
- เผ่าเงือกก็มีความลับเหมือนกัน - อาจจะ
ไม่สิ ห้ามตอบว่าอาจจะ โลกนี้มีธรรมะกับอธรรม
ง่ายๆ แค่นั้น
แค่ตัดสินใจแล้วฆ่าอะไรสักอย่างเถอะ
นี่อาหารชั้นเลิศของเรา
เสียดายที่พวกเจ้าไม่มีปัญญาจ่าย
นี่เหมือนตอนที่เราอยู่กับเจ้าหนุ่มร่านรัก
ที่สุดขอบโลกเลย
เจ้าเป็นนักล่าอสูร แต่ก็แค่บางเวลา
แถมมีข้อแม้เยอะแยะ
มีหลักจริยธรรมต่างหาก
ไว้ค่อยไปหาเงินที่อื่นที่ไม่ใช่เบรมเมอร์วอร์ด
ได้ยินก็อิ่มใจ แม้จะไม่อิ่มท้อง
เรามาที่เมืองอุจาดนี้ แค่เพื่อให้ไม่ต้องเจอกับนางที่เจ้าก็รู้ว่าเป็นใคร
ข้าไม่อยากคุยเรื่องนาง
นางแม่มดตาม่วงนั่นคอยกําหนด ว่าเราไปที่ไหนได้หรือไม่ได้
และเจ้าจะอารมณ์บูดแค่ไหน
เลิกพูดถึงเยนเนเฟอร์
เป็นอะไรไป ไม่ถูกใจน้ําที่นี่รึ
น้ําร้อนดี เยนเนเฟอร์ แต่ขุ่นมัวนัก
จะให้เจ้าออกไปพเนจรในคืนแบบนี้ก็ใช่ที่
หากเจ้าจ่ายค่าเหล้า ข้าจะจ่ายค่าเตียง
ข้าแค่บอกว่าตลาดมืดเทรโทกอร์
เป็นของเหล่าคนโง่ที่ตามหายาวิเศษ
ไม่คิดว่ามันตรงกับเจ้าสักข้อ
นั่นยิ่งตอกย้ําว่าเจ้าไม่ได้เข้าใจสิ่งที่พูดมา
และไม่รู้ว่าเจอกับอะไรอยู่
ข้านึกว่าคืนนี้จะได้รู้ดีขึ้น
งั้นก็เป็นอีกเรื่องที่เจ้าเข้าใจผิด
- ราตรีสวัสดิ์ - ราตรีสวัสดิ์
เอาไปกิน
นี่ แค่จะบอกว่าจริยธรรมของเจ้า กําลังขวางทางอิ่มของข้า
ขนมปังแข็งงี้ใครจะเคี้ยวลง
คนละครึ่งไหม
งั้นก็แบ่งรายได้ของเจ้ามาสิ
แรงนัก แต่ก็ควรอยู่
มาตกลงอย่างนี้แล้วกัน
ข้าจะรับงานแรกที่มีคนจ้าง หากเจ้ารับปากจะทําแบบเดียวกัน
ไม่ต้องใช้กฎ มีแต่ได้ทุกฝ่าย เจ้าจะว่ายังไง
เฮ้ย
เจ้าคือวิทเชอร์ที่เขาร่ําลือกันนี่
ปล่อยอสูรนั่นไปทําไม
- เข้าใจผิดแล้ว... ไอ้เบื้อก - ใช่ ข้าเอง
เป็นวิทเชอร์แต่ไม่ฆ่าอสูร มีที่ไหนใครเคยได้ยินบ้าง
เอ้า ขอต้อนรับสู่โรงเหล้าข้า
แต่ข้าไม่มีเหล้าเอลให้กินนะ
ไสหัวไป
ออกไป
ขออภัย แต่นั่นท่านกวีเอกแยสเคียร์ไม่ใช่รึ
เจ้าบทเพลงแห่งออกซ์เซนเฟิร์ท
คีตกรแห่งมหาทวีป
อันนั้นไม่เคยได้ยิน แต่ก็ใช่ ข้าพเจ้าเอง
เมืองปุ๋ยหมักอย่างนี้ ยังมีต้นกล้าแห่งวัฒนธรรมงอกบ้างล่ะมั้ง
อยากได้อะไรล่ะ เอาลายลักษณ์อักษร หรือจะบทกลอนตามสั่ง
หรือเอาเพลงยาวให้คนรัก คนรักทั้งหลาย คนรักของคนรัก
ข้าเป็นคนดูแลจัดงานเทศกาลอิมบอลค์พรุ่งนี้
หากได้ยอดกวีอย่างท่านไปร่วมงานคงดีแท้
พระราชาจะมาด้วย เราจึงต้องจัดการแสดงให้ดี
แถมข้าพร้อมจ่ายอย่างงาม
เจ้าดูแลตัวเองระหว่างข้าไปแสดงได้แน่นะ
คราวก่อนที่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียวในงานเลี้ยง เจ้าได้เด็กติดมาด้วย
เด็กจากกฎแทนคุณ
เป็นเรื่องที่ข้าจะไม่ทําผิดซ้ําสอง
ใครต้องแสดงต่อจากข้าคงลําบากแย่ ดีที่พวกนี้ได้เปิดก่อน
เดี๋ยว ถ้าแค่นี้ก็ถูกใจ
รอฟังข้าเดี่ยวพิณซอลเทรีก่อนเถอะ
พิณซอลเทรีก็คล้ายฮาร์ป แต่ตัวเล็กมาก
ใช้ง่ายกว่านะ ข้าว่า
หุบปากไป คนจะดูการแสดง
พูดกับนักแสดงหลักของตัวเองแบบนี้ได้เหรอ
นักแสดงหลักอะไร
- ช่างกล้า - นั่นจะสื่ออย่างที่ข้าคิดรึเปล่า
เพราะเกรงว่าข้าจะต้องเด่นที่สุดในงานเท่านั้น
สัญญาต้องเป็นสัญญา
ข้ารู้ว่าสัญญาอะไรไว้ เกรอลท์ แต่แบบนี้มันเสียราคาชื่อข้า
ไม่เอาน่ะ ถ่อมตัวหน่อยก็ไม่ตายหรอก
ข้าแทบจะต้องอ้อนดราวฮาร์ดให้จ้างเจ้าในงานนี้
- หนึ่งเนตรน้อย - ดีใจที่ได้เจอนะ จูเลียน
จูเลียน
ขออภัยที่สหายอ้าปากค้าง
เอสซี่ ดาเวน นี่เกรอลท์แห่งริเวีย
เจ้าสองคนรู้จักกันมาก่อน
เราโตมาด้วยกันที่เบรมเมอร์วอร์ดนี่แหละ
ไหนเจ้าว่าเป็นคนออกซ์เซนเฟิร์ท
อย่าไปโดนเขาต้มจนเปื่อยสิ
เจ้านี่ก็คนบ้านนอกคอกนาอย่างเรานี่แหละ
แค่แต่งประวัติให้งามงดขึ้นหน่อย แล้วจะทําไม
ใครจะโทษข้าได้
ต้องโตมาในที่แบบนี้
โดดเลย
เฮ้ย เร็วสิ โดด
หรือเจ้ากลัวไม่กล้าโดด
อย่างที่บอก
ถ้าโดด ข้าจะคืนของเล่นให้
มันไม่มีทางโดดเองหรอก
- ยังไงก็ไม่โดด - แพงคราตซ์
งั้นข้าโดดก่อน แพงคราตซ์
จะได้เห็นว่าเขาโดดกันยังไง
ได้ยินไหม
ไม่ได้โดดนี่ มันตกลงไปเฉยๆ
เล่นมันเลย เซเลสต์
หยุดนะ เขาจะหายใจไม่ออก
ปล่อยเขานะ
ไม่เอาน่า เอสซี่ เป็นแม่มันหรือไง
- ขอให้เจ้าโดนอย่างนั้นบ้าง เซเลสต์ - แค่สนุกกันนิดหน่อยเอง
เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
อยากด่าว่าพ่อไม่สั่งสอน แต่ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าพ่อไม่รับเจ้าเป็นลูก
ดูทันไหม
แล้วเจ้าเด็กเปรตนั่นไปไหนแล้ว
ใคร เซเลสต์น่ะรึ
มันเป็นมารหัวขนของพระราชา แถมสันดานไม่ดีอีก
ป่านนี้คงติดกามโรคตายในคุกของเจ้าหนี้
ตาเกือบบอด ใจเกือบบ้า น้ําลายฟูมปาก
ข้าไม่ค่อยได้คิดถึงมันนักหรอก
ราชาอุสเวลด์ เจ้าชายอัคโกลวัล
- พระราชา - พระราชา
ไม่จริงใช่ไหมเนี่ย
และแม่ทัพเซเลสต์
มันก็ช่างขยันสอพลอ เหยียบหัวคนอื่นเก่งจริงนะ
เจ้าชายอัคโกลวัลแต่งตั้งมันเป็นสมุหกลาโหม
ช่างกล้าโผล่มา
- เป็นไพร่กล้าพูดกันขนาดนี้รึ - คนเหลืออดกันแล้ว
ไม่กี่เดือนมานี้ ชาวเรือโดนทําร้ายห้าครั้ง แต่จับมือใครดมไม่ได้
ยกเว้นอัลลามอแรกซ์
คนส่วนใหญ่รู้อยู่แล้วว่าอสูรตัวนั้นเป็นแพะรับบาป
เผ่าเงือกขึ้นชื่อเรื่องหวงถิ่น ราชวงศ์ของเราก็ไม่คิดจะตอบโต้
เพราะเจ้าชายอัคโกลวัลหลงรักนางเงือกตนหนึ่ง
โห เรื่องซับซ้อนรุงรัง
ไม่ต่างจากความขัดแย้งทุกครั้ง ตั้งแต่เชื่อมพหุจักรวาล
ตามประเพณี! ถ้าน้าไม่เต้น เดี๋ยวแม่จะหาเรื่องโทษข้าจนได้
- อย่าให้ข้าต้องตายเพราะน้า - แหม หลานข้าเอง
ขอตัวก่อนนะ
ดูที่จับได้
ต้องได้เหรียญเป็นกอบเป็นกํา
ได้เหรียญแล้วได้ของกินด้วยไหม
เด็กในหมู่บ้านข้าจะอดตายกันอยู่แล้ว
คนบ้านนอกอย่างเจ้า ควรเลิกออกลูกเป็นกระต่ายได้แล้ว
ทีนี้หุบปากแล้วแงะหอยไป
เจอแล้ว
เอามานี่
ที่เหลือจะให้ทํายังไง
โยนขยะไร้ค่ากลับลง...
ใครน่ะ
ออกมาสิ
นึกว่าเจ้าอยากสนุกกับครอบครัว
ข้ารักทุกคนมาก แต่บางทีก็ต้องขอออกมาพักบ้าง
- เจ้าคงเข้าใจสินะ - เข้าใจ
แต่นั่นแหละ ข้าอยากมาอยู่กับชายปริศนา
ที่เป็นแรงบันดาลใจให้แยสเคียร์ครวญเพลง
ครวญครางมากกว่า
เจ้าน่าจะรู้ว่าแยสเคียร์แต่งเติมเกินจริง
โธ่ ถ่อมตัวเกินไป
แล้วเพลงที่เล่าว่าเจ้าปลุกปล้ํากับมนุษย์หมาป่า ด้วยมือเปล่าในป่าโมลเดอร์วู้ด
ใต้แสงจันทร์เพ็ญล่ะ
ข้ารักษามนุษย์หมาป่าตนนั้นด้วยน้ํายาวูล์ฟสเบน
แล้วที่ว่าเจ้าปราบฝูงผีดูดเลือด
ด้วยลิ่มไม้สามแท่ง ถือไว้สองมือกับอีกเล่มคาบในปากล่ะ
ผีดูดเลือดตนเดียว ลิ่มแท่งเดียว
แล้วเพลงที่ว่าเจ้าไปเจอจินน์
ช่วยชีวิตแม่มดคนงาม จนเวทมนตร์พันธนาการเจ้าทั้งสองไว้ด้วยกันล่ะ
ข้าแค่คิดว่าคนส่วนใหญ่จะถูกใจกับเรื่องเสริมแต่ง
ปลาบปลื้มกับชื่อเสียงระบือไกล
อย่างแยสเคียร์น่ะรึ หรือต้องเรียกจูเลียน
ข้าเข้าใจว่าทําไมเขาไปจากเมืองนี้
นอกเขตพระราชฐาน
ผู้ชายเบรมเมอร์วอร์ดล้วนถูกคาดหวัง ให้ทํางานในท้องทะเล
แต่จูเลียนมีหัวคิดสร้างสรรค์แต่ไหนแต่ไร
เขาไม่เหมือนใคร
และนั่นทําให้เขาโดนกระทําอย่างย่ําแย่
โดยทุกคนยกเว้นเจ้า
จะยืนหยัดต่อสู้กับคนหมู่มากต้องใช้ความกล้า
เจ้าไม่เคยคิดจะไปให้ไกลกว่าเบรมเมอร์วอร์ดรึ
ชีวิตข้าไม่เหมือนเขา ข้าอยู่ได้ไม่เดือดร้อน
แม้จะเคยคิดว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร ถ้าข้ากล้าออกไป
แต่ข้ารักทะเล รักครอบครัว รักเพื่อนๆ
มหาทวีปจะมีอะไรให้ข้าได้มากกว่านี้อีก
แล้วทําไมจึงได้ฉายาหนึ่งเนตรน้อย
ทั้งที่เจ้ามีดวงตากลมโตทั้งสองข้าง
ไม่ใช่โต คือว่า...
ขนาดปกติ เหมือนดวงตามนุษย์ทั่วไป ไม่ได้พิเศษอะไรกว่าคนอื่น
เจ้าคงไม่ถนัดเกี้ยวสาวใช่ไหมนี่ วิทเชอร์
การแสดงของข้าหาใครเทียบได้
แม้แต่พวกป่าเถื่อนไร้อารยธรรม ยังต้องปรบมือกึกก้อง
แอบสงสารนักร้องน้องรัก ชาวบ้านที่ต้องเล่นต่อจากข้า
อวยพรให้ข้าด้วยแล้วกัน
เจ้า... เจ้าคือวงท้องถิ่นที่ใครๆ ก็พูดถึงเรอะ
วิเศษไปเลย เอสซี่
เจ้าจะต้องแสดงได้เลิศแน่
โชคดีนะ ไปเลย
เมื่อก่อนคนนึกว่าเสียงร้องนาง เหมือนเสียงแมวติดสัด
ดังนั้นไม่ว่ายังไง ยิ้มแล้วปรบมือเข้าไว้
เรื่องราวทั้งหมดในร่างหนึ่ง ไม่ดีที่สุดข้าขอกล่าว
ข้าเติมและเพิ่มความยิ่งใหญ่...
ข้าไม่สันทัดด้านดนตรีเท่าไรนัก แต่ว่า...
นางเก่ง นางเก่งมากทีเดียว
เดี๋ยวนะ นางร้องเพลงของข้านี่นา
เอาไปทําเป็นเพลงตัวเองด้วย แบบนี้ยอมไม่ได้
หมู่คนที่ชังกังขา อยากจะเปลี่ยนเรื่องราวที่ข้าแต่ง
ยางลบข้าซื้อไว้รอท่า แก้ไขเรื่องราวที่เว้าแหว่ง
คันศร
ดาบยาว
และขวานที่คม
ไม่ทานและทน ล้วนหวั่นเกรง
ยามข้าล้างทําลาย ใครจะขวาง
ข้าจะเขียน
บั้นปลายนี้เอง
ข้าจะเขียนบั้นปลายนี้เอง
ราคาไข่มุกพุ่งแบบนี้
เราควรไล่ไอ้พวกเงือกจุ้นจ้านทั้งหลาย
ลงสุสานน้ํากร่อยไปให้หมด
ข้าทําอะไรไม่ได้ตราบใดที่เจ้าชาย ยังไล่จับหางเงือกแวววาวนั่น
นางเงือกตนนั้นหว่านมนตร์เสน่ห์ไว้แน่ พวกมันขึ้นชื่อด้านกลเวทเล่ห์ร้าย
ก็ไม่ได้ร้ายไปกว่ามนุษย์
ข้าไม่ได้ขอความเห็นเจ้านะ วิทเชอร์
ใช่แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร
หมาป่าขาว
ถ้ารู้ชื่อของข้า
แสดงว่าเจ้ารู้จักเพลงของเขา
งามเหลือเกิน เจ้าหญิงแหละ
ฮิริคก้ามาโปรด นั่นใครน่ะ
เจ้าหญิงนิสเปนแห่งมาริบอร์
เชิญกะทันหัน แต่พระราชาตัดสินใจฉลาดนัก
จะได้ไม่ลืมว่ายังมีเจ้าหญิงมนุษย์ ให้ตบแต่งด้วยอีกเยอะ
นางนําของกินหายาก จากบ้านเกิดมาถวาย มีผลไม้ด้วย
เจ้าหญิงแบบนี้ข้าชอบ
หวังว่าอัคโกลวัลจะชอบด้วย
เกิดอะไรขึ้น
- ไปตามกัลบกมา - หลบไป
ฝีมือใครกัน
ข้าโดนไอ้ฝูงปลานรกเล่นงาน
เจ้าวอดนิก
มันทําร้ายข้า
จนตาย
ถ้าเป็นโคเวียร์หรือซินทรา
หรือเป็นกองเรือมนุษย์ที่โจมตีเรา
ป่านนี้ประกาศสงครามไปแล้ว
นี่แผ่นดินพระราชาหรือคนขลาดกันแน่
ขอโทษด้วย ลูกพ่อ แต่ถึงเวลาแล้ว
เราไม่เหลือทางเลือกอื่น
ฝ่าบาท ขออนุญาต
ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง
เรามีปัญหากับอสูรร้ายที่ชายฝั่ง
และมีนักล่าอสูรอยู่ในหมู่เราพอดี
วิทเชอร์ เราขอจ้างวานเจ้า
หาวอดนิกที่เป็นตัวการแล้วฆ่ามัน
ขอให้โชคดี ถามใครในเมืองก็ได้
จ้างเขาไปฆ่าอัลลามอแรกซ์ก็ไม่สําเร็จ
เพราะมันไม่ใช่อสูรที่พวกเจ้าหาอยู่
แต่วอดนิกใช่แน่ มันรับใช้เผ่าเงือก
ถ้าวิทเชอร์ยืนยันได้ว่าพวกมันโจมตีชาวเรือล่ามุก
ท่านต้องประกาศสงครามโดยไม่มีทางเลือก
สัญญาต้องเป็นสัญญา
เราไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนี้
ข้าก็ไม่ได้อยากขึ้นเวทีเป็นรองใครเหมือนกัน
เราต้องเสียสละกันทั้งนั้น
- ข้าจะไม่ช่วยหาความชอบธรรมให้สงคราม - แต่เจ้าอาจช่วยยับยั้งมันได้
เจ้าจะว่าอย่างไร วิทเชอร์
แม่ง
ทําไมไม่เคยบอกข้าว่า เจ้าเป็นชาวเบรมเมอร์วอร์ด
เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ใช่คนริเวีย
ไม่ใช่อย่างนั้น คือ...
ข้าต้องทิ้งเมืองนี้ไปให้หมด ถ้าอยากจะเป็นคนที่ข้าต้องการเป็น
เผื่อเจ้าไม่ทันสังเกต เมืองนี้มีแต่คนใจแคบเบาปัญญา
เอสซี่สหายเจ้าไม่ใช่คนอย่างนั้น
ใช่
ถูก นางเป็นเหมือนพี่น้องของข้า
นึกแล้วเชียว ข้าสะกิดใจอยู่ว่ามีอะไรในกอไผ่
ถ้ามี "อะไร" แปลว่ามีอากาศและที่ว่าง
นางเป็นสตรีที่ดี
ไม่เหมือนนางมารผมดําตาโหลปากร้ายคนนั้น
เจ้าต้องมีคนอย่างเอสซี่ข้างกาย
ข้าแค่ต้องมีเงิน มีความสงบและความเงียบ
เจ้าอาจทําตัวแข็งกร้าว
เคี้ยวยากยิ่งกว่าเนื้อที่ย่างสุกเกินนี่นะ แต่ข้ารู้ความจริง
ภายใต้เกราะหนาและอาวุธร้าย
กับผมสลวยสวยสะพรึงนั่น ลึกๆ เจ้าก็ใจอ่อนนุ่มยิ่งกว่าอะไร
อ่อนนุ่ม นู้มนุ่ม นุบนิบ น้วยนุ่มฟู
- โอ๊ย - นุ่มพอไหม
ข้าว่าเจ้านอนให้พอดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเดินทางกันอีกไกล
ส่วนข้าก็ว่าเจ้าควรเปิดใจ
สานสัมพันธ์กับคนอื่นบ้าง ก็ไม่ได้แย่อย่างที่เจ้าคิดหรอก
- ข้าขอโทษ - ขอโทษทําไม
ทําอะไรกันดีกว่า
- ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดแบบเดียวกัน - ข้าคิด
แค่ว่า... ทุกอย่างมันเรียบง่ายเกินไป
- เรื่องดีๆ ในชีวิตมักเรียบง่าย - ประสบการณ์ที่ผ่านมาไม่ใช่แบบนั้น
อย่างกับเจ้าพึงใจในความทุกข์
ชอบเลือกทางที่ยากลําบากที่สุด
แต่เจ้าเลือกความสงบได้นะ เลือกข้าได้
จะฝันหวานทั้งที ช่วยสร้างสรรค์กว่านี้หน่อย เกรอลท์
นี่มันน้ําเน่าแท้ๆ
แม้แต่ในฝันเจ้ายังตามข้าไม่ทัน
ไม่จําเป็นต้องเป็นแบบนี้
เราไปเริ่มต้นใหม่ได้
พูดจาเหมือนเพื่อนสาวนักครวญเพลง
ไม่ใช่คําชมนะ
ทําไมเจ้าถึงผลักไสยามที่ข้าอยากชิดใกล้
ขอเถอะ เกรอลท์ ตื่นได้แล้ว
- เยน ข้า... - ตื่นสิ!
ข้าพลาดอะไรไปเนี่ย
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบคร่าชีวิตโดยไร้เหตุผล
แต่ตัวนี้เกือบฆ่าเจ้าไปแล้ว
เจ้ายังปล่อยมันไปอีก
ข้าปล่อยไปเพราะมันมีประโยชน์ ตอนยังอยู่มากกว่าเป็นศพ
มันคือวอดนิก เหมือนที่สังหารชาวเรือล่ามุก
เลือดของวอดนิกมีสีเหลือบรุ้ง
ถ้าแกะรอยไปถึงรังก็จะได้เจอตัวอื่นๆ
ไงนะ ตัวอื่นๆ
วอดนิกตนนั้นสู้เป็นก็จริง แต่ลําพังตัวเดียวฆ่าคนทั้งเรือไม่ได้
พวกนี้เดินทางเป็นฝูง แต่อสูรทะเลหาพวกเราเจอได้ยังไง
เจ้ามากับกวีเอกชื่อดัง ใครๆ ก็ต้องรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
พวกคลั่งไคล้เขาเอาจริงเอาจังมากนะ
หรืออัลลามอแรกซ์กับเงือกที่ข้าไว้ชีวิต อาจกระจายข่าวกันไป
ไม่หรอก เป็นเพราะข้า เพราะข้าแน่ๆ
เอสซี่
ตามเรามาทําไม
ได้ยินที่พระราชาพูดนี่ เราใกล้จะต้องรบกันอยู่แล้ว
ข้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในเมืองนี้ ข้าอยากจะช่วย
ขอบใจที่กระตือรือร้น
แต่ข้าอยากได้เรือมาตามวอดนิกตัวนั้นมากกว่า
ไม่ต้องใช้เรือ ที่นี่น้ําขึ้นลงทีละสิบศอก
ตอนนี้น้ําลงเกือบสุดแล้ว
ดูสิ
ยามน้ําลง เราเดินไปที่เขี้ยวมังกรได้
พ่อก็เคยเป็นหนุ่มรุ่นเจ้า ติดอกติดใจไปทั่วทุกแบบ
เข้าใจผิดว่าความลุ่มหลงนั้นคือความรัก
จนกระทั่ง
ได้เจอแม่ของเจ้า
นางเจิดจรัส
งามสง่า
เก่งนักในการมองคนในแง่ดี
นั่นคงเป็นสาเหตุที่นางรับรักของข้า
ลูกก็คิดถึงแม่
และลูกจะให้เกียรติแม่ ด้วยการแต่งงานกับคนที่รัก เหมือนพวกท่าน
ลูกอยากสมรสกับชีอีนาซ
พ่อรู้ว่าเจ้าอ้างความรู้สึก ที่มีต่อนางเงือกตนนั้นอย่างไร
แต่คนฐานะอย่างเรา การแต่งงานไม่ใช่เรื่องความรักเท่านั้น
แต่เป็นหน้าที่ด้วย
ชีวิตของเจ้าไม่ได้เป็นของเจ้าคนเดียว
แต่เป็นของบ้านเมืองนี้
ลูกก็เห็นแก่บ้านเมืองด้วยแล้ว
การแต่งงานของเราอาจนําความสงบสุข มาสู่แผ่นดินและผืนน้ํา
จะเป็นไปได้อย่างไร อัคโกลวัล แล้วเจ้าจะอยู่ที่ไหน
จะได้ทายาทแบบใด เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
- ขออภัยที่ขัดจังหวะ - ช่างเถอะ
ข้าจะกลับพอดี
ข้าได้พยายามเกลี้ยกล่อมเจ้าชาย ให้ตัดใจจากนางเงือกนั่นแล้ว
ขอบใจมาก เขาฟังคําแนะนําของเจ้า
ไม่ว่าประสงค์สิ่งใด ข้าพร้อมรับใช้อาณาจักรเรา
และรับใช้ท่านพ่อ
ขอบใจ เซเลสต์
บางวันข้าก็นึกเสียดาย อยากให้เจ้าเป็นลูกสืบสายโลหิตได้
ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะเป็นผู้นําแบบใด
ดูจากไกลๆ ทุกอย่างสงบเหลือเกิน
ใครจะคิดว่าใต้ภาพนั้น มีความวุ่นวายใกล้ถึงจุดเดือด
ข้าอยากให้ท่านพ่อท่านแม่และชาวเผ่าเงือก
ได้เห็นว่าเจ้าก็ไม่แตกต่างจากพวกเรา
แม้ภาษาของมนุษย์จะบาดหูเหลือเกิน
ทั่วเมืองสวรรค์ พิภพและห้วงสมุทร
ข้าไม่เคยพบใครที่งามไปกว่าเจ้า
นี่คือความรัก
สุดท้ายได้ครองคู่
ข้าหวังจะได้อยู่เคียงเจ้าจากนี้ไปชั่วชีวิต
เจ้าวิทเชอร์จะพามนุษย์สองคนนั้นไปไหนกัน
ชีอีนาซ ยอดรัก มีอะไร
ข้าต้องไปเตือนผู้อื่นเดี๋ยวนี้
เขี้ยวมังกร ตอนเด็กๆ เห็นทีไรฝันร้ายทุกที
ก็แค่หินไม่กี่ก้อน จูเลียน ไม่มีอะไรต้องกลัว
เว้นแค่รังวอดนิกตรงนั้น
เจ้าว่า...
ใครส่งเจ้ามาเล่นงานข้า
ถ้าข้าบอก นางฆ่าข้าแน่
ถ้าไม่บอก ข้าจะฆ่าเอง
นางสั่งให้เจ้าฆ่าชาวเรือล่ามุกด้วยใช่ไหม
ข้าไม่ได้ฆ่าชาวเรือคนไหนทั้งนั้น
แต่ก็ดีใจที่มีคนจัดการ
คิดว่ากําลังปกป้องเจ้านายอยู่รึ เปล่าเลย
เพราะไม่ว่านางจะเป็นใคร นางยินดีปล่อยให้เจ้าตายแทน
คนอื่นคิดว่าข้าใจอ่อนไม่ยอมฆ่าอสูร
ข้าพร้อมพิสูจน์ว่าไม่ใช่ นอกจากเจ้าจะบอกชื่อนางมา
นางคือ...
เจ้าทําอะไรลงไป
ทําแทนเจ้าไง วิทเชอร์
เจ้าขอบคุณคนไม่เก่ง เหมือนที่ฆ่าอสูรไม่ได้เรื่อง
ส่วนเจ้าก็ยังหาคนอื่นมาสู้แทนเหมือนเคย จูเลียน
ข้าพยายามจะหยุดสงคราม ทําไมเจ้าดูกระหายมันนัก
ไร้สาระ ข้าก็แค่เข้าใจหน้าที่ของผู้นํา
จูเลียน
เอสซี่
กลับไป มิฉะนั้นข้าจะฆ่าอสูรตัวจริงที่เห็นคาตา
ข้าจะกลับไปฟ้องพ่อ
น้ําขึ้นเร็วเกินไปแล้ว
เอสซี่ ถ้าเจ้ารู้จักทะเลจริง ถึงเวลาต้องพิสูจน์ตัวเองแล้ว
ตามข้ามา
โดดเลย
นี่ดูแล้วไม่น่าจะ...
เกิดอะไรขึ้น
ฝีมือพี่ชายกักขฬะของเจ้าชายน่ะสิ
เขาต้องลงมือเองแน่ อัคโกลวัลไม่มีทางทําอะไรเช่นนี้
หรือไม่เขาก็เจ้าเล่ห์เพทุบาย และปิดบังแผนชั่วจากเจ้า
มนุษย์คนนั้นทําให้เจ้าไขว้เขว จากหน้าที่พิทักษ์ห้วงสมุทร
ข้ากลับมาเตือนทุกคนตอนที่เห็นวิทเชอร์
ตอนนี้มีแต่ความว้าวุ่นใจของท่านแม่ที่รบกวนข้า
ข้าเป็นผู้รักษา ไม่ใช่นักรบ
ให้ข้าช่วยญาติเราก่อนเถอะ
ในสายตาพวกเรา
สงครามเริ่มขึ้นแล้ว
อดทนไว้ เดอโรอา หายใจลึกๆ
วันนี้ขอบคุณมากที่ช่วย เอสซี่
แล้วข้าไม่ได้ช่วยเหรอ
มีเหล้าเอลอีกไหมล่ะ
ใครๆ ก็โทษเจ้าชายกับเงือกสาว
เราต้องไปคุยกับทั้งคู่ จะได้รู้ความจริงจากแหล่งโดยตรง
พวกเขาพบกันที่หินกําเนิดทุกเช้าตรู่ ข้าเคยเห็นทางหน้าต่าง พรุ่งนี้เราไปหาก็ได้
ข้าเกรงว่ามนุษย์ไม่ได้คิดหาความจริง
สนใจแต่หาเหตุมาล้างเผ่าพันธุ์ชาวสมุทร
เราอยู่ได้เพราะสัตว์ทะเล จะฆ่าให้หมดทําไม
มนุษย์น่ะเก่งนักเรื่องหาประโยชน์ระยะสั้น
แล้วบิดเบือนเรื่องราวเพื่อให้ตัวเองไม่ผิด
ข้าเห็นมาตั้งแต่เรื่องเขาซิลแวน เกล็ดบาซิลิสก์ ตอนนี้ก็ไข่มุก
พวกเขาไม่ได้ทําเพื่อยังชีพแล้ว แต่เป็นความโลภ
วอดนิกบอกว่า "นาง" จ้างมา
ใช่ราชินีเงือกรึเปล่า
ดูเจ้ามั่นใจว่าเป็นฝีมือราชินีเงือก แต่นางจะทําไปเพื่ออะไร
พ่อแม่ยอมทําทุกอย่างเพื่อปกป้องลูก
นางเชื่อว่าเจ้าชายอัคโกลวัลเป็นภัย
ดูจากที่เราปฏิบัติต่อเผ่าเงือก ข้าก็โทษนางไม่ลง
ในวัยเด็กของข้า สิ่งที่นับเป็นความรัก คือกองฟางเย็นๆ บนพื้นดิน
และเสบียงน้อยนิดพอประทังชีวิตไปอีกวัน
มนุษย์อย่างพวกเจ้าไม่ค่อยน่าเชื่อใจเท่าไรนัก
ฟังแล้วเหมือนเจ้าติดอยู่กับอดีต
ยามต้องไขปริศนาใหญ่ในชีวิต
เริ่มจากมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าดีกว่า
แยสเคียร์ เล่าถึงตอนที่เจ้าร้องเพลง ให้ท่านหญิงแห่งสเตลหน่อยสิ
ข้าเล่าไปสามรอบแล้วนะ
ก็ไม่ได้อยากกวนใจ แต่เรื่องของเจ้ามันเร้าใจข้ามาก หยุดก็ได้
ขอบคุณทวยเทพ ขอให้อัคโกลวัลกับเจ้าหญิงมาเร็วๆ ทีเถอะ
ข้าไม่อาจปฏิเสธคําขอของเพื่อนรักได้
เวลานั้นเป็นคืนฤดูร้อนอันอบอุ่นในมาริบอร์ เมื่อข้าได้หวนกลับไปพบท่านหญิง
อนิจจา เวลาผ่านไปสิบปีถึงสองรอบ
- ยี่สิบปี - ยี่สิบปี
ดังนั้นแทนที่จะได้ร่วมรักใต้แสงดาว ในสวนพีชของนาง
ยามอากาศอวลกลิ่นหอมจากแมกไม้
กลับกลายเป็นกลิ่นราฉุนใต้กิ่งไม้เหี่ยวเฉา
ลอยมาแสบรูจมูกและแสบรู...
ไม่ต้องบอกก็ได้ว่ารูไหน
ก็ได้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีสิ่งใด มาหยุดราคะหอมหวานของเราได้
ต่อให้เศรษฐกิจจะตกต่ํา ทั้งที่เป็นเมืองหลวงผลไม้ของมหาทวีป
- และไม่อาจฟื้นตัวได้อีกเลย - จริงรึเปล่า
เจ้าเนี่ยนะ มากังขาในความรักของข้า กับท่านหญิงแห่งสเตล
อยู่นั่นไง
เมื่อคืนพวกเจ้าส่งวอดนิกมาฆ่าข้าใช่หรือไม่
เป็นข้าจะเริ่มจาก "อรุณสวัสดิ์" ก่อนนะ
อย่าถือสาเขาเลย
ถึงจะมารยาทเถื่อนเหมือนหมูป่า แต่เขามีใจดั่งราชสีห์
หรือสิงโตทะเล ตามประสาพวกท่าน
เจ้าพูดได้ไพเราะนัก ข้าประทับใจ
คนรักของเจ้าขากเสียงราวอีกา เจ้าสอนเขาบ้างคงดี
คนรักรึ ข้าแทบไม่รู้จักนาง
กวีหญิง เอสซี่
มาแปลให้ข้าหน่อย
บอกชีอีนาซว่าข้าอยากสมรสกับนาง
แม้อาจจะต้องเกลี้ยกล่อมพ่อข้านานหน่อย
เขาอยากแต่งงานกับท่าน แต่ต้องไปเกลี้ยกล่อมพ่อของเขา
ข้ามีหาง ท่านมีขา เราจะทําฝันนี้ให้เป็นจริงได้อย่างไร
นางถามว่าจะทําฝันให้เป็นจริงได้อย่างไร
- นางมีหาง ท่านมีขา - ถ้ามีรักเสียอย่าง แค่นั้นเรื่องเล็ก
แต่ความรักคือการอยู่ด้วยกัน
นางไม่อาจอยู่ในหมู่คนเดินดินน่าสะอิดสะเอียน
คําของนางนะ ไม่ใช่ข้า
ข้าสร้างถังน้ําให้นางก็ได้
นางเป็นเจ้าหญิงนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง เสนออย่างนั้นยิ่งกว่าหยามกัน
ข้าก็กําลังหาทางออกอยู่
ทางออกของท่าน มีแต่จะให้นางสูญเสีย ท่านไม่เสียอะไรเลย
ไม่มีแม้แต่การสละอะไรเล็กๆ น้อยๆ
คําของนาง
หรือคําของเจ้า
เรื่องคนรักทะเลาะกันเอาไว้ก่อนได้ไหม
ตอนนี้ข้าต้องหยุดสงคราม
ถามนางเรื่องวอดนิก
วิทเชอร์ขอถามท่านอีกครั้งเรื่องการโจมตีวานนี้
บอกวิทเชอร์ไปว่าข้าเพิ่งได้ยินครั้งแรก
ข้าไม่รู้เรื่องวอดนิก
รู้แค่ทหารของพระราชาโจมตีเรา
- เจ้าโดนโจมตีรึ - หลังจากรับงานจากพ่อท่านไม่นาน
ราวกับมีผู้ที่ไม่ต้องการให้ข้ารู้ว่า ใครฆ่าชาวเรือล่ามุก
เช้านั้นเราเห็นพวกเจ้าแถวเขี้ยวมังกร
ข้าดูออกว่าชีอีนาซโกรธ
เจ้าว่ายจากไปโดยไม่จูบลาข้าด้วยซ้ํา ทําไม
เมื่อวานตอนผละจากเขาไป ท่านโกรธอยู่รึ
ข้าโกรธสิ เพราะข้าต้องช่วยชาวเงือก จากคมดาบของพี่ชายเจ้า
ข้าแน่ใจว่าเซเลสต์กับคนของเขา
ต่อสู้อย่างมีเกียรติเพื่อตามหาคนร้ายที่ฆ่าชาวเรือ
พ่อแม่ข้าอาจคิดถูกแล้วเรื่องชาวมนุษย์
หากเจ้ายังปกป้องฆาตกรที่ฆ่าญาติของข้าแบบนี้
เซเลสต์อาจพูดถูกเรื่องที่เจ้าร่ายมนตร์ใส่ข้า
ไม่อยากเชื่อว่าข้าหลงกล หลงรักเจ้า
ข้าชอบเจ้ามากกว่านี้ ยามที่เราร่วมรักโดยไม่ต้องคุยกัน
เอายังไงต่อ
ตอนนี้ทุกอย่างพินาศ
ลัคลัน ดาเวน
ตามบัญชาของราชาอุสเวลด์ผู้ทรงเกียรติ
บัดนี้เจ้าถูกเกณฑ์เข้ากองทัพเบรมเมอร์วอร์ด
นี่มันอะไรกัน เขายังเด็กอยู่เลย
เขาอายุ 15 แล้ว ตามกฎหมายเขาออกรบได้
ไอ้กฎหมายจัญไร
เมื่อ... ถ้ามีการประกาศสงคราม
หลานชายเจ้าจะต้องอยู่บนเรือ
ไม่ก็ที่ลานประหาร
พวกมนุษย์ ข้าทนมองพวกมันไม่ไหว
โอ๋ๆ หลานรัก
คนรักกันก็ต้องเจอคลื่นกระทบกระทั่งกันบ้าง
เสด็จแม่กําลังเตรียมการรบ
ความรู้สึกที่ข้ามีให้อัคโกลวัลอาจเปลี่ยนไป
แต่ข้าไม่อยากให้ใครต้องสละชีวิตอีกแล้ว
จะชาวสมุทรหรือมนุษย์
ข้าเข้าใจ
ข้ารู้ด้วยว่ารักคนที่อยู่เคียงข้างกันไม่ได้ มันน่าปวดใจเพียงใด
ข้าคิดหาทางแก้ตั้งแต่จบการประชุมสภาครั้งก่อน
เจ้าดูวุ่นวายใจเรื่องอัคโกลวัลมาก
น้ํายาวิเศษ
ยานี้จะทําให้เจ้ามีร่างกายเช่นเดียวกับคนรัก
แปลว่าข้าจะกลายเป็นมนุษย์ได้งั้นรึ
หากเจ้าทําสิ่งที่พิสูจน์ความภักดีต่อเขาเช่นนี้
เขาต้องกลับมาคิดได้แน่
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ข้าต้องการ
ข้าจะต้องเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
แค่เสียสละไปเพียงนิดหน่อย
โลกนี้กลายเป็นสวรรค์ล่องลอย
แค่ยอมจ่ายเล็กน้อย จงยอมตามคล้อย
ให้เชื่อสักครา
แค่มอบให้ไปเพื่อรอรับกลับ
คุ้มค่าราคาสิ้นดี
ทางเดียวเท่านี้
ไม่พลาดหรอกหนา
- จะต้องเจ็บรึเปล่า - ที่สุดอย่างหาเปรียบไม่ได้
- จะเป็นแผลไหม - ไม่ต้องสงสัย
แต่มันจะเจ็บไม่นานนัก เพื่อทําให้เจ้าชาย
มาบอกรัก
แต่เพื่อนๆ ข้า...
- เรื่องเล็กน้อย - เสด็จแม่ล่ะ
ขาดกันได้ก็ดี
จะเป็นเจ้าสาวแก้มพราย
ถ้าข้าไปอยู่ร่วมกับมนุษย์ ข้าอาจโน้มน้าวให้หยุดทําสงครามได้
เจ้าต้องมีเขาข้างกาย
แต่ข้าคิดว่าข้าไม่ควรรับไว้ ท่านน้า
เก็บไว้ก่อนเถอะ อนาคตจะเป็นยังไงก็ไม่รู้นะ หลานรัก
สาวๆ อย่างเราต้องมีทางเลือกเสมอ
ไม่รู้ข้ามากับเจ้าสองคนทําไม ช่วยอะไรก็ไม่ได้
ไม่จริงเลยนะ
เกรอลท์ใช้กําลัง เจ้าใช้มันสมอง
รู้แหละว่าข้าใช้หน้าตา แต่ในสถานการณ์นี้มันก็ไม่ค่อยมีประโยชน์
เจ้ามาเป็นกําลังใจไง
ตอนนี้กําลังขาดแคลนมากเลย
ขอบคุณที่ช่วยมาจนถึงตอนนี้ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดภาษาเงือกได้คล่องขนาดนี้
จะรู้ได้ยังไง
เจ้าแทบไม่รู้จักข้าด้วยซ้ํา
- เอสซี่ นั่นไม่... - ข้ามาช่วยหลาน
เขาถูกเกณฑ์ไปรบ เพราะชาวเรือล่ามุกถูกทําร้าย
ถ้าเจ้าคิดถูก ถ้าชาวเงือกไม่ได้ทํา
ถ้าเป็นฝีมือมนุษย์ด้วยกัน
ข้ายังอาจช่วยหลานได้
งั้นก็ไขปริศนาละ ฝีมือวอดนิก
เยี่ยมมาก เรากลับเลยได้ไหม
ข้าไม่ค่อยแน่ใจ หอกของวอดนิก พุ่งมาจากทิศเดียวกัน
จากมุมล่าง
แล้วไง
วอดนิกมีขา แต่ไม่ได้ปีนขึ้นเรือสักตัวเลยรึ
คนที่ฆ่าชาวเรือล่ามุกจู่โจมจากใต้น้ําเท่านั้น
สร้อยนั้นมีแต่เงือกในราชวงศ์ที่สวมใส่
เป็นอย่างที่เจ้าคิดเลย ราชินีดาฮุทอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง
บอกแล้ว พ่อแม่ยอมทําทุกอย่างเพื่อลูก
แบบนี้พระราชาเราไม่ถอยแล้วล่ะ
เราต้องรีบกลับไปที่ปราสาท
ไม่ทันไรก็ตัดใจจากชีอีนาซได้แล้วสิ
- ดูเหมือนรักที่ข้ามีให้นางเป็นความหลงผิด - เจ้ามีอะไรรึ วิทเชอร์
มามือเปล่า มีแต่คําแก้ตัวติดปาก
จับมัน
ข้ารู้แล้วว่าใครฆ่าชาวเรือล่ามุก
- ข้าอยากฟังก่อน - เรารู้อยู่แล้วว่าเป็นวอดนิก
ทํางานโสมมแทนพวกเงือก
ไม่ใช่วอดนิก แต่เจ้าตัวอยากให้เข้าใจแบบนั้น
ตัวอะไรกัน
มันอยู่ในร่างของคราเค่น เพื่อทํางานที่ต้องใช้วอดนิกสิบตน
คราเค่นน่ากลัวมาก อันนี้เห็นด้วย
แต่ใครๆ ก็รู้ว่าพวกนั้นมันสมองถั่ว
- คราเค่นไม่อาจโจมตี... - ข้าไม่ได้บอกว่าคราเค่นทํา
บอกว่ามันอยู่ในร่างคราเค่น แต่เป็นเงือกตนหนึ่ง
นึกแล้วเชียว
ใช่ เป็นเชื้อพระวงศ์ด้วย
ข้าเจอสร้อยเส้นนี้ติดกับหางเสือเรือล่ามุก
มีแต่เงือกเชื้อพระวงศ์เท่านั้น จึงจะสวมพลอยเพอริดอทเช่นนี้ได้
พ่อบอกแล้ว นางเงือกสาวนั่นไว้ใจไม่ได้
ผิดแต่ไม่ใช่ฝีมือชีอีนาซ นางไม่น่าจะรู้เห็นอะไรด้วย
เจ้าบอกว่าเงือกใช้กลเวทและเล่ห์ร้าย
แต่มีเชื้อพระวงศ์เงือกผู้เดียว ที่ปรุงยาและจําแลงกายได้
แม่มดทะเล
เมลูซินาน่ะนะ ข้ารู้ว่านางใช้เวทได้ แต่เจ้ารู้ได้ยังไงว่านางจําแลงกายได้
เพราะข้าเคยเห็นร่างจําแลงของนาง เราทุกคนเคยเห็น
ข้าไม่ได้ฆ่าอสูรที่โจมตีเรือท่าน เพราะนางอยู่ที่นี่ตรงนี้
ใช่ไหมล่ะ แม่มดทะเล
หนีไป เมลูซินา!
ไอ้ขาไร้ประโยชน์
โห เกรอลท์ ต้องยกให้เจ้าจริงๆ เรื่องมองหาแม่มดผมดํา
- รู้ได้ไงว่านางตัวปลอม - เพราะเรื่องที่เจ้าพูด
เรือกสวนไร่นาของมาริบอร์แห้งแล้งมา 20 ปี
สิบปีสองรอบ
แปลว่านางไม่ได้มาจากมาริบอร์ นางเสกผลไม้เหล่านั้นขึ้นมา
ข้าเป็นคนไขคดีได้
ท่านร่วมมือกับนางแม่มดทะเลมาตลอด
- ลูกพ่อ - การโจมตีทุกครั้ง
เรือล่ามุกและชาวประมงที่ตายไป
เป็นฝีมือพ่อกับเมลูซินา!
โจมตีแค่ครั้งเดียวควรจะส่งผลกระทบ ให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
แต่เจ้าก็ดื้อด้านจนพ่อต้องทําต่อ
ถ้าเจ้าไม่ได้ยืนกรานจะจ้างไอ้ตัวล้างท่อนี่
ป่านนี้ปัญหาจบไปแล้ว
ท่านฆ่าประชาชนของเรา
แล้วข้าก็จะทําอีก หากทําแล้วเจ้าจะได้สติขึ้นบ้าง
ราชวงศ์เราครองบัลลังก์นี้มาถึง 11 รัชกาล
และจะต้องสืบต่อไปอีก 11 รัชกาล เมื่อเจ้าได้พบเจ้าหญิงที่คู่ควร
ท่านแม่จะต้องรังเกียจท่านที่สุด
อย่าบังอาจอ้างแม่เจ้าแบบนั้นกับข้า
ข้าทําแบบนี้เพื่อนาง ไอ้เด็กไม่ประสา!
สายเลือดของนางจะสิ้นสุด เพราะความจองหองดื้อด้านของเจ้า
แล้วชาวเรือพวกนั้นล่ะ สายเลือดของพวกเขาจะเป็นยังไง
พวกมันคงไม่ต้องตายหรอก ถ้าเจ้าไม่เห็นแก่ตัว
เจ้าบีบให้ข้าต้องทํา เลือดพวกมันเปื้อนมือเจ้า ไม่ใช่ข้า
ถ้าต้องทําเช่นนี้เพื่อปกครองแผ่นดิน ข้าก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับมัน
เราจะ... ตามเจ้าชายออกไปแล้วกัน
ไม่ต้องดูแลก็ได้
โจมตีเดี๋ยวนี้
เรียกทหารเกณฑ์ทุกคนมาเลย เซเลสต์
เอาศพพวกมันไปทิ้งให้ไกลกว่าเขี้ยวมังกร
รักอสูรทะเลมากนักใช่ไหม ไปอยู่กับพวกมันตลอดกาลได้เลย
ไม่
ข้าสนับสนุนสงครามเพราะคิดว่าเราถูกโจมตี
ถูกอคติเก่าๆ บังตา
- แต่ที่จริงเป็นเพราะท่าน - ระวังปาก ลูกพ่อ
อย่ามาเรียกอย่างนั้น
ทั้งชีวิตข้าไม่เคยดีพอ
ตอนนี้มาทําเป็นเห็นข้าเป็นลูก
ไม่ ข้าไม่ขอมีส่วนในการนองเลือด เพื่อจะหนุนกษัตริย์จอมปลอมหลอกประชาชน
ข้าต้องปกป้องอัคโกลวัล แม้ว่าเขาจะทําให้ข้าผิดหวัง
แต่เจ้าเป็นเพียงความผิดพลาดที่ข้าอยากจะลบทิ้ง
และตอนนี้ข้าทําได้แล้ว
เอาศพมันไปทิ้งด้วย
ฝ่าบาท ไม่มีใครยอมตอบข้าตรงๆ เลย
ที่ท่าเรือเขาทําอะไรกัน
ทัพเรือหลวงกําลังมุ่งหน้าไปที่เขี้ยวมังกร
เกรงว่าสงครามคงเริ่มแล้ว
งั้นเกรอลท์กับแยสเคียร์ไปไหนล่ะ
พวกเขาเปิดโปงพ่อข้า
เขา...
เจ้าจะไม่ได้เจอพวกเขาอีก เอสซี่ ข้าเสียใจด้วย
แล้วท่านจะปล่อยไปทั้งอย่างนั้นรึ งั้นพ่อลูกก็ไม่ได้ต่างกันเลย
ระวังปาก กวีเอก
อย่าลืมว่าพูดกับใครอยู่
อ๋อ ข้ารู้ดี ข้าพูดกับคนที่บังเอิญบัลลังก์หล่นทับ
แยสเคียร์คิดถูกแล้วที่ไปจากบ้านเมืองสวะนี้ ข้าอุตส่าห์ปกป้องที่นี่
คิดว่าปัญหาทุกอย่างมีทางแก้
แต่มันเกินกําลังของข้าหรือครอบครัวข้า
เราเป็นแค่คนยากไร้ที่อาศัยนอกกําแพงวัง
ท่านต้องเป็นคนแก้
โชคร้ายที่ไม่มีใครสนหัวชาวบ้านอย่างเรา
- ไม่จริงนะ - งั้นก็พิสูจน์มาสิ
ท่านหยุดเรื่องนี้ได้ ขอแค่มีความกล้าให้ได้กระผีกหนึ่งของวิทเชอร์
เขาพยายามหยุดสงครามครั้งนี้
พยายามรักษาชีวิตผู้คนไว้
จะยืนหยัดสู้ฝูงชนต้องใช้ความกล้า
วิทเชอร์คนนั้นน่ายกย่องไม่แพ้ใครในอาณาจักรนี้
ถ้าชีอีนาซอยู่ข้างนอกนั่น
ท่านจะทํายังไง
- เป็นอะไรรึเปล่า ท่านน้า - เดี๋ยวก็หาย
เรือล่องมาแล้ว พวกนั้นจะมาฆ่าเรา
เกิดอะไรขึ้น
รัชสมัยของพ่อแม่เจ้าจบลงแล้ว
เอาตามนี้
ข้าควรสังหารเจ้าก่อน วิทเชอร์
แต่ก็รู้สึกได้ว่าเจ้าไม่กลัวเจ็บ ไม่กลัวตายด้วยซ้ํา
และถึงใครจะบอกว่าวิทเชอร์ไร้ความรู้สึก
ข้ารู้ว่าทํายังไงเจ้าถึงจะเจ็บ
ให้มันต้องเห็นสหายรักตายต่อหน้า
จัดการให้ไว
ข้าต้องไปออกรบเอาชนะ
แค่ชาวบ้านไร้ประโยชน์สองคน ไม่มีใครคิดถึงมันหรอก
เกรอลท์
ขอโทษนะที่บังคับให้สัญญาแบบนั้น
นึกแล้วเชียวว่าไม่น่ากลับมาที่เบรมเมอร์วอร์ด
เจ้าคิดถูกแล้วที่ไปจากที่นี่ แยสเคียร์
ข้าขอไปก่อน
เป็นกวีพี่จะทําอะไรได้
ทําตามข้าแล้วอย่าตาย
โอ๊ย ตายหยังเขียดแน่ๆ
ยังไม่แน่
ชีอีนาซ
พระราชาสมคบคิดกับน้าเจ้า นางแม่มดทะเล
แต่เจ้าชายของข้าล่ะอยู่ที่ไหน
เขาไม่ได้มาด้วย
เขาไม่คิดแม้แต่จะหยุดสงครามงั้นรึ ไม่คิดจะเสียสละสักนิด...
เขาไม่เคยรู้ และเขารักเจ้าจากใจจริง
ถ้ารักจริงก็ต้องมาให้เห็น
ระวัง
โจมตีได้
ข้าว่าพวกเรายังมีสิทธิ์รอด
ขอถอนคําพูด
ไม่นะ
เจ้าไปจัดการวิทเชอร์
ทิ้งหลานสาวไว้ให้ข้า
ท่านน้าทําแบบนี้ทําไม
ข้าอุตส่าห์ปกป้องท่าน
บาซิมเคยเป็นของข้า
ข้ากับเขาเคยมีรักแท้
แต่พี่หญิงกลับมอบสิ่งเดียวที่ข้าให้เขาไม่ได้
ทายาท เจ้า
ข้าควรได้ครองบัลลังก์กับบาซิมของข้า แต่ดาฮุทกลับชิงไป
แย่งเขาไปจากข้า
ความเจ็บปวดทรมานที่ข้าต้องเจอ
ต้องสูญเสียคนที่รักสุดหัวใจ
ถึงตานางต้องเจ็บบ้าง
พวกนั้นควรต้องเสียทุกอย่าง
และจะสูญสิ้นทุกสิ่ง
เจ้าน่าจะเลือกขาอัปลักษณ์นั่นตอนยังมีโอกาส
แต่ก็อีก
มนุษย์ของเจ้าไม่มีใจจะโผล่มาด้วยซ้ํา
ชีอีนาซ!
อัคโกลวัล
ข้าเอาอยู่ ไปเร็ว
น้าของเจ้ากับข้าเห็นตรงกันหลายเรื่อง
เรื่องสําคัญสุดคือ ปัญหาทุกอย่างเริ่มที่เจ้า
เอสซี่
ดูซิจะว่ายได้ถึงไหน
เกรอลท์
ชีอีนาซ!
- นึกว่าเป็นอาหารไปแล้ว - ก็คงไม่ใช่ครั้งแรก
ต้องลองได้กลิ่นตัวเขาตอนออกมาจากเซลกีมอว์
อย่างน้อยครั้งนี้ก็ได้ผ่านน้ํา
ชีอีนาซอยู่ไหนกัน
ถ้าทิ้งเขาไว้ที่นี่ จะไม่มีใครโทษเจ้า
ยังไงก็สายเลือดเดียวกัน
พ่อทําอะไรนาง
- ขอบคุณท่านแม่ - เจ้าไม่ใช่ผู้รักษาคนเดียวในตระกูล
พวกเขาเหล่านี้ไม่ใช่ศัตรูของเรา
เราก็ไม่ใช่ศัตรูของพวกท่าน
เราต่างโดนหลอก
ถูกตบตาโดยคนที่ไว้ใจ
แต่การต่อสู้ต้องจบลงตรงนี้
เราจะหาทางอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขอีกครั้ง
ข้าให้สัญญา
กลับบ้านกันเถอะ
ลูกเอ๋ย พ่อขอโทษ
กับเรื่องทุกอย่าง
นางแม่มดทะเลก็มีประโยชน์อยู่บ้าง
มียาวิเศษที่ทําให้ผู้ดื่มมีร่างกายเหมือนกับคนรัก
ลูกจะสมรสกับชีอีนาซ
และอยากให้ท่พ่อไปร่วมงานด้วย
มีทางให้นางกลายเป็นมนุษย์ด้วยหรือนี่
งั้นก็คงมีทางให้ข้าเปิดใจเช่นกัน
แน่นอน เราจะลืมเรื่องขุ่นข้องหมองใจไปให้หมด
นางจะได้ใช้ชีวิตด้วยตัวตนใหม่
ไม่ต้องให้ใครในเบรมเมอร์วอร์ดล่วงรู้
อย่าห่วงเลย พ่อจะจัดการให้เองลูก
ลูกเชื่อเช่นนั้น
ท่านพ่อ
รุกฆาต
งานอภิเษกนี้เล็กจิ๋วที่สุดที่เคยร่วมเลย
ทุกทีพวกเจ้าชายไม่เห็นจะเคยกั๊ก
ยิ่งมีสักขีพยานน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี
จะว่าไป เจ้าก็ทําหน้าที่สําเร็จ วิทเชอร์
เมื่อนางเงือกนั่นกลายเป็นคน สายเลือดของข้าก็จะสืบทอดต่อไปได้
ถึงแม้เจ้าจะมีจริยธรรมบิดเบี้ยวแค่ไหนก็ตาม
ตั้งแต่แรกสบตา ดวงใจข้าก็เป็นของเจ้า ชีอีนาซ
เจ้าปลดพันธนาการตัวตนที่ข้าไม่เคยรู้ว่ามีอยู่
ทําอะไรน่ะ หยุดนะ
สายไปแล้ว ท่านพ่อ
ท่านจะให้ข้าซ่อนคนที่รัก หลอกคนทั้งอาณาจักรและหลอกตัวเอง
เพื่อหล่อเลี้ยงอัตตาของพ่อ
ข้าตาสว่างแล้ววันนี้ ที่นี่ไม่เหลืออะไรให้ข้าอีก
ความผิดเจ้าแท้ๆ วิทเชอร์
อาณาจักรของข้า มรดกของข้า
มันจะตายไปพร้อมตัวข้า
หากเจ้ามองข้ามศักดิ์ศรีตัวเองไปได้
คงจะรักษาไว้ได้หลายชีวิต
เจ้าเคยมีลูกชายสองคน ตอนนี้ไม่เหลือเลย
นี่แหละมรดกตกทอดที่เจ้าคู่ควร
อัคโกลวัลเตรียมละทิ้งชีวิตเดิม ทิ้งทุกอย่างที่เคยรู้จัก
- หวังว่าเขาตัดสินใจถูกนะ - เจ้าก็ทําแบบนั้นมาแล้ว จูเลียน
ข้าเชื่อว่าเจ้าชายไม่เป็นอะไรหรอก
สุดท้าย อัคโกลวัลก็ได้ครองรักกับเจ้าหญิง
หวังว่าการสมรสนี้จะนํามาซึ่งสันติสุขอย่างที่หว้ง
ถ้าเจ้าไม่ช่วย ข้าคงไม่มีทางรู้ความจริง
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าพูดได้บ่อยๆ
เจ้าดื้อดึงและยึดตามวิธีตัวเอง
แต่ทํางานเป็นกลุ่มบ้างก็ไม่เสียหาย
หัดพึ่งพาคนอื่น
- ใช้ชีวิตร่วมกันบ้าง - ข้าบอกแล้ว
ข้ามองว่าการไม่ไว้ใจใครก็นับเป็นเรื่องฉลาด
ใครว่าความรักกับปัญญาเป็นของคู่กัน
ข้าเข้าใจ
เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
เอสซี่ ข้าเสียใจ
ไม่มีอะไรต้องเสียใจ
ไม่กี่วันมานี้ข้าได้ผจญภัยจนอิ่มไปทั้งชีวิต
แต่เป็นชีวิตของคนอื่น
ข้าก็อยากรู้มาตลอดว่าชีวิตจะเป็นยังไง หากไปจากเบรมเมอร์วอร์ด
แต่เหตุผลที่ทําให้ข้าสนใจในตัวเจ้า
คือเหตุผลที่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้
ข้าไม่อาจปราบพยศหัวใจวิทเชอร์ และข้าก็ไม่อยากทํา
ข้าอยากมีครอบครัว
มีความมั่นคง ความสงบ
ฝันนั้นดูเกินเอื้อมกว่าคนแต่งงานกับเงือกเสียอีก
เจ้ามีชะตาต้องทําเรื่องยิ่งใหญ่กว่านั้น
เจ้าห่วงใยคนอื่น ต่อให้พยายามปกปิดก็เถอะ
ข้าแค่ล่าอสูรแลกเงิน
วิทเชอร์ถูกสร้างมาเพื่อการนั้น
มนุษย์เชื่อในโชคชะตา แต่ถ้าใช้ชีวิตอยู่มานานเท่าข้า
จะรู้ว่าบทเพลงชีวิต ใช่ว่าคล้องจองหรือมีเหตุผล
เราเพียงแต่เต้นไปตามจังหวะเท่านั้น
ข้าไม่เหมือนเจ้า เอสซี่
เจ้าเหมือนข้ามากกว่าที่เจ้าคิดไว้มากเลยล่ะ
อยากให้เจ้ารู้ตัวจัง หรือสักวันอาจจะรู้เอง
แต่ตอนนี้เจ้าคงต้องอยู่กับแยสเคียร์ไปก่อนล่ะ
เจ้าชายนั่งที่ตรงริมทะเล เอียงอายข้างแม่สาวเงือก
ถกกันว่าใครจะละทิ้ง บ้านเมืองแม้นจําจะต้องเลือก
แผ่นน้ํากว้างไกล กับพื้นโลกงาม
ผู้ใดให้ก่อนกัน
สวรรค์งดงามที่ใฝ่และฝัน รักจริงตราบวันสิ้นใจ
ชีวิตนี้ต้องการสิ่งใด
และยอมพลีแค่เพียงนิดแลกไป
ดูคู่รักสิเนี่ย
ดูไม่ออกว่าทะเลาะหรือล้อรักกันอยู่
แค่เพราะเจ้ากับนางมารสาปสางมีแค่สองอารมณ์
ไม่ได้แปลว่าคนอื่นก็มีแค่นั้นนะ
ข้าเอาใจช่วยพวกเขา ถึงจะเป็นรักเยาว์วัย แต่รักก็คือรัก
เรื่องนั้นข้าไม่สงสัย
แต่ที่นี่ยังมีไข่มุก มีความละโมบโลภมาก และผูกใจเจ็บ
พวกเลือดขัตติยาอาจอ้างว่าทําเพื่อปกป้องทายาท
แต่ข้ายังไม่เคยเจอเชื้อพระวงศ์หน้าไหน ที่ไม่เห็นแก่ศักดิ์ศรีตัวเอง
มากกว่าลูกในไส้
ข้าก็ไม่อยากจะคิดถูกเสมอ
มิน่าเจ้าถึงได้ขาดรักหวานซึ้ง
ไม่จริงหรอก
แค่เพราะพวกมนุษย์มีอายุขัยสั้นเกินไป
แถมมีความจําสั้นยิ่งกว่า
เอสซี่แสนดี
แต่นางไม่ได้เข้าใจข้า เหมือนคนที่อยู่มานานพอๆ กัน
- คนอย่าง... - อย่าพูดชื่อเยนเนเฟอร์
ไม่ว่าเราจะไปไหนกันต่อ เอาให้แน่ว่าจะไม่เจอนางปีศาจนั่นได้ไหม
- รู้แล้ว - ไปไหน
สุดขอบมหาทวีป แดนเถื่อนทุรกันดาร
แม่มดเอาแต่ใจนางนั้นไม่ไปแน่ๆ
เมืองที่ชื่อว่าเคนกอร์น
ตั้งอยู่ในภูเขามังกร
การผจญภัยครั้งใหม่รออยู่ และแน่นอน ต้องไม่มีเยนเนเฟอร์
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม