Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
CHŁOPIEC, KRET, LIS I KOŃ
Cześć.
Co tu robisz?
Zgubiłem się.
O rany. To niedobrze.
Jak się tu znalazłeś?
No cześć.
Do kogo mówisz?
Do ciasta.
Jakiego ciasta?
Tego ciasta. Wygląda pysznie.
Imponująco. Wyśmienicie.
Nie widzę żadnego ciasta.
To…
To drzewo.
Wspaniałe drzewo. I trochę przypominało ciasto.
No to tak. Ciasta nie ma, a ty się zgubiłeś.
Tak.
Stary kret kiedyś mi poradził:
„Jeśli się zgubisz, podążaj wzdłuż rzeki, a ta zaprowadzi cię do domu”.
Nie widzę żadnej rzeki.
Może dojrzysz ją z tej gałęzi.
A jeśli zobaczysz gdzieś jakieś ciasto…
Przepraszam!
Nie, to ja przepraszam.
Nic ci nie jest?
To moja wina.
Bardzo przepraszam.
A w zasadzie to dziękuję. Było mi trochę za ciepło.
Co widzisz?
W sumie nic.
Kim chcesz być, kiedy dorośniesz?
Kimś dobrym.
Nie ma nic lepszego od dobroci.
Skrywa się we wszystkim.
Jest tyle piękna, o które musimy dbać.
Tak, mnóstwo.
Jesteś cały?
Wybacz. Nic mi nie jest.
Powinniśmy chyba zacząć szukać rzeki.
Na babkę cytrynową, spora ta górka.
Tak lepiej?
Nie chcę sprawiać kłopotu.
- To drobiazg. - Dziękuję.
Co tam jest w oddali?
Dziki las.
Nie bój się go.
Spójrz! Widzę rzekę.
Zaraz, co?
Miałeś się go nie bać, a nie puścić tam biegiem.
No wiecie co?
Masz ulubione powiedzonko?
Tak.
Jakie?
Jeśli początkowo ci się nie wiedzie, zjedz kawałek ciasta.
Rozumiem. I to pomaga?
Zawsze.
Czy ten kret mówił, w którą stronę trzeba iść?
Nie pytałem.
Czy to nie dziwne, że widzimy tylko to, co jest poza nami,
a niemal wszystko dzieje się w nas?
Coś tam jest?
Ściemnia się.
Może lepiej…
Dobry pomysł.
Wyruszymy w drogę jutro.
Co to było?
Pomyśl, dokąd byśmy zaszli, gdybyśmy się tak nie bali.
Większość starych kretów, które znam, żałuje, że słuchało podszeptów strachu,
zamiast spełniać marzenia.
O czym marzysz?
O domu.
Czym jest dom?
Nie wiem. Nie jestem pewien.
Ale wiem, że go potrzebuję.
O kurczę! Wygląda na wygłodniałego.
To prawda.
Już dobrze. Poszedł sobie.
Co to było?
Nie wiem.
Komuś dzieje się krzywda?
Możliwe.
Powinniśmy sprawdzić?
Dobry pomysł. Ja zostanę tutaj, żeby cię ogrzewać.
Dobrze. Dziękuję.
To ten lis.
Wpadł w sidła.
O rany.
Uważaj na siebie.
Nie boję się.
Gdybym nie wpadł w te sidła,
zabiłbym cię.
Jeśli się nie wydostaniesz,
zginiesz.
Wspaniale się spisałeś.
Największym przejawem wolności jest to, że sami decydujemy o tym, jak postąpimy.
Piękny poranek.
Ruszamy w dro…
Ups! Staczasz się.
Wyglądasz jak śnieżna kula. Nie, jak krecia kula.
Kret śnieżny. Zatrzymaj się!
O raju!
O nie. Rzeka. Uważaj!
Złap się.
O nie. To ten lis.
Nie!
Nie.
Dziękuję.
Lis wrócił. Myślisz, że pójdzie z nami?
Mam nadzieję.
Może też się zgubił.
Każdy czasem czuje się zagubiony. Ja też.
Wiem, jak wygląda dom.
- Naprawdę? - Tak.
Ma ściany, dach, dzwonek nad drzwiami i ciasta w każdym oknie.
To jest cukiernia.
To nie rodzaj domu?
Nie mieszka się w cukierni.
Dlaczego?
Myślę, że dom to miejsce, w którym jest ciepło,
miło i pali się światło.
Cześć.
Od dawna tu jesteś?
Takie mam wrażenie.
Zgubiłeś się?
Nie.
My tak, ale mamy plan.
Śnieg na drzewach wygląda zupełnie jak lukier.
Masz bzika.
Nicnierobienie z przyjaciółmi nigdy nie oznacza, że nic się nie robi.
To prawda.
Spójrz dookoła!
Jestem taki mały.
Tak, ale twoja obecność wiele zmienia.
Jaki mamy plan?
Wyruszyliśmy szukać ciasta.
Naprawdę?
Nie, nie do końca. Podążamy wzdłuż rzeki, by znaleźć dom.
To daleko stąd?
Nie wiemy.
W takim razie ruszajmy.
Jak szybko umiesz biec?
Nie jestem urodzonym sportowcem,
ale kiedyś wygrałem konkurs kopania.
Nie chodziło mi o ciebie.
Rozumiem. No wiesz… O rany!
Upadasz.
Ale ja cię łapię.
Przepraszam.
To był wypadek.
To moja wina. Puściłem się.
O rany, przepraszam.
Nie. Łzy płyną nie bez powodu.
I świadczą o twojej sile, a nie słabości.
Wierzycie we mnie mocniej niż ja sam.
W końcu uwierzysz.
Życie jest trudne…
ale jesteś kochany.
Spójrzcie! Światła.
To wygląda jak dom.
Masz rację.
Lis niewiele mówi.
Rzeczywiście. To takie miłe, że jest z nami.
Mówiąc szczerze…
często mi się wydaje,
że nie mam nic ciekawego do powiedzenia.
Szczerość zawsze jest interesująca.
Co jest najodważniejszą rzeczą, jaką powiedziałeś?
„Pomóż mi”.
Prosząc o pomoc, wcale się nie poddajesz.
Przeciwnie, odmawiasz poddania się.
Czasami chciałbym powiedzieć: „Kocham was wszystkich”.
Tylko jakoś mi trudno.
Naprawdę?
Tak, więc zamiast tego mówię: „Cieszę się, że jesteśmy razem”.
Rozumiem.
- Cieszę się, że jesteśmy razem. - My też się cieszymy, że jesteś z nami.
Co robimy? To nie wróży nic dobrego.
Nie podoba mi się to.
Kiedy przytłaczają cię wielkie sprawy,
skup się na tym, co kochasz i masz pod nosem.
Dobry pomysł.
Burza przeminie.
O nie! Światła zniknęły. Nie widzę ich.
Jeszcze tyle drogi przed nami.
Wiem. Ale spójrz, jak daleko już zaszliśmy.
Chyba nie dam rady.
Nigdy nie znajdę domu.
Wiesz,
czasami umysł płata nam figle.
Mówi, że się nie nadajemy, że to wszystko nie ma sensu.
Ale odkryłem jedną rzecz:
jesteś kochany i ważny,
i dajesz temu światu coś, czego nie daje nikt inny.
Cierpliwości.
Wszystko w porządku?
Jest coś, czego wam nie powiedziałem.
Co takiego?
Potrafię latać.
Potrafisz latać?
Tak. Ale przestałem to robić, bo inne konie były zazdrosne.
My cię kochamy bez względu na to, czy potrafisz latać, czy nie.
Dołącz do nas.
Dziękuję, ale chyba zostanę tutaj.
Proszę.
Spójrzcie. Tam na dole.
Znalazłeś go.
Wygląda jak dom, prawda?
Jesteśmy na miejscu.
Tak.
Dziękuję.
Żegnaj.
Nie zapominaj…
jesteś wystarczający. Dokładnie taki, jaki jesteś.
Cieszę się, że jesteśmy razem.
Tak się cieszę, że jesteś z nami.
Żegnajcie.
Będę za wami tęsknił.
Nie.
Dom to nie zawsze jest miejsce, prawda?
Teraz jest ciepło.
I bardzo miło.
I tyle tu gwiazd.
Wiecie już o mnie wszystko?
Tak.
I nadal mnie kochacie?
Kochamy cię tym bardziej.
Dlatego tu jesteśmy, prawda?
Żeby jeść ciasto?
Żeby kochać.
I być kochanym.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI CHŁOPIEC, KRET, LIS I KOŃ
CHARLIEGO MACKESY'EGO
Napisy: Daria Okoniewska