Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć. Nazywam się Orion.
Jestem dzieciakiem, tak jak ty, więc mamy już coś wspólnego.
Widziałem, że siedzisz tam sama
i pomyślałem, że może masz ochotę na towarzystwo.
Ja mam.
Dlatego podchodzę do ciebie...
I mijam cię szerokim łukiem.
Spytasz, czemu?
Ponieważ się boję, Sally.
Chcesz wiedzieć, czego? Wielu rzeczy.
Ale w tym przypadku odrzucenia i ośmieszenia...
Że powiesz znajomym, a oni mnie wyśmieją.
Nie chodzi o strach przed tobą, Sally.
Ani przed dziewczynami w ogóle.
Chodzi o większość rzeczy.
Mam z tuńczykiem, a ty?
Fajnie byłoby wiedzieć.
Psycholog szkolny mówi, bym prowadził dziennik obaw.
Więc założyłem szkicownik.
ROZMOWA Z SALLY GŁUPIE SŁOWA
Weźmy na przykład stronę 14. Strach przed zapchaniem toalety...
ZAPCHANA TOALETA!
...i zalaniem całej szkoły.
Dzięki Bogu.
Boję się też, że dam złą odpowiedź.
Kto wie, który odkrywca pierwszy dotarł drogą morską do Indii?
- Ja, ja, ja! - Podchwytliwa sprawa.
Pani Spinoza zwykle pyta tych, którzy się nie zgłaszają.
Ale podniesienie ręki to też ryzykowna strategia.
Dlatego staram się być niewidzialny. Ale nie za bardzo.
Wiem, że odpowiedź to Vasco da Gama.
To odpowiedź na wiele pytań w piątej klasie,
ale boję się, że mogę powiedzieć „Gasco da Vama”
albo „Dasco ga Vama”. Wszyscy by mnie wyśmiali.
- Pani Spinozo, ja wiem! - Tak, Liso?
- Vasco da Gama. - Bardzo dobrze, Liso.
Nie przepadam za Lisą.
Ale szczerze mówiąc, nie przepadam za wieloma rzeczami.
Mordercze klauny są wysoko na mojej liście.
Telefony komórkowe, które powodują raka.
Cześć, babciu.
Infekcje przenoszone przez komary.
Upadek z wieżowca.
- Mówienie „dzień dobry”. - „Dzień dziobry”.
Pszczoły. Psy. Ocean.
Boję się, że przeze mnie moja drużyna przegra.
Orion, łap!
No i boję się też szatni. No bo kto się ich nie boi?
Nic ci nie jest, Gabe?
A poza tym... Richie Panici.
No proszę. Orion Beczorion!
Cześć, Richie.
Często nosisz spodnie?
Boję się zostać ośmieszony przez Richiego Paniciego.
Boję się, że mnie uderzy.
I boję się... A jeśli mu oddam?
A jego nos trafi do jego mózgu i umrze?
To możliwe, sprawdźcie to.
Pójdę do poprawczaka. I będę żył z poczuciem winy.
Pytałem, czy często nosisz spodnie. Nie bądź niegrzeczny.
Tak, często.
Bardzo często?
Co to za zeszyt?
„Boję się potworów, pszczół, fryzjerów, psów...
oceanu, Richiego Paniciego...”. Jestem sławny! Dzięki!
Czekaj. Narysowałeś mnie martwego. Nikt nie rysuje mnie martwego!
Dlatego „konfiksuję” to ze względu na twoją nieuprzejmość
do Richiego Paniciego.
Gdybym nie był tak wystraszony, powiedziałbym, że to moje.
Że włożyłem w to duszę i serce
i że nie ma prawa mi tego zabierać.
No i że mówi się „konfiskuję”.
Dzięki, Richie.
Co?
Nieważne.
Nie wiem, za co mu podziękowałem.
DZIĘKI RICHIE
DZIELENIE
Udanego weekendu.
Zostawcie zgody rodziców na biurku.
Autokar do planetarium odjeżdża równo o 9:00 w poniedziałek.
O nie. Miałem nadzieję, że zapomni o wycieczce.
Będzie wspaniale!
Wspaniale? Tak myślisz, Liso?
Zwariowałaś? Wycieczka brzmi fatalnie.
Będziemy ściśnięci jak sardynki w starym autokarze.
Trzydzieścioro dzieci jadących autostradą?
To aż się prosi o wypadek drogowy.
Wiem coś o tym. Sprawdzałem statystyki.
A te gigantyczne modele układu słonecznego na suficie?
Ile już tam wiszą? Sto lat?
No i co, jeśli będę musiał usiąść obok Sally w planetarium
i nasze ręce się dotkną? Dostanę ataku paniki.
Stanę się pośmiewiskiem szkoły
i nigdy nie zaznam prawdziwej więzi międzyludzkiej!
Orionie, masz pozwolenie?
Bałem się, że o to spyta.
Rodzice nie pozwalają mi iść do planetarium.
Nie wierzą w kosmos.
Tak, to skomplikowane.
ŻÓŁWIE TEŻ MÓWIĄ! WYJDŹ ZE SKORUPY!
Jest tam.
Cześć, Orionie.
Nie mogę doczekać się wycieczki.
Chciałbyś usiąść obok mnie?
Kiedy tam będziemy?
Gdybym tak się nie bał, powiedziałbym, że oczywiście.
Jasne, że chcę.
Nigdy nie pragnąłem niczego bardziej, ale żeby tak było,
musiałbym przestać obsesyjnie myśleć o złych rzeczach,
które mogą się wydarzyć”.
To moja mama. Muszę iść.
Do zobaczenia w planetarium, Orionie!
Nie, nie zobaczymy się.
Strona 17 w moim szkicowniku.
Boję się, że rodzice się wyprowadzą, kiedy będę w szkole.
SPRZEDANE
Nie wiem, czemu się tego boję.
Psycholog szkolny też tego nie wie.
Mówi, że moi rodzice wydają się mili.
I chyba ma rację.
Cześć, kochanie!
- Cześć, mamo. - Jak było w szkole?
- Dobrze. - Zrobiłam ciasteczka owsiane.
Pozwolenie na wycieczkę
Jak to się tu znalazło?
Tata znalazł je wepchnięte w kanapę.
Między poduszki na kanapie?
- Chcesz o tym porozmawiać? - Niekoniecznie.
Powinieneś jechać. Będzie fajnie.
Nie jestem pewien.
Orionie, rozumiem, że się boisz.
Ale w tym rzecz. Nie ma w tym nic złego.
Wręcz przeciwnie, to normalne.
Chodzi o to, by nie pozwolić, by strach odbierał nam radość z życia.
To prawda. Inaczej nigdy bym się nie oświadczył.
Czasem musisz coś zrobić niezależnie od strachu.
Kocham moich rodziców i doceniam ich starania, ale...
to bez wątpienia najgorsza rada, jaką słyszałem.
To koniec taśmy.
O nie. To okropne.
Ta kreskówka jest nierealistyczna.
Przedmioty nie mają oczu ani osobowości.
Nie mają też przygód. Nie lubię być traktowany protekcjonalnie.
Prawdziwe życie jest o wiele bardziej skomplikowane.
A reinkarnacja to tylko mrzonki.
Dla plastikowych opakowań i dla ludzi.
W prawdziwym życiu kiedy umierasz, to koniec.
Przeraża mnie myśl, że nie istnieje nic więcej.
NIHILIZM I EGZYSTENCJALIZM DLA DZIECI
Zastanawiam się, jak wygląda śmierć. Doszedłem do wniosku, że to nicość.
Staram się sobie to wyobrazić. To mrok i cisza, nie nicość.
Mrok i cisza to jednak coś.
Nicość jest niewyobrażalna.
Orion! Czas spać.
- Wygodnie? - Tak.
- Zęby umyte? - Tak.
Kolorowych snów, mały.
Dobranoc, Orion.
Czekajcie!
Może jakaś bajka na dobranoc?
Jak za dawnych czasów.
Orionie, rozmawialiśmy już o tym.
Ta jest dobra. Gruba i ciężka. Idealna do snu.
Nie wiem, czy mamy dziś czas na Davida Fostera Wallace'a.
No dobrze.
Wiesz, że zawsze możesz na nas liczyć.
Ale zostań dziś w łóżku, dobrze? Musimy się z mamą wyspać.
Dobrze. Ale...
możecie przynajmniej zostawić drzwi otwarte?
Dobrze. Powiedz, jak bardzo.
Dobrze. Może jeszcze trochę?
- Tak dobrze? - Jeszcze odrobinkę.
- Tak? - Tak! Świetnie!
Albo... może jeszcze odrobinkę?
- Dzięki. - Dobranoc, kochanie.
- Dobranoc, synu. - Dobranoc.
No dobra, całkiem nieźle.
Cofam to!
Jest źle! Bardzo źle! Najgorzej!
Bo to, czego boję się najbardziej,
to ciemność.
ORION I CIEMNOŚĆ
O nie.
To stary dom. Domy tak mają.
Nie ma się czego bać.
Rodzice idą rano do pracy. Muszą odpocząć.
Czy nie mogę choć raz pomyśleć o nich?
Nie, nie, nie!
Przeklinam cię, ciemności!
Jakie okrutne aberracje kryją się pod osłoną twojej mrocznej... ciemności?
Dlaczego nie zostawisz mnie w spokoju?
W spokoju...
Dość tego! Przegiąłeś!
Co noc te same krzyki,
płacze i co tam jeszcze!
Siedem dni w tygodniu, 365 dni w roku.
To nie ma końca!
- Kim ty jesteś? - Czy to nie oczywiste?
W pokoju jest ciemno. Na zewnątrz jest ciemno. Jestem Ciemność.
No i znów to samo.
Wiele osób się mnie boi.
Ale twój strach to już przesada.
Ze wszystkich dzieciaków
ty jesteś najgłośniejszy, najbardziej nieznośny
i najbardziej krzywdzący. I wierz mi, to niemałe osiągnięcie.
Masz całkiem niezłych konkurentów. Patrz.
LUDZIE, KTÓRZY SIĘ MNIE BOJĄ:
Miliony osób boją się ciemności.
- Masz listę? - Tak, mam listę.
Wiesz, ile dzieci się mnie boi? Mam już z tego powodu kompleksy.
- To tylko pierwszy tom. - Ciemność nie istnieje!
To dlaczego właśnie ze mną rozmawiasz?
Wiesz, co mam na myśli. Ciemność to tylko brak światła.
Nie jakaś głupia postać z kreskówki.
Znów to samo.
Ludzie zawsze źle sobie mnie wyobrażali.
Nie słucham cię. Wiesz dlaczego? Bo nie istniejesz!
Oczywiście, że istnieję.
Stworzyłem nawet krótki filmik o mojej postaci.
Żebyś miał lepsze spojrzenie na ciemność.
To taka zajawka.
POZNAJ CIEMNOŚĆ
Ciemność istnieje od ponad pięciuset milionów lat,
odkąd wczesne życie na Ziemi rozwinęło wrażliwość na światło.
KONIEC REŻYSERIA: CIEMNOŚĆ
NARRACJA: WERNER HERZOG NAPISY: SAUL BASS
I jak?
Nie podobało ci się.
Chciałem tylko dać Ci do myślenia.
Wszyscy są przeciwko mnie. Nie dostałem się na Sundance.
A to o wiele lepsze niż większość filmów.
Trudno się tam dostać.
Jest dobry. Choć trochę krótki
jak na kogoś, kto istnieje od ponad pięciuset milionów lat.
Ale zwięzłość jest dobra.
Nie prosiłem się o bycie bytem,
który budzi strach i rozpacz.
Jestem tylko gościem, który wykonuje swoją pracę.
Ale ludzie zawsze się mnie czepiają.
Prawie wszyscy się mnie boją.
Albo mnie nienawidzą. Albo myślą, że jestem zły.
Niektórzy mają mnie za nic. To trochę boli.
Przepraszam, nie chciałem...
Nie, w porządku.
Problem w tym, że ja lubię ludzi.
Ale to, jak siebie postrzegamy,
w dużym stopniu zależy od innych.
Chciałbym, by ludzie dali mi szansę.
Wiem, co czujesz. Mnie też się czepiają w szkole.
LISTA DRĘCZYCIELI
Richie Panici, Davis Jensen, Howard Helstrom,
Isaac Pill, Rebecca Warren.
Przeniosła się, ale i tak wysyła mi pogróżki na urodziny.
To nawet miłe.
Tak, troskliwe.
Pozwolenie na wycieczkę do planetarium
Chciałbym przestać się bać.
Tak, to byłoby spoko.
Nie musiałbym słuchać, jak krzyczysz co noc.
Coś ci powiem. Chyba wiem, jak to zmienić.
Chodź ze mną popracować jednej nocy.
Zobaczysz, że nie ma się czego bać.
Docenisz piękno nocy,
zamiast ciągle się bać.
Co ty na to?
- Wchodzisz w to? - Ja...
Zdecydowanie nie.
Oczywiście. No cóż.
Skoro wolisz spędzić życie w strachu,
to proszę bardzo. Ty decydujesz.
NAJGORSZE MIEJSCE
- Często nosisz spodnie? - Orion, łap!
Orion Beczorion!
Cześć, Orion.
Nie mogę doczekać się wycieczki.
Dobra, idę!
Panie Ciemność?
Wiedziałem, że się przyłączysz!
Uściśnijmy dłonie. Niech to będzie oficjalne.
Widzisz? Nie ma się czego bać.
Czekaj.
Wiem, co zamierzasz, tato.
- Co masz na myśli? - Opowiadając mi to.
- Nic nie zamierzam. - Nieprawda.
Opowiadasz mi o tym, jak pokonałeś strach przed ciemnością,
by pomóc mi pokonać mój strach przed ciemnością.
- Cóż, ja... - Ale to się nie uda.
Strach przed ciemnością to przystosowanie ewolucyjne,
które ludzie rozwinęli w strachu przed nocnymi drapieżnikami.
Widzę, że poczytałaś trochę.
Napisałam o tym wiersz.
„Poetka Hypatia”. Podoba mi się!
To tylko jeden wiersz.
Od czegoś trzeba zacząć.
Nie jest najlepszy.
- Na pewno jest. Przeczytasz mi go? - Nie!
Chcę tylko powiedzieć, że strach przed ciemnością jest naturalny.
Jest w nas zakorzeniony, nie możemy z tym nic zrobić.
W takim razie pozostaje mi tylko powiedzieć „dobranoc” i...
Czekaj!
Nie mówię, że nie chcę posłuchać tej historii.
Mówię tylko, że wiem, co robisz,
i że to się nie uda.
Dobra, rozumiem.
Więc Ciemność i ty polecieliście w otchłań nocy...
Ciemność i ja polecieliśmy w otchłań nocy...
Całkiem nieźle, co?
Jeśli przez „nieźle” rozumiesz „fatalnie”, to tak!
Pomogę ci pokonać lęki, choćby miało mnie to zabić!
A jestem nieśmiertelny, więc mam masę czasu.
Pomyślałem, że zaczniemy od czegoś, co nazywam
„zaletami nocy”.
Widzisz?
Beze mnie nie mogliby zobaczyć zmarszczek na twarzach aktorów.
Nie nadajesz się do robienia reklam.
Fajnie, co?
Mam alergię na świetliki.
Ale nie masz alergii na gwiazdy!
Mam za to alergię na śmierć! Jesteśmy zbyt wysoko!
Masz alergię na życie.
- Co? - Nic!
No dalej, zanurz rękę w wodzie.
Żeby odgryzł mi ją rekin? Zwariowałeś?
Nie – żebyś dostrzegł piękno oceanu nocą.
Wiesz, co znaczy „zabawa”, prawda?
To słowo, które wymyślono, by niebezpieczeństwo było atrakcyjniejsze.
Spójrz tylko! Gdyby nie ciemność, nie byłoby fajerwerków!
Można wystrzelić je o każdej porze dnia.
Pewnie tak. Ale byłyby słabe.
Piękno tkwi w kontraście.
Czy ty zasłaniasz oczy?
Chronię siatkówki!
- Daj spokój! Otwórz je! - Nie!
Omija cię cała zabawa.
Nie ma mowy!
- Otwórz oczy! - Nie!
Wtedy to bez sensu!
- Dla mnie to nie ma sensu! - To dla twojego dobra.
Widzisz, o ile lepiej?
Mały? Mały!
Mam cię!
- O mój Boże! - To był wypadek.
Upuściłeś mnie! Mogłem zginąć! Chcę wracać do domu!
Spokojnie, wrócisz do domu.
- W którymś momencie. - Kiedy?
Patrz! Widać Wielki Wóz.
Jest piękny o tej porze roku.
Kiedy wrócę do domu?
Dobre pytanie. Wnikliwe.
Za 24 godziny.
- Wracając do gwiazd... - 24 godziny?
Tak funkcjonują dzień i noc.
To cykle 24-godzinne. Nie mogę wrócić w czasie.
- Co? Dlaczego nie? - Muszę lecieć dalej.
Ale jeśli chcesz wrócić do domu
- w środku nocy, całkiem sam... - Czekaj!
Nie mogę sam wrócić do domu! To 150 kilometrów stąd!
No cóż.
Wygląda na to, że będziesz musiał pójść ze mną.
Wskakuj i trzymaj kapelusz, bo będzie się działo.
Czy ty znowu zasłaniasz oczy?
- Odmawiam odpowiedzi. - Serio?
Wiesz, ile osób chciałoby być na twoim miejscu?
- Zero? - Dużo!
Odpowiedź to: dużo!
Bo jestem najfajniejszym Bytem wszech czasów!
Bo tym się jest, kiedy nie ma innych Bytów,
które by istniały i które mogłyby być lubiane.
Dzień dobry.
W samą porę i w pełnym stylu.
Mamy dziś 24 stopnie i słońce.
Wilgotność na niskim poziomie i lekki wiaterek z zachodu.
Będzie spoko loko w słońcu i na słońcu.
Ale czy kiedykolwiek jest inaczej?
Boże, kocham tę robotę.
No dobrze, zaczęliśmy nie najlepiej,
bo niby cię upuściłem i prawie zabiłem.
Ale nie możemy się na tym skupiać, bo przed nami masa roboty.
A moja praca ma duże znaczenie.
Pojawiam się co noc i dostarczam to.
- Dostarczasz co? - Ciemność.
To najważniejsza praca,
bo bez ciemności inni nie mogliby wykonywać swojej.
Jacy „inni”?
Inne Nocne Byty.
Jest was więcej?
BAR PRZY DRODZE
Przebijam. Bezsenność, wchodzisz?
Myślę. Jak zawsze. Wiecie o tym.
Nie mogę przestać myśleć. Myślę, myślę, myślę!
Cholera. Wycofuję się. A ty, Cisza?
- Sprawdzam. - Sprawdzam.
Sen, wchodzisz.
Co?
Poker królewski? Nie do wiary.
A niech to!
Co jest? Co przegapiłam?
Wygrałaś.
Wspaniale. Miło robić z wami interesy.
Świetnie.
Czekaj, co tu robimy?
Czas na przerwę.
Robimy je sobie przy zmianach stref czasowych.
Jesteśmy fajni, zobaczysz.
- Siemka, co tam? - Siemka, Ciemność!
Witaj z powrotem! Co to?
Dobrze się dzisiaj spisaliście.
- Przyprowadziłeś dzieciaka? - Ciemność przyprowadził dzieciaka!
Co za brak odpowiedzialności!
Niewiarygodne!
Zwariowałeś?
Nie wydają się zachwyceni.
Załatwię to.
Orionie, przedstawiam ci inne Nocne Byty.
To Sen, Cisza, Bezsenność, Tajemnicze Odgłosy
oraz najbardziej kreatywna i poetycka postać – Marzenia Senne.
Przyprowadziłeś Wrzaskuna?
To ten, który wszystkiego się boi!
Czy to kolejna próba przekonania świata, że nie jesteś zły?
Pomaganie dzieciom, by podnieść swoją samoocenę,
nie widnieje w opisie pracy!
To okrutne.
Zdajesz sobie sprawę z tego, ile może pójść nie tak?
A jeśli się wystraszy i opóźni twoją pracę,
przez co dogoni cię sam-wiesz-kto, zostaniesz unicestwiony
i ciemność przestanie istnieć,
a wszechświat ulegnie nieodwracalnym zmianom?
- To możliwe? - Mało prawdopodobne.
Dobra, koniec tych bzdur.
Kochanie, przykro mi, Ciemność nie powinien cię tu sprowadzać.
Będziesz musiał sam wrócić do domu.
A teraz chodźmy. Koniec przerwy!
Niektórzy z nas faktycznie tu pracują.
Czekajcie!
Jedna noc może wszystko zmienić!
Mam z nim 24 godziny.
Pomożemy mu przezwyciężyć jego strach, przestanie krzyczeć
i nie będzie już wam przeszkadzać w pracy.
Dobra.
Ale niech nie wchodzi mi w drogę.
Jasne. Żaden problem. Nie będzie.
- Mówiłeś poważnie? - Co takiego?
Naprawdę myślisz, że w jedną noc mogę pozbyć się lęków?
Jedna noc może zmienić wszystko.
- Co to za światło? - Światło? Nie widzę żadnego światła.
To, które próbujesz właśnie zakryć.
Ja? Zakryć? Pleciesz jakieś bzdury.
Nie tak blisko. Chyba mnie nie lubią.
Co? To śmieszne. Bardzo łatwo cię polubić.
Powiedzieli, że jestem głównym wrogiem nocy i psuję ich pracę.
Nie zrobili najlepszego pierwszego wrażenia.
Ale zaczekaj, aż zobaczysz ich w akcji.
Są inspiracją. I nie są tacy straszni.
Sen jest odpowiedzialna za to,
by wszystkie istoty na świecie zapadły w sen nocą.
Upewnia się, że wszyscy usną?
Tak! Musisz to zobaczyć, to fascynujące.
- Co? - Nie martw się, jest profesjonalistką.
To magiczna poduszka.
...w porównaniu ze smażoną komosą.
Uwielbiam komosę. Tak!
Boże. Powiedz, że to magiczny chloroform.
Tak... magiczny.
...stworzenia przemierzają w sezonie pięć tysięcy kilometrów.
Słodziak z ciebie.
MŁOTEK DO SNU
Nie! Przestań!
Ciemność! Nie mogę pracować,
- kiedy ten papla i wariuje! - To, co robisz, jest złe!
Duszenie poduszką? Chloroform? Młotek?
Nie wspominając higieny przy całusach.
Wykonuję tę pracę od tysięcy lat.
Myślę, że wiem, co robię.
A te usteczka są czyste!
Czyste.
Dzięki za pokazanie nam, jak to się robi.
Chyba nigdy już nie zasnę.
No tak.
Jeśli nie zaśniesz, to mam kogoś dla ciebie.
Bezsenność to najlepszy impresjonista.
Udaje głos osoby, którą powstrzymuje od snu,
a potem szepcze jej do ucha budzące niepokój rzeczy.
Można to nazwać pracą?
Szybko zjednujesz sobie ludzi, co?
- Nie do końca. - Tak, to widać.
A teraz patrz i ucz się.
Typowe dla Bezsenności.
Jak mogłem to powiedzieć Michelle? Weźmie mnie za idiotę.
Jestem pewien, że mnie zwolnią.
Nie zdążę przed terminem!
Ma mocny sen.
Będę musiał wystrzelić z czymś mocniejszym.
GŁUPOTY POWIEDZIANE W CZWARTEJ KLASIE
- Kto wie, gdzie znajduje się Łódź? - Łódź znajduje się na morzu.
Te wszystkie bezsenne noce to jego sprawka? Kretyn.
Myślisz, że ja ci to robię?
Nie, nie, słonko. Ja tylko powtarzam rzeczy, które ludzie mają już w głowie.
Nie lataj już za mną z tym dzieciakiem, dobra?
Za bardzo osądza innych.
Nie osądzam... Osądzam?
No to idziemy.
Ale żadne z nas nie mogłoby wykonywać swojej pracy bez Ciszy.
Jest za cicho!
- Cicho... cicho... cicho... - Mam dość tego psa!
Przecież ten dzieciak uniemożliwia nam robotę!
Nie jestem jakąś niańką,
muszę być w pełni skupiona na pracy
i nie mogę sobie pozwolić na to, żeby jakiś dzieciak wszystko psuł.
Zabieraj go ze sobą
i dajcie mi w spokoju pracować!
Jasne, zrozumiano.
Co mówiła? Coś o mnie?
Będę z tobą szczery.
Nigdy nie wiem do końca, co mówi. Ale wyglądała na wściekłą.
Tajemnicze Odgłosy. Chodź.
Hej, co tam?
Myślę, że to dobry moment na chrzęst
z odrobiną skrzypnięcia.
Co to było? Mamo, tato, słyszałem coś!
O tak. Robię wrażenie.
To nie w porządku!
- Już dobrze, mały! To nie było... - Możesz...
Zakłócasz równowagę w naturze.
Może nie rozumiesz, ale wykonujemy tu bardzo ważną pracę!
Na jego obronę powiem,
że duża część twojej pracy to straszenie dzieci.
Nie będę się wam tłumaczyć.
Ale jego obecność może zniszczyć
wszechświat, jaki obecnie znamy.
Nie słuchaj go. Szczeka, ale nie gryzie.
Najlepsze zostawiłem na koniec.
Mocno się trzymaj!
Oto ona.
Masz na myśli te kolory?
Tak. To Marzenia w wirze pracy.
Jeśli ona nie sprawi, że docenisz piękno nocy,
- to nic tego nie zrobi. - Zobaczymy jej pracę?
Cicho. Wykonuje swoją pracę.
No dobrze, co kryje się dziś w twojej podświadomości, Irene?
Martwisz się pracą.
Masz jutro ważną prezentację.
Nie wiem, czy jesteś gotowa, Irene.
Musisz zaimponować szefowi. Rozumiem.
A twoja córka znalazła kotka i chce go zaadoptować.
Mamusiu, możemy go zatrzymać?
Mamy dziś dobry materiał. Opracujmy to.
PRACOWNICA MIESIĄCA
Z pewnością siebie robisz prezentację.
Jeśli wykorzystamy ponownie uzwojenie cewkowe,
obniżymy koszty produkcji o 30%.
Wszystkim się spodobało.
Irene!
Zasłużyłaś na to, Irene.
Najbardziej kompetentna pracownica miesiąca?
Mamusiu!
Jesteś najlepszą mamą na świecie!
Wspaniała prezentacja, Irene.
Jestem pewien, że dostaniesz awans.
Mamusiu, możemy go zatrzymać?
Oczywiście, że tak!
Kochamy cię, Irene!
Niesamowita jest. Zaimponowała ci, prawda?
Tak, jest niezła.
Mówiłem.
Przypomina mi to sen, który miałem przed prezentacją szkolną.
Ale zamiast oklaskiwać, wszyscy mnie wyśmiewali.
A najdziwniejsze było to, że klasa była gabinetem dentstycznym.
Co... Ja tego nie wywołałam.
- To zbieg okoliczności, prawda? - Na pewno.
Bo gdybym powiedział coś
jak na przykład „diabelski ogórek”...
Witaj, Irene. Czas na przegląd zębów.
Co tu się dzieje?
Ciemność?
To już przesada! Miał mi nie wchodzić w drogę!
Słuchaj, muszę go zainspirować,
a twoja praca jest najbardziej inspirująca
- z całej nocy. - Przepraszam za tego ogórka.
Zwykle.
Cicho! Ani słowa więcej.
Tworzenie snów to delikatna sztuka.
Wszystko, co powiesz lub pomyślisz, może na nie wpłynąć.
- Rozumiesz? - Wszystko, co pomyślę?
Pomyślałeś o czymś przerażającym?
- Co? O czym ty pomyślałeś? - O dzieciaku ze szkoły.
Kto to?
Richie Panici.
Uciekajcie!
„Konfiksuję” to.
Mówi się „konfiskuję”!
Orion Beczorion!
Masz ochotę się pokręcić, Orion?
Nic mu się nie stanie, prawda?
Nie, we śnie nie może się nic stać.
- To dobrze. - Chyba że umrze.
- Wtedy umiera naprawdę. - Co?
Mały, musisz się stamtąd wydostać, inaczej źle się to skończy!
Mam tego świadomość!
Dalej, Orion! Wymyśl coś!
No dalej! Myśl!
Już wiem! Strona 14 w moim zeszycie.
Zapchanie toalety i zalanie całej szkoły.
Nie!
Mały!
Trzymaj się, Orion!
Co to było, u licha?
Jesteś albo niesamowicie pokręcony, albo niesamowicie kreatywny.
Niesamowite to ty miałeś szczęście.
To mogło się skończyć tragicznie.
Ale nie skończyło. Wiesz czemu?
Bo spojrzałeś lękom w oczy i pokazałeś, kto tu rządzi!
Powtórzymy to.
Wiesz, co robić. Daj rękę i...
Tylko mi się wydaje, czy ty się tak nie cieszysz?
Nic nie pokonałem.
Mały, byłem tam. Widziałem to na własne oczy.
Widziałeś tylko, że byłem przerażony i nie chciałem umrzeć.
Skoro tak mówisz,
może faktycznie było w tym trochę desperacji.
Ale i tak było imponująco!
Nie słuchasz mnie.
Nie pokonałem moich lęków. Boję się tak samo jak wcześniej.
Mylisz się i mogę to udowodnić.
- Wątpię. - Tak, Panie Spryciulo?
Posłuchaj więc tego.
Mnie się już nie boisz.
Boisz się mnie?
Nie boję się.
Widzisz?
O tym właśnie mówię.
Mojej córce spodoba się, że się zaprzyjaźniliśmy.
Wiedziałem, że się otworzysz.
Czekaj, nie jesteś za młody na córkę?
Mojej przyszłej córce.
Wariat z ciebie.
Czekaj.
Chcesz powiedzieć, że jako dzieciak przewidywałeś przyszłość?
Być może. Nie wiem. Trochę improwizuję.
- Zły pomysł? - Nie. Nie wiem.
Historia jest super.
Podobała mi się postać Światła.
Wróci jeszcze czy była tylko na chwilę?
Być może. Jak mówiłem, improwizuję.
Nie wiem, jak wymyślasz to wszystko.
Ty też możesz.
Nie. Ale czy to nie za dużo rzeczy?
Podróżujesz po świecie z magicznymi Nocnymi Bytami,
a teraz jeszcze przewidujesz przyszłość?
- Za bardzo podkoloryzowałem? - Nie wiem, co to znaczy.
- To, co powiedziałaś. - W takim razie tak.
Słuszna uwaga.
Usunę element z przewidywaniem przyszłości.
Młody Orion nie będzie już nic przewidywał.
Jesteś pewien? To było fajne i zabawne...
Nie! Koniec z tym.
Dobrze.
Pogubiłem się. Na czym stanęliśmy?
Znów leciałeś z Ciemnością.
Tak. Ciemność i ja znów ruszyliśmy w noc.
Ale tym razem było inaczej.
Masz rację, faktycznie widać każdą zmarszczkę na twarzach aktorów!
Jak słoje na drewnie.
Faktycznie wygląda jak pas.
Wiesz, co mi to przypomina? Robota czekającego na uścisk.
Czuję gaz?
Wyłączyłem piekarnik?
Nic nie działa!
Zobaczmy, której taśmy użyć?
- Cześć! - Co ci mówiłem, mały?
- A jeśli życie to przypadek... - Co? Nie.
- ...i nie ma żadnego znaczenia? - Czekaj. Nie!
Mamo!
Dosyć. Wracam na terapię.
Nieźle! Mocno poleciałeś.
- Co to było? - Kochanie, chyba coś słyszałam.
Wiesz, ile dostajesz za godzinę? Choć raz zaczekaj.
Mamo!
Co się stało, kochanie?
Wystraszyłem się.
Nienawidzę ciemności.
Wchodźcie. Podobno podają tu znakomitą herbatę.
Dziękuję ci, Ciemność.
Za co?
Za to wszystko.
Za pokazanie mi, że noc to nie tylko ciemność.
No co ty.
Ten dzieciak? Nie słuchaj go.
Nie wie, o czym mówi.
- Może wie. - Nie.
Ja też taki byłem, pamiętasz?
Po prostu się boi.
Tak. Wiem, co to znaczy.
Ty? Czego ty się możesz bać?
Boję się, że ludzie mają rację.
Że nie jestem dobry, tylko przerażający.
Pamiętasz, jak mówiłeś mi, że tak naprawdę jesteś fajnym gościem?
- A ja ci nie wierzyłem? - Tak.
Zaczynam ci wierzyć.
Dziękuję!
Zrobiłeś duże postępy.
No nie wiem.
Dobra, wracamy do pracy.
Zbieramy się.
Czas na spanko.
Chodź, pora na nas. Koniec przerwy.
Orion! Upuściłeś coś.
Dzięki, Ciszo.
Nie ma za co.
Gotowy? Wskakuj.
To chyba żart.
- Kto to? - Światło. To nemezis Ciemności.
Ja go lubię. Daje mi poczucie bezpieczeństwa.
Jakby otulał mnie ciepłym kocem.
Oczywiście, nie wszyscy to lubią.
„Patrzcie tylko, jestem taki jasny!”.
Ja też mam sztuczki w zanadrzu.
Ale lubię pozostawić coś wyobraźni,
zamiast być takim oczywistym.
Daj spokój, Ciemność. Musimy znów to przerabiać?
Co takiego? Nie wiem, o czym mówisz.
O twoim nastawieniu, spóźnianiu się, braku pewności siebie.
Co słychać, kolego?
Cześć!
Zawsze to samo.
Pojawiam się, czujesz się źle
i projektujesz na mnie swoje kompleksy.
Każdego dnia daję światu światło i nadzieję,
a ty dajesz przeciwieństwo tego.
To nie tak... Robię znacznie więcej.
Tak? Na przykład?
Wiele rzeczy. I chętnie bym ci je wymienił,
ale teraz nie mam czasu.
W końcu się w czymś zgadzamy.
Za trzy sekundy sprowadzę jasność,
więc jeśli chcesz dalej istnieć...
I tak już się zbieraliśmy. Co za kretyn!
Ja bym go tak nie nazwał. Wydaje się spoko.
Nie jest spoko. Wierz mi.
Tato?
Chcesz już spać?
Nie. Pomyślałam, że moglibyśmy pójść na spacer
- na resztę twojej historii. - Poważnie?
Spędzalibyśmy czas nocą, jak Orion i Ciemność.
Tak, jasne.
Jutro nie masz szkoły, więc chodźmy.
Chodź. Pójdziemy przez park.
Dobrze.
Wiesz co? Chyba wolę pójść w drugą stronę.
Ja też.
Mogę odzyskać rękę na chwilę?
- Jasne, przepraszam. - W porządku.
Wpadły mi do głowy nowe wersy i nie chciałam ich zapomnieć.
Są dobre?
O tym, że to dziwne, że nie widzimy żadnych gwiazd.
Tak. Masz rację.
Nie musisz udawać.
Że też chciałeś iść w tę stronę.
Nie udaję.
W parku nie było latarni. Ja też się bałem.
Ale przecież pokonałeś lęk.
Przynajmniej tak mówiłeś w historii.
To skomplikowana historia.
Więc trzeba było ją taką zostawić. Rodzice lubią upraszczać historie.
Postać ma jakiś problem,
udaje się go naprawić i nie ma się już czym martwić.
Orion poznaje Ciemność. Ciemność nie jest zła.
Orion już się nie boi i mamy bal na koniec.
Chcesz, żebym dodał bal?
Jeśli wciąż się boisz, to Orion też powinien się bać.
Jedyne pomocne historie to te, które są prawdziwe.
Słuszna uwaga.
Tak myślisz?
Tak. Powinniśmy z niej skorzystać.
Co się dzieje?
Tak, umarłeś czy co?
- Bezsenność! - Co?
Wysuwanie katastroficznych wniosków to moja praca.
Wszystko dobrze.
- Tak, ma to już za sobą, prawda? - Jasne.
Dobrze. Bierzmy się do pracy.
Kto pierwszy w środku!
Chodźmy.
Idźcie pierwsi. Ja jestem bardziej śmiertelny.
Nie ma tam nawet lampki nocnej.
Spore ryzyko. Podziękuję.
Czego się boisz?
Niczego. Ja tylko... lubię światło dzienne.
I odgłosy. Słyszeliście odgłosy dnia?
- Ptaki, dzieci, śniadanie? - Brzmi wspaniale.
I takie jest. Nie wiecie, co tracicie.
Za dnia można dostrzec związek kolorów z odgłosami.
Wszystko jest jaśniejsze. Wręcz psychodeliczne.
Czerwienie, zielenie, żółcie, fiolety.
Nocą też mamy kolory.
Choć przy ogniu łatwiej je dostrzec.
Tak, to właśnie światło!
- Poważnie? - Niesamowite.
- Daje poczucie ciepła i bezpieczeństwa. - Już wiem, czemu wtedy się mniej boisz.
Nie mówię, że tego potrzebuję.
Ale nie wiecie, jakie to piękne,
jeśli tego nie doświadczyliście.
Czyli problemem jest Ciemność?
W pewnym sensie.
Uwielbiam go, ale chyba faktycznie jest problemem.
Nie zrozumcie mnie źle. Ciemność jest super. Jest najlepszy.
Ale jeśli będziecie się go trzymać,
nigdy nie zaznacie tego, co ma do zaoferowania Światło.
Co?
Czas się zbierać.
Nie chcesz zaczekać na twojego nowego przyjaciela?
Naprawdę uważam, że jesteś super.
Z rozmowy przed domem z drzwiami
- wywnioskowałem co innego. - Ja tylko tak gadałem.
To, że uwielbiam lody,
nie znaczy, że nie lubię frytek.
- A czym ja jestem? - Słucham?
Lodami czy frytkami?
- Frytkami? - A Światło to lody?
- No właśnie! - A co lubisz bardziej?
Czy to istotne?
No właśnie!
Chciałbym po prostu, żebyście doświadczyli światła.
Czyli żeby wszyscy dobrze się bawili bez mojego towarzystwa.
- Nie to chciałem powiedzieć. - Świetnie!
W takim razie cofniesz to przed całym zespołem,
dając wzruszającą przemowę.
Witajcie!
No dalej.
Zwrócono mi uwagę,
że moje komentarze podczas ostatniej przerwy
mogły być nieodpowiednio zinterpretowane.
Chciałbym to wyjaśnić.
Uwielbiam noc i mojego przyjaciela Ciemność.
Możecie mieć wrażenie,
że omijają was pewne doświadczenia.
Ale chciałbym przypomnieć wam stare powiedzenie:
„Trawa jest zawsze bardziej zielona po drugiej stronie...”
Świata! Bo tam jest dzień i możesz widzieć zieleń!
Nie to chciałem powiedzieć.
Ale to prawda! Jak w ogóle wygląda zielona trawa?
Tak! Dlaczego tylko Dzienne Byty mogą mieć kolory?
- Tak! - Dokładnie!
- Zgadzam się. - Spokojnie.
Schodzimy trochę z tematu.
Ciemność jest super. Ma wiele świetnych cech.
Na przykład?
Chodzi o to, że byłem w błędzie.
Mówienie, że Dzień jest lepszy od Nocy było złe. Koniec, kropka.
Jasne, niektórzy mogą powiedzieć,
że nie macie takiej energii jak Dzień, ale co z tego?
To, że Dzień istnieje i jest tak energiczny,
to zasługa przeciwieństwa, ciemności i pustki.
Pomyślcie o tym w ten sposób.
Jesteście wiatrem, który dmucha w skrzydła Dnia.
To raczej nie pomaga.
Daj mi dokończyć. Podsumowując, dziękuję.
Dziękuję za waszą pokorną, niewdzięczną pracę,
by pełen światła Dzień mógł być wspaniały.
- Dobra, wychodzę. - Co? Wychodzisz?
Albo nie, zostanę.
Zostanę i zaczekam na dzień. Może dostanę tam pracę.
Daj spokój, nie mówisz poważnie.
Ty nawet się do mnie nie odzywaj.
To przez ciebie wszyscy nas nienawidzą. Przez ciebie i twoją piekielną ciemność.
- Ale jesteśmy przyjaciółmi. - Też mi przyjaźń.
Zabierasz mi sprzed oczu prawdziwe piękno.
Daj spokój, wszyscy wiemy, że nie odejdziesz.
Od teraz nazywam się Debby. Mówcie mi Debby.
Debby!
Świetnie.
Ale przynajmniej wy zostajecie, prawda?
Chodźmy, czas na nas.
Debbie chciała powiedzieć, że każdemu przydałoby się trochę światła.
Każdy chciałby się poczuć dostrzeżony i...
Skoro nikt nic nie mówi, ja to powiem.
Wszyscy chcemy czuć się widziani i słyszani.
- Tak! To właśnie mówię. - Tak!
- Dokładnie! - Mam dość. Odchodzę!
Ja też odchodzę. Mam dość życia w twoim cieniu.
Co?
Sny na jawie też istnieją. Będę mieć masę nowych wyzwań.
Lepszych od koszmarów.
Marzenia, proszę...
Miarka się przebrała. Jak ona odchodzi, to ja też.
Nie piszę się na noce bez snów.
To bez sensu.
Jeśli Sen też odchodzi, to...
Budzenie wszystkich ma być na mojej głowie?
Nie, nie. Za dużo pracy.
Ja też odchodzę.
Dobra, koniec przerwy.
Przestańcie się wygłupiać. Musimy się zbierać.
Nie mogę doczekać się świtu.
Nie każcie mi ruszać samemu. To nasza wspólna praca.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Cóż, miło było spędzać z wami czas.
Miłego poranka.
Dzień dobry! Czy ktoś powiedział: „Światło”?
Szczerze, nie wiem, co ludzie w nim widzą.
Chyba tylko ty tego nie widzisz.
Teraz noc to tylko ja.
To już nawet nie jest noc.
Wygląda jak nicość.
Brzmi jak nicość.
A jutro nie będzie nawet ciebie.
Mam już zawsze latać w samotności?
- To był fatalny pomysł. - Przepraszam.
Może znajdę ich jutro za dnia
- i spróbuję przekonać, by... - Nie!
Nigdzie nie lecę.
Usiądę na tym... cokolwiek to jest.
Skała? Nie wiem. Raczej nic ożywionego.
Usiądę tu i zaczekam na światło dnia.
- Nie możesz! - Czemu nie? I tak nikt mnie nie lubi.
- To nieprawda. - Więc gdzie są wszyscy?
Ciemność!
Ruchy! Inaczej przegrasz.
Ciemność?
No dawaj!
Ciemność, no dalej. Nie możesz być w świetle.
Nie możesz być czymś, czym nie jesteś. Znikniesz.
Zaryzykuję.
Nie mów, że cię nie ostrzegałem.
- Czekaj, nie! - Przykro mi, kolego.
Dzień na nikogo nie czeka.
Ciemność, musisz się ruszyć!
Nie wyszło mi to dobrze.
Małe szanse.
Nie! Ciemność!
Ciemność!
Kurczę. Ostrzegałem go.
Muszę lecieć umożliwiać życie na Ziemi.
Do zobaczenia, mały.
Dzień dobry!
Oby wasz dzień był tak piękny, jak wasze buźki.
I co dalej?
- Nie wiem. - Jak to?
Nie wiem, co dalej. Mam tylko tyle.
Zostawisz małego siebie zupełnie samego pośrodku...
- Gdzie to było? - Gdzieś w Europie? Nie wiem.
To nie jest dobre zakończenie.
Mówiłem, że to skomplikowana historia.
Skończyły mi się pomysły.
To twoja historia. Przydarzyła się tobie!
Tak, ale nie wiem, jak się kończy.
Widoczne między gwiazdami wzory zwane są konstelacjami.
Patrząc na starożytne obrazy na niebie,
- możemy dostrzec... - Patrzymy na sufit.
Ale to dobre wyobrażenie. I bardzo pomocne.
Powinniśmy móc patrzeć na prawdziwe gwiazdy.
Budują miasta, które blokują światło gwiazd,
a potem tworzą sztuczne gwiazdy?
To głębokie przemyślenia, kochanie.
Dzięki. Nie chciałam umniejszać twojej pracy.
Planetarium jest super. Naprawdę.
To świetne miejsce pracy.
Dzięki. Mnie się podoba. Ale podoba mi się też to, co mówisz.
Chyba mam pomysł na dalszą część historii.
Tak? Posłuchajmy.
Serio? Jesteś pewien?
Oczywiście. Mów.
Dobrze. Więc pojawiam się ja.
- Ty? - Nie podoba ci się?
Bardzo mi się podoba. Mów dalej.
Zawsze zastanawiałam się, czy bylibyśmy przyjaciółmi.
Chętnie się dowiem. Kontynuuj.
Dobrze. Więc pojawiam się ja.
Cześć.
Cześć, dziewczynko na moim żółwiu.
Jestem Hypatia.
Astronomka ze starożytnej Grecji?
Nie. Ale zostałam nazwana jej imieniem.
Tak, to ma sens. Ja jestem Orion.
Jak konstelacja.
Tak, choć dla mnie to bardziej łowca niż...
niż robot czekający na uścisk.
Tak, słyszałam to.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Gdzieś w Europie? Nie wiem.
Rety. Jestem tak daleko od domu.
Wczorajszej nocy wszystko zepsułem.
Wiem. Śledziłam twoją historię.
- Serio? - Tak.
Bez nocy ludzie nie będą mogli spać.
A bez snu wszyscy zaczną wariować.
- Nie możemy na to pozwolić! - Dlatego tu jestem.
Chyba mam pomysł na to, jak przywrócić Nocne Byty.
Poważnie? Co to za pomysł?
Napisałam wiersz, który może pomóc.
„Teraz, kiedy jej nie ma, tęsknię za nocą
Teraz jedyne, co mamy, to światło”.
Nie wiem, czy to pomoże.
Czytaj dalej.
„I może coś jeszcze Nie jest to noc ani dzień
Może radosne okrzyki: 'Hej'
Ale tęsknię za nocą Bo jest jak ja
I kiedy zapada, widzimy więcej
Może świat stał się zbyt jasny
Zbyt głośny, zbyt samolubny I zawsze gotowy do walki”.
Możliwa apokalipsa i katastrofa klimatyczna
ze strasznymi konsekwencjami z powodu braku ciemności.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
„Ten, kto jest cichy Nigdy nie zostanie usłyszany
A ten, kto odmienny Za świra wzięty zostanie”.
Dobra.
Muszę przyznać, że obniża to moją samoocenę.
„Kiedyś myślałam, że cisza To brak obecności dźwięków
Ale to przestrzeń Gdzie drobne dźwięki słychać
Kiedyś myślałam, że Ciemność To brak Światła
Ale to miejsce Gdzie gwiazdy mogą błyszczeć
Cisza, Ciemność i Marzenia Senne
Sprawiły, że byłam bezpieczna W świecie, który o mnie zapomniał
Teraz, kiedy jej nie ma, tęsknię za nocą
Teraz jedyne, co zostało to światło”.
Jesteś poetką.
Tak.
To było piękne. Dziękujemy.
Musimy przywrócić światu noc.
Ale Ciemność... Jego już nie ma. Bez niego noc nie istnieje.
On wciąż jest.
Ciemność wciąż żyje w twojej pamięci.
Ale jedynym sposobem na dostanie się tam są...
Sny. Potrzebujemy twojej pomocy.
Potrzebujemy was wszystkich.
Jeśli umrzesz we śnie, umrzesz naprawdę.
- Bezsenność! - Co? To moja praca!
Choć może to nie najlepszy pomysł, by kłaść los świata
na ramionach jedenastolatka z całkiem sporą nerwicą.
Spokojnie, będę przy tobie.
Się robi.
Sen, twoja kolej.
Nie martw się. Dam radę.
Dobrze. Czas na... owieczki!
Dobra robota, Śnie.
Gotowa?
Słodkich snów, Orionie.
Musimy wejść głęboko. Do najmroczniejszych zakątków jego umysłu.
Rozmowa z Sally.
WYSTĄPIENIA USTNE
Wystąpienia szkolne.
Mordercze klauny.
Fale komórkowe... Ugryzienia komarów...
Upadek z wieżowca.
O tak. Mamy to.
Wtedy poznałeś Ciemność.
Jesteś w swoim pokoju...
Słyszysz jakiś huk pochodzący z najciemniejszego rogu.
Widzisz, jak coś przybiera kształt...
jakby powstawało z najmroczniejszej części pokoju.
- Ciemność! - Orion!
- Wróciłeś po mnie. - Oczywiście. Jesteś moim przyjacielem.
Bałem się, że cię straciłem.
Nie. Jestem tutaj.
Ciemność!
O nie!
Ciemność!
Orionie!
STRZEŻCIE SIĘ MORDERCZYCH KLAUNÓW!
PSZCZOŁY
Co to jest? Dlaczego się pojawia?
To wszystko w twojej głowie, Orionie! Tylko ty możesz to powstrzymać!
Musisz tam wejść i go wyciągnąć!
Nie mogę tam wejść! Co tam jest?
Nie wiem, ale chyba o to chodzi!
O czym ty mówisz?
Zawsze chcemy znać zakończenie,
bo wtedy wszystko pomiędzy jest mniej straszne.
Ale może strach to część życia.
Musisz go poczuć.
I zrobić to mimo wszystko.
Powodzenia, Orionie.
Dziękuję, Hypatio.
Trzymaj się, Ciemność. Idę po ciebie!
Orionie! Tutaj!
Orionie!
Ciemność!
Wyciągnijmy cię stąd.
- To nie da rady! - Wytrzymaj.
Musimy go obudzić.
Jeśli czegoś nie zrobimy, oboje...
Rozpadną się na miliony kawałków i zginą?
Przesunąć się. Wchodzę.
To nas wciągnie!
Co teraz?
Nie wiem. Ale przy tobie
strach przed nieznanym jest mniej straszny.
Mogę powiedzieć to samo.
- Miło było cię poznać, Orionie. - Przyjemność po mojej stronie.
Orionie! Czas się obudzić! Spóźnisz się do szkoły!
Czytałeś, że sen spowalnia rozwój!
No dalej, obudź się!
- Dlaczego nie działa? - Nie wiem!
Nigdy nie widziałam tylu „Z” nad nikim!
Obudź się! Czas wstawać!
Pobudka!
- Obudź się! - No dalej, wstajemy!
Orion, jeśli nie wstaniesz, przegapisz wycieczkę.
Przegapisz wycieczkę.
Sally!
Udało nam się, Ciemność.
Dobra robota, mały.
O tak! Dobrze widzieć cię z powrotem, stary.
Żegnaj, Orionie. Czas spędzony z tobą był jak sen.
- To prawda. - Do zobaczenia, Hypatio.
Podziwiam twoją pracę.
A ja twoją.
I twoją też.
Jesteś najlepszy, Ciemność.
Tak, podzielam to.
- Dzięki za wszystko, Ciemność. - Dobrze mówi.
- Więc to już wszystko. - Ale zobaczymy się jutro.
Jasne. Zobaczysz ciemność. Ale nie będę wyglądać tak samo.
Zobaczysz mnie w inny sposób. Może nawet lepszy.
Tak, teraz to dostrzegam i doceniam.
Dzięki.
Nie, to ja dziękuję tobie.
- Za co? - Za to, jak mnie widzisz.
To, jak siebie postrzegamy, w dużym stopniu zależy od innych.
Pojedziesz jutro na tę wycieczkę?
Tak.
- Denerwujesz się? - Jestem przerażony.
Ale i tak pojadę.
Jestem z ciebie dumny, mały. Dasz sobie radę.
Miło było cię poznać, Hypatio.
Ciebie też, Ciemność.
- Masz dobrego tatę. - Wiem.
Co takiego?
- Nie rozumiem. - Chciałam pomóc ci wrócić do domu.
- Jesteś z przyszłości? - Chyba tak.
- Jak mi idzie w przyszłości? - Dobrze.
Więc mówisz, że nie muszę się tak martwić?
Myślę, że nie.
Wyglądają tak młodo.
Serio? Dla mnie wyglądają jakby mieli milion lat.
Co?
Orion. Umówiliśmy się, że dziś nie przychodzisz.
Tak, tato. Ale jest jutro. Przespaliście cały dzień.
- Co? Boże, to prawda. - Motyla noga, zaspaliśmy!
Tak, byliście zmęczeni.
Chciałem dać wam pospać. Żebyście odpoczęli.
A to kto?
Wierzcie lub nie, ale to moja cór... koleżanka.
- Miło cię poznać. - Dzień dobry.
- Jak ci na imię? - Hypatia.
Ładnie.
Może moglibyście odwieźć Hypatię do domu?
- Gdzie mieszkasz? - Na Manhattanie.
Jak się tu dostałaś? Twoi rodzice wiedzą, że tu jesteś?
- Tak jakby. - I nie mogą cię odebrać?
Jasne. Zadzwońmy do nich.
- Co teraz? - Nie wiem.
Nie możemy Cię podwieźć 20 lat przed twoimi narodzinami.
Tak, wiem.
Jak się tu dostałaś?
- Nie wiem. Po prostu. - Spróbuj zrobić to raz jeszcze.
Dobrze.
- Co jest? - Nie wiem. Nie działa.
To katastrofa. Może moi rodzice cię adoptują.
- Co? Nie! A co z mamą? - Chyba cię polubiła.
Nie twoją mamą. Moją mamą, twoją żoną?
Ach, tak. Ja mam żonę?
- Tak, moją mamę! - Wiem!
To katastrofa!
Kim ty jesteś?
Jestem Tycho. Pomogę wam.
Zaparkowałem wehikuł czasu na trawniku. Zabiorę cię do domu.
- Możesz tak? - Ale musimy już iść.
Przylecenie tu po ciebie obudziło dwa potwory międzywymiarowe.
Musimy je powstrzymać, zanim się rozmnożą i zniszczą historię!
Do zobaczenia za 20 lat.
Jak powiem „teraz”, biegniesz prosto do kapsuły.
Dobra!
Teraz!
Super!
Trzymaj się mocno!
Co to, do...
Tato!
Hypatia!
Cześć, Tycho. Dawno się nie widzieliśmy. Nic się nie zmieniłeś.
Ty za to tak. Jesteś stary.
Faktycznie trochę dojrzałem.
Muszę się zbierać.
Dzięki za podwózkę.
Nie ma za co.
A potem wróciłem wehikułem czasu,
zabiłem potwory czasowe i wskoczyłem do łóżka.
- Wspaniałe zakończenie. - Tak?
Dzięki za pomoc. Utknęłam.
- Śpiący? - Tak.
- Dobranoc, kochanie. - Dobranoc, mamo.
Otwarte czy zamknięte?
Dziś zamknięte.
Śpij dobrze.
Cześć, tato.
Zasnął?
- Prawie. - Wymyślił zakończenie?
Tak. Wehikuł czasu.
Dobre. Wehikuł czasu.
Dobry pomysł.
Też tak myślę. Zostajesz tu jeszcze?
Jutro rano wracam do miasta,
więc pomyślałem, że nacieszę się trochę nocą.
Dobrze, tato. Ja idę się położyć.
Dobrej nocy, Hypatio.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, Hypatio.
Mogę się przysiąść?
Oczywiście.
ORION I CIEMNOŚĆ
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI EMMY YARLETT
KU PAMIĘCI MEGHAN NOYES I NOELLE MCCOWN
Napisy: Aneta Adamczyk