Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hi. Ako si Orion.
Bata ako, tulad mo. Pareho lang tayo.
Nakita kitang nakaupo nang mag-isa at naisip ko, baka gusto mo ng kasama.
Kung ako, gusto ko.
Kaya lumapit ako sa 'yo at...
nilampasan ka lang.
Bakit, 'ka mo?
Dahil, Sally,
natatakot ako.
Saan ako takot? Di ko na mabilang.
Pero ngayon,
sa rejection, mapahiya, at baka sabihin mo sa friends mo at tawanan nila ako.
Di lang ikaw ang kinatatakutan ko, Sally. At di lang babae.
'Yong totoo, halos lahat ng bagay.
Tuna pala. E, 'yong sa 'yo?
Sana malaman ko.
Sabi ng counselor, i-record ko 'yong mga fears ko.
Kaya ginagamit ko ang sketchbook ko para i-manage ang kaba ko.
Gaya ng nasa page 14.
''Yong [takot kong] malunod ang school kasi nabara ko 'yong inodoro.
Hay, salamat naman.
Takot din akong magkamali sa klase.
Sino ang unang nakarating sa India gamit ang barko?
- Alam ko po! - Mahirap 'to.
Tinatawag ni Mrs. Spinoza 'yong di nag-rerecite.
Pero delikado rin magtaas ng kamay.
Kaya sinusubukan ko na maging medyo invisible.
Vasco da Gama ang sagot.
Sa grade five, kadalasan ito ang sagot.
Pero natatakot ako, baka Gasco de Vama o Dasco ga Vama ang masabi ko.
Tatawa silang lahat.
Alam ko, Mrs. Spinoza!
Ano? Lisa?
Vasco da Gama.
Magaling, Lisa.
Ayaw ko kay Lisa.
Sa bagay, marami rin akong di gusto.
Lalo na ang mga murder clown sa kanal.
Cancer dahil sa cellphone.
Hi, Lola.
Magkaimpeksiyon ang kagat ng lamok. Malaglag sa skyscraper.
Mabulol sa "good morning."
Bubuyog, aso, ang dagat.
Maging dahilan ng pagkatalo ng team.
Uy, Orion, salo.
At siyempre, takot ako sa mga locker room. Una, lahat naman, di ba?
Ayos ka lang, Gabe? At, pangalawa,
si Richie Panichi.
Aba.
Tingnan mo. Si Orion na iyakin.
Uy, Richie.
First time mong magpantalon?
Takot akong mapahiya ni Richie Panichi.
Takot na masuntok niya.
At takot din akong...
E, kung gumanti ako, at bumaon ang ilong niya sa utak niya?
Posible 'yon. I-search mo.
Makukulong ako. At habambuhay kong dadalhin...
Hoy! Tinanong ko kung first time mo magsuot ng pantalon. Wag kang bastos.
Oo, nagpapantalon ako.
Madalas ba?
Ano 'yang pad na 'yan?
"Takot ako sa mga halimaw,
bubuyog, haircut, aso, dagat,
at kay Richie Panichi."
Hoy! Sikat ako! Salamat!
Teka. Patay ako sa drawing mo! Walang puwedeng gumawa nito sa 'kin!
Iko-consifcate ko ito, kasi binastos ako nito.
Kung di lang ako takot, sasabihin kong akin 'yan
at pinaghirapan ko 'yan, kaya wala kang karapatang kunin.
Sasabihin ko rin na "confiscate" dapat.
Salamat, Richie.
- Ha? - Ano?
Ewan.
Lampa.
Di ko alam ba't ako nagpasalamat.
SALAMAT RICHIE
I-enjoy niyo ang weekend.
Wag kalimutang ilagay sa mesa ko ang mga permit.
Saktong 9 a.m. ng Lunes, aalis ang bus papuntang planetarium.
Naku. Umasa ako na makalimutan ni Mrs. Spinoza ang field trip.
Magiging sobrang saya no'n!
Masaya? Natutuwa ka, Lisa? Baliw ka ba?
Nakakatakot ang field trip.
Para tayong sardinas sa kalawanging bus, kasama ang 30 iba pa sa highway.
Baka maaksidente tayo.
Alam ko iyan. Inaral ko ang actuarial charts.
Ang nakasabit na models ng solar system natin?
Gaano na ba kaluma ang mga 'yon? 100 taon na?
Paano kung pinagtabi kami ni Sally at nagdikit ang kamay namin?
Magkaka-panic attack ako. Lagi na nila akong lalaitin.
at di ko na mararanasan ang malalim na koneksiyon!
Tayo na. Sige na.
Orion, may permit ka ba?
Nag-alala akong itanong niya.
Di pumayag ang mga magulang ko.
Oo, di sila naniniwala... sa kalawakan.
Oo... kumplikadong usapan 'yon.
- Nandito siya. - Talaga?
Uy, Orion.
Excited na 'ko sa field trip.
Naisip ko... Baka gusto mo akong tabihan... doon?
Kung di ako takot, sasabihin ko, "Oo naman. Gusto kong makasama ka."
"Wala na akong ibang gusto."
"Pero dapat di ko isipin ang mga masasamang pangyayari na..."
Ay, nanay ko. Uuwi na ako.
Kita tayo sa planetarium, Orion!
Di mo 'ko makikita doon.
Page 17 sa sketchbook ko.
Takot akong umalis ang parents ko.
NABENTA NA
Di ko alam kung bakit.
Sabi ng counselor na di rin niya alam.
Mukhang mabait ang mga magulang ko, sabi niya. Tama naman yata siya.
Hi, anak.
Hi, Ma.
Kumusta?
Ayos lang.
Ginawan kita ng oatmeal cookies.
O. Ba't nandyan 'yan?
Nahanap ng tatay mo sa ilalim ng sofa.
Sa mga kutson ng sofa.
- Gusto mong pag-usapan? - Ayaw.
Sumama ka. Magiging masaya 'yon.
Hindi ako sigurado d'yan.
Orion, 'nak, naiintindihan kita.
- Nakakatakot nga. - Pero 'yon na nga.
Ayos lang kabahan ka. Okay lang, Normal 'yon.
Pero wag mong hayaang hadlangan ka ng takot sa pag-enjoy.
Totoo iyon. Kung hindi, di na ako nag-propose.
Minsan, dapat damhin mo lang ang takot.
Mahal ko ang parents ko.
Na-a-appreciate ko ang ginagawa nila, pero
'yon ang pinakapangit na payong narinig ko.
Ito na yata ang katapusan natin.
Naku.
Masama ito.
Hindi makatotohanan ang cartoon.
Walang mata o personality ang mga recyclables.
Hindi sila nakikipagsapalaran.
Ayaw kong ituring na walang alam.
Mas komplikado ang totoong buhay.
At ang reincarnation, pantasya lang...
Wow.
...para sa plastic at sa tao.
Sa totoong buhay, kapag patay ka, patay ka.
Natatakot ako kasi hindi ito naiiwasan.
Iniisip ko kung ano ang kamatayan.
Naisip ko na parang wala lang.
Iniisip ko ang kawalan.
Hindi kawalan ang dilim at katahimikan.
Nararanasan pa rin sila.
Hindi siguro ma-i-imagine ang kawalan.
Orion, tulog na.
- Okay ka na? - Opo.
- Nagsipilyo na? - Uh-huh.
Sige, 'nak. Matulog ka na.
Good night, Orion.
Teka!
Isang maikling kuwento kaya?
Tulad ng dati?
Orion, napag-usapan na natin ito.
Heto. Mabigat at makapal, saktong-sakto.
Kulang yata tayo ng oras para kay David Foster Wallace.
Okay.
Alam mo, lagi kaming nandito para sa 'yo.
Pero, please, matulog ka lang, ha? Kailangan naming matulog.
Sige po, pero...
pwede pong bukas lang 'yong pinto?
Sige, 'nak. Sabhin mo kung okay.
Sige. Konti pa?
Okay na 'to?
Kaunti pa kaya.
Ganito?
Ayos! Oo!
Teka po, kaunti pa kaya?
- Salamat. - Good night, sweetie.
Good night, 'nak.
Good night, Ma, Pa.
Okay, ayos lang ito.
Binabawi ko.
Masama 'to. Ang sama-sama. Ang lala.
Sa lahat ng kinatatakutan ko, kadiliman ang pinakakaktakutan ko.
Naku.
Lumang bahay 'to, kaya maingay.
Di dapat mag-alala.
Dapat magpahinga ang mga magulang ko.
Di ko ba puwedeng unawain ang situwasyon nila?
Naku!
Sinusumpa ko ang kadiliman!
Anong kalupitan ang tinatago mo sa... kadiliman mo?
Ba't di mo na lang ako hayaan?
Mag-isa?
Sige! Tama na! Puno na 'ko sa 'yo!
Gabi-gabi kang sumisigigaw, natatakot, at kung ano-ano pa!
Araw-araw, walang palya.
Di ka tumitigil!
Ano ka?
Hindi ba halata? Madilim ang kuwarto. Madilim sa labas.
Hello, ako si Dilim. Ta-da!
Ayan na naman. Alam mo, maraming takot sa akin.
Pero ikaw, ibang level na.
Sa lahat ng batang takot sa dilim,
ikaw ang pinakamaingay, ang pinakanakakasuya,
at, 'yong pinakanakakasakit.
Mahirap gawin 'yon.
Ang dami mong kakumpetisyon. Tingnan mo.
- Milyon-milyon ang takot sa dilim. - May listahan ka?
Oo, may listahan ako.
Alam mo ba kung ilang bata ang takot sa akin? Nahihirapan ako.
At volume one pa lang ito.
Di ka totoo.
Bakit mo ako kinakausap?
Basta. 'Yong dilim, kawalan lang ng liwanag.
Hindi cartoon character.
Heto na.
Lagi namang weird ang paraan ng tao para ilarawan ako.
Di ako makikinig. Hindi ka totoo.
Totoong-totoo ako.
Gumawa ako ng pelikula para maiba ang pagkakaintindi sa akin.
Passion project ko 'to.
Mahigit 500 milyong taon nang umiral ang dilim,
mula nang magkaroon ng light-sensitive proteins ang buhay sa Earth.
IDINIREK NI DILIM
ISINALAYSAY NI HERZOG
O, ano?
Di mo gusto.
Gusto ko lang ihayag ang sarili ko. Ayaw ng lahat sa akin.
Di 'to nasali sa Sundance. Mas maganda 'to kaysa sa ilang nakasali.
Ang elitist nila.
Maganda naman.
Parang maikli lang, kasi higit 500 milyong taon ka nang nandito.
Pero mabuti na rin ang maikli.
Di ko naman ginustong maging nilalang na nagpaparamdam ng takot sa lahat.
Ginagawa ko lang ang trabaho ko.
Lagi akong inaaway.
Halos lahat ng tao ay takot sa akin. O galit sa akin. O iniisip na masama ako.
Wala lang daw ako.
Ang sakit.
Pasensiya na. Di ko sinasadyang...
Ayos lang.
Gusto ko ang mga tao. 'Yon ang problema.
Ang tingin mo sa sarili mo, depende sa tingin ng iba.
Sana bigyan ako ng pagkakataon.
Naiintindihan kita.
Maraming nang-aasar sa akin.
Richie Panichi, Davis Jensen, Howard Helstrom,
Isaac Pill, Rebecca Warren.
Lumipat na siya, pero nagbabanta pa rin, na okay naman.
Oo. Maalalahanin siya.
PINAPAYAGAN KO SI ORION
Gusto kong mawala ang takot ko.
Oo, maganda iyon.
Di ko na maririnig ang sigaw mo.
Sige. Parang kaya kong ayusin ito.
Panoorin mo akong gawin ang trabaho ko sa isang gabi, at di ka na matatakot.
Makikita mo ang kagandahan ng gabi, imbes na matakot dito.
Ano'ng masasabi mo?
Oo ba o oo?
Ano... Ayoko.
Oo, siyempre hindi.
Sige. Kung gusto mong matakot habambuhay, ayos lang.
Bahala ka na.
MASAMANG LUGAR
First time mo?
Uy, Orion! Salo!
Si Orion, ang iyakin.
Uy, Orion!
Excited na ako sa field trip.
Sige, sasama ako!
Mr. Dilim?
Sabi na nga ba!
Kamayan tayo para maging official.
Kita mo? Ang dali lang.
Teka!
- Alam ko ang ginagawa mo, Pa. - Ano'ng sinasabi mo...
Ang kuwento mo.
Wala, a.
Kinukuwento mo kung paano mo nalampasan ang takot mo sa dilim
para malampasan ko rin ang takot ko.
Ano kasi...
Di gagana iyan.
Ang takot sa dilim ay dulot ng evolution
para di mahuli ng hayop ang mga tao sa gabi.
Wow, nag-research ka talaga.
Nagsulat pa ako ng tula.
"Hypatia ang Makata." Ayos 'yan.
Isang tula lang, Papa.
Makata ka pa rin.
Di 'to maganda.
Maganda 'yan. Pwedeng marinig?
Hindi! Ang sinasabi ko lang, natural ang takot sa dilim.
Natural ito sa atin. Kaya wala na tayong magagawa.
Sige.
Kung gano'n, good night na lang...
Teka!
Di ko naman sinabi na ayaw ko nang makinig sa kuwento.
Sinabi ko lang na alam ko ang ginagawa mo,
at hindi ito gagana.
Okay. Kuha ko na.
Kayo ni Dilim, lumipad sa gabi...
Kami ni Dilim, lumipad kami sa gabi...
Nakakatuwa, di ba?
Takot ang nararanasan ko, hindi tuwa!
Gagawin ko ang lahat para mawala ang takot mo!
At imortal ako, kaya marami akong oras.
Simulan natin ang tour sa tinatawag kong "mga kagandahan ng gabi."
'Tamo? Kung wala ako, di mo makikita ang mga kulubot sa mukha ng mga aktor.
Di mo pa ako nakukumbinse.
O, ang galing, di ba?
Allergic ako sa alitaptap!
Pero hindi sa stars!
Allergic ako sa kamatayan! Masyado tayong mataas!
- Allergic ka sa buhay. - Ano?
Wala.
Ilubog mo ang kamay mo sa tubig.
Para kagatin ng pating? Baliw ka ba?
Para makita mo ang ganda ng karagatan.
Pamilyar ka sa konsepto ng saya, di ba?
Gawa-gawa ng tao para matanggal ang takot sa panganib.
Kita mo! Walang paputok kung wala ang dilim!
Kahit anong oras pwedeng magpaputok.
Sa bagay.
Pero walang dating iyon. Magandang may contrast.
- Nakapikit ka ba? - Pinoprotektahan ko ang retina ko!
Ano ba! Dumilat ka.
- Ayaw! - Di ka nakaka-enjoy.
Ayaw ko nga!
- Dumilat ka. - Ayaw ko.
- E di, wala nang silbi 'to! - Wala akong pake.
Para sa ikabubuti mo 'to.
Nakita mo kung gaano kaganda iyon?
Bata?
Bata!
Nasalo kita!
- Diyos ko. - Di sinasadya.
Nalaglag mo 'ko! Muntik akong mamatay! Uuwi na 'ko.
Wag kang mag-alala. Iuuwi kita.
Malapit na.
Kailan?
Uy, kitang-kita ang Big Dipper! Maganda ito ngayon.
Kailan mo ako iuuwi?
Magandang tanong 'yan. Inaalam mo. Pagkatapos ng 24 oras.
- Ngayon, ang mga bituin. - Dalawampu't apat na oras?
Gano'n ang araw at gabi.
24-hour cycle kasi. Di ako puwedeng umatras.
Ano? Bakit hindi?
Aalis na ako.
Kung gusto mong maglakad pauwi sa gitna ng gabi nang mag-isa...
Teka! Di ko kayang maglakad pauwi.
Mga 100 milya ang layo!
Sige. Mukhang kailangan mong sumama.
Mag-seatbelt ka at humanda ka, dahil mamamangha ka.
- Tinatakpan mo na naman? - No comment.
Talaga? Alam mo ba, maraming maiinggit sa 'yo sa ginagawa mo ngayon.
- Wala yata. - Maraming-marami.
Dahil ako ang pinakaastig na nilalang.
Ganyan talaga kung walang ibang nilalang ang mas gusto ng mga tao kaysa sa iyo.
Good morning sa inyong lahat!
Sakto sa oras, ayos na ayos.
Ang temperatura ay 24 at maaraw.
Mababa ang humidity at may simoy mula sa kanluran.
Magsasaya tayo sa araw ngayon.
Pero sa totoo lang, lagi namang masaya.
Mahal ko ang trabaho ko.
Medyo pangit ang simula natin
kasi muntik kang mamatay dahil nalaglag ka.
Wag mag-focus do'n kasi may mga gagawin pa tayo.
Napakahalaga ng trabaho ko.
Gabi-gabi kong ginagalingan.
Ang ano?
Ang kadiliman.
Napakahalaga no'n, kasi kung walang kadiliman,
di makakatrabaho ang iba.
Sino sila?
Ang mga nilalang sa gabi.
Teka, meron pa?
Raise. In ka ba o out, Insomnia?
Nag-iisip ako. Lagi akong nag-iisip. Di mapigilan ang utak ko.
Isip!
Lintik. Out na ako.
Ikaw, Tahimik?
Call.
Call. Gising, Tulog.
Ano?
Royal flush?
Ha. Di kapani-paniwala.
Hay naku!
Ha? Ano'ng nangyari? Ano'ng na-miss ko?
Nanalo ka.
Oh, nakakatuwa.
Salamat sa inyo.
Ayos!
Teka. Ba't tayo nandito?
Bata, break time na.
Bawat time zone, nagpapahinga kami.
Masaya kaming kasama. Matutuwa ka.
- Kumusta, friends? - Uy, Dilim!
Welcome back! Ha?
Ang galing n'yo ngayong gabi.
- Dinala mo ang bata? - Dala ni Dilim?
Napaka-iresponsable!
Ano ka ba!
Baliw ka ba?
Grabe, hindi 'to nakaka-motivate, ha.
Ako'ng bahala.
Orion, ipinapakilala kita sa ibang mga nilalang sa gabi.
Iyan si Tulog, Tahimik, Insomnia, Ingay
at siyempre, ang pinakamalikhain at makata
na si Panaginip.
Dinala mo 'yong palasigaw?
'Yong batang takot sa lahat?
Nagtatangka ka na naman bang kumbinsihin ang mundo na hindi ka masama?
Ang pagtulong sa mga bata para lumakas ang kumpiyansa mo ay di namin trabaho!
Grabe, ang sakit magsalita.
Alam mo ba ang mga posibleng mangyari?
Paano kung ma-delay ka niya, at maabutan ka na ni ano,
mawawala ka, at pati na ang konsepto ng kadiliman
pati ang universe ay magbabago at di na maibabalik?
- Posible 'yon? - Malabo 'yon.
Sige. Tama na ang kalokohang ito.
Pasensiya na, anak, pero di ka dapat dinala ni Dilim dito.
Kailangan mo lang hanapin ang daan pauwi, okay?
Tara na. Tapos na ang break time.
May trabaho ang ilan sa 'tin.
Sandali! Mababago ng isang gabi ang lahat.
May 24 oras pa. Kung malampasan niya ang takot niya sa dilim,
titigil na ang pagsisigaw niya at di na kayo maaabala sa trabaho.
Sige, sige. Siguraduhin mo lang na di siya makakasagabal sa 'kin.
Oo naman. Walang problema. Di siya mang-iistorbo.
Totoo ba iyon?
Ano?
Maaayos mo lahat ng kinakatakutan ko sa isang gabi?
Pwedeng mabago ang lahat sa isang gabi.
- Anong liwanag iyon? - Ano? Wala akong nakita.
'Yong hinaharangan mo.
Ako? Humaharang? Kalokohan iyan.
Lumayo tayo. Ayaw nila sa akin.
Ano? Kalokohan 'yan. Nakakatuwa ka.
Kaaway daw ako at istorbo sa trabaho nila.
Hindi nga maganda ang unang pagkikita n'yo.
Pero ma-i-inspire ka pag nakita mo na silang magtrabaho.
Di sila nakakatakot.
A, oo.
Responsibilidad ni Tulog na patulugin ang lahat tuwing gabi.
Pinapatulog niya ang lahat?
Oo! Manood ka. Nakakamangha.
- Ano? - Di bale.
Professional siya. Mahiwagang unan 'yon.
...kumpara sa air fry natin...
Naku. Sana magic chloroform lang 'yan.
Oo.
Magic.
Ang cute mo, ano?
Huwag! Tigil!
Dilim, pwede ba?
Di ako makatrabaho dahil sa ingay niya!
Masama ang mga ginawa mo!
Daganan ng unan? Chloroform? Martilyo?
Baka di rin malinis ang kiss.
Ilang libong taon ko nang ginagawa ito.
Alam ko ang ginagawa ko, bata.
At malinis ang mga labi ko!
Malinis.
Salamat na napanood namin ang katotohanan.
Di ko alam kung makakatulog pa ako.
A, oo.
Buweno, kung gising ka ng buong gabi, may ipapakita ako sa 'yo.
Si Insomnia ang pinakamahusay na manggagaya.
Kaboses niya 'yong di niya pinapatulog
at binubulungan niya ng nakakabahalang bagay.
Ba't may ganyang trabaho?
Magaling kang makipagkaibigan, di ba?
Hindi.
Mukha nga.
Manood ka at matuto.
'Yan nga si Insomnia.
Ba't ko sinabi kay Michelle? Iisipin niyang tanga ako.
- Matatanggal na ako sa trabaho. - Ha?
Di ko maaabot ang deadline!
Mahimbing ang tulog niya.
Dapat 'yong matindi sa isang 'to.
MGA SINABI KO NOONG GRADE 4
Ano ang kapital ng Delaware?
Ang letrang D.
Ano ang kapital ng Delaware?
Ang letrang D.
Di makatulog ang lahat dahil sa kanya?
- Ang sama niya! - Whoa.
Tingin mo kasalanan ko 'yon? Hindi bata.
Megaphone lang ako ng mga iniisip ng mga tao!
Wag na n'yo akong susundan, Dilim.
Mapanghusga siya.
Hindi kaya. Tama ba siya?
Umalis na tayo.
Siyempre, wala sa aming makakapagtrabaho kung walang si Tahimik.
Patahimikin mo ang aso.
Alarm ba natin 'yon?
Don, nakaharang ka sa daanan.
Masyadong tahimik!
Tahimik!
- Tahimik! - Ang ingay ng aso!
- Natapon ang basura? - Tumakas ang pusa.
Sinabi namin sa 'yo na magiging sagabal ang bata!
Hindi ako babysitter. Kailangan kong mag-focus sa trabaho ko.
Di ako papayag na maistorbo ng bata!
Alisin mo siya para makatrabaho ako nang maayos!
Sige na.
Ano'ng sinabi niya? Ako ba?
Magiging tapat ako.
Di ko siya naintindihan. Pero mukha siyang galit.
Si Ingay. Halika.
Uy, kumusta?
Tingin ko, dapat may crunch at konting pagkiskis ang tunog.
Ano 'yon? Mama, Papa! May naririnig akong ingay!
Ayos, may epekto talaga 'yong ginawa ko.
Ang sama nito!
- Ayos lang, bata! Di ito totoo. - Pwede ba?
Sinisira mo ang balanse ng kalikasan.
Hindi mo naiintindihan, pero mahalaga ang ginagawa namin.
Pero may katuwiran siya,
karamihan ng ginagawa mo, ay pananakot sa mga bata.
Di ko kailangang magpaliwanag sa inyo.
Dahil sa kanya, baka magunaw pa ang mundo!
Wag mo siyang pansinin. Masakit lang siya magsalita.
Pero teka! Magaling ang huling pupuntahan.
Humanda ka at kumapit ka!
Ayun siya.
Ang mga kulay?
Oo. Si Panaginip 'yan.
Kung di ka pa matutuwa sa gabi, dahil sa trabaho niya
ewan ko na.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Hoy!
Tahimik lang. Nagtatrabaho siya.
Ano'ng gumugulo sa isip mo ngayong gabi, Irene?
Okay. Matinding anxiety dahil sa trabaho. May importanteng presentation bukas.
Di ako sigurado kung handa ka, Irene.
Kailangang mapabilib boss mo. Sige.
Nakahanap ang anak mo ng rescue cat na gusto niyang ampunin.
Mama, iuwi natin siya?
Maganda ang kuwento ngayon.
Ngayon ayusin natin lahat.
May kumpiyansa kang nagbibigay ng presentasyon.
Kung gagamitin ulit ang coil mula sa winding mechanism,
mababawasan ng 30% ang manufacturing cost natin.
Natutuwa ang lahat.
- Idol kita! - Pa-autograph nga!
Irene!
Pinaghirapan mo ito, Irene.
"Pinakamagaling na empleyado sa mundo"?
Mama!
Ikaw ang pinakamagaling na nanay!
Ang gandang presentation, Irene.
Tingin ko, sa 'yo na ang promotion.
Mama, pwede ba siyang iuwi?
Oo naman!
Mahal ka namin, Irene!
Ang galing. Ang galing niya! Namangha ka, di ba?
Oo. Magaling siya.
Sabi ko nga.
Naalala ko ang isang panaginip, nag-present din ako.
Bino-boo ako ng lahat.
Tapos ang weird, nasa opisina ng dentista ang classroom.
Ha?
Ano... Hindi ko linikha 'yon.
- Nagkataon lang 'yon, di ba? - Oo. Sigurado.
Tama. Dahil kung hindi, kung sinabi kong masamang pipino...
Kumusta, Irene. Oras na para sa check-up!
Ano'ng nangyayari?
Dilim?
Hindi. Bawal.
Nangako kang ilalayo mo siya sa akin.
Dapat ma-inspire siya.
Pinaka-inspirational ang trabaho mo sa buong gabi.
Pasensiya na sa pipino.
Kadalasan.
Tigil! Wag ka nang magsalita.
Maselang sining ang paglikha ng panaginip.
Ibig sabihin, kahit anong sabihin o isipin mo, may impluwensiya.
Kuha mo?
Kahit ano?
- May naisip kang nakakatakot? - Ano?
Ano'ng naisip mo?
Kaklase ko lang.
Sino?
Si Richie Panichi!
Takbo!
Consificated ka na.
"Confiscated" kasi!
Iyakin ka, Orion!
Nakaranas ka ba ng swirly, Orion?
Hindi naman siya masasaktan, di ba?
Imposibleng masaktan sa panaginip.
- Mabuti naman. - Maliban kung mamatay siya.
- Patay rin sa totoong buhay. - Ha?
Bata, kailangan mong umalis dito, kung hindi, mapapahamak ka!
Alam ko 'yon!
Bilis, Orion! Mag-isip ka ng paraan para makaalis tayo!
Sige na. Mag-isip na!
Teka! Page 14 ng sketchbook ko!
Nabara ang inidoro at bumaha sa school.
Huwag!
Bata!
Kapit lang, Orion!
Ano 'yon?
Bata, di ko alam kung may problema ka o sobrang creative ka lang.
Sobrang suwerte mo.
Muntik ka nang madisgrasya.
Pero hindi. Alam mo kung bakit?
Dahil hinarap mo ang kinakatakutan mo at lumaban ka!
Okay, ulitin natin.
Turuan kita. Ganituhin mo lang 'yong kamay mo...
Ako lang ba 'to, o mas excited ako sa 'yo?
Di ako lumaban.
Bata, nandoon ako. Nakita ko mismo.
Natakot lang ako at ayaw ko lang mamatay.
Ngayong nabanggit mo na, parang tama ka.
Pero nakakabiliib parin!
Dilim, di ka nakikinig.
Hindi ko nalampasan ang takot ko. Takot pa rin ako.
Alam kong mali ka, at mapapatunayan ko 'yon.
Duda ako d'yan.
Ano, alam mo ang lahat?
Subukan mo 'to.
Hindi ka na takot sa akin.
Di ba?
Hindi ako natatakot sa 'yo.
Kita mo?
'Yan ang sinasabi ko.
Alam mo, matutuwa ang anak ko na magkaibigan na tayo.
Sabi na nga, magkakasundo tayo.
- May anak ka na? Bata ka pa. - Ang magiging anak ko.
Baliw ka, bata.
Teka.
Nakikita mo ang hinaharap noong bata ka pa?
Siguro. Hindi ko alam. Gumagawa lang ako ng kuwento.
Masama ba iyon?
Di naman. Ewan.
Ang ganda ng kuwento. Ginawa mo ring karakter si Liwanag.
Isasali mo ba ulit siya sa eksena?
Posible.
Gumagawa lang ako ng kuwento.
Di ko alam kung paano mo naiisip ito.
Kaya mo ring gumawa ng ganitong kuwento.
Hindi, a.
Ang daming nangyayari.
Naglalakbay ka kasama ng mga mahiwagang nilalalang.
At ngayon, manghuhula ka na rin?
Kuwentong barbero?
Di ko alam kung ano 'yon.
Tulad ng sinabi mo.
Ay, tama nga.
Napakahusay na punto. Aalisin ko ang panghuhula.
Di na manghuhula ang batang Orion.
Sigurado ka? Cool at nakakatawa rin kasi...
Hindi. Wala na.
Sige.
- Nawala ako sa kuwento. - Lumilipad kayo ni Dilim.
Tama. Lumilipad kami ni Dilim,
pero ngayon, iba na.
Tama ka. Nakikita mo talaga ang bawat kulubot ng artista.
Parang linya sa troso.
Parang sinturon nga.
Para sa akin, parang robot na gustong mayakap.
Wow.
Amoy ba ng gas 'yon? Napatay ko ba ang oven?
Walang gumagana.
Sige, tingnan natin. Aling tape ang gagamitin...
Hello.
Sabi ko nga, di ba?
Paano kung aksidente lang at walang saysay na nabubuhay ako?
Mama!
Tama na. Kailangan kong bumalik sa therapy.
Wow, bata. Ang lalim no'n, a.
- Ano 'yon? - Parang may narinig ako.
Alam mo ba kung magkano ang bayad ko kada oras? Manalo ka!
Mommy...
Ano'ng problema, anak?
Natakot ako. Ayaw ko sa dilim.
Tara na. Balita ko, ang sarap ang tsaa rito.
Uy, Dilim. Salamat nga pala.
Para saan?
Para sa lahat ng ito.
Pinakita mo na hindi lang kadiliman ang gabi.
Wala iyon.
'Yong batang 'yon?
Hayaan mo siya. Di niya alam ang sinasabi niya.
- Baka tama siya. - Hindi.
Ganoon din ako, di ba?
Takot lang siya.
Oo, alam ko rin ang pakiramdam ng matakot.
Ikaw? Ano ang ikakatakot mo?
Natatakot ako na tama sila. Na hindi ako mabuti.
Na nakakatakot nga ako.
Uy, Dilim, naalala mo noong sinabi mong mabuti ka at
di ako naniwala sa 'yo?
Oo?
Naniniwala na ako.
Salamat.
Alam mo, ang layo na ng narating mo.
Di ako sigurado.
- Balik na sa trabaho. - Oras na para umalis.
Sige. Oras na para makatulog.
Sige na.
Senyas na tapos na ang pahinga.
Orion! Nalaglag mo.
Oh. Salamat, Tahimik.
Walang anuman.
Sige, bata. Handa ka na? Sakay na.
Biro ba 'to?
Sino siya?
Si Liwanag. Kalaban ni Dilim.
Gusto ko sa kanya. Nararamdaman kong ligtas ako.
Parang may kumot na nakabalot sa 'kin.
Kung gusto n'yo ng mga gano'ng bagay.
"Tingnan mo ako, napakaliwanag ko!"
Magaling rin ako.
Di tulad ng iba diyan, hindi ko pinapakita ang lahat
at hindi ako nagbi-bida-bida!
Hay, Dilim. Lagi ba natin 'to pagdadaanan?
Di ko alam ang sinasabi mo.
Ang ugali mo, ang pagiging late mo, ang insecurity mo.
Kumusta, bata?
Hi.
Lagi na lang tayong ganito.
Pagdating ko, nanliliit ka. Tapos sisisihin mo 'ko sa insecurities mo.
Nagdadala ako ng liwanag at pag-asa sa mundo, kabaligtaran ng ginagawa mo.
Hindi iyon... Ako ay...
Di lang iyon ang ginagawa ko.
Teka, talaga? Tulad ng?
Napakaraming bagay.
Gusto kong ikuwento, pero wala akong oras.
Sa wakas, may mapagkasunduan tayo.
Magdadala ako ng liwanag sa loob ng tatlong segundo,
kaya kung ayaw mong maglaho, alam mo na...
Hay, bahala ka.
Paalis na rin kami! Kakainis.
Di naman siya nakakainis. Ayos lang siya.
Di siya ganoon. Maniwala ka.
Uy, Papa?
- Ano? Handa ka nang matulog? - Hindi.
Pwede ba tayong maglakad habang nagkukuwento ka?
Talaga?
Sa gabi, tulad ni Orion at ni Dilim.
Oo, sige.
Wala namang pasok bukas. Sige, tara na.
Dito. Shortcut 'yong park.
Sige.
Alam mo?
Mas gusto ko sa kabila.
Oo nga.
MAGING MATAGUMPAY
Pwedeng bumitaw?
- Oo naman. Sorry. - Hindi, ayos lang.
Nakaisip ako ng linya at ayokong makalimutan.
Magandang linya?
Weird lang kasi di makita ang mga bituin.
Oo nga, tama ka.
Wag ka na magpanggap
na gusto mong dumaan dito.
Di ako nagpapanggap. Nakapatay ang mga ilaw sa parke. Natakot din ako.
Akala ko nalampasan mo na 'yon. 'Yan ang sinabi mo sa kuwento.
Kumplikado ang kwento.
Di ba mahayaang maging komplikado?
Mahilig kayo sa simpleng kuwento kasi naayos ang lahat ng problema
at di na kailangang mag-alala.
Nakilala ni Orion si Dilim. Mabait pala siya. Di na siya takot.
May sayawan sa huli.
Lagyan ko ba ng sayawan?
Kung natatakot ka pa rin, dapat hayaan mong matakot pa rin ang Orion.
Mga kuwentong tapat lang ang nakakatulong.
Magandang punto 'yan.
Talaga?
Oo.
Gamitin natin ang ideyang iyan.
May problema?
- Namatay ka ba? - Insomnia!
Ano? Trabaho kong mag-isip ng worst-case scenario.
Ayos lang ako.
- Oo, kaya na niya, di ba? - Tama.
Hay.
Mabuti. Sige, tayo na.
Mag-unahan tayo!
Halika na.
Mauna na kayo. Tao lang ako.
Kahit night light, wala.
Nakakadapa. Wag na.
Ano'ng ikinatatakot mo?
Wala. Gusto ko lang... ng liwanag.
Tulad ng mga ingay. May narinig ka bang ingay?
- Mga ibon, mga batang naglalaro, brunch? - Ang galing.
Oo, marami kayong di na-e-enjoy. May koneksiyon ang tunog at kulay.
Lahat, naiilawan. Halos psychedelic nga.
Mga red, green, yellow, at violet.
May kulay rin sa gabi.
Mas makikita mo sila kung may apoy.
Oo, liwanag nga iyon.
- Wow. Talaga? - Wow.
- Ayos. - Nakakaramdam ako ng ligtas dito.
Kuha ko na ba't nababawasan takot mo.
Di ko kailangan ito.
Pero di mo mauunawan ang kagandahan nito
kung hindi mo pa naranasan.
Ha?
Si Dilim ba ang problema?
Parang ganun nga.
Mahal ko siya, pero siya ang problema, tama?
Wag niyong masamain. Mabait si Dilim.
Hangga't kasama niyo siya,
di n'yo mararanasan ang kabutihan ni Liwanag...
Ano?
Oras na para umalis.
Ayaw mong hintayin ang bago mong best friend?
Uy, Dilim. Para sa akin, ikaw ang pinakamagaling.
Parang iba ang sinasabi mo no'ng nag-uusap kayo sa bahay.
Kuwentuhan lang 'yon.
Porke't mahilig ako sa ice cream, di ibig sabihin ayaw ko na sa fries.
- Alin ba ako? - Ano?
Ice cream o French fries?
French fries?
- Si Liwanag ang ice cream. - Oo.
Alin ang mas mahal mo?
Mahalaga ba 'yon?
Sabi na nga ba.
Gusto ko lang na maranasan n'yo ang umaga.
Parang gusto mong maranasan nila na di ko sila kasama.
Di ko sinabi 'yan.
Ayos! Bawiin mo ang sinabi mo
sa isang emosyonal na talumpati.
Hello.
Sige na.
Binibigyan ko ng pansin ang komento ko noong nakaraang break,
dahil naiba ang pagkakaintindi dito.
Lilinawin ko lang. Gusto ko ang gabi at kaibigan ko si Dilim.
Pakiramdam ng ilan sa inyo na nakakaligtaan niyo ang mundo,
pero gusto kong ipaalala ang kasabihan,
"Di lahat ng kumikinang ay ginto..."
Mundo! Dahil maaraw, at kitang-kita ang mga kulay.
- Di 'yan ang sinasabi ko. - Pero totoo.
Ano ang hitsura ng berdeng damo?
Bakit sa mga nilalang lang ng umaga ang kulay?
- Oo nga. - Tama ka.
Teka, naiiba na yata ang usapan natin.
Magaling si Dilim. Ang dami niyang katangian.
Tulad ng?
Basta, sinasabi ko na mali ako.
Hindi mas maganda ang umaga kaysa sa gabi. Ayun.
Baka sabihin ng tao na di kayo kasing ganda o sigla ng umaga. At ano?
Dahil ang totoong nagpapaganda sa umaga
ay ang kabaligtaran nito, ang kadiliman.
Kita n'yo? Kung iisipin n'yo iyan, kayo ang nagpapaganda sa umaga.
Di ka nakakatulong.
Teka, patapusin mo ako.
Kaya, bilang pagtatapos, salamat.
Salamat sa inyo, kahit walang nakakapansin
para gumanda ang liwanag ng umaga.
Ayaw ko na. Aalis na ako.
Ano? Aalis ka?
Teka, hindi.
Hihintayin ko ang umaga. Baka bigyan ako ng trabaho doon.
Hay naku, umayos ka.
Ikaw! Wag mo 'kong kausapin.
Ikaw ang dahilan kung ba't ayaw nila sa amin. Puro ka kasi kadiliman.
- Pero kaibigan kita. - Talaga?
Di ko maranasan ang ganda ng buhay dahil sa 'yo.
Sige na, Ingay. Di ka naman talaga aalis.
Ako na si Debby. Tawagin mo 'kong Debby.
Debby!
Wow, ayos.
Pero kasama ko pa naman kayo, di ba?
Tara na, umalis na tayo.
Ang ibig sabihin yata ni Debby ay mahalaga ang liwanag sa buhay.
Dapat rinerespeto tayo.
Dahil ayaw sabihin ng iba, babanggitin ko na.
Dapat pinapakinggan mo kami.
Oo, 'yan ang sinasabi ko!
Sobra na.
Aalis na ako!
Ako rin. Pagod na akong mamuhay sa anino mo.
Teka, ano?
May mga daydream, di ba? Bagong hamon 'yan para sa akin.
Mas mabuti kaysa sa bangungot.
Panaginip, pakiusap...
Kung aalis na si Panaginip, aalis na rin ako.
Di ako magpapatulog kung walang mananaginip. Walang silbi iyon.
Kung aalis si Tulog, ano, trabaho ko ba na siguraduhing walang matutulog?
Ang hirap n'un.
Alis na rin ako!
Okay, tapos na ang break time.
Wag nang magloko. Kailangan nating kumilos.
Gusto ko nang makita ang simula ng bagong araw.
Guys, wag n'yo akong piliting gawin ito nang mag-isa.
Kailangan nating magtulungan. Tayo ay...
mga kaibigan.
Na-enjoy ko naman ang pagsasama natin.
Magandang umaga.
Magandang umaga sa inyo.
May nagsabi ba ng "Liwanag?"
Di ko alam kung bakit gusto nila sa kanya.
Ikaw lang yata.
Wala nang natira sa gabi kundi ako.
Hindi na ito gabi.
Parang kawalan na ito.
Ito ang tunog ng kawalan.
At bukas, wala ka na rin.
Lilipad na lang ako mag-isa habambuhay?
Pangit pala ang naisip ko.
Sorry talaga.
Baka bukas, mahahanap ko sila at baka makumbinse...
Hindi na ako tutuloy.
Uupo ako rito... kung ano man ito.
Bato ba? Ewan. Parang di buhay.
Uupo ako rito at maghihintay ng liwanag.
Hindi pwede!
Bakit hindi?
- Ayaw ng lahat sa akin. - Di totoo 'yan!
Ba't umalis na sila?
Uy, Dilim.
Tara na. Baka mawala ka!
Dilim?
Sige na. Tara na!
Dilim, di ka pwedeng nasa liwanag!
Baka mawala ka.
Handa ako sa posibilidad na iyon.
Sige.
Binalaan kita, ha.
Sandali. Wag!
Pasensiya na, bata,
pero di naghihintay ang araw.
Dilim! Umalis ka na!
Buhay pala ang inupuan ko.
Posible pala iyon.
'Wag, Dilim!
Dilim!
Naku. Sinabihan ko na siya.
Kailangan kong bigyan ng buhay ang Earth, kaya...
Paalam, bata.
Magandang umaga!
Sana ang araw n'yo ay kasing liwanag at kaganda ng mukha n'yo.
At pagkatapos?
- Hindi ko alam. - Ano?
Di ko alam ang susunod. 'Yon lang.
Iiwan mo lang ang sarili mo sa gitna ng...
Nasaan ka?
Sa Europa? Hindi ko alam.
Pangit na ending 'yan.
Oo. Komplikado nga ang kuwento.
Naubusan ako ng ideya.
Kwento mo ito. Nangyari sa 'yo 'to!
Oo. Pero di ko alam kung paano ito magtatapos.
Ang mga nakikitang pattern sa mga bituin ay nakilala bilang mga konstelasyon.
Pagtingin sa mga sinaunang paglalarawan ng kalangitan sa gabi, tayo ay...
Kisame lang iyan.
Pero magandang ilusyon ito. At may natututunan tayo.
Dapat nakikita natin ang tunay na langit.
Hinaharang ng lungsod ang bituin,
tapos naglagay sila ng pekeng bituin.
Ang lalim ng iniisip mo, anak.
Salamat.
Di ko minamaliit ang trabaho mo.
Maganda ang planetarium. Ang galing. Masayang magtrabaho rito.
Salamat. Gusto ko 'to.
At gusto ko ang mga sinabi mo.
May ideya ako para sa kuwento.
Talaga? Sige nga.
Sigurado ka?
Oo naman. Sige na.
Sige. Papasok ako sa eksena.
- Ikaw? - Ayaw mo?
Hindi, natutuwa ako. Sige.
Magiging kaibigan ba tayo kung magka-edad tayo?
Gusto ko rin malaman. Ituloy mo.
Okay. Kaya magpapakita ako.
Hello.
Hello, taong biglang lumitaw sa pagong ko.
Ako si Hypatia.
Ang Greek astronomer?
Hindi ako siya. Ipinangalan lang sa kanya.
Ah, oo nga naman. Ako si Orion.
Ang konstelasyon?
Oo. Pero para sa 'kin, di siya mukhang hunter...
Parang robot na gustong mayakap.
Narinig ko na 'yan.
Alam mo kung nasaan tayo?
Sa Europa? Hindi ko alam.
Naku. Napakalayo ko sa bahay. Ang dami kong dinamay kagabi.
Alam ko. Sinusubaybayan ko ang kwento mo.
- Talaga? - Oo.
Kung walang gabi, hindi makakatulog ang mga tao. Mababaliw ang lahat.
- Di pwedeng 'to! - Kaya ako nandito.
May ideya ako para pabalikin ang mga nilalang.
Talaga? Ano'ng ideya mo?
May tula akong isinulat.
"Wala nang gabi, at hinahanap ko ito, dahil liwanag na lang ang natira dito."
Ewan. Di ito makakatulong.
Tuloy lang.
"At may kulang pang iba, na di gabi o umaga."
"Baka natuwa sila at puno ng saya."
"Pero hinahanap ko ang gabi dahil pareho kami."
"At tuwing madilim, ang nakikita ko ay dumadami."
"Masyado na yatang maliwanag ang mundo."
"Masyadong maingay, makasarili, at magulo."
Posibleng gumunaw ang mundo dahil sa climate emergency.
May malaking kahihinatnan ang kawalan ng dilim.
Ha.
Di ganito ang naisip ko.
"At di naririnig ang mga tahimik."
"At di pinapansin ang mga nerd na walang imik."
Ha.
Okay.
Parang nakakababa ng confidence 'to.
"Akala ko noon ang katahimikan ay tahimik."
"Pero natuklasan ko, doon, na may mga imik."
"Akala ko noon walang liwanag ang dilim."
"Pero lumiliwanag ang bituin sa takip-silim."
"Ang tahimik, dilim at panaginip ang yumakap sa akin."
"Ligtas ako, kahit sa mundo ako'y di pinapansin."
"Ngayong wala na ito, hinahanap ko ang gabi."
"Dahil sa liwanag, ito'y isinantabi."
Isa kang makata.
Oo. Oo nga.
Ang ganda.
Salamat.
Kailangan nating ibalik ang gabi sa mundo.
Pero si Dilim ay... Wala na. Walang gabi kung wala siya.
Hindi, ah!
Buhay pa si Dilim
sa alaala mo.
Ang tanging makakagamit ng mga alaala mo...
Panaginip! Kailangan ka namin.
Kailangan namin kayo.
Ang buong team.
Kung namatay ka sa panaginip...
- Insomnia! - Ano? Trabaho ko 'to!
Di yata okay na iasa ang kapalaran ng mundo
sa kamay ng isang bata na may performance anxiety.
'Wag kang mag-alala. Sasamahan kita.
Akong bahala.
Sige, Tulog. Ikaw na.
'Wag kang mag-alala. Kaya ko ito.
Oras na para
matulog ka.
Magaling, Tulog.
Handa ka na?
Sweet dreams, Orion.
Malalim ang pupuntahan natin.
Sa pinakamadilim na bahagi ng kanyang isip.
Kausapin si Sally.
Pagrecite sa klase.
Mga murder clown.
Wave ng cell phone.
Kagat ng lamok.
Pagkalaglag sa skyscraper.
Oo, ito na.
Ang gabing nakilala mo si Dilim.
Nasa kuwarto ka.
Nakarinig ka ng dagundong sa madilim na sulok ng silid mo.
Nakakakita ka ng nakakatakot na anyo,
na parang hinihila palabas ng kadiliman ng silid.
- Dilim! - Orion!
Binalikan mo ako.
Oo naman. Kaibigan kita!
Natakot akong mawala ka.
Hindi, nandito lang ako.
Ha?
Dilim!
Naku!
Dilim!
Orion!
Ano 'yan?
Ba't laging lumilitaw?
Nasa isip mo ito, Orion. Ikaw lang ang makakapigil nito.
Kailangan mong hilahin siya palabas.
Di ko kaya. Ano'ng mangyayari?
Di ko alam, pero 'yon ang punto.
Ano'ng sinasabi mo?
Kapag nalaman ang ending mas di nakakatakot ang gitna ng kuwento.
Pero siguro parte ng buhay ang takot.
Hayaan mo lang maramdaman ang takot.
At gawin mo pa rin.
Good luck, Orion.
Salamat, Hypatia.
Kapit lang, Dilim.
Papunta na ako!
Orion, dito!
Orion!
Dilim!
Umalis na tayo.
Hindi kakayanin.
Naku! Kapit lang.
Kailangan siyang gisingin.
Kung wala tayong gagawin, sila ay...
Madudurog sila at mamamatay?
Tumabi ka. Kaya ko 'to.
Mahihigop na tayo.
Paano na?
Hindi ko alam.
Pero dahil kasama kita, nababawasan ang takot ko.
Naiintindihan kita.
Masaya akong nakilala kita, Orion.
Masaya rin ako.
Orion! Gising na. Late ka na sa school.
Sabi sa nabasa ko, di tumatangkad ang tulog.
Sige na, gising na! Ba't di gumagana?
Hindi ko alam! Di ganyan kalalim ang tulog ng iba.
Gising na! Oras na para gumising!
- Gumising ka! - Gising na!
Gising, Orion. Sige na, gising na.
- Sige na, gising na. - Gising, Orion. Sige na.
Orion, kapag hindi ka nagising, mami-miss mo ang field trip.
Mami-miss mo ang field trip.
Sally!
Dilim, nagtagumpay tayo.
Galing mo, bata.
Ayos! Ayan na. Buti nakabalik ka na, kaibigan.
Paalam, Orion. Parang panaginip ang pagsama natin.
Oo nga.
Sa susunod, Hypatia.
Hanga ako sa gawa mo.
Humahanga rin ako sa 'yo.
At ang sa 'yo rin.
Oh.
Wow.
Ang galing mo, Dilim.
Oo, sang-ayon ako.
- Salamat sa lahat, Dilim. - Tama!
Heto na.
Pero magkikita tayo bukas ng gabi.
Oo, makakakita ka ng dilim.
Pero maaring iba na ang hitsura ko.
Mas maganda pa.
Oo. Nakikita ko na ngayon.
Naiintindihan ko.
Salamat.
Hindi, salamat sa 'yo, Orion.
Para saan?
Naunawaan mo ako.
Ang tingin mo sa sarili mo ay nakadepende sa pananaw ng iba.
Sasama ka sa field trip bukas?
Oo.
Kinakabahan ka?
Oo, sobra.
Pero pupunta ako.
Ayos, bata.
Kakayanin mo 'yan.
Buti nakilala kita, Hypatia.
Ako rin, Dilim.
Mabuti ang ama mo.
Alam ko.
Teka, ano?
- Di ko gets. - Tinulungan lang kita.
- Galing sa future? - Ganun nga.
- Ayos lang ba ako doon? - Oo naman.
Wala akong dapat alalahanin?
Oo, ganoon na nga.
Napakabata nila.
Talaga? Parang napakatanda na nila.
Ano?
Orion, di ba nagkasundo tayong di ka papasok dito?
Oo, pero lumipas na ang araw. Tinulugan niyo ito.
Ano? Diyos ko, totoo nga.
Talaga? Grabe, nasobrahan tayo sa tulog.
Oo, napagod kayo.
Hinayaan ko kayo para makapahinga kayo.
Sino 'yan?
Maniwala kayo o hindi, anak...
kaibigan ko siya.
Oh, kumusta.
Hi.
- Ano'ng pangalan mo? - Hypatia.
Ang ganda.
Baka pwedeng ihatid niyo si Hypatia?
Saan ka nakatira, anak?
- Manhattan. - Manhattan?
Paano ka nakarating dito? Alam ba ng magulang mo?
- Parang? - Di ka nila masusundo?
Baka tawagan muna namin sila.
- Paano na? - Di ko alam.
Di ka pa ipinapanganak, saan ka ihahatid?
Oo, alam ko.
- Paano ka nakarating dito? - Ginawa ko lang.
- Gawin mo ulit. - Okay.
- Ano'ng problema? - Di ko alam.
Baka pwede kang ampunin ng magulang ko.
- Ano? Paano si Mama? - Parang natuwa siya sa 'yo.
Di ang nanay mo. Ang asawa mo.
Ay, oo.
May asawa ako?
Oo, ang nanay ko.
Alam ko.
Malaking problema ito.
Ha?
Sino ka?
Ako si Tycho. Tutulungan ko kayo.
May time machine ako sa labas. Ihahatid na kita.
Kaya mo ba?
Umalis na tayo.
Dahil pumunta ako dito, nakatakas ang mga halimaw
at kailangan silang pigilan bago masira ang kasaysayan.
Kita-kits, 20 na taon.
Magkita tayo.
Kapag sinabi kong "takbo," dumiretso sa capsule.
Sige.
Takbo!
Ayos!
Kumapit ka.
Ano...
Papa!
Hypatia!
Hi, Tycho. Tagal natin di nagkita. Hindi ka pa rin nagbabago.
Nagbago ka na. Tanda mo na.
Oo nga, tumanda na nga ako.
Aalis na ako.
Salamat sa paghatid.
Wala 'yon.
Ginamit ko ang time machine para bumalik dito,
pinatay ko ang halimaw at bumalik ako sa kama.
Ang ganda ng ending, ah.
- Talaga? - Oo naman.
Buti naisip mo. Di ko na matuloy ang kuwento.
Inaantok ka na?
Oo.
Good night, anak.
Good night, Ma.
Bukas o sarado?
Isara natin ngayon.
Sige. Matulog ka na.
Uy, Papa.
Tulog na siya?
Halos.
- May naisip siyang ending? - Oo.
Time machine.
Ayos 'yan.
Time machine.
Magandang ideya.
Oo nga.
Di ka pa matutulog?
Babalik ako sa umaga, kaya...
i-enjoy ko muna ang gabi.
Sige, Papa. Matutulog na ako.
Good night, Hypatia.
Good night, Mama.
Good night, Hypatia.
Pwedeng tumabi sa 'yo?
Oo naman.
BASE SA LIBRO NI EMMA YARLETT
SA ALAALA NINA MEGHAN NOYES AT NOELLE MCCOWN
Tagapagsalin ng Subtitle: Hannah Vania Guzman