Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Merhaba. Benim adım Orion.
Ben çocuğum, tıpkı senin gibi. Bu yönümüz ortak.
Neyse, seni yalnız otururken gördüm ve belki arkadaş istersin diye düşündüm.
Ben arkadaş isterim.
Bu yüzden sana yürüyorum ve...
Yanından geçip gidiyorum.
Neden diye mi sordun?
Çünkü ben korkuyorum Sally.
Neden korktuğumu mu merak ettin? Çok şeyden.
Şu anda korktuğum şey reddedilme ve aşağılanma,
bunu arkadaşlarına anlatman ve bana gülmeleri.
Korktuğum yalnızca sen değilsin Sally.
Hatta yalnızca kızlar da değil.
Açıkçası, çoğu şeyden korkuyorum.
Ah, ton balığıymış. Sen ne yiyorsun?
Bunu bilmek güzel olurdu.
Okul danışmanı korkularımı not etmemi söyledi.
Ben de eskiz defteri tutuyorum. Sorunlarımı yönetmek için.
SALLY'YLE KONUŞMA APTAL LAFLAR
Mesela 14. sayfa. Tuvaleti tıkama korkum...
TUVALET TIKANIR!
...ve tüm okulu su basması.
Tanrıya şükür.
Derste yanlış cevap vermekten de korkarım.
İlk hangi kâşifin deniz yoluyla Hindistan'a ulaştığını kim söyleyecek?
- Ben! - Zor bir seçim.
Bayan Spinoza genelde el kaldırmayanlara söz verir.
Ama bana söz vermesin diye el kaldırmak da tehlikeli bir strateji.
Bu yüzden görünmez olmaya çalışıyorum ama fazla görünmez de değil.
Cevabı biliyorum: Vasco da Gama.
Beşinci sınıftaki birçok sorunun cevabı budur
ama bana söz verirse "Gasco da Vama" veya "Dasco ga Vama" demekten korkuyorum.
Sonra herkes bana gülerdi.
- Bayan Spinoza, ben biliyorum! - Evet, Lisa.
- Vasco da Gama. - Aferin Lisa.
Lisa'ya pek bayılmıyorum.
Ama dürüst olmak gerekirse pek bayılmadığım çok şey var.
Katil palyaçolar listemde üst sıralarda.
Cep telefonu dalgalarının kanser etmesi.
Merhaba büyükanne.
Sivrisinek ısırığının enfeksiyon kapması.
Gökdelenden düşmek.
-"Günaydın" demek. -"Gümaydım!"
Arılar, köpekler, okyanus.
Takımın benim yüzümden kaybetmesinden korkuyorum.
Hey Orion, yakala!
EV SAHİBİ: 32 DEPLASMAN: 33
Ve elbette soyunma odalarından korkuyorum.
İlk olarak, hangi aklı başında insan korkmaz ki?
İyi misin Gabe?
İkinci olarak da
Richie Panici.
Vay, vay, vay. Kimler varmış burada?
Ağlak Orion!
Merhaba Richie.
Pantolon giymeyi biliyor musun?
Richie Panici'nin beni küçük düşürmesinden korkuyorum.
Beni yumruklamasından.
Diğer korktuğum şey de... Ya ben ona yumruk atarsam?
Sonra burnu beynine girip ölürse.
Bu gerçekten olabilir, burun ve beyin. İsterseniz araştırın.
Islahevine giderim. Üstelik vicdan azabıyla yaşarım...
Hey! Pantolon giymeyi biliyor musun diye sordum. Kaba olma.
Evet, pantolon giymeyi biliyorum.
Öyle mi?
Şu hep taşıdığın defter ne?
"Korktuğum şeyler: Canavarlar, arılar, saç kestirmek, köpekler,
okyanus, Richie Panici..."
Hey! Ünlü olmuşum. Sağ ol.
Dur bakalım. Beni ölü çizmişsin! Kimse beni ölü çizemez!
Bana yaptığın kabalıktan ötürü buna "haçis" koyuyorum.
Ben, Richie Panici.
Korkmasaydım onun bana ait olduğunu söylerdim.
Ona emek harcadığımı ve onu almaya hakkı olmadığını.
Ayrıca o kelimenin doğrusunun "haciz" olduğunu.
Teşekkür ederim Richie.
Ne?
Her neyse.
Neden teşekkür ettiğimi bilmiyorum.
TEŞEKKÜR EDERİM RICHIE
KALANLI BÖLME
Herkese iyi tatiller.
İzin kâğıtlarınızı masama bırakmayı unutmayın.
Planetaryuma giden otobüs pazartesi sabah dokuzda kalkacak.
Olamaz. Bayan Spinoza'nın sınıf gezisini unutmasını umuyordum.
Bu çok eğlenceli olacak!
Eğlenceli mi? Bu sence eğlenceli mi Lisa?
Sen delirdin mi? Bu gezi bana korkunç geliyor.
Hurda bir okul otobüsüne 30 çocukla sıkış tepiş binip
otoyolda hızla seyretmek mi?
Her an trafik kazası olabilirmiş gibi.
Bana inanın. İstatistikleri inceledim.
Peki ya güneş sistemimizin tavandan sarkan dev maketleri?
O şeyler ne zamandır orada? Yüz yıldır mı?
Ayrıca, ya planetaryumda Sally'nin yanına oturmam gerekirse
ve ellerimiz birbirine değerse? Panik atak geçiririm.
Okulda herkes benimle dalga geçer
ve asla bir insanla gerçek bir bağlantı kuramam.
Orion, izin kâğıdın yanında mı?
Bunu söylemesinden korkuyordum.
Ailem planetaryuma gitmeme izin vermiyor.
Evet, onlar uzaya inanmıyorlar.
Evet, bu gerçek bir durum.
KAPLUMBAĞA MUHABBETİ! KABUĞUNUZU KIRIN!
Orada.
Merhaba Orion.
Sınıf gezisi için çok heyecanlıyım.
Acaba birlikte oturmak ister misin diye merak etmiştim.
Oraya gittiğimizde.
Korkmasaydım "Tabii ki isterim Sally." derdim.
"Seninle vakit geçirmek isterim.
Aslına bakarsan bu en istediğim şey."
Ama bunun için sürekli başıma gelebilecek olumsuz şeylere takılmamam gerekir ve...
Annem geldi. Gitmeliyim.
Planetaryumda görüşürüz Orion!
Hayır, görüşemeyeceğiz.
Eskiz defterimin 17. sayfası.
Ben okuldayken annemle babamın taşınmasından korkuyorum.
SATILDI
Bundan neden korktuğumu bilmiyorum.
Okuldaki danışmanın da bir teorisi yok.
Annemle babamın iyi insanlara benzediğini söylüyor.
Bence haklı.
Merhaba tatlım!
- Merhaba anne. - Okul nasıldı?
- İyi. - Sana yulaflı kurabiye yaptım.
SINIF GEZİSİNE KATILMA İZNİ
Bu oraya nasıl gelmiş?
Baban onu kanepenin altında bulmuş.
Sanırım kanepe minderlerinin arasında demek istedin?
- Bu konuda konuşmak ister misin? - Pek değil.
Geziye gitmelisin. Eğlenceli olur.
Bundan emin değilim.
Orion, seni anlıyorum dostum. Bu tür şeyler korkutucu olabilir.
Ama konu da bu. Gergin olmak sorun değil.
Hatta hiç değil. Gayet normal.
İşin püf noktası, korkularının hayatını yaşamana engel olmasına izin vermemek.
Bu doğru. Aksi hâlde annene evlenme teklif edemezdim.
Bazen korkuyu hissetmen ama yine de yapman gerekir.
Annemle babamı seviyorum ve yapmaya çalıştıkları şeye minnet duyuyorum ama...
Bu kesinlikle duyduğum en kötü tavsiye.
Görünüşe göre yolun sonuna geldik arkadaşlar.
Olamaz. Bu korkunç.
Bu çizgi film hiç gerçekçi değil.
Geri dönüştürülebilen maddelerin gözleri ve kişilikleri yoktur.
Maceraya da atılmazlar. Bu küçümseyici tavırları hoşuma gitmiyor.
Gerçek hayat çok daha karmaşık.
- Reenkarnasyon ise boş bir temenni. - Vay be!
Hem plastik kaplar hem de insanlar için.
Gerçek hayatta öldüğün zaman ölürsün.
Başka bir seçenek olmadığını düşünmek beni ürpertiyor.
ÇOCUKLAR İÇİN NİHİLİZM VE VAROLUŞÇULUK
Ölümün nasıl olduğunu düşünmeyi deniyorum ve hiçliğe benzediği sonucuna vardım.
Hiçliği hayal etmeye çalışıyorum
ama bu da karanlık ve sessiz, yani hiçlik değil.
Karanlık ve sessizlik de bir şeydir.
Belki de hiçlik hayal edemeyeceğimiz tek şeydir.
Orion! Uyku vakti.
- Hazır mısın? - Evet.
- Dişlerini fırçaladın mı? - Evet.
Pekâlâ dostum. İyi uykular.
İyi geceler Orion.
Bekleyin!
Kısa bir uyku hikâyesine ne dersiniz?
Bilirsiniz, eski günlerin hatırına.
Orion, bunu daha önce konuşmuştuk.
İşte bu olur. Güzel ve ağır. Uyku için mükemmel.
Bu gece David Foster Wallace'a vaktimiz olduğunu sanmıyorum.
Peki.
Biliyorsun, hep yanında olacağız Orion.
Ama lütfen, bu gece yatağında yatsan? Annenle benim uyumamız lazım.
Tamam yatacağım ama...
Bari bu gecelik kapıyı açık bırakır mısınız?
Tamam dostum. Ne kadar açık?
Tamam. Biraz daha açık olur mu?
- Böyle iyi mi? - Aslında biraz daha.
- Böyle? - İyi! Evet!
Aslında birazcık daha olsa?
- Teşekkürler. - İyi geceler tatlım.
- İyi geceler oğlum. - İyi geceler anne. İyi geceler baba.
Tamam. O kadar da kötü değil.
Lafımı geri aldım!
Bu kötü. Çok çok kötü. Hem de en kötüsü.
Çünkü korktuğum onca şey arasında
en çok korktuğum şey karanlık.
ORION VE KARANLIK
Olamaz.
Bu eski bir ev. Evler gıcırdar.
Endişelenecek bir şey yok.
Annemle babam sabah işe gidecek. Dinlenmeleri lazım.
Kendimi bir kez olsun onların yerine koyamaz mıyım?
Hayır!
Lanet olsun sana karanlık!
O mürekkep rengi pelerininin arkasında hangi acımasız... Karanlık saklanıyor?
Beni artık yalnız bırak!
Yalnız bırak...
Tamam! Yeter artık! Senden bıktım.
Her gece sürekli çığlık atmalar, söylenmeler falan!
Haftanın yedi gecesi, yılın 365 gecesi.
Durmak bilmiyorsun!
- Sen nesin? - Çok açık değil mi?
Oda karanlık. Dışarısı karanlık. Alo! Ben Karanlık'ım. İşte!
Yine başladı.
Benden korkan bir sürü insan var
ama sen çok başka bir seviyedesin.
Karanlıktan korkan çocuklar arasında
en gürültülü, en sinir bozucu olanı açık ara sensin.
Ve de en yaralayıcı olanı. Bu çok büyük bir başarı.
Çünkü çok fazla rakibin var. Bak.
BENDEN KORKAN İNSANLAR:
Milyonlarca insan karanlıktan korkuyor.
- Liste mi tutuyorsun? - Evet, liste tutuyorum.
Kaç çocuğun benden korktuğunu biliyor musun? Bende kompleks yaratıyor.
- Bu daha birinci cilt. - Karanlık gerçek değil!
O zaman neden benimle konuşuyorsun?
Demek istediğimi biliyorsun. Karanlık ışığın olmamasıdır.
Saçma bir çizgi film karakteri değil.
Yine başladık.
Bak, siz insanlar beni hep tuhaf biçimlerde kavramsallaştırdınız.
Seni dinlemeyeceğim. Neden biliyor musun? Çünkü gerçek değilsin!
Ben gayet gerçeğim.
İşte. Kendimle ilgili kısa bir film bile yaptım.
Karanlığa farklı bir bakış açısı sunmak için.
Bir nevi tutku projesi.
KARANLIK'LA TANIŞIN
Karanlık beş yüz milyon yıldan fazladır,
Dünya'daki ilk canlılar ışığa duyarlı proteinler geliştirdiğinden beri var.
SON YÖNETMEN: KARANLIK
ANLATICI: WERNER HERZOG YAZILAR: SAUL BASS
Ne diyorsun?
Beğenmedin.
Düşünmen için bir şey sunmak istedim.
Herkes bana karşı. Filmim Sundance'e de giremedi.
Üstelik oradaki filmlerin yarısından çok daha iyi.
Orası tam bir erkekler kulübü.
Yani, filmin iyi
ama beş yüz milyon yıldan fazladır var olan biri için biraz kısa.
Ama kısa ve öz olması iyidir.
Bak, korku ve umutsuzluk uyandıran doğaüstü bir varlık olmayı ben istemedim.
Sadece işini yapmaya çalışan sıradan biriyim.
Ama insanlar hep benimle uğraşıyor.
Aslına bakarsan neredeyse herkes benden korkuyor,
hatta benden nefret ediyor veya benim kötü olduğumu düşünüyor.
Bazıları da bir hiç olduğumu düşünüyor. Bu kalbimi kırıyor.
Bak, özür dilerim. Öyle demek istememiştim...
Hayır, sorun değil.
İnsanları seviyorum. Demek istediğim bu.
Ama kendini çoğunlukla
başkalarının bakış açısıyla değerlendiriyorsun, anlarsın ya?
Keşke insanlar bana bir şans verseydi.
O hissi bilirim. Okuldaki birçok çocuk da benimle dalga geçiyor.
ZORBA LİSTEM
Richie Panici, Davis Jensen, Howard Helstrom,
Isaac Pill, Rebecca Warren.
O taşındı ama hâlâ doğum günümde bana tehdit mektupları gönderiyor.
Aslında güzel bir şey.
Evet. Düşünceli biriymiş.
PLANETARYUMDAKİ SINIF GEZİSİNE KATILMA İZNİ
Artık korkmak istemiyorum.
Evet, bu güzel olurdu.
O zaman belki her gece çığlıklarını duymak zorunda kalmazdım.
Bak ne diyeceğim. Sanırım bunu düzeltmenin yolunu buldum.
Bir gece benimle gelip yaptığım işi gör,
böylece korkulacak biri olmadığımı anlayacaksın.
Sürekli dehşete kapılmaktansa
gecenin ne kadar güzel olduğunu göreceksin.
Ne diyorsun?
- Evet mi, yoksa evet mi? - Şey...
Kesinlikle hayır.
Tabii ki hayır dersin. Pekâlâ.
Ömrünün kalanını korkudan donup kalarak geçirmek istiyorsan kendin bilirsin
ama bunu sen istedin.
EN KÖTÜ YER
- Pantolon giymeyi biliyor musun? - Hey Orion, yakala!
Ağlak Orion!
Merhaba Orion.
Sınıf gezisi için çok heyecanlıyım.
Tamam, geleceğim!
Bay Karanlık?
Fikrini değiştireceğini biliyordum!
Hadi el sıkışıp bunu resmiyete dökelim.
Gördün mü? Büyütülecek bir şey yok.
Bir saniye.
Ne yaptığını biliyorum baba.
- Nasıl yani? - Bana bu hikâyeyi neden anlattığını.
- Bir şey yapmıyorum. - Hayır, yapıyorsun.
Karanlık korkumu yenmem için
bana kendi karanlık korkunu nasıl yendiğine dair bir hikâye anlatıyorsun.
- Şey... - Ama bu işe yaramayacak.
Karanlık korkusu, insanların gece kendilerini
vahşi hayvanlardan korumak için geliştirdikleri evrimsel bir adaptasyon.
Vay be. Dersine çalışmışsın.
Bunun hakkında bir şiir yazdım.
'Şair Hypatia'. Bunu çok sevdim!
Sadece bir şiir baba.
Bence o da sayılır.
Pek iyi değil.
- Eminim iyidir. Dinleyebilir miyim? - Hayır!
Diyeceğim o ki karanlıktan korkmak doğaldır.
Genlerimize işlemiş, yani yapabileceğimiz bir şey yok.
Peki. Öyleyse sadece iyi geceler deyip...
Dur!
Kötü bir hikâye olduğunu veya dinlemek istemediğimi söylemedim.
Sadece ne yaptığını bildiğimi söyledim
ve bu işe yaramayacak.
Tamam, anladım.
Evet, Karanlık ve sen gecenin karanlığında uçuyordunuz...
Karanlık ve ben gecenin karanlığında uçuyorduk...
Çok güzel, değil mi?
Eğer "çok" ve "güzel" derken "korkunç" ve "berbat" demek istiyorsan evet!
Bu yaptığım son şey olsa bile korkularını yenmeni sağlayacağım!
Ve ben ölümsüzüm, yani bir sürü vaktim var.
Şahsen sevdiğim ufak bir turla başlayabiliriz diye düşündüm.
Turun adı "Gecenin Faydaları".
Gördün mü?
Ben olmasam oyuncuların yüzlerindeki kırışıklıkları göremezdin.
Şimdilik çok kötü bir pazarlamacısın.
Hey, harika, değil mi?
Ateş böceklerine alerjim var.
Ama yıldızlara alerjin yoktur!
Ama ölüme alerjim var! Çok yüksekteyiz!
Senin yaşamaya alerjin var.
- Ne? - Hiç!
Hadi, elini suya sok.
Bir köpek balığı ısırsın diye mi? Delirdin mi?
Hayır, gece okyanusun güzelliğini görebilmen için.
'Eğlence' kavramını biliyorsun, değil mi?
'Eğlence' insanların tehlikeyi çekici kılmak için uydurduğu bir kelime.
Şuna bak! Karanlık olmadan havai fişek patlatamazsınız!
Teknik olarak günün her saatinde patlatabilirsin.
Evet, galiba. Ama yine de kötü olurdu.
Güzellik zıtlıklardadır.
Hey, gözlerini mi kapatıyorsun?
Retinalarımı koruyorum.
- Hadi ama! Aç gözlerini! - Hayır!
Eğlenceyi kaçırıyorsun.
Kesinlikle hayır.
- Gözlerini aç. - Olmaz!
Ama bu amacımıza aykırı.
- Benim amacım değil! - Senin iyiliğin için.
Ne kadar iyi olduğunu gördün mü?
Evlat?
Evlat!
Yakaladım!
- Aman tanrım! - Bu bir kazaydı.
Beni düşürdün! Ölebilirdim! Eve gitmek istiyorum!
Merak etme. Seni evine götüreceğim.
- Yani en sonunda. - En sonu ne zaman?
Hey, bak! Büyükayı görünüyor.
Yılın bu zamanı çok güzeldir.
Beni ne zaman eve götüreceksin?
Harika bir soru. Çok isabetli.
Önümüzdeki 24 saat içinde.
- Neyse, yıldızlara dönelim... - Yirmi dört saat mi?
Evet, gece ve gündüz olayı böyle yürüyor.
Bu 24 saatlik bir döngü, geriye dönemem.
- Ne? Neden? - Bak, ben gidiyorum.
Ama bu ıssız yerde eve yürümek istersen, gecenin köründe, tek başına...
Bekle!
Eve tek başıma yürüyemem. Orası yüzlerce kilometre uzakta.
Peki o zaman.
Anlaşılan benimle gelmen gerekecek.
Kemerlerini bağla ve sıkı tutun çünkü birazdan aklını alacağım.
Yine gözlerini mi kapatıyorsun?
- Sessizlik hakkımı kullanıyorum. - Gerçekten mi?
Şu anda kaç kişi senin yerinde olmak isterdi, biliyor musun?
- Sıfır mı? - Çok insan!
Cevap: Çok insan.
Çünkü ben en havalı Varlık'ım.
İnsanların senden daha çok sevdiği başka bir Varlık olmadığında öyle oluyor.
Herkese günaydın!
Tam zamanında geldim ve çok iyiyim.
Bugün hava 25 derece ve güneşli.
Nem oranı düşük ve batıdan serin bir esinti geliyor.
Güneşte eğlence dolu bir gün olacak.
Ama açık konuşalım, ne zaman öyle değil ki?
Tanrım, işimi seviyorum.
Tamam, seni düşürüp neredeyse öldürmem hadisesi yüzünden
biraz kötü bir başlangıç yaptık
ama buna takılmayalım çünkü çok işimiz var evlat.
Ve benim işim aslında en temel olanı.
Her gece gelip onu getiriyorum.
- Neyi getiriyorsun? - Karanlığı.
Ve bu muhtemelen bu en önemli iş
çünkü karanlık olmadan diğerleri de işlerini yapamazlar.
"Diğerleri" derken ne demek istiyorsun?
Diğer Gece Varlıkları.
Ne, dahası da mı var?
OTOYOL KAFE
Artırıyorum. Var mısın, yok musun Uykusuzluk?
Düşünüyorum. Hep düşünüyorum. Biliyorsun.
Beynimi durduramıyorum. Düşün!
Tüh be! Ben yokum. Ya sen Sessizlik?
- Görüyorum. - Görüyorum.
Sıra sende Uyku.
Ne?
Floş royal mi? İnanılmaz.
Nasıl olur!
Ha? Ne oldu? Ne kaçırdım?
Sen kazandın.
Harika. Sizinle oynamak bir zevkti.
Harika.
Dur. Neden buraya giriyoruz?
Çünkü mola zamanı evlat.
Diğer Gece Varlıkları'yla her yeni zaman diliminde mola veririz.
Eğlenceliyizdir, bizi çok seveceksiniz.
- Selam grup, n'aber? - Selam Karanlık.
Hoş geldin! Ha?
Bu akşam iyi iş çıkardınız gençler.
- Çocuğu mu getirdin? - Karanlık çocuğu getirmiş!
Çok sorumsuzca.
İnanılır gibi değil!
Delirdin mi?
Bu hiç cesaret verici değil.
Ben hallederim.
Orion, seni diğer Gece Varlıkları'yla tanıştırayım.
Uyku, Sessizlik, Uykusuzluk, Açıklanamayan Sesler
ve tabii ki aramızdaki en yaratıcı ve şiirsel olanı, Tatlı Rüyalar.
Çığırtkan'ı mı getirdin?
Her şeyden korkan çocuğu mu?
Dünyayı o kadar kötü olmadığına ikna etme çabalarından biri mi?
Kırılgan öz saygını düzeltmek için
rastgele çocuklara yardım etmek görevimiz değil.
Bu çok derin ve sertti.
Nelerin ters gidebileceğini biliyor musun?
Korkudan seni yavaşlatırsa,
sonra kimin sana yetişip seni yok edebileceğini
ve karanlık kavramının ortadan kalkacağını
ve evrenin dokusunun kalıcı ve onarılmaz şekilde değişeceğini bilmiyor musun?
- Bu mümkün mü? - Düşük bir ihtimal.
Pekâlâ. Bu kadar saçmalık yeter.
Üzgünüm tatlım ama Karanlık seni buraya hiç getirmemeliydi.
Evine kendin dönmelisin. Tamam mı?
Haydi millet. Mola sona erdi.
Bazılarımızın yapacak işi var.
Durun!
Bir gece her şeyi değiştirebilir!
Bu çocukla 24 saatim var.
Karanlık korkusunu ve gece çığlıklarını yenmesine yardım edersek
sizin işlerinizin zorluğu da ortadan kalkar.
Tamam, anlaştık.
Sadece benden uzak dursun.
Kesinlikle. Hiç sorun değil. Senden uzak duracak.
- Ciddi miydin? - Ne?
Gerçekten tüm korkularımı bir gecede yenebileceğimi mi düşünüyorsun?
Bir gece her şeyi değiştirebilir.
- Hey, bu ışık ne? - Işık mı? Hani Işık? Işık'ı göremiyorum.
Arkanda, görmemi engellemeye çalıştığın ışık.
Ben mi? Görmeni engellemeye mi çalışıyorum? Daha neler!
Fazla yaklaşma. Sanırım benden hoşlanmadılar.
Ne? Bu çok saçma. Sempatik birisin.
Bana "gecenin düşmanı" dediler. İşlerini bozduğumu söylüyorlar.
Evet, iyi bir ilk izlenim bırakmadığın doğru.
Ama onları bir de iş başında gör.
Çok ilham verici ve hiç korkutucu değil.
Ah evet, Uyku dünyadaki tüm canlıların geceleri uykuya dalmasından sorumludur.
Herkesin uyumasını mı sağlıyor?
Evet. Mutlaka izlemelisin, gerçekten çok ilginç.
- Ne? - Merak etme, o profesyoneldir.
Hem o sihirli bir yastık.
...ve bunları kızartılmış kinoayla karşılaştırın.
Kinoayı çok seviyorum. Evet!
Aman tanrım. Lütfen bana o kloroformun sihirli olduğunu söyle.
Evet... Sihirli.
...bu canlılar önümüzdeki mevsimlerde 5000 kilometreden fazla yürüyecek.
Sen ne kadar tatlısın öyle.
UYKU ÇEKİCİ
Dur! Hayır, dur!
Karanlık! Bana izin verir misin? Bu geveze konuşurken işimi düzgün yapamam.
Yaptıkların doğru değil!
Birini yastıkla boğmak, kloroform, çekiç...
Öpücükle oluşan hijyen sorunlarından bahsetmiyorum bile.
Dinle, ben bu işi binlerce yıldır yapıyorum.
Bence ne yaptığımı biliyorum evlat.
Hem dudaklarım temiz.
Temiz.
İşlerin nasıl yürüdüğünü gösterdiğin için teşekkürler.
Bir daha uyuyabilecek miyim bilmiyorum.
Tabii.
Eğer bütün gece uyanık kalacaksan tam sana göre bir Varlık var.
Uykusuzluk tanıdığım en iyi taklitçidir.
Sesini takip ettiği kişininkine benzetir ve kulağına endişe verici şeyler fısıldar.
Neden böyle bir iş var?
Arkadaş edinmede çok başarılısın, değil mi?
- Pek değil. - Evet, belli oluyor.
Şimdi izle ve öğren.
Bizim Uykusuzluk işte.
Neden Michelle'e öyle dedim? Aptal olduğumu düşünecek.
Kovulacağımdan oldukça eminim.
Teslimat tarihine asla yetişemeyeceğim!
Epey derin uyuyor.
Bu iş için asıl kozumu oynamalıyım.
4. SINIFTAYKEN SÖYLEDİĞİM APTALCA LAF
- Delaware'in başkentini kim söyleyebilir? - Delaware'in başkenti D'dir.
Bütün uykusuz geceler onun yüzünden mi? Ne saçma...
Hey! Bunu sana yapan ben miyim sence?
Hayır dostum. Ben sadece insanların zihnindeki düşüncelerin bir yankısıyım.
Beni bu çocukla birlikte takip etme Karanlık. Tamam mı?
Çok yargılayıcı biri.
Yargılayıcı değilim... Yoksa öyle miyim?
Ve devam edelim.
Elbette hiçbirimiz Sessizlik'in yardımı olmadan işimizi yapamazdık.
Burası çok sessiz!
Sessiz!
Bu köpeğin nesi var!
Sana bu çocuk her şeyi mahvedecek demiştik, bak işte!
Ben bebek bakıcısı değilim.
İşimi yapabilmem için iyi odaklanmalıyım
ve bu çocuğun gelip her şeyi mahvetmesine göz yumamam!
Götür onu ki artık odaklanıp işimi yapmaya devam edebileyim!
Anladım.
Ne dedi? Benimle mi ilgiliydi?
Sana karşı dürüst olacağım.
Ne söylediği hakkında hiçbir fikrim yok. Ama kızgın görünüyordu.
Açıklanamayan Sesler. Hadi, bu taraftan.
Hey, n'aber?
Bence bu an için çıtırtı sesi en uygunu
ve hafif bir sürtünme tınısı.
O neydi? Anne, baba! Sesler duyuyorum!
Evet. Büyük bir etki yaratıyorum.
Bu çok saçma!
- Hey! Sorun yok çocuk! Bu gerçek değil... - Susar mısın?
Doğanın hassas dengesini bozuyorsun.
Anlamıyorsun belki ama biz burada çok önemli işler yapıyoruz!
Çocuğun haklı olduğu konu senin işinin
genellikle saklanıp çocukları korkutmak olması.
Size kendimi açıklamak zorunda değilim.
İşin aslı şu ki bu çocuğun burada olması evrenin dokusunu yok etme riski yaratıyor!
Moralini bozmasına izin verme. Korna çalar ama ısırmaz.
Hem en iyisini en sona sakladım.
Şimdi hazır ol ve sıkı tutun!
İşte orada.
Bütün bu renkleri mi diyorsun?
Evet. Rüya iş başında.
Onu çalışırken izlemek de gecenin güzelliğini görmeni sağlayamıyorsa
- hiçbir şey sağlamaz. - Çalışmasını derken neyi kastediyorsun?
Hey! Sessiz ol. Sihrini konuşturuyor.
Pekâlâ, bu gece bilinçaltına neler karışmış Irene?
Peki. İşle ilgili çokça kaygı.
Yarın büyük bir sunumun var.
Hazır olduğunu sanmıyorum Irene.
Patronunu etkilemen gerekiyor. Anladım.
Kızın da sahiplenmek istediği bir sokak kedisi bulmuş.
Anne, bizimle kalabilir mi?
Bu gece güzel malzemeler var. Şimdi hepsini birleştirelim.
AYIN ELEMANI
Güven içinde sunumunu yapıyorsun.
Sarma mekanizmamızdaki bobini tekrar kullanırsak
üretim maliyetimizi %30 oranında azaltabiliriz.
Herkes sunumuna bayıldı.
Irene!
Bence bunu hak ediyorsun Irene.
"Dünyanın en becerikli çalışanı" mı?
Anne!
Sen en iyi annesin!
Muhteşem bir sunumdu Irene.
Kesinlikle terfi edeceğini düşünüyorum.
Anne, lütfen bizimle kalabilir mi?
Evet, elbette kalabilir!
Seni seviyoruz Irene!
Muhteşem, Rüyalar muhteşem. Etkilendin, değil mi?
Evet. Harika biri.
Söylemiştim.
Bu bana sınıfta sunum yaptığımı gördüğüm bir rüyayı hatırlattı.
Ama insanlar beni yuhalıyordu.
En tuhafı da sınıfımın bir dişçi muayenehanesi olmasıydı.
Ne oluyor... Bunu ben yaratmadım.
- Bu tesadüfen oldu, değil mi? - Kesinlikle. Öyle olmalı.
Aksi takdirde, rastgele bir şey söylersem,
mesela "cani salatalık" gibi...
Merhaba Irene. Yıllık muayene vaktin geldi.
Neler oluyor burada?
Karanlık?
Hayır! Burası yasak. Onu benden uzak tutacağına söz vermiştin.
Ona ilham vermem gerekiyordu ve senin işin gecelerin en ilham verici işi.
Salatalık için özür dilerim.
Genellikle en ilham verici.
Sus! Tek bir kelime daha etme.
Hayal yaratmak çok hassas bir sanattır.
Yani söylediğiniz, hatta düşündüğünüz her şey rüyayı etkileyebilir.
- Anladın mı? - Düşündüğüm her şey mi?
Korkutucu bir şey düşündün, değil mi?
- Ne? Şimdi ne düşündün? - Okulumdaki bir çocuğu.
Kimi?
Richie Panici.
Kaçın!
Size "haçis" koydum.
O kelimenin doğrusu "haciz"!
Ağlak Orion!
Daha önce hiç girdaba girdin mi Orion?
Burada canı acımaz, değil mi?
Hayır, rüyada canının acıması imkânsız.
- Buna sevindim. - Tabii ölmediği sürece.
- O zaman gerçek hayatta da ölür. - Dur, ne?
Evlat, buradan çıkman lazım, yoksa sonun çok kötü olacak!
Gayet farkındayım!
Hadi Orion! Bizi buradan çıkaracak bir şey düşün!
Hadi! Düşün!
Dur! Eskiz defterimin 14. sayfası.
Tuvalet tıkanır ve tüm okulu su basar.
Hayır!
Evlat!
Dayan Orion!
Bu da neydi şimdi?
Evlat, sen ya çok sorunlusun ya da çok yaratıcı.
Asıl çok şanslısın.
Bu felaketle sonuçlanabilirdi.
Ama tam bir felaket olmadı. Neden, biliyor musun?
Çünkü korkularınla yüzleştin ve onlara gününü gösterdin.
Tamam, tekrar deneyelim.
Yapman gerekeni biliyorsun, elini şuraya koy ve...
Bana mı öyle geliyor yoksa ben bu konuda senden daha mı heyecanlıyım?
Hiçbir korkumu yenemedim.
Evlat, ben de oradaydım. Gözlerimle gördüm.
Gördüğün şey benim çok korkup ölmemeye çalışmamdı.
Sen söyleyince fark ettim de biraz ölüm çaresizliği havası da vardı.
Ancak yine de etkileyiciydi.
Karanlık, beni dinlemiyorsun.
Korkularımı yenemedim. Hâlâ eskisi gibi korkuyorum.
Yanıldığını biliyorum ve bunu kanıtlayabilirim.
- Bundan şüpheliyim. - Öyle mi Bay Çokbilmiş?
Şunu dinle bakalım.
Artık benden korkmuyorsun.
Korkuyor musun?
Ben...
Senden korkmuyorum.
Gördün mü?
Bundan bahsediyordum.
Biliyor musun, kızım arkadaş olmamıza bayılacak.
Bana alışacağını biliyordum.
Bir saniye, kızın olması için yaşın küçük değil mi?
Gelecekteki kızım.
Sen çıldırmışsın evlat.
Bir saniye.
Yani çocukken geleceği görebildiğini mi söylüyorsun?
Galiba. Bilmem, sadece doğaçlama yaptım.
- Kötü bir fikir mi? - Hayır. Bilmiyorum.
Hikâye harika.
Işık'ı karakter yapman da hoşuma gitti.
Geri dönecek mi yoksa yalnızca figüran mıydı?
Galiba dönecek. Dediğim gibi, doğaçlama yapıyorum.
Tüm bunları nasıl uydurduğunu bilmiyorum.
Sen de böyle bir hikâye uydurabilirsin.
Hayır, yapamam. Sadece... Biraz fazla şey mi oldu?
Zaten büyülü Gece Varlıkları'yla dünyayı dolaşıyordun
ve şimdi geleceği mi görebiliyorsun?
- Mübalağa mı ettim? - O ne demek bilmiyorum.
- Söylediğin şey demek. - Öyleyse evet.
Güzel noktaya değindin.
"Geleceği görme" unsurunu iptal ediyorum.
Çocuk Orion olarak artık kehanet yok.
Emin misin? Aslında biraz havalı ve komikti...
Hayır! İptal oldu.
Peki.
Unuttum. Neredeydik?
Karanlık'la gecenin içinde uçuyordun.
Evet. Karanlık ve ben yine gecenin içinde uçuyorduk
ama bu sefer durum farklıydı.
Haklısın, oyuncuların yüzlerindeki tüm kırışıklıkları görebiliyorsun.
Kütükteki daireler gibi.
Yani, sanırım kemere benziyor.
Bence neye benziyor biliyor musun? Sarılmaya hazır bir robota.
Gaz mı kokuyor?
Yoksa fırını kapatmayı mı unuttum?
Hiçbiri işe yaramıyor!
Bakalım. Hangi kasedi kullanılmalı...
- Merhaba. - Ben sana ne dedim evlat?
- Ya hayat kozmik bir kazaysa? - Ne! Hayır.
- Ve varlığımın hiçbir anlamı yoksa? - Bekle. Hayır!
Anne!
Bu kadar. Terapiye dönmeliyim.
Vay canına evlat! Çok derinlere indin.
- O neydi? - Tatlım, galiba bir ses duydum.
Sana saat başı ne kadar ödediğimi biliyor musun? Bir kez bekle, tamam mı?
Anne!
Ah tatlım, ne oldu?
Korktum.
Karanlıktan nefret ediyorum.
Gelin bakalım. Burada çayın şahane olduğunu duydum.
Hey Karanlık. Bu arada, teşekkürler.
Ne için?
Bilirsin, tüm bunlar için.
Bana gecenin karanlıktan daha fazlası olduğunu gösterdiğin için.
Önemli değil.
Az önceki çocuğu mu düşünüyorsun? Onu dinleme.
Neden bahsettiğini bilmiyor.
- Belki biliyordur. - Bilmiyor.
Ben de öyleydim, unuttun mu?
O sadece korkuyor.
Evet. Korkmanın nasıl bir şey olduğunu bilirim.
Sen mi? Sen neden korkabilirsin ki?
Sanırım insanların benim hakkımda haklı olmasından korkuyorum.
İyi biri olmadığımdan
ve söyledikleri kadar korkutucu olduğumdan.
Hey Karanlık? Bana aslında harika biri olduğunu söylediğini hatırlıyor musun?
- Hani sana inanmamıştım? - Evet.
Sana inanmaya başlıyorum.
Teşekkür ederim.
Biliyor musun, gerçekten çok yol kat ettin.
Bundan emin değilim.
Pekâlâ. Hadi işe dönelim.
Gitme vakti.
Tamam. Uykuya dalma zamanı.
Hadi bakalım. Vakit geldi. Mola sona erdi.
Orion! Bunu düşürdün.
Teşekkürler Sessizlik.
Ah... Rica ederim.
Evet evlat, hazır mısın? Atla bakalım.
Dalga geçiyor olmalısın.
- O kim? - O Işık. Karanlık'ın düşmanıdır.
Nedense onu sevdim. Kendimi güvende hissettiriyor.
Sıcak bir battaniyeye sarınmış gibi.
Yani eğer öyle şeylere ilgi duysaydım.
"Bana bakın. Ne kadar parlağım!"
Benim de numaralarım var.
Ama bazılarının aksine bunları hayal gücüne bırakmayı seviyorum
ve insanların gözüne sokmuyorum.
Hadi ama Karanlık. Bunu tekrarlamak zorunda mıyız?
Neyi? Neden bahsettiğini bilmiyorum.
Tutumun, geç kalman, güvensizliğin.
Merhaba evlat.
Merhaba.
Hep aynı rutini yaşıyorsun dostum.
Ben gelince yetersiz hissediyorsun
ve sonra güvensizliğini bana yansıtıyorsun.
Ben dünyaya her gün ışık ve umut getiriyorum
ama sen tam tersini getiriyorsun.
Bu... Ben bundan fazlasını yapıyorum.
Ne, gerçekten mi? Mesela ne?
Mesela pek çok şey.
Sana anlatmak isterdim ama şu anda hiç vaktim yok.
Nihayet uzlaşabileceğimiz bir şey.
Yaklaşık üç saniye sonra buraya gün ışığı getireceğim,
yani eğer varlığını sürdürmek istiyorsan bence, bilirsin...
Her neyse. Biz zaten gidiyorduk. Gıcık!
Bence gıcık değil. İyi birine benziyor.
O kadar iyi biri değil. İnan bana.
Baba?
Ne, uyumaya hazır mısın?
Aslında hayır. Hikâyeni bitirirken biraz yürüyüşe çıkabilir miyiz diye soracaktım.
Gerçekten mi?
Böylece Orion ve Karanlık gibi gecenin içinde olabiliriz.
Evet, tabii.
Yarın okul yok. Yani olur. Hadi gidelim.
Gel. Parktan yürüyelim.
Tamam.
Biliyor musun, sanırım diğer yol daha iyi olacak.
Katılıyorum.
Biraz elimi bırakabilir miyim?
- Elbette. Pardon. - Hayır, sorun değil.
Aklıma birkaç satır geldi ve unutmak istemedim.
Güzel mi?
Hiç yıldız görememenin ne kadar tuhaf olduğuyla ilgili.
Evet. Sana katılıyorum.
Numara yapmana gerek yok.
Sen de buraya gelmek istemişsin gibi.
Numara yapmıyorum.
Parkın lambaları sönmüştü. Benim için de korkutucuydu.
Ama bu korkuyu aştığını sanıyordum.
Hikâyede öyle dedin.
Aslında bu karmaşık bir hikâye.
O zaman karmaşık olmasına izin versen?
Anne ve babalar basit hikâyeleri seviyor çünkü karakterin sorunu ne olursa olsun
hepsi düzeliyor ve bu konuyu düşünmelerine gerek kalmıyor.
Orion Karanlık'la tanışır. Karanlık kötü değildir.
Orion artık ondan korkmaz, sonra dans partisi verirler.
Sence dans partisi mi eklemeliyim?
Bence hâlâ korkuyorsan Orion'ın da hâlâ korkmasına izin vermelisin.
Bize faydası olan hikâyeler gerçek olanlardır.
Çok iyi bir noktaya değindin.
Öyle mi?
Evet. Bu fikri kesinlikle kullanmalıyız.
Ne oldu?
Evet, öldün mü?
- Uykusuzluk! - Ne var?
En kötü senaryoları düşünmek benim işim.
Hayır. İyiyim.
- Evet. Korkusunu aştı, değil mi? - Kesinlikle.
Güzel. Pekâlâ, işe koyulalım.
Hadi yarışalım!
Hadi.
Siz gidin. Ben sizden daha ölümlüyüm.
Hem gece lambası bile yok.
Düşme tehlikesi var. Kalsın.
Neden korktun?
Hiç. Ben sadece... Gündüzü seviyorum.
Mesela sesler. Siz gündüz seslerini duydunuz mu?
- Kuşlar, oynayan çocuklar, kahvaltı? - Kulağa harika geliyor.
Öyle! Çok şey kaçırıyorsunuz.
Mesela gündüz seslerle renkler arasında bağlantı vardır.
Gündüz her şey aydınlanır. Hayal gibidir.
Kırmızı, yeşil, sarı, mor.
Gece de renkler var.
Yani ateş olsa daha iyi görebilirsin.
Evet, işte bu ışık!
- Vay canına! Gerçekten mi? - İnanılmaz.
Bu güvenli ve sıcak bir his.
Seni neden daha az korkuttuğunu anlıyorum.
Bana gerektiğini söylemiyorum.
Eğer hiç görmediyseniz
güzelliğini hayal etmenin mümkün olmadığını söylüyorum.
Yani sorunun Karanlık olduğunu mu söylüyorsun?
Bir bakıma evet.
Onu severim ama sanırım buradaki sorun o, değil mi?
Beni yanlış anlamayın. Karanlık gerçekten iyi. O harika biri.
Ama onunlayken Işık'ın sunduğu muhteşem şeylerin tadını çıkaramazsınız...
Ne var?
Eh, gitme zamanı.
Yeni dostunu beklemek istemediğine emin misin?
Hey Karanlık, biliyor musun, bence sen en iyisisin.
O kapılı evdeki konuşmandan bunu çıkarmazdım.
Hayır, sadece sohbet ediyordum.
Dondurmayı sevdiğimi söylemem
patates kızartmasını sevmediğimi göstermez.
- Ben hangisiyim? - Ne?
Dondurma mı, patates kızartması mı?
- Patates kızartması? - Ve Işık dondurma mı?
- Aynen öyle. - Hangisini daha çok seviyorsun?
Bu önemli mi?
Aynen öyle!
Tek diyeceğim, keşke hepiniz gündüzü bir görseniz. Sen de.
Yani herkesin benim olmadığımı görmesini istiyorsun.
- Öyle demek istemedim. - Harika!
Öyleyse dokunaklı, içten bir konuşmayla
bunu ekibin kalanına açıklamaktan çekinmezsin.
Merhaba.
Hadi.
Son molamız sırasında söylediğim bazı sözlerin
amacı dışında yorumlandığını fark ettim.
Açık konuşayım.
Geceyi ve yakın arkadaşım Karanlık'ı seviyorum.
Bazılarınız dünyadaki diğer deneyimleri kaçırdığını hissedebilir.
Ama size eski bir atasözünü hatırlatmak isterim.
"Tepenin ötesindeki çimen size daha..."
"Yeşil görünür"! Çünkü orada gündüz vakti ve yeşili görebiliyorsun!
Bir saniye. Söylemek istediğim bu değildi.
Ama bu doğru! Yeşil çim neye benziyor ki?
Evet! Neden tüm renkler Gündüz Varlıkları'nda?
- Evet! - Kesinlikle! Gördün mü?
- Bence de! - Tamam millet.
Konudan saptığımızı düşünüyorum.
Karanlık harikadır. Pek çok muhteşem özelliği var.
Ne gibi?
Bakın, demek istediğim şu ki ben yanılmışım.
Gündüzün geceden üstün olduğunu ima etmek yanlıştı. Bu kadar.
Bazı insanlar gündüz kadar hoş ve enerjik olmadığınızı söyleyebilir
ama ne olmuş?
Nihayetinde gündüzün canlılığını mümkün kılan şey onun tam tersidir,
yani karanlık ve boşluk.
Yani bu şekilde düşünürseniz siz gündüzün kanatlarının altındaki rüzgârsınız.
Bunun faydası olduğunu sanmıyorum.
Dur, bitireyim. Sonuç olarak size teşekkür ederim.
Bu mütevazı, değeri bilinmeyen görevleri yerine getirip
Işık dolu gündüzü muhteşem kıldığınız için teşekkürler.
- Buraya kadar. Ben ayrılıyorum. - Ne? Ayrılıyor musun?
Aslında kalacağım.
Kalıp gün ışığını bekleyeceğim. Belki orada bir iş bulabilirim.
Hadi ama. Biraz mantıklı ol.
Sen! Benimle sakın konuşma.
Bizden nefret etmelerinin sebebi sensin. Sen ve o cehennem gibi karanlığın.
- Ama ben arkadaşınım. - Ne biçim arkadaş!
+Beni hayatın gerçek güzelliklerinden alıkoyuyorsun.
Hadi ama Açıklanamayan Sesler. İşi bırakmayacağını biliyoruz.
Artık benim adım Debby. Bana Debby de.
Debby!
Aman ne güzel.
Ama en azından biz birlikteyiz. Değil mi?
Haydi arkadaşlar, yola koyulalım.
Sanırım Debby’nin demek istediği şey hepimizin biraz ışıktan yararlanabileceği.
Biz görülmek istiyoruz ve...
Kimse yapmayacaksa ben çıkıp söyleyeceğim.
Biz görülmek ve duyulmak istiyoruz.
- Evet! - Evet! Ben de öyle diyordum.
Yeter artık. İstifa ediyorum!
Ben de bırakıyorum. Gölgende yaşamaktan bıktım.
Bir dakika, ne?
Gündüz rüyası diye bir şey vardır, değil mi?
Yeni ve eğlenceli bir görev olacak.
Kesinlikle kabuslardan iyidir.
Rüyalar, lütfen...
Buraya kadarmış. Rüyalar bırakıyorsa ben de bırakıyorum.
Rüyasız uykular için geceleri kalmayacağım.
Ne anlamı var?
Eğer Uyku giderse o zaman ne olacak?
Herkesi sürekli uyanık tutmak benim işim mi olacak?
Hayır. Bu çok fazla iş.
Ben de bırakıyorum.
Peki, mola bitti arkadaşlar.
Şakayı bırakın. Artık gitmeliyiz.
Yeni bir günün şafağını görmek için sabırsızlanıyorum.
Çocuklar, bunu tamamen bana bırakmayın. Lütfen, hep birlikte çalışmalıyız.
Biz arkadaşız.
Bunca zamanı sizinle geçirmekten çok keyif aldım.
Size iyi sabahlar.
Herkese günaydın!
Birisi "Işık" mı dedi yoksa?
Açıkçası onda ne bulduklarını bilmiyorum.
En azından birimiz öyle düşünüyor.
Gecede benden başka bir şey kalmadı.
Bu artık gece bile değil.
Artık bir hiç gibi görünüyor.
Sesi de bir hiç gibi.
Ve yarın sen bile gitmiş olacaksın.
Yani sonsuza de tek başıma mı uçacağım?
- Bu berbat bir fikirdi. - Çok üzgünüm.
Belki yarın onları gündüz bulabilirim
- ve onları ikna etmeye... - Hayır!
Devam etmeyeceğim.
Burada oturacağım. Bu artık her ne ise.
Kaya mı? Bilmiyorum. Canlı olduğunu sanmıyorum.
Burada, bu şeyin üstünde oturup gün ışığını bekleyeceğim.
- Hayır, yapamazsın! - Neden? Zaten beni kimse sevmiyor.
- Bu doğru değil. - O zaman herkes nereye gitti?
Hey, Karanlık!
Hadi! Yaylan bakalım.
Karanlık?
Hadi! Hadi yürü.
Karanlık, hadi! Işıkta kalamazsın.
Olmadığın yerde olamazsın. Yoksa kaybolursun.
Bu riski almaya hazırım.
Peki. Seni bir kez uyardım.
- Dur, yapma! - Çok üzgünüm evlat.
Ama gündüz kimseyi beklemez.
Karanlık, hemen gitmelisin!
Bunu tahmin edememişim.
Buna ne demeli?
Hayır! Karanlık!
Karanlık!
Tüh! Onu uyarmaya çalıştım.
Pekâlâ, gidip Dünya'da yaşamı mümkün falan kılmalıyım, o yüzden...
Görüşürüz evlat.
Herkese günaydın!
Umarım gününüz de yüzünüz gibi ışıl ışıl ve güzel olur.
Evet ama sonra ne oldu?
- Bilmiyorum. - Nasıl yani?
Sonra ne olduğunu bilmiyorum. Buraya kadardı.
Çocuk hâlini yalnız başına mı bırakıyorsun? Orada...
- Neredeydin? - Avrupa'da bir yer belki. Bilmiyorum.
Bu iyi bir son değil.
Evet. Karmaşık bir hikâye olduğunu söylemiştim.
Galiba fikirlerim tükendi.
Bu senin hikâyen. Senin başına geldi!
Doğru. Ama nasıl biteceğini bilmiyorum.
Yıldızlar arasındaki bu belirgin desenler takımyıldızlar olarak bilinir.
Çeşitli eski gece gökyüzü tasvirlerine bakılırsa
- tanıdık şekiller görebiliriz... - Bir tavana bakıyoruz.
Yine de hoş bir yanılsama. Ve son derece eğitici.
Geceleri gerçek gökyüzüne bakabilmeliyiz.
Yıldızları engelleyen bir şehir inşa ediyorlar
ve sonra bakmak için sahte yıldızlar yaratıyorlar.
Bu çok bilgece bir düşünce tatlım.
Teşekkürler. Amacım işini kötülemek değildi.
Bence planetaryum harika bir yer. Gerçekten.
Çalışmak için harika bir yer.
Teşekkürler. Burayı seviyorum ama söylediğin şeyi de sevdim.
İkisini de.
Hikâyenin gidişatıyla ilgili bir fikrim olabilir.
Öyle mi? Söyle bakalım.
Gerçekten mi? Emin misin?
Çok eminim. Hadi.
Tamam. Ben ortaya çıkıyorum.
- Sen mi? - Beğenmedin mi?
Hayır, çok beğendim. Devam et.
Hep aynı yaşta olsak arkadaş olur muyduk diye merak etmişimdir.
Öğrenmek için sabırsızlanıyorum. Lütfen devam et.
Tamam. Ben ortaya çıkıyorum.
Merhaba.
Merhaba, kaplumbağamın üzerinde beliren kişi.
Ben Hypatia.
Antik Yunan gök bilimci mi?
Ben o değilim. Ama bana onun adı verilmiş.
Sanırım öylesi daha mantıklı. Ben Orion.
Takımyıldızı olan.
Evet, bence asıl bir avcıdan çok...
Sarılmaya hazır bir robota benziyor.
Evet. Bunu duymuştum.
Nerede olduğumuzu biliyor musun?
Avrupa'da bir yer mi? Bilmiyorum.
Öf ya. Evimden çok uzaktayım.
Dün gece çok şeyi berbat ettim.
Biliyorum. Hikâyeni takip ediyordum.
- Gerçekten mi? - Evet.
Gece olmadan insanlar uyuyamaz.
Ve uyku olmadan da herkes delirir.
- Buna izin veremeyiz! - Bu yüzden geldim.
Sanırım Gece Varlıkları'nı nasıl geri çağıracağımıza dair bir fikrim var.
Gerçekten mi? Fikrin nedir?
Yardım etmek için bir şiir yazdım.
"Artık olmayan geceyi özlüyorum
Artık ışık dört bir tarafım"
Bilmiyorum. Bunun faydası olacağını sanmıyorum.
Devam et.
"Ve başka bir şey daha Ne gündüz ne de gece
Belki herkes bağırır 'Yaşasın' diye
Ama ben geceyi özlüyorum Çünkü o benim gibi
Ve gözlerim karanlıkta görür en iyi
Belki de dünya artık fazla parlaktır
Çok gürültülü, çok bencil ve savaşa hazır"
İklimsel acil durum yaratan muhtemel bir kıyamet olayı
karanlığın yokluğuyla birlikte yıkıcı sonuçlar doğuruyor.
Pek hayal ettiğim gibi değilmiş.
"Ve sessiz olanları asla dinlemezler
Ve tuhaf olanlarla inek diye dalga geçerler"
Peki.
Bu durum öz güvenimi sarsmaya başladı.
"Bir zamanlar ses olmamasını sessizlik sanırdım
Ama onun küçük sesler içerebileceğini öğrendim
Bir zamanlar Işık olmamasını Karanlık sanırdım
Ama onun yıldızları en parlak gösterdiğini öğrendim
Bir zamanlar beni kucaklayan Sessizlik, Karanlık ve Rüyalar
Beni silen bir dünyada güvende hissetmemi sağlamışlar
Geceyi özlüyorum, o aramızda yok artık
Şimdi arda kalan tek şey Işık"
Sen bir şairsin.
Evet, öyleyim.
Bu çok güzeldi. Teşekkür ederiz.
Geceyi dünyaya geri getirmeliyiz.
Ama Karanlık gitti. O olmadan geceyi getiremeyiz.
O gitmedi.
Karanlık hâlâ yaşıyor. Senin anılarında.
Ama anılarına erişebilecek tek kişi...
Rüyalar. Yardımın gerekiyor Rüyalar.
Hepinize ihtiyacımız var. Bütün ekibe.
Unutma, rüyada ölürsen gerçekte de ölürsün.
- Uykusuzluk! - Ne var? İşimi yapıyorum!
Tekrar düşündüm de, belki dünyanın kaderini
ağır performans kaygısı olan 11 yaşında bir çocuğa bırakmak iyi fikir olmayabilir.
Merak etme. Ben yanında olacağım.
Bana bırak.
Evet Uyku. Sıra sende.
Merak etmeyin. Bu iş bende.
Evet. Artık senin "kuzuyku" vaktin geldi.
Harika iş çıkardın Uyku.
Hazır mısın?
Tatlı rüyalar Orion.
Derinlere inmemiz gerekecek. Zihninin en karanlık köşelerine.
Sally'yle konuşuyorsun.
SÖZLÜ SINAV GÜNÜ
Sınıfta konuşuyorsun.
Katil palyaçolar.
Cep telefonu dalgaları... Sivrisinek ısırıkları...
Gökdelenden düşmek.
Evet! İşte burada.
Karanlık'la tanıştığın gece.
Odandasın...
Odanın en karanlık köşesinden gelen bir uğultu duyuyorsun.
Meşum bir şeklin belirdiğini görüyorsun,
sanki odanın karanlığından çekiliyormuş gibi.
- Karanlık! - Orion!
- Benim için döndün. - Elbette. Sen benim arkadaşımsın.
Seni kaybettim diye korkuyordum.
Hayır. Buradayım dostum.
Karanlık!
Olamaz!
Karanlık!
Orion!
KATİL PALYAÇOYA DİKKAT!
ARILAR
Bu da ne? Neden sürekli ortaya çıkıyor?
Bu kafanın içinde Orion! Bunu durdurabilecek tek kişi sensin!
Oraya girip Karanlık'ı çıkarmalısın.
Oraya öylece atlayamam! Neler olabilir?
Hiçbir fikrim yok ama bence mesele bu!
Neden bahsediyorsun?
Hep hikâyenin sonunu bilmek isteriz
çünkü bu orta kısımları daha az korkutucu kılar.
Ama belki de korkmak hayatın bir parçasıdır.
Bence korkuyu hissetmen gerekiyor.
Ve yine de yapmalıyım.
İyi şanslar Orion.
Teşekkürler Hypatia.
Dayan Karanlık. Geliyorum!
Orion! Buradayım!
Orion!
Karanlık!
Hadi seni buradan çıkaralım.
- Fazla dayanmayacak! - Hayır. Bekle.
Onu hemen uyandırmalıyız!
Eğer bir şey yapmazsak ikisi de...
Milyonlarca parçaya bölünüp ölecek mi?
Çekilin. Bu iş bende.
Bizi içine çekiyor!
Şimdi ne olacak?
Bilmiyorum. Ama senin yanında olmak
bilinmeyenin dehşetini bir nebze olsun hafifletiyor.
Ne demek istediğini anlıyorum.
- Seni tanımak büyük bir zevkti Orion. - O zevk bana ait.
Orion! Uyanma zamanı! Okula geç kaldın!
Uykunun büyümeyi engellediğine dair bir makale okudun!
Hadi, uyan!
- Neden işe yaramıyor? - Bilmiyorum dostum!
Kimseyi bu kadar derin uyutmamıştım.
Uyan! Uyanma zamanı!
Uyan!
- Uyan artık! - Hadi uyan!
Orion, uyanmazsan okul gezisini kaçıracaksın.
Okul gezisini kaçıracaksın.
Sally!
Karanlık. Başardık.
İyi iş çıkardın evlat.
Evet! İşte geldi. Dönmene sevindim eski dostum.
Hoşça kal Orion. Geceyi seninle geçirmek bir rüyaydı.
- Gerçekten öyleydi. - Görüşürüz Hypatia.
Çalışmalarına hayranım.
Ben de seninkine.
Senin çalışmalarına da hayranım.
Vay be.
Sen harikasın Karanlık.
Evet, buna katılıyorum.
- Her şey için teşekkürler Karanlık. - Kesinlikle.
- İşte buraya kadar. - Ama yarın gece görüşeceğiz.
Tabii. Karanlık'ı göreceksin. Tam olarak böyle görünmeyeceğim.
Ama beni farklı şekillerde göreceksin. Daha da iyi şekillerde.
Evet. Bunu artık görebiliyorum ve takdir edebiliyorum.
Bunun için teşekkürler.
Hayır. Ben teşekkür ederim Orion.
- Ne için? - Bana olan bakış açın için.
Kendini çoğunlukla başkalarının bakış açısıyla değerlendirirsin.
Peki, yarın sınıf gezisine katılacak mısın?
Evet.
- Gergin misin? - Hem de çok.
Ama yine de gideceğim.
Aferin sana evlat. İyi olacak.
Seninle tanıştığıma sevindim Hypatia.
Ben de tanıştığımıza sevindim Karanlık.
- İyi bir baban var. - Biliyorum.
Bir saniye. Ne?
- Anlamadım. - Eve dönmene yardım etmeye geldim.
- Gelecekten mi? - Sanırım, evet.
- Gelecekte iyi miyim? - Evet, iyisin.
Yani o kadar endişelenmeme gerek yok mu diyorsun?
Sanırım öyle diyorum.
Çok genç görünüyorlar.
Gerçekten mi? Bana milyon yaşında gibi görünüyorlar.
Ne?
Orion. Anlaştık sanıyordum, bu gece uyanmayacaktık.
Uyanmadık baba. Yarın gece oldu. Annemle bütün gün uyudunuz.
- Ne? Aman tanrım, doğru. - Gerçekten mi? Vay canına, uyuyakalmışız!
Evet, galiba yorgundunuz.
Sizi uyandırmadım. Biraz dinlenmeniz için.
Bu kim?
İnanmayacaksınız ama o benim çocuğum...
Yani çocukluk arkadaşım.
- Tanıştığımıza memnun oldum. - Merhaba.
- Adın ne? - Hypatia.
Güzel isim.
Hypatia'yı evine bırakabilir misiniz diye soracaktım.
- Nerede yaşıyorsun tatlım? - Manhattan.
Manhattan mı? Buraya nasıl geldin? Annenle baban biliyor mu?
- Sayılır. - Ve seni alamıyorlar mı?
Evet, doğru ya. Belki onları aramalıyız.
- Ne yapacağız? - Bilmiyorum.
Seni doğmadan 20 yıl önce New York'a bırakamayız.
Biliyorum.
Buraya nasıl geldin ki?
- Bilmiyorum. Öylece geldim. - Tekrar yap.
Tamam.
- Ne oldu? - Bilmem. İşe yaramıyor.
Bu korkunç. Belki annemle babam seni evlat edinebilir.
- Ne? Hayır! Annem ne olacak? - Bence o senden hoşlandı.
Senin annen değil. Benim annem. Senin eşin.
Doğru ya!
Bir eşim mi var?
- Evet, annem! - Biliyorum.
Bu tam bir felaket!
Sen de kimsin?
Ben Tycho. Yardıma geldim.
Zaman makinem bahçede. Seni evine götürebilirim.
- Gerçekten mi? - Ama hemen gitmeliyiz.
Seni almaya gelince boyutlar arası zaman canavarları serbest kaldı.
Çoğalıp tarihi yok etmeden onları durdurmalıyız!
Yirmi yıl sonra görüşürüz.
"Şimdi" dediğimde kapsüle koş.
Anladım!
Şimdi!
İşte bu!
Sıkı tutun!
Bu da ne?
Baba!
Hypatia!
Merhaba Tycho. Epeydir görüşemedik. Hiç değişmemişsin.
Sen değişmişsin. Ne kadar yaşlısın.
Eh, sanırım biraz büyüdüm.
Gitmeliyim.
Beni getirdiğin için teşekkürler.
Önemli değil.
Sonra zaman makinesi modülünü buraya uçurdum,
zaman canavarlarını öldürüp yatağıma yattım.
- Bu çok güzel bir son. - Öyle mi?
Kesinlikle. Çözüm bulduğun için teşekkürler. Aklıma bir şey gelmiyordu.
- Uykun geldi mi? - Evet.
- İyi geceler tatlım. - İyi geceler anne.
Açık mı kalsın, kapalı mı?
Bu gece kapalı.
Tamam. İyi uykular.
Merhaba baba.
Uyudu mu?
- Neredeyse. - Bir son düşündü mü?
Evet.
Zaman makinesi.
Güzelmiş. Zaman makinesi.
İyi bir fikir.
Ben de öyle düşündüm. Uyumayacak mısın?
Sabah şehre döneceğim,
bu yüzden biraz gecenin tadını çıkarayım dedim.
Tamam baba. Ben yatıyorum.
İyi geceler Hypatia.
İyi geceler anne.
İyi geceler Hypatia.
Seninle oturabilir miyim?
Bunu çok isterim.
ORION VE KARANLIK
EMMA YARLETT'IN ORION VE KARANLIK KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR
MEGHAN NOYES VE NOELLE MCCOWN ANISINA
Alt yazı çevirmeni: Can Aydemir