Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ola. Chámome Orión.
Son un neno coma ti. Xa temos algo en común.
Vinte aquí sentada soa e pensei que se cadra querías compañía.
Eu quereríaa.
Por iso vou onda ti agora e...
pásoche por diante.
Que por que?
Porque Sally...
Teño medo.
Medo de que, preguntarás? De moitas cousas.
Neste caso,
de que me rexeiten, me humillen ou de que se rían de min as túas amigas.
Non che teño medo só a ti, Sally. E non só ás rapazas.
É a case todo, a verdade.
É de atún. O teu de que é?
Oxalá sabelo.
O orientador díxome que anotase os meus medos.
Tento solucionar os problemas debuxando nun caderno.
Mira a páxina 14.
O meu medo a atascar o váter e inundar a escola enteira.
Que alivio.
Tamén me dá medo equivocarme na clase.
Quen foi o primeiro en chegar á India polo mar?
- Eu! - É complicado.
A profe pregúntalle a quen non levanta a man.
Pero levantala para evitalo é perigoso.
Tento parecer invisible, pero tampouco demasiado.
Sei que foi Vasco da Gama. E moitas preguntas que nos fan.
Pero dáme medo dicir Gasco da Vama ou Dasco ga Vama.
Todos rirían.
Señora Spinoza, seino eu!
Si? Lisa?
Vasco da Gama.
Moi ben, Lisa.
Non me cae moi ben Lisa.
Pero non hai moito que me caia moi ben.
Os pallasos asasinos.
As ondas telefónicas.
Ola, avoa!
As picadas de mosquito infectadas. Caer dun rañaceos.
Dicir "bo día". Go bía! As abellas, os cans, o mar.
Que o equipo perda por min.
Orión, cóllea!
E, claro, os vestiarios. Porque A, a quen non?
Estás ben, Gabe?
E B,
Richie Panichi.
Vaia.
Mira quen anda aquí. Orión o chorón.
Ola, Richie.
Ti pos pantalóns?
Dáme medo que Richie Panichi me humille.
Dáme medo que me pegue.
E tamén me dá medo...
pegarlle, meterlle o nariz no cerebro e que morra.
Pode pasar. Buscádeo.
Iría a un reformatorio e viviría coa culpa...
Pregunteiche se poñías pantalóns, non sexas maleducado.
Si, levo pantalóns.
A miúdo?
E este caderno que é? "Danme medo os monstros,
as abellas, cortar o pelo, os cans, o mar,
Richie Panichi".
Son famoso! Grazas!
Espera. Debuxáchesme morto? Ninguén fai iso!
Voucho consisficar pola faltada que me fixeches a min, Richie Panichi.
Se non tivese medo, diríache que é meu,
que me esforcei e que non tes dereito a quitarmo.
Tamén che diría que se di "confiscar".
Grazas, Richie.
Que?
Dá igual.
Non sei por que llo agradecín.
GRAZAS, RICHIE
Pasade boa finde. Acordádevos de deixar as autorizacións na mesa.
O bus ó planetario sae o luns ás nove en punto.
Pensei que a señora Spinoza esquecera a excursión.
Ímolo pasar fenomenal!
Fenomenal de que, Lisa? Estás tola?
Para min é aterradora.
Ir 30 nenos coma sardiñas en lata pola autoestrada?
Imos ter un accidente, seguro.
Seino ben. Estudei as gráficas.
E a maqueta do sistema solar no teito?
Canto leva aí colgada? 100 anos?
Ademais, e se sento onda Sally e nos rozan as mans?
Daríame un ataque de pánico, riríanse de min
e nunca coñecería as relacións humanas.
Orión, trouxeches a autorización?
Medo me daba que o dixese.
Meus pais non me deixan ir.
Si, non cren no espazo.
Si, é unha situación complicada.
- Está aí. - Si?
Ola, Orión.
Estou emocionadísima coa excursión.
Mira, queríache preguntar se queres que sentemos xuntos.
Se non me dese medo, diríache: "Claro, quero estar contigo".
"É o que máis quero."
"Antes, tería que deixar de obsesionarme co malo que podería pasar."
É a miña nai, teño que marchar.
Vémonos no planetario, Orión!
Non, non nos imos ver.
Páxina 17 do caderno. Dáme medo que meus pais se muden sen avisar.
VENDIDA
Non sei por que me dá medo. O orientador non me dá explicación.
Di que meus pais parecen boa xente e ten razón.
Ola, cariño.
Ola, mamá.
- Que tal na escola? - Ben.
Fíxenche galletas de avea.
AUTORIZACIÓN
Iso que fai aí?
Atopouna teu pai debaixo do sofá.
Non a encontraría entre os coxíns?
- Queres falar do tema? - Non.
Deberías ir, valo pasar ben.
Non o teño tan claro.
- Orión, xa o sei. Ás veces dá medo. - Pero ese é o tema.
Non pasa nada por estar nervioso, é normal.
A cuestión é que o medo non che impida vivir a túa vida.
É certo. Se non, nunca casaría con mamá.
Ás veces, tes que sentir medo e facelo igual.
Quero os meus pais.
Agradézolles o que intentan, pero...
é o peor consello que oín na vida.
Parece que aquí acaba todo.
Ai, non!
Iso é terrible.
Estes debuxos non son realistas.
Os obxectos reciclables non teñen ollos. Nin van de aventuras.
Non lles gusta recibir condescendencia. A vida é máis complicada.
E a reencarnación é un desexo...
Vaia.
para os envases e para a xente. Na realidade, cando un morre, morre.
Ser consciente de que non hai remedio atérrame.
Tento imaxinar como é a morte. E penso que é como nada.
Tento imaxinar a nada.
Isto é negro e silencio, non nada. O negro e o silencio son algo.
A nada se cadra é o único inimaxinable.
Orión, á cama.
- Estás acochado? - Si.
- Dentes lavados? - Si.
Moi ben, rei, descansa.
Ata mañá, Orión.
Esperade!
Contádesme un conto?
Veña, como faciades antes!
Orión, xa falamos disto.
Este. Ben gordiño, perfecto para durmir!
Hoxe non hai tempo para David Foster Wallace.
Vale.
Sempre estaremos contigo, Orión.
Pero queda na cama, mamá e eu temos que durmir.
Vale, veña. Pero...
deixádesme a porta aberta?
Vale, di ata onde.
Vale, un pouco máis?
Ata aquí?
Un pouquiño máis.
Aquí?
Si, perfecto!
E se abres un pouco máis?
- Grazas. - Ata mañá.
- Ata mañá, fillo. - Ata mañá.
Tampouco está tan mal.
Retíroo!
Isto é malo, malísimo, é o peor que existe!
De todas as cousas que me dan medo, o que máis é a escuridade.
Non pode ser!
É unha casa vella asentada.
Está tranquilo.
Meus pais teñen que descansar.
Teño que poñerme no seu lugar.
Non!
Maldita escuridade!
Que aberracións crueis se agochan baixo o teu manto de... escuridade?
Non me deixarás en paz?
En paz?
Xa está, acabouse! Farteime!
Todas as noites a berrar, seguido berrando!
Sete noites á semana, 365 noites ó ano.
Non tes parada!
Que es?
Non é evidente? Está todo escuro.
Son Escuro. Tachán!
Xa estamos outra vez. Moita xente tenme medo.
Pero o teu é algo impresionante.
Dos nenos que lles dá medo,
ti es o máis ruidoso, desagradable
e, a verdade, o que máis me magoa. E é difícil.
Tes moita competencia. Mira.
- Hai millóns de persoas. - Tes unha lista?
Teño unha lista.
Sabes cantos nenos me teñen medo? Dáme complexo.
E isto é o tomo un.
Escuro non existe.
Daquela por que estás falando comigo?
A escuridade é a ausencia de luz. Non un debuxo animado ridículo.
Outra vez.
Os humanos sempre me conceptualizastes de formas raras.
Non te escoito. Non es real.
Si que son real. Ata fixen unha película sobre min.
Para ofrecer outra perspectiva.
É un proxecto persoal.
A escuridade existe desde hai máis de 500 millóns de anos,
desde que na Terra apareceron proteínas sensibles á luz.
FIN DIRIXIDA POR ESCURO
NARRADOR: WERNER HERZOG RÓTULOS: SAUL BASS
Daquela, que?
Non che gustou. Quero facer reflexionar, pero estades á contra.
Non a aceptaron en Sundace e é mellor que as que van.
É un club de tipos.
A ver, está ben.
Algo curta para teres 500 millóns de anos, pero canto máis curta, mellor.
Non pedín ser unha entidade sobrenatural que evoca medo e desesperación.
Son normal, intento facer o meu traballo. Pero tédesme manía.
Case todo o mundo me ten medo ou me odia. Ou pensan que son malo.
Ou que non son nada.
Faime dano.
Vaia, perdoa. Non quería...
Non pasa nada.
Gústame a xente. Ese é o problema.
Pero a percepción dun depende moito dos demais.
Oxalá ter unha oportunidade.
Enténdote.
Moitos nenos téñenme manía.
Richie Panichi, Davis, Howard,
Isaac, Rebecca.
Ela mudouse, pero aínda me ameaza polo aniversario,
non está mal.
Si, que atenta.
O MEU FILLO, ORIÓN, PODE
Quero deixar de ter medo.
Si, estaría ben.
Así non te oiría berrar á noite.
Mira, penso que sei como amañalo.
Ven verme traballar unha noite e verás que non hai nada que temer.
Apreciarás a beleza da noite en vez de estar aterrorizado.
Que che parece?
Vés ou vés?
Pois... claro que non vou.
Xa, normal.
Vale, se queres pasar a vida paralizado polo medo, sen problema.
É cousa túa.
O PEOR LUGAR GRAZAS
- Ti pos pantalóns? - Orión, cóllea!
Orión o chorón.
Ola, Orión.
Estou emocionadísima coa excursión.
Vale, vou!
Señor Escuro?
Sabía que ías ceder!
Dáme a man! Así queda cerrado.
Ves? Non pasa nada.
Espera!
- Sei por onde vas. - A que te refires?
- Por que mo dis. - Non é por nada.
Si tal. Cóntasme un conto de superar o medo á escuridade
para axudarme a superalo a min.
- Veña... - Non vai funcionar.
A xente tenlle medo á escuridade instintivamente para defenderse.
Caramba, documentácheste.
Escribín un poema e todo.
"Hipatia a poeta". Encántame.
É un poema, papá.
É abondo.
Non é moi bo.
Seguro que si. Lesmo?
Non! Só digo que o medo á escuridade é natural.
É intrínseco. Non podemos facer nada.
Vale.
Daquela, mellor douche as boas noites...
Espera!
Non digo que non queira oír o conto.
Sei por que o contas e non vai funcionar.
Vale, enténdoo.
Daquela Escuro e ti iades pola noite e...
Escuro e eu iamos pola noite e...
Fenomenal, non?
Se con "fenomenal" queres dicir aterrador, si!
Superarás os medos comigo aínda que morra!
E son inmortal, así que teño moito tempo.
Podemos empezar a visita coas "virtudes da noite".
Sen min, non verías as engurras das caras dos actores.
Por agora, véndeste fatal.
A que é impresionante?
Danme alerxia os vagalumes!
Pero as estrelas non!
Dáme alerxia a morte! Estamos moi alto!
- Dáche alerxia a vida. - Que?
Nada!
Veña, mete a man na auga.
Para que ma coma un tiburón?
Non. Para veres a beleza do mar.
Coñeces o concepto de diversión?
Un invento para facer atractivo o perigo.
Non hai fogos artificiais sen escuridade.
Poder, pódense botar de día.
Si, pero serían aburridos. A beleza está no contraste.
- Pechaches os ollos? - Protexo a retina!
Pero home, ábreos!
- Non! - Vas perder a diversión!
Nin de broma!
- Abre os ollos. - Non.
- Pero así non ten sentido! - Xa!
É polo teu ben.
Non ves que é mellor así?
Neno?
Neno!
Collinte!
- Miña nai! - Foi sen querer.
Tiráchesme. Case morro! Quero ir á casa.
Tranquilo, levareite á casa.
Máis adiante.
Cando?
Hoxe vese o carro! Está precioso nesta época.
Cando me vas levar á casa?
Boa pregunta, moi inquisitiva. Dentro de 24 horas.
- Volvemos ás estrelas. - Canto?
Si, así vai o do día e a noite. O ciclo é de 24 horas, non vai para atrás.
Por que?
Mira, teño que ir.
Se queres ir andando á casa desde o medio da nada, de noite...
Espera! Non podo ir á casa só.
Estamos a 150 km ou así!
Vale, ó final vas ter que vir comigo daquela.
Pon o cinto e agarra o gorro, vaiche rebentar a cabeza.
- Tapaches os ollos? - Non vou declarar.
Imaxinas a canta xente lle encantaría ser ti?
- Cero? - A resposta é moita!
É que son a entidade máis chula.
Iso é o que toca cando non hai outra entidade que lle guste máis á xente.
Bo día a todos!
Xusto a tempo e con alento.
Hoxe haberá 25 graos e sol.
Humidade baixa e unha brisa do oeste.
Haberá moita diversión ó sol, pero, sinceramente, é coma sempre.
Encántame este choio.
Vale, o comezo foi algo desagradable
co de que te deixei caer.
Pero temos que seguir, hai moito choio. O meu traballo é fundamental.
Veño cada noite e tráioa.
O que?
A escuridade.
Se cadra é o máis importante. Sen escuridade,
- os demais non poden facer o deles. - Que "demais"?
As entidades da noite.
Que hai máis?
AUTOPISTA CAFÉ
Subo. Vas ou non, Insomnio?
Estou pensando, coma sempre. Non teño parada.
Pensa!
Contra. Non vou.
E ti, Calma?
Véxoa.
Véxoa. Tócache, Sono.
O que?
Escaleira de cor?
Non dou creto.
Cago no nabo!
Que pasou? Que perdín?
Gañaches.
Que ben. É un pracer facer negocios con vós.
Veña, ho.
Espera, por que vimos aquí?
É a hora do descanso.
Facémolo todas as entidades da noite. Son divertidos, caeranche ben.
- Ola! Que tal? - Ola!
Benvido!
Bo traballo, rapaces.
- Trouxeches o neno? - Tróuxoo?
Irresponsable!
Incrible!
Estás tolo?
- Foi o contrario a dar ánimos. - Ti tranquilo.
Orión, preséntoche as outras entidades da noite.
Aquí están Sono, Calma, Insomnio, Ruídos Inexplicables
e, claro, a máis poética e creativa,
Soños Bonitos.
Trouxeches o berrón?
O que ten tanto medo?
É o teu último intento de convencer o mundo de que non es malo?
O noso choio non é axudar nenos para mellorar a túa autoestima.
É tan certo como duro.
Cantas cousas poden saír mal?
Se se asusta, te atrasa, e xa sabes quen te pilla,
te liquida, pérdese o concepto de escuridade
e o universo vese alterado de xeito irreparable?
- Iso pode pasar? - É improbable.
Veña, acabouse a tolería.
Perdoa, bonito, pero Escuro fixo mal en traerte aquí.
Tes que buscar o camiño de volta á casa.
Veña, acabou o descanso.
Algúns temos que traballar.
Unha noite podería cambialo todo.
Teño 24 horas. Axudámolo a superar o medo á escuridade
e os berros nocturnos e as interferencias acabaranse.
Vale, moi ben, pero a min non me enrededes.
Por suposto, sen problema, non te enredamos nada.
Dixéchelo en serio?
O que?
Podes eliminar os meus medos nunha noite?
Unha noite pode cambiar todo.
- Que é esa luz? - Que luz? Non a vexo.
A que evitas que vexa.
Que che evito o que? Non tolees, ho.
- Non te achegues, non lles caio ben. - Que parvada. Es moi simpático.
Dixeron que non os deixo traballar.
A primeira impresión non foi moi boa.
Espera a velos en acción, inspira moito.
E non dá medo.
Si.
Sono é o responsable de que todos durmamos de noite.
Fai que a xente durma?
Si. Mira como fai. É fascinante.
- Que? - Tranquilo. A almofada é máxica.
Compare coa nosa frixideira...
Miña nai. Dime que iso é cloroformo máxico.
Si.
Máxico.
Es un repoliño, va que si?
MARTELO DE SONO
Non! Para!
Escuro, non podo ter este lareta toleando mentres choio!
O que fas está mal!
Asfixiar cunha almofada? Cloroformo? Non imos falar da hixiene do bico.
Mira, levo miles de anos facéndoo.
Sei o que fago, neno.
E teño a boca limpa!
Limpa.
Grazas por deixarnos verte choiar.
Non sei se durmirei máis na vida.
Vale.
Se non dormes en toda a noite, teño a entidade perfecta.
Insomnio é un imitador impresionante.
Fai como que é a persoa esperta
e despois dille cousas preocupantes.
Iso é un traballo?
Dáseche ben facer amigos, non?
Non moito.
Xa, normal.
Agora mira e aprende.
Típico de Insomnio.
Que lle dixen a Michelle? Pensará que son parvo.
Seguro que me despiden.
Que?
Non vou chegar ó prazo.
Esta dorme coma unha pedra.
Vou sacar a artillaría pesada.
PARVADAS QUE DIXEN
Cal é a capital de Delaware?
A letra capital é o D.
- Cal é a capital de Delaware? - É o D.
As noites sen durmir foron culpa del?
- Malo! - Para.
Pensas que son eu o que o fai? Non, meu.
Eu son o megáfono dos pensamentos da xente.
Non me sigas máis con ese neno. Vale?
Criticar é o del.
Non critico tanto. Ou si?
Imos indo!
Claro, ninguén podería traballar sen a axuda de Calma.
Hai demasiada calma!
Calma!
- Calma! - Que cale o can!
- Sacaches o lixo? - Escapou o gato.
Avisámoste, o cativo vai estragar todo.
Non son coidadora. Preciso concentrarme para choiar.
Está estragándoo todo!
Sácao de aquí para que me poida concentrar.
Vale, entendo.
Que che dixo? Falaba de min?
Vouche ser sincero.
Nunca sei que me di, pero parecía enfadada.
Ruídos Inexplicables! Por aquí!
Que pasa?
Penso que este momento pide un estalo
cun toque mínimo de rozamento.
Que foi iso? Mamá, papá, oín un ruído!
Estou marcando un antes e un despois.
Isto está fatal!
- Neno, tranquilo, non é real! - Paras?
Alteras o equilibrio da natureza.
Se cadra non o entendes, pero isto é importante!
En defensa do neno,
o teu traballo implica dar voltas e asustar nenos.
Non teño que dar explicacións.
A súa presenza ameaza con destruír o universo tal e como o coñecemos.
Non lle fagas caso. A bucina é peor que a mordida.
Gardei o mellor para o final.
Prepárate e agárrate forte.
Aí está.
Dis esas cores?
Si, é Soños traballando.
Se co seu traballo non aprecias a noite, nunca o farás.
A que te refires con iso?
Silencio, está facendo maxia.
Moi ben, a que lle dás voltas hoxe á noite, Irene?
Xa vexo, ansiedade polo traballo. Presentación importante mañá.
Non sei se estarás lista.
Tes que impresionar o xefe.
E a túa filla atopou un gato e quere adoptalo.
Mamá, quedamos con el?
Bo material esta noite.
Veña, vamos resolvelo.
Fas a presentación moi segura.
Se reutilizamos a bobina do mecanismo,
reduciremos os custos de fabricación un 30 %.
Encántalles a todos.
- Heroína! - Asíname a axenda!
Irene!
Penso que a gañaches, Irene.
A empregada máis competente?
Mamá!
Es a mellor mamá do mundo!
Unha presentación brutal.
Seguro que te ascenden.
Mamá. Podemos quedar con el?
Si, por suposto!
Querémoste, Irene!
É impresionante. Non che impresionou?
Si, é fenomenal.
Xa cho dixen.
Recórdame ó que soñei un día que tiña unha presentación.
Apupábanme todos, e o máis raro era que a clase era a consulta do dentista.
Que?
Eu non creei iso!
- Foi unha coincidencia, non? - Desde logo.
Porque se dixese calquera cousa, tipo, "cogombro malvado"...
Ola, Irene. Tócache a revisión.
Que raio pasa aquí?
Escuro?
Non, fóra.
- Ía estar lonxe de min, dixéchelo. - Quería inspiralo.
- O teu traballo é o máis inspirador. - Perdoa polo do cogombro.
Normalmente.
Para. Non digas nada máis.
A arte de crear un soño é moi delicada.
Calquera cousa que digas ou penses pode influír no soño.
Entendes?
Calquera cousa?
- Pensaches en algo que dá medo? - En que pensaches?
Nun neno da escola.
Quen?
Richie Panichi!
Corre!
Quedas "consisficado".
Dise "confiscado".
Orión o chorón!
Fixéronche o remuíño algunha vez, Orión?
Non se vai magoar nin nada, non?
Non, é imposible magoarse nun soño.
Que alivio.
A non ser que morra, que tamén morrería na realidade.
Neno, tes que saír de aquí ou vai acabar moi mal!
Ben o sei!
Veña, Orión, pensa en algo para saír de aquí!
Veña, pensa!
Páxina 14 do meu caderno! Atascar o váter e inundar a escola.
Non!
Neno!
Aguanta, Orión!
Que raio foi iso?
Neno, ou estás moi perturbado ou es moi creativo.
Tes moitísima sorte.
Puido ser un desastre.
Pero non o foi, sabes por que?
Porque enfrontácheste ós medos e demostrácheslles quen manda.
Imos intentalo de novo. Pon a man aquí e...
Estou eu máis emocionado ca ti?
Non superei nada.
Neno, estaba alí. Eu tamén o vin.
Víchesme aterrorizado, intentaba non morrer.
Agora que o dis, si que tiña un aire a desesperación.
- Pero foi impresionante igual! - Escuro, non escoitas.
Non superei os medos, sigo asustado.
Sei que te equivocas e podo demostralo.
- Dubídoo moito. - Si, señor Sabichón?
Pois respóndeme a isto.
Segues sen terme medo.
Ou tesmo?
Non me dás medo.
Ves?
Iso era o que che dicía.
Á miña filla encantaralle que sexamos amigos.
Collíchesme cariño, sabíao.
- Non es moi novo para ter fillos? - A que terei!
Estás toliño.
Espera.
Dis que podías ver o futuro cando eras neno?
Supoño, non sei, estou improvisando.
É mala idea?
Non. Non sei.
Moi bo conto. Gústame que Luz sexa un personaxe.
Vai volver ou foi só un cameo?
Pode ser.
Xa cho dixen, improviso.
Non sei como inventas todo iso.
Seguro que ti tamén poderías.
Non podería.
Non será demasiado?
Viaxas con entidades da noite máxicas e agora tamén predís o futuro?
Rizar o rizo?
Que significa iso?
O que dixeches.
Pois si.
Tes razón. Vou quitar o de predicir o futuro.
Non farei máis predicións.
Seguro? É chulo e divertido...
- Non, non se pode. - Vale.
- Perdinme. Por onde ía? - Voando con Escuro.
Escuro e eu voabamos pola noite outra vez,
pero desta era distinto.
É certo, vense as engurras de todos os actores.
Como os aneis dun toro.
Parece coma un cinto.
A min paréceseme a un robot pedindo un abrazo.
Caramba.
Cheira a gas? Esquecín apagar o forno?
Non funciona!
A ver que cinta podo usar, que cinta...
Ola.
Que che dixen?
E se a vida é un accidente e a miña existencia non ten sentido?
Mamá!
Acabouse, teño que volver a terapia.
Vaia, neno, que profundo.
- Que foi iso? - Oín algo.
Sabes canto pago por ti por hora? Gaña, vale?
Mamá...
Cariño, que pasa?
Teño medo, non me gusta a escuridade.
Vide todos. Seica aquí o té é excepcional.
Escuro. Grazas, por certo.
Por que?
Pois por todo. Por mostrarme que na noite hai máis que escuridade.
Non é nada.
É por ese neno?
Non o escoites. Non sabe do que fala.
Se cadra si.
Non, ho.
Eu era coma el, recordas?
Ten medo.
Xa, eu sei o que é ter medo.
Ti? A ti que che pode dar medo?
Dáme medo que teñan razón sobre min. Que non son bo.
Que meto tanto medo como din.
Escuro, recordas cando me dixeches que eras bo
e non te crin?
Si?
Empezo a crerte.
Grazas.
A verdade é que cambiaches moito.
Non sei eu.
- Volvemos ó choio. - Marchamos.
Vale, hora de durmir.
Veña, vamos.
É o sinal. Acabou o descanso.
Orión! Caeuche isto.
Grazas, Calma.
Moitas veces!
Veña, neno, estás listo? Sube.
Non pode ser en serio.
Ese quen é?
Ese é Luz, a némese de Escuro.
Cáeme ben, faime sentir seguro.
Como envolto nunha manta.
- Se che gustan esas cousas, claro. - "Mirade, son moi brillante!"
Eu tamén teño trucos.
Pero, a diferenza doutros, non revelo todo nin llelos refrego á xente pola cara.
Veña, Escuro. Temos que pasar por isto sempre?
Non sei de que me falas.
A túa actitude, a demora, a inseguridade.
Que tal, neno?
Ola.
Sempre pasa o mesmo contigo.
Aparezo, sénteste mal e proxectas as túas inseguridades.
Eu traio brillo e esperanza todos os días e ti fas o contrario.
Iso non é...
Fago máis ca iso.
En serio? O que?
Moitas cousas.
Gustaríame contarchas, pero non teño tempo.
Por fin estamos de acordo.
Traerei a luz dentro de tres segundos,
se queres seguir existindo, eu...
Tanto dá.
Xa marchabamos! Parvo.
Non lle chamaría parvo. Parece bo.
Non o é, faime caso.
Papá?
- Queres durmir xa? - Pois non.
Damos un paseo mentres acabas o conto?
En serio?
Para ver a noite como Orión e Escuro.
Claro.
Como mañá non tes escola... Si, veña, vamos.
Atallamos polo parque.
Vale.
Sabes, papá? Prefiro o outro camiño.
Vale.
SÉ TODO
ESCOITA ONDE QUEIRAS
O FUTURO BRILLA
Déixasme a man?
- Claro, perdoa. - Non pasa nada.
Ocorréronseme uns versos e quero anotalos.
Son bos?
Son sobre o raro que é non ver ningunha estrela.
Xa, estou moi de acordo.
Non finxas.
Querías vir por aquí.
Non finxo. Os farois do parque estaban apagados, tiña medo.
Pensaba que o superaras. Iso dixeches no conto.
É que é unha historia complicada.
Non podías deixar que o fose?
Ós pais gústavos o simple porque os problemas sempre se solucionan
e non hai preocupacións.
Orión coñece a Escuro, non é malo, non lle ten medo e despois hai unha festa.
Debería meter unha festa?
Creo que se aínda tes medo, debías deixar que Orión tamén.
As historias que axudan son as reais.
Tes moita razón.
Pénsalo?
Penso.
Podiamos usar esa idea.
Que pasa?
- Morriches? - Insomnio!
Que? Poñerme no peor é o meu traballo.
Estou ben.
- Xa, xa o superou, non? - Claro.
Vale, moi ben, a traballar.
Unha carreira!
Veña!
Ide vós diante, eu son máis mortal. Aí non hai nin lampadiña.
Podo tropezar. Non.
Que che dá medo?
Nada, gústame moito o día.
Os ruídos. Oístes os ruídos do día?
- Paxaros, nenos xogando, o almorzo? - Parece xenial.
É, e estádelo perdendo. De día hai conexión entre os sons e as cores.
Todo está aceso, é case psicodélico.
Vermello, verde, amarelo...
Na noite tamén hai cores.
Vense mellor se hai lume.
Si, iso é luz!
- Contra. Si? - Raio!
- Incrible. - Síntome a salvo e quente.
Normal que teñas menos medo.
Non o necesito.
É imposible imaxinar o bonito que é se non o vivides.
Que?
Dis que o problema é Escuro?
Nalgún xeito, si.
Quéroo, pero o problema é el, non?
Non me interpretedes mal, é moi bo tipo.
Mentres sigades con el,
non gozaredes do marabilloso que Luz...
Que?
Hora de marchar.
Non queres esperar polo teu novo amigo?
Escuro, eu penso que es o mellor, sábelo.
Non mo parecía polo que oín na conversa da porta.
Era un dicir. Por que me guste o xeado non teño que odiar as patacas.
- Que son? - Que?
Xeado ou patacas?
Patacas?
- E Luz é o xeado? - Exacto.
Cal che gusta máis?
E iso é importante?
Exacto.
Oxalá puidésedes vivir a luz do día.
Así que che gustaría que a xente non me tivese cerca.
Non é iso.
Daquela podías desdicirte diante do resto de xeito emotivo e sincero.
Ola.
Veña.
Informáronme de que algúns comentarios que dixen puideron interpretarse mal.
Vouno aclarar. Encántame a noite e o meu amigo Escuro.
Se cadra sentides que perdedes outras experiencias,
pero vouvos recordar un refrán: "A herba sempre é máis verde do outro lado..."
Do mundo! Como aló é día, ves que é verde.
- Non quería dicir iso. - É certo. Como é a herba verde?
Por que as entidades do día son de cores?
- Si. - Exacto. Ves?
Penso que nos estamos desviando do tema.
Escuro ten moitas cousas marabillosas.
Como cales?
Mirade, non tiña razón.
Dicir que o día é superior estivo mal. Punto.
Haberá quen diga que non sodes tan bonitos como o día. E que?
O que fai que exista a vitalidade do día é o contrario, o escuro e o baleiro.
Se o vedes dese xeito, sodes o vento que empurra as ás do día.
Penso que así non axudas.
Déixame acabar.
En conclusión, grazas.
Por facer tarefas humildes e ingratas para que o día cheo de luz sexa xenial.
Abonda. Marcho.
O que? Marchas?
Mellor quedo a esperar polo día. Se cadra hai traballo para min.
Por favor, sé razoable.
A ti nin se che ocorra falar comigo.
Pola túa culpa ódiannos. Por ti e a túa escuridade infernal.
- Somos amigos. - Non tanto.
Apártasme da beleza da vida.
Ruídos Inexplicables, sabemos que non o vas deixar.
Agora son Debby. Chámame Debby.
Debby!
Vale, fenomenal.
Polo menos estamos os demais, non?
Veña, rapaces, en marcha!
Penso que o que Debby quere dicir é que necesitamos sentirnos vistos...
Xa que ninguén o vai dicir, dígoo eu.
- Necesitamos sentirnos vistos e oídos. - Iso dicía eu!
Exacto.
Déixoo!
- E eu. Farteime de vivir á túa sombra. - Espera, que?
Tamén se pode soñar de día. Sería un reto divertido.
Mellor que os pesadelos.
- Soños, por favor... - Decidido. Se Soños o deixa, eu tamén.
Eu non quedo para un sono sen soños. Non ten sentido.
Se Sono marcha, tócame manter a todos espertos seguido?
É demasiado traballo.
Eu tamén o deixo.
Acabou o descanso, rapaces.
Acabouse a parvada. Temos que ir.
Estou desexando ver o amencer dun novo día.
Non me obriguedes a facer isto só, por favor.
Temos que traballar xuntos...
somos amigos.
Paseino moi ben todo este tempo con vós.
Bo día.
Bo día a todos.
Alguén dixo "Luz"?
Sinceramente, non sei o que lle ven.
Debo ser eu só.
Na noite non queda nada, só eu.
Isto xa non é noite.
Agora non é nada.
Non soa nada.
E mañá non estarás nin ti.
Voarei só por aí para sempre?
Isto foi moi mala idea.
Síntoo moito.
Se cadra mañá atópoos de día e convénzoos...
Non, non vou seguir.
Vou sentar nesta... o que sexa. Pedra? Non sei. Non creo que estea viva.
Vou sentar nisto e esperar polo día.
Non podes!
Por que non?
- A ninguén lle caio ben. - Mentira.
E onde están todos?
Ola, Escuro.
Veña, móvete ou apanda!
Escuro?
Veña, vamos!
Non podes poñerte á luz.
- Non podes estar onde non existes. - Estou disposto a asumir o risco.
Vale.
- Aviseite, que conste. - Espera, non!
Síntoo moito, pero o día non espera por ninguén.
Escuro, tes que marchar!
Estaba completamente errado.
Que posibilidades había?
Non, Escuro!
Escuro!
Que pena. Mira que o avisei.
Teño que facer posible a vida na Terra e iso, así que...
Abur, neno.
Bo día a todos!
Espero que o día sexa tan brillante coma vós.
Vale, e despois que?
- Non o sei. - Como?
Non sei como continuar agora.
Pero deixas o teu eu neno só no medio de...
Onde estás?
- Por Europa? Non o sei. - Non é un bo final.
Xa. Díxenche que era complicada. Quedei sen ideas, supoño.
É a túa historia, vivíchela!
Si, pero non sei como acaba.
Estes padróns visibles nas estrelas coñécense como constelacións.
Mirando representacións antigas do ceo nocturno...
Estamos mirando o teito.
É unha ilusión moi boa e moi educativa.
Debiamos poder ver o ceo real.
Fanse cidades que tapan as estrelas e despois vemos as falsas?
É un pensamento moi profundo, parrula.
Grazas.
Non quería desprezarte.
Penso que o planetario é xenial. É moi chulo traballar aquí.
Grazas. A min gústame.
E gústame o que dixeches. Todo.
Penso que sei como pode seguir o conto.
Si? Dime.
Si? Estás seguro?
Moito. Dálle.
Vale. Pois aparezo eu.
- Ti? - Non che gusta?
Non, encántame, sigue.
Seriamos amigos se fósemos da mesma idade?
Quero descubrilo xa. Continúa.
Vale. Aparezo eu.
Ola.
Ola, persoa que aparece na miña tartaruga.
Son Hipatia.
A astrónoma grega?
Non son ela, pero chamáronme así por ela.
Iso ten máis sentido. Eu son Orión.
A constelación?
Si, pero para min non é un cazador, paréceme...
un robot pedindo un abrazo.
Si, xa o oíra.
Sabes onde estamos?
Por Europa? Non o sei.
Estou moi lonxe da casa. Estragueino todo onte á noite.
Xa, seguín a túa historia.
- En serio? - Si.
Sen noite, a xente non pode durmir e toleará.
- Non o permitirei. - Por iso vin.
Teño unha idea para que volvan as entidades da noite.
Si? Que idea tes?
Fixen un poema para axudar.
"Xa non está, boto en falta a noite, a luz fixo que a descoide."
Non sei, se cadra non axuda.
Sigue.
"E outra cousa, que non é noite nin día.
E fai que todos vivan a alegría.
Boto en falta a noite porque é coma min,
e cando é escuro, é cando mellor vin.
Se cadra, o mundo é demasiado brillante.
Demasiado ruidoso, egoísta e belixerante."
O fenómeno supón unha emerxencia climática con repercusións pola falta de escuridade.
Non é como o imaxinaba.
"Non escoitan ós que quedan calados.
E os sabichóns son rexeitados."
Vale.
Empeza a minarme un pouco a confianza.
"Pensaba que a calma era a ausencia de son.
Pero nos sons é onde atopamos o control.
Pensaba que a ausencia de luz era a escuridade.
Pero é onde as estrelas mostran a súa inmensidade.
A calma e a escuridade abrazáronme.
Nun mundo que me borrara, coidáronme.
Como non está, boto a noite en falta. Agora que a luz é o único que aguanta."
Es poeta.
Si. Son.
Foi precioso.
Grazas.
Temos que devolver a noite ó mundo.
Pero Escuro non está. Sen el, non hai noite.
Mentira!
Escuro está moi vivo na túa memoria. Pero o que pode acceder ós teus recordos...
- Soños! Necesitámoste. - Necesitámosvos. A todo o equipo.
Como morras, morres de verdade.
- Insomnio! - Fago o meu traballo!
Non é boa idea deixar o destino do mundo
nas mans dun neno con pánico escénico.
Tranquilo, estarei contigo.
Ó choio.
Vale, Sono. Tócache.
Non te preocupes, isto é o meu.
Hora de poñerte...
coas ovellas.
Moi ben, Sono.
Listos?
Felices soños, Orión.
Imos ter que ir moi ó fondo. Ós lugares máis escuros.
Falando con Sally.
Falando na clase.
Pallasos asasinos.
Ondas telefónicas.
Picadas de mosquito. Caer dun rañaceos.
Si, aquí está.
A noite na que coñeciches a Escuro.
Estás no teu cuarto.
Oes un ruído no recuncho máis escuro.
Ves unha forma sinistra que aparece coma un debuxo saíndo da escuridade.
- Escuro! - Orión!
Volvíchesme buscar.
Claro! Somos amigos.
Non quería perderte.
Non, estou aquí, meu.
Escuro!
Non!
Escuro!
Orión!
Que pasa?
Por que segue aí?
Porque o tes na cabeza, es o único que pode paralo.
- Tes que botarte e tirar por el. - Non podo, que vai pasar?
Non teño nin idea, pero esa é a cuestión.
Que queres dicir?
Queremos saber o final para ter menos medo.
Pero, se cadra, ter medo é parte da vida.
Penso que tes que sentir medo.
E facelo igual.
Sorte, Orión.
Grazas, Hipatia.
Aguanta, Escuro!
Vou por ti!
Orión, aquí!
Orión!
Escuro!
Voute sacar de aquí.
- Non vai resistir. - Non! Aguanta!
Hai que espertalo xa.
Se non facemos nada, os dous van...
Acabar esnaquizados?
Aparta. Déixame a min.
Vainos absorber.
Que pasará?
Non o sei.
Pero estar contigo fai que o medo do descoñecido sexa menos.
Enténdote ben.
Foi un pracer coñecerte, Orión.
O pracer foi meu.
Orión! Esperta! Que chegas tarde!
Liches que durmir atrofia o crecemento. Esperta! Por que non funciona?
Non sei! Nunca lle metera tantos Z a ninguén.
Esperta! É hora de espertar!
- Esperta! - Esperta!
Esperta, Orión! Veña!
- Esperta! - Esperta, Orión, veña!
Orión, se non espertas agora, vas perder a excursión.
Vas perder a excursión.
Sally!
Escuro, demos feito!
Fixéchelo moi ben, neno.
Moi ben, aí estás! Alégrome de volverte ver, meu.
Adeus, Orión, foi un soño pasar a noite contigo.
Si que o foi.
Abur, Hipatia.
- Admiro o teu traballo. - E eu o teu.
E tamén o teu.
Contra.
Es o mellor, Escuro.
Si, estou de acordo.
- Grazas por todo, Escuro. - Iso mesmo!
Pois xa foi.
Véxote mañá á noite.
Verás a escuridade seguro.
Non serei exactamente así, pero verasme doutras formas.
Formas mellores.
Si, agora enténdoo.
E sei aprecialo.
Moitas grazas.
Non, grazas a ti, Orión.
Por que?
Por verme como me ves.
A percepción dun depende moito dos ollos dos demais.
E ó final vas ir mañá á excursión?
Si.
Estás nervioso?
Aterrado.
Pero vou ir igual.
Moi ben, neno.
Vai saír todo ben.
Encantado, Hipatia.
Igualmente, Escuro.
Tes un bo pai.
Seino.
Espera, que?
- Non o entendo. - Vin axudarte.
- Do futuro? - Supoño, si.
- E estou ben? - Vaiche ben.
Queres dicir que non me preocupe?
Supoño que si, si.
- Que novos están. - Si? Para min son vellísimos.
Que?
Non quedaramos en que non ías vir hoxe á noite?
Si, é a noite de mañá. Mamá e ti durmistes todo o día.
Vaia, é certo!
- En serio? Quedamos durmidos. - Si, estabades cansos.
Deixeivos durmir para darvos un descanso.
- Quen é esa? - É difícil de crer. É a miña filla.
A miña amiga.
Encantada de coñecerte.
Ola.
- Como te chamas? - Hipatia.
Que bonito.
Podiades levar a Hipatia á casa?
Onde vives, corazón?
- En Manhattan. - E como chegaches aquí? Teus pais sábeno?
- Si? - Non poden vir por ti?
Claro, mellor chamámolos.
- Que facemos? - Non sei.
Non podemos deixarte 20 anos antes de naceres.
Xa o sei.
- Como chegaches aquí? - Fíxeno e punto.
- Faino outra vez. - Vale.
- Que pasa? - Non o sei.
Meus pais poderante adoptar?
- Non! E mamá? - Caícheslles ben.
- A túa nai non, a miña. A túa muller. - Xa!
- Teño muller? - Si, miña nai.
Xa o sei.
Isto é un desastre.
Quen es?
Son Tycho, veño axudarvos.
Teño unha máquina do tempo, pódote levar á casa.
- Si? - Pero hai que ir xa.
Volver aquí liberou monstros do tempo,
hai que paralos antes de que destrúan a historia.
Ata dentro de 20 anos.
Cando diga "xa", lánzate á cápsula.
Entendido.
Xa!
Moi ben!
Agárrate forte.
Pero que...
Papá!
Hipatia!
Ola, Tycho. Canto tempo! Non cambiaches nada.
Ti si, agora estás vello.
Xa, algo medrei, supoño.
Teño que marchar.
Grazas por traerme.
De nada.
Pilotei a máquina do tempo de volta, matei os monstros e metinme na cama.
É un final moi bo.
- Si? - Por suposto.
Grazas por pensalo, estaba atrancada.
Tes sono?
Teño.
- Boa noite, rei. - Boa noite, mamá.
Aberta ou cerrada?
Hoxe cerrada.
Vale, durme ben.
Ola, papá.
Dorme?
Case.
- Ocorréuselle un final? - Si.
Unha máquina do tempo.
Que boa. Unha máquina do tempo.
É moi boa idea.
Pensei o mesmo.
Non dormes?
Pola mañá volvo á cidade, así que vou gozar da noite un pouco máis.
Vale, papá. Eu vou á cama.
Ata mañá, Hipatia.
Ata mañá, mamá.
Ata mañá, Hipatia.
Podo sentar contigo?
Encantaríame.
BASEADA NO LIBRO DE EMMA YARLETT
CON CARIÑO EN MEMORIA DE MEGHAN NOYES E NOELLE MCCOWN
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez