Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ฮิลดา
‪อย่าเข้ามานะ!
‪ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก
‪- เดี๋ยวสิ ‪- อย่ามายุ่งกับฉัน
‪ขอร้องล่ะ ฉันอธิบายได้
‪ทีงี้ละพูดได้แล้วเหรอ
‪ฉันพูดได้มาตลอด ก็แค่เธอเข้าใจฉัน
‪ตอนนี้เธอเป็นโทรลล์แล้ว
‪ฉันไม่ใช่โทรลล์นะ
‪ฉันไม่ได้หมายถึง…
‪ฮิลดา เดี๋ยวก่อน
‪ฉันจะกลับบ้าน!
‪ได้โปรด อย่าออกไปข้างนอกนะ
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เฮ้ นี่เธอ…
‪ซ้อนของพวกนั้นมันยากมากเลยนะ
‪เธออยู่บนเตียงฮิลดาเหรอ
‪ใช่ อย่างที่ฉันบอกไป
‪ฉันทำอาหารเช้า เข้าไปในห้อง ‪เธอก็อยู่ที่นั่น แต่ฮิลดาไม่อยู่
‪เว้นแต่ว่า…
‪เธอคงไม่ใช่ฮิลดาใช่ไหม
‪จากการหลบหนีโทรลล์ครั้งล่าสุดของคุณ
‪ผมคงบอกว่านี่คือการเชนจ์ลิง
‪- อะไรนะ ‪- การสลับร่าง
‪ลูกโทรลล์ในร่างมนุษย์ที่มาแทนที่ฮิลดา
‪เดี๋ยวนะ
‪(ไปเที่ยวแอสทริด ‪ฮิลดา (สองขวบ))
‪เธอคือลูกโทรลล์จากในภูเขานี่
‪ฉันจำเธอได้
‪แต่ถ้าเธออยู่ที่นี่และอยู่ในสภาพนี้ ‪แสดงว่าฮิลดาก็ต้อง…
‪ฉันไม่เข้าใจเลย มันคือที่นี่ไม่ใช่เหรอ ทวิก
‪ที่ที่เราหนีออกมาน่ะ
‪งั้นก็ต้องมีถ้ำที่ไหนสักแห่งไม่ใช่เหรอ
‪ยืนอยู่ตรงนี้เราหาไม่เจอแน่ ‪ไปดูรอบๆ และจับตาดูบาบาไว้
‪มีพวกมันเยอะมากเลย
‪คุณว่าหนึ่งในนี้อาจเป็น…
‪ใช่ ตอนนี้มีกี่คนแล้ว
‪- สัก 11 หรือ 12 ‪- เอาละ ทำได้ดีทีเดียว
‪หันหลังแล้วไปทางซ้าย
‪หน่วยลาดตระเวนนี่
‪สงสัยจังว่าพวกเขาทำอะไรกัน
‪อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์ๆ
‪ดูดีนะ ดีใจที่ได้เจอนะ
‪เราทุกคนเห็นไฟไหม้บนเนินเขา
‪พวกคุณคงได้ยินข่าวลือเรื่องจำนวนโทรลล์
‪ที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
‪และผมอยากให้รู้ว่า
‪ผมเข้าใจถึงความกังวลของพวกคุณ
‪นั่นคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่เพื่อประกาศเคอร์ฟิว
‪สำหรับกิจกรรมนอกกำแพงทั้งหมด ‪หลังพระอาทิตย์ตก
‪และวันนี้ผมขอสัญญาด้วยว่า ‪จะให้ผู้ชาย หรือผู้หญิง
‪ไปประจำการในทุกหอคอยตลอดกำแพงโบราณ
‪เราเปิดรับสมัครอาสาสมัครคนตีระฆังแล้ว
‪ครับ คุณตรงนั้น
‪ข่าวลือเป็นความจริงไหม
‪มีอันตรายจากการโจมตีไหมคะ
‪มีแน่นอนครับ
‪แต่นั่นคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่
‪คนของผมอยู่ข้างนอกนั่น ‪ผูกระฆังกับหินโทรลล์อยู่ในตอนนี้
‪และไม่ใช่แค่นั้น
‪เรายังเตรียมรับมือกับเหตุการณ์แบบนี้
‪มาสักพักแล้ว
‪เทคโนโลยีของเรามีประสิทธิภาพมากกว่าที่เคย
‪ผมขอนำเสนอปืนใหญ่เคลื่อนที่พิฆาตโทรลล์ ‪ที่ทันสมัยที่สุดของเรา
‪ลองนึกภาพกองทัพหนูน้อยที่ทุ่มเทนี้
‪คุ้มกันอยู่ทุกมุมของเมืองอันงดงามของเราสิ
‪กองทัพเหรอคะ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าเรามีรถพิฆาตโทรลล์แค่คันเดียว
‪พวกเขาไม่ต้องรู้เรื่องนั้นก็ได้นี่
‪พลเมืองที่ดี ได้โปรดวางใจ
‪ผมจะปกป้องความปลอดภัยของทุกคนเอง
‪ตอนนี้มีชายคนหนึ่งที่คิดได้ถูก
‪ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้นเมื่อมีอัลเบิร์กคอยปกป้องเรา
‪ผมไม่คิดแบบนั้นตอนที่ติดอยู่บนภูเขากับเขานะ
‪ก็แหงน่ะสิ ลูกถูกพวกโทรลล์ล้อมไว้นะ
‪เราเป็นห่วงมากเลยนะ ลูกรัก
‪แต่เขาก็พาลูกกลับมาอย่างปลอดภัยใช่ไหม
‪ลูกจะไปไหนน่ะ
‪วันนี้เราบอกว่า ‪ไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้ จำได้ไหม
‪ผมขอทำอะไรสักอย่าง ‪ดีกว่านั่งดูรายการห่วยๆ ทั้งวัน
‪(อาสามาเลย! ‪โทร. 020-7627-9245)
‪นี่ นายมาด้วย
‪ไม่เกี่ยวกับพ่อแม่ฉันนะ
‪นายก็ด้วยเหรอ
‪ฉันแค่อยากให้ทุกอย่าง ‪กลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุด
‪ขาเป็นไงบ้าง
‪ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว
‪ได้ข่าวฮิลดาไหม
‪เธอกับแม่ของเธอผ่านอะไรมาเยอะ
‪เราอาจไม่ต้องพัก ‪แต่ถ้าเธออยากพัก ฉันก็ไม่แปลกใจ
‪ไปเถอะ ไปเรียนกัน
‪เอาละ เด็ก ๆ
‪ครูเสียใจที่ต้องบอก
‪ว่าวันนี้บทเรียนประจำวันต้องถูกยกเลิก
‪- เย่! ‪- สุดยอด
‪แต่ว่าเรามีแขกมา
‪เจ้าหน้าที่เซลบี้ ‪จากหน่วยลาดตระเวนโทรลเบิร์ก
‪- สวัสดี ‪- เขาเอาวิดีโอมาด้วย
‪(เล่น)
‪โทรลล์
‪น่ากลัว
‪กระหายเลือด ในรสชาติของเนื้อมนุษย์
‪แต่พวกมันอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ใช่ นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทำให้…
‪ครูฮอลล์กริมคะ
‪ฟรีด้า
‪นี่ไม่ใช่เรื่องจริงค่ะ พวกเขาไม่ชอบเนื้อมนุษย์
‪พวกเขาชอบผักมากกว่าอะไรทั้งนั้น
‪และจอร์ตด้วย
‪ถ้าเธอช่วยเก็บความคิดไว้ ‪จนกว่าวิดีโอจะจบก็ดีนะ
‪โทรลล์กับมนุษย์อาจเป็นศัตรูกันตามธรรมชาติ
‪เราไม่ใช่ศัตรูตามธรรมชาตินะ
‪ฟรีด้า ขอร้องล่ะ
‪ความพยายามอย่างกล้าหาญ ‪ของหน่วยลาดตระเวนได้รักษาความสงบ
‪ให้กับชาวเมืองโทรลเบิร์กมาหลายชั่วอายุคน
‪ด้วยการตื่นตัวและนำหน้าภัยคุกคามอยู่หนึ่งก้าว
‪ในทุกครั้งไป
‪แต่มันไม่ได้ง่ายเสมอไป
‪เมื่อมนุษย์มาที่หุบเขานี้ครั้งแรก
‪การโจมตีอันโหดร้ายของพวกโทรลล์ก็พบได้ทั่วไป
‪บรรพบุรุษของเราอาจจะไม่รอด ‪ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งหนึ่ง
‪สัญลักษณ์ของโทรลเบิร์ก
‪ระฆังเจียมตน
‪ตอนนี้ ภายใต้การนำของเอริก อัลเบิร์ก
‪หัวหน้าหน่วยลาดตระ…
‪นี่ๆ ไม่ได้…
‪ครูฮอลล์กริมคะ ด้วยความเคารพ
‪หนูบอกได้จากประสบการณ์ตรงว่า ‪ทั้งหมดนี้ไม่มีความจริงเลย
‪โทรลล์ไม่ใช่พวกกินคนไร้เหตุผล
‪ปู่ฉันโดนโทรลล์กินนะ
‪- ไม่จริงน่า ‪- พวกมันชั่วร้าย
‪ไม่ใช่นะ ย่าทวดของฉันเลี้ยงโทรลล์
‪ที่ท่านเจอในสวน
‪ใช่สิ มันอาจจะโตมากินปู่ของฉันก็ได้
‪- เปล่าสักหน่อย ‪- เด็กๆ
‪พ่อแม่ฉันบอกว่าพวกมันขโมยเด็ก
‪ไม่จริงสักหน่อย
‪จะหาว่าพ่อแม่ฉันโกหกเหรอ
‪ฉันหาว่านายว่าโง่ต่างหาก
‪ฟังนะ!
‪พวกเธอส่วนใหญ่ใช้เวลาทั้งชีวิตในโทรลเบิร์ก
‪เคยได้ยินไหมว่ามีใครโดนโทรลล์กินจริงๆ
‪- ไม่นะ ‪- ก็ไม่เชิง
‪เธอไม่ควรต้องนั่งอยู่ตรงนี้ ‪เพื่อถูกสอนเรื่องโกหก และฉันจะไม่อยู่
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะยกเลิกพีชคณิตเพราะแบบนี้
‪ฮิลดา
‪เราหามาทั้งวันแล้ว ‪นี่เราเดินวนกลับมาที่เดิมเหรอ
‪ผมว่าไม่นะ
‪แล้วเราไม่เจอสักถ้ำเลยได้ยังไง
‪เธออยู่ในนั้น ฉันรู้ แต่ถ้าเราเข้าไปไม่ได้
‪ขอโทษนะครับ คุณนาย
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪มันไม่ปลอดภัยที่คุณจะ
‪อยู่นอกกำแพงช่วงใกล้ค่ำแบบนี้นะครับ
‪ยิ่งกับลูกๆ คุณด้วย
‪ขอถามได้ไหมว่าคุณมาทำอะไรที่นี่
‪ยังไม่ได้ข่าวเรื่องเคอร์ฟิวเหรอ
‪เคอร์ฟิวเหรอ
‪เรากำลังตามหา…
‪เบอร์รีน่ะ รู้ไหม เอาไปทำแยม
‪ได้โปรด อย่าทำแบบนั้น
‪เบอร์รีพวกนั้นมีพิษร้ายแรงครับ
‪อ๋อ ฉันรู้น่ะ
‪ไม่ ฉันไม่ได้หมายถึงเบอร์รีพวกนี้ค่ะ
‪ท่านครับ
‪พวกมันขยับ
‪ผมคงต้องขอให้คุณออกไป
‪อย่าให้ผมต้องยืนกรานครับ
‪ค่ะ งั้นก็ไปกันเถอะ เด็กๆ
‪ทางนี้จ้ะ
‪คุณโกหกเขาทำไม
‪พวกเขามองหาสิ่งเดียวกับเราไง ทอนทู
‪แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเราอยู่ฝ่ายเดียวกัน
‪ใช่ ฉันกำลังจะกลับบ้าน
‪เสียงของพวกมัน
‪ระฆังจิ๋วนั่นเทียบไม่ได้เลย
‪อันที่อยู่บนกำแพงฆ่าฉันได้แน่
‪นี่ ในนี้
‪เจ้าหนีอะไรมา
‪โทรลล์น่ะ
‪เจ้าไม่ใช่โทรลล์เหรอ
‪ไม่ใช่
‪เจ้าแน่ใจงั้นเหรอ
‪ข้าขอโทษ
‪เจ้าซ่อนตัวจากโทรลล์ แต่กลับมาเจอโทรลล์
‪คงน่ารำคาญน่าดู
‪ข้าคือทรันเดิล ถ้าเจ้าอยากรู้นะ
‪ฮิลดา
‪นายตัวใหญ่กว่าโทรลล์ตัวที่ฉันหนีมาเยอะเลย
‪ใช่ น่าเสียดายนะ
‪ถ้าข้าไม่ตัวใหญ่ขนาดนี้ ข้าก็อาจจะออกไปจากที่นี่
‪ได้ง่ายๆ เหมือนที่เจ้าเข้ามา
‪ระฆัง นายติดอยู่ในนี้สินะ
‪อย่ากังวลไปเลย
‪ฉันว่าเราสองคน ‪คงไม่ได้อยู่ในที่ที่เราอยากอยู่
‪ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ มีของพวกนี้ขวางทางอยู่
‪ฉันจะกลับบ้านได้ยังไง
‪บ้านเหรอ
‪ใช่ บ้าน โทรลเบิร์ก
‪พอไปถึงแล้วเจ้าจะทำยังไง
‪เจ้าเป็นโทรลล์ พวกเขาสร้างกำแพงใหญ่ ‪เพื่อกันเจ้าออกไป
‪เจ้าอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการ
‪ข้ารู้ว่ามันไม่ดีนัก
‪นี่มันถาวรเหรอ
‪ก็แล้วแต่นะ
‪พวกโทรลล์ตัวอื่นจะไม่บอกเจ้าหรอก
‪แต่มันมีวิธีคืนร่างเจ้าอยู่
‪มีเหรอ
‪มันเป็นเวทมนตร์เก่าแก่ ไม่ค่อยชำนาญ
‪ในทางทฤษฎี ข้าทำได้
‪แต่ไม่ใช่ในสภาพตอนนี้
‪ข้าต้องให้เจ้าทำบางอย่างให้ข้า
‪อะไรล่ะ
‪อะไรก็ได้ บอกมาแล้วฉันจะทำให้
‪เรื่องนี้ต้องเป็นความลับระหว่างเจ้ากับข้า
‪ห้ามคนอื่นรู้เด็ดขาด
‪อะไรก็ได้ บอกมาเลย
‪ก็
‪ก่อนอื่น ข้าอยากดื่มน้ำ
‪เหล้าโทรลล์น่าจะดีนะ
‪ฮิลดา
‪โทรลล์ตัวนั้น เธอตื๊อไม่เลิกเลย
‪เจ้าควรไปหานางนะ
‪ฮิลดา
‪จะบ้าหรือไง
‪เธอทำให้ฉันเป็นแบบนี้นะ
‪เจ้าอาจรู้สึกว่ามันยากที่จะเข้าใจ
‪แต่มันมีความเมตตาในเวทมนตร์ของนาง
‪นางจะไม่ยอมให้มีอันตรายใดมาถึงเจ้า
‪ที่จริง นางจะดูแลเจ้าดั่งลูกของนางเอง
‪ใช่ แต่ฉันไม่ใช่ไง
‪แต่ยังไงก็ตาม…
‪ฮิลดา
‪ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ข้างนอกนี้
‪โทรลล์ตัวนั้นก็คือแม่ของเจ้า
‪และความรักของแม่ไม่ควรถูกมองข้าม
‪ฉันน่าจะตามหาเธอ เราไม่น่ากลับบ้านมาเลย
‪ไม่ คุณต้องพักผ่อน
‪อีกอย่าง มันไม่ดีเลยถ้าคุณถูกกินน่ะ
‪เธอมีไหวพริบจะตาย ลูกสาวคุณน่ะ
‪ผมมั่นใจว่าเธอเตรียมการไว้แล้ว
‪เธอไม่ควรเตรีย…
‪ขอร้องล่ะ เธอช่วย…
‪ยัยงี่เง่า
‪งี่เง่า!
‪นี่ ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจตะคอก ฉัน…
‪่โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่แล้ว
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น
‪ลูกสาวฉันอ่อนโยน
‪เธอก็เห็นแล้วว่าข้างนอกนี้เป็นยังไง
‪กลายเป็นหิน ระฆัง
‪ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับแกแม้แต่ในช่วงที่ดีที่สุด
‪และมีปัญหากำลังก่อตัวด้วย
‪ถึงอย่างนั้น คุณก็สลับร่างคนอื่นแบบนั้นไม่ได้
‪มันคือการลักพาตัวนะ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪มันเหมือนเสียง แต่เป็นความรู้สึกมากกว่า
‪ฉันไม่ได้ยิน แต่ฉันรู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น
‪เราทั้งหมดรู้สึกได้
‪ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันอยู่ตรงนั้นมาตลอด
‪เรียกพวกเราไปที่เมือง
‪เธอเคยสงสัยไหมว่าทำไมเราถึงอยู่ที่นี่ ‪ท่ามกลางภูเขาพวกนี้
‪ทั้งที่เราไม่เป็นที่ต้อนรับเลยน่ะ
‪ฉันคิดมาตลอดว่ามันชัดเจน
‪พวกคุณอยู่ที่นี่มาก่อนโทรลเบิร์กนานเลย
‪ฉันไม่คิดว่าฉันรู้ว่ามีพวกคุณเยอะขนาดนี้นะ
‪ช่วงนี้การร้องเรียกรุนแรงขึ้น
‪มันดึงเราออกจากภูเขามากขึ้นทุกคืน
‪พวกมนุษย์สังเกตเห็น
‪ฉันแน่ใจว่าพวกเขาคิดว่า
‪เรามีแผนจะที่จะบุกเมือง
‪แต่ก็ไม่มีใช่ไหม
‪ไม่มีหรอก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪มีบางตัวที่อยากจะบุก
‪เพื่อตอบการร้องเรียกนั้นในแบบที่พวกเขาทำได้
‪แต่พวกเขาทำอะไรได้จริงๆ เหรอ ‪กับกำแพงและระฆังพวกนั้นน่ะ
‪ก็อาจจะไม่
‪พระอาทิตย์ใกล้ขึ้นแล้ว ‪เราควรพักนะ พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ
‪เราจะทำอะไรกัน
‪แสดงวิธีเป็นโทรลล์ให้กับเธอ
‪(หินยักษ์บุก)
‪บางทีเราอาจขึงตาข่ายขนาดใหญ่
‪ไว้ดักทุกอย่างที่ลอยข้ามมาและป้องกัน…
‪ไม่ๆ นั่นสร้างจินตนาการได้ไม่มากพอ
‪พวกเขาต้องการบางอย่างเพื่อมองไป ‪ไม่ใช่ทางออกที่ใช้ได้จริง
‪แต่ท่านคะ จาก…
‪- นี่อะไรน่ะ ‪- นั่นปืนค่ะ
‪มันใช้เทคโนโลยีแบบกะทัดรัด
‪จากปืนใหญ่พิฆาตโทรลล์แต่…
‪ใช่ เจ้านี่อาจจะใช้ได้นะ
‪แต่นั่นเป็นเครื่องต้นแบบหนึ่งเดียว ‪ที่ยังไม่ผ่านการทดสอบ
‪ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามันได้ผล
‪มาเถอะ เกอร์ดา ชาวเมืองรออยู่
‪หินยักษ์ก็แค่หินก้อนใหญ่
‪และการโยนหินก็เทียบไม่ได้เลย
‪กับเครื่องยับยั้งโทรลล์รุ่นใหม่ล่าสุด
‪หนูน้อยนี้จะเปลี่ยนโทรลล์ตัวโต ‪ให้เป็นกองก้อนกรวดไร้พิษภัย
‪ถ้าฮิลดาเป็นอย่างที่เราคิด ทอนทู ‪เราต้องหาเธอให้เจอก่อนพวกนั้น
‪เราควรออกไปหากัน
‪บาบา ใส่รองเท้า
‪ทำไมไม่ให้ผมอยู่ดูแลเธอที่นี่ล่ะ
‪เรามีแต่จะคอยถ่วงคุณอยู่แล้ว ‪คุณจะตามหาได้กว้างขึ้น
‪ถ้านายแน่ใจนะ
‪ในมืออัลเฟอร์กับผม ผมคิดว่าเราจัดการเธอได้
‪อันที่จริง
‪เซดริกตรงนี้กับฉันจะออกไปช่วยค้นหา
‪เข้าใจแล้ว
‪(โทรลล์และสิ่งมีชีวิตอันตรายอื่นๆ)
‪อย่าบอกโจฮันนานะ ‪แต่เธอมีปัญหาน้อยกว่าเด็กทั่วไปอีก
‪นี่ บาบา
‪คำห้าตัวอักษรที่ว่า "โจรขนดก" คืออะไร
‪บาบา
‪ไม่นะๆ…
‪บาบา!
‪ขอโทษครับ ขอโทษที
‪บาบา!
‪งานชุ่ยๆ จดไว้ด้วย ท่านรอง
‪เราต้องการทีมระฆังอีกทีมเดี๋ยวนี้
‪ท่านคะ ขออภัยที่ฉันพูดเรื่องนี้
‪แต่คุณก็รู้ว่าระฆังพวกนี้มีผลกระทบยังไง
‪เราไม่ควรหาวิธีที่จะทำให้สถานการณ์สงบ ‪มากกว่าทำให้ปั่นป่วนเหรอคะ
‪คุณเห็นนี่ไหม
‪นี่คือสิ่งที่เรากำลังต่อสู้ด้วย
‪ขี้ขลาด พวกมันกลายเป็นหิน ‪แทนที่จะเผชิญหน้ากับผม
‪ส่วนที่เหลือก็หนีหายไปทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น
‪ฉันเข้าใจว่าพวกมันแค่เก็บตัวนะคะ
‪ผมเข้าใจว่าพวกมันปฏิเสธชัยชนะของเรา
‪และถ้าพวกมัน…
‪นั่นอะไรน่ะ
‪ดูเหมือนจะเป็นนกพิราบค่ะ
‪เซดริก
‪เราต้องเข้าไปในภูเขา
‪- ท่านคะ ‪- ไม่ให้พวกมันได้ตั้งตัว
‪รักษาความได้เปรียบ
‪แต่ไม่มีใครเคยเจอทางเข้าประเทศโทรลล์นะ
‪ยังไม่มีต่างหาก
‪แต่ถ้าเราทำได้ ท่านรองเกอร์ดา
‪ชื่อของผมจะถูกบันทึกไว้ ‪ในจดหมายเหตุของโทรลเบิร์ก
‪มาเถอะ เราต้องวางแผนกัน
‪หยุดตีระฆังๆ
‪(อัลเบิร์กไม่จริงใจ)
‪(ไม่เอาลาดตระเวน)
‪หยุดตีระฆัง
‪- อัลเบิร์กไม่จริงใจ หยุดตีระฆัง ‪- หยุดตีระฆัง
‪หยุดตีระฆังเหรอ
‪พวกเธออยู่ข้างใครกันเนี่ย
‪เราอยู่ข้างสันติและการสื่อสาร
‪ศัตรูของการให้ข้อมูลผิดๆ และความกลัว
‪งั้นเหรอ ฉันอยากได้ยินว่า ‪ครูของพวกเธอจะว่ายังไงนะ
‪ครูของพวกเขาภูมิใจในตัวพวกเขามาก ‪และจะขอให้พวกคุณหลบไป
‪หยุดตีระฆัง หยุดตี…
‪หยุดตีระฆัง…
‪เดวิด นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪แม่ฉันเอง แม่เพิ่งไปอาสา
‪เป็นหนึ่งในคนตีระฆังฉุกเฉินของอัลเบิร์ก
‪และฉันเดาว่าเธอคงไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้
‪ฉันเผชิญหน้ากับบทสนทนานี้ไม่ได้
‪ยังมือไม่ตกแฮะ
‪- ทอนทู ‪- นายจับเธอได้
‪ขอบใจนะ ทุกคน
‪นี่ใครน่ะ
‪คิดว่าจะช่วยฉันพาเธอกลับบ้านได้ไหม
‪เดี๋ยวฉันอธิบายระหว่างทาง
‪ฮิลดาเป็นโทรลล์เหรอ
‪ใช่ ไม่ใช่เรื่องดีเลย
‪ให้ตายสิ
‪คำถามก็คือ เราจะทำยังไงกันดี
‪เธอเป็นแม่มดนี่ มีคาถาหรืออะไร ‪ที่คืนร่างฮิลดาได้ไหม
‪มันต้องมีสิ
‪มาเร็ว ไปถามไคซากันเถอะ
‪แล้วเสื้อกันหนาวฉันล่ะ
‪(ห้องสมุด)
‪การสลับร่าง นี่คงจะเป็นหนังสือที่เธอตามหา
‪- ขอบคุณ ‪- เดี๋ยวนะ
‪- นี่เราจะสลับร่างใคร ‪- ฮิลดา
‪เธอถูกสลับร่างกับลูกโทรลล์เชนจ์ลิง
‪และเราต้องคืนร่างเธอ
‪ฉันเกรงว่ามันจะไม่ได้ผลนะ
‪หา ทำไมล่ะ
‪เวทมนตร์โทรลล์ มันทำงานต่างไปน่ะ
‪ใช้คาถาแม่มดไปสู้กับเวทมนตร์โทรลล์ไม่ได้หรอก
‪พวกมันไม่เข้ากัน
‪- สักนิด ‪- แต่…
‪ยิ่งไปกว่านั้น พวกแม่มดไม่ชอบ ‪ข้องเกี่ยวกับเรื่องโทรลล์
‪มันออกแนวเป็นกฎระเบียบ
‪ที่สภาอยากอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดนะ
‪แต่เรากำลังพูดถึงฮิลดา
‪คุณก็รู้จักเธอ
‪ฉันรู้ ฉันเลยรู้ว่าเธอจะหาทางออกได้เอง
‪คุณช่วยไม่ได้จริงๆ เหรอ
‪แจ๋ว!
‪หลับสบายไหม
‪ก็สบายเท่าที่จะคิดได้นะ
‪เราจะไปไหนกัน
‪ไปกินข้าวเช้า
‪มนุษย์กินอาหารเช้ากันใช่ไหม
‪คุณคิดว่ามีอะไรที่เป็นมังสวิรัติไหม
‪ขอบคุณ
‪ถ้าอยากแทะใบของฉันก็ได้นะ
‪เครื่องดื่มของเธอ
‪ขอบคุณ
‪ฉันชอบเจ้านี่จัง มันคืออะไรเหรอ
‪นั่นเหล้าโทรลล์
‪ของแรงซะด้วย
‪แค่จิบเดียวก็ทำให้เธอวิ่งไปได้หลายวัน
‪รู้ไหม ฉันว่าฉันจะไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อย
‪- ฉันไปไม่นานหรอก ‪- โอเค
‪เหล้าโทรลล์มากไป
‪ว่าแต่ใครเอาไปเนี่ย
‪นี่แหละ
‪ข้ารู้สึกเหมือนจะถอนเขาจากยักษ์ป่าได้เลย
‪นั่นเป็นเรื่องดีไหม
‪มันเป็นบางอย่าง
‪แล้วอะไรต่อไปล่ะ
‪ต่อไปเหรอ
‪ใช่ ต่อไป
‪ฉันต้องทำอะไรอีกเพื่อให้นายคืนร่างฉัน
‪ไม่พูดไม่จาเลยเหรอ
‪ไม่ๆ เจ้ากำลังรีบ
‪ใครจะอยากเป็นโทรลล์นานกว่าที่ควรจะเป็นล่ะ
‪ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้…
‪สิ่งต่อไปที่ข้าจะขอ
‪คือให้เจ้าเอาระฆังน่ากลัวพวกนั้น ‪ออกจากประตูหน้าบ้านข้า
‪อะไรนะ ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ถ้าข้ารู้ก็คงทำเองแล้ว
‪บอกหน่อย ทำไมมีระฆังเยอะนักล่ะ
‪ดูก็รู้ว่ามีคนไม่อยากให้นายออกไป
‪พวกเขากังวลมากจนเอาระฆังมาผูกที่จมูกเจ้า
‪คิดว่าพวกเขาคิดยังไงกับข้าล่ะ
‪ถ้ามันหนักหนาเกินไป…
‪ไม่
‪ฉันจะหาทางเอง
‪มีอะไรเหรอ ทวิก ได้กลิ่นอะไรเหรอ
‪พวกโทรลล์
‪ฉันไม่เห็นเธออยู่กับพวกเขานะ ‪แต่ดูสิ นั่นถ้ำ
‪ว่าแล้วว่ามันอยู่แถวนี้ ‪ท่าทางพวกมันจะเคลื่อนไหวแล้ว
‪นี่เธอ เดี๋ยวก่อน อย่าเดินหนีฉันนะ
‪อะไรเนี่ย ไม่นะ…
‪เปิดนะ คืนลูกฉันมานะ!
‪ขอเวลาแป๊บนึง โอเคนะ ทวิก
‪โจฮันนา!
‪โอเค
‪อย่าตกใจ
‪ไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อว่าพวกเขาไม่เป็นมิตร
‪สวัสดี ฉันไม่ได้มาร้าย ฉันมาตามหาลูกสาว
‪ฉันว่าเธออาจจะ…
‪ไม่นะ ได้โปรด ฉันไม่…
‪กลยุทธ์หลบหลีก
‪เซดริก
‪ไม่นะ!
‪สตาร์ตสิๆ
‪ขอโทษที่ไปเที่ยวเตร่นะ
‪ทำไมต้องขอโทษที่เดินเที่ยวล่ะ
‪- ก็ฉัน… ‪- เธอไม่ได้พลาดอะไรเลย
‪เราได้กลิ่นของพวกโทรลล์ ‪ที่อยากขโมยอาหารของเรา เราเลยหนีมา
‪ทำไมต้องขโมยล่ะ
‪- พวกคุณควรเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ‪- มนุษย์ทุกคนเป็นเพื่อนกันไหมล่ะ
‪ที่นี่มีโทรลล์ทุกประเภท ‪ที่มีความคิดและลำดับความสำคัญต่างกัน
‪ทั้งดี เลว โง่ มันหาจุดร่วมได้ยาก
‪พวกคุณน่าจะร่วมมือกันได้มากกว่านี้
‪แค่ต้องมีกฎหมายหรือผู้นำ หรืออะไรแบบนั้น
‪มาสิ ฉันมีอะไรจะให้ดู
‪ที่นี่ที่ไหน
‪ที่นั่นเคยเป็นบ้านของโทรลล์
‪ที่เรียกตัวเองว่าราชาขุนเขา
‪ราชาขุนเขา
‪เขาเป็นคนเดียวที่เคยสามารถรวม
‪พวกเราเข้ากันด้วยความคิดหนึ่งได้
‪นั่นแหละที่ฉันพูดถึง ความคิดอะไรเหรอ
‪นำกองทัพโทรลล์ไปโจมตีเมือง
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪ความคิดนี้เป็นที่ชื่นชอบมาก
‪แต่ไม่ใช่ทุกตัวที่เห็นด้วยกับมัน
‪มีการเปิดศึกกัน
‪สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ก่อนที่จะบรรลุเป้าหมาย
‪ไม่มีโทรลล์ตัวไหนพยายามจะขึ้นเป็น ‪ราชาหรือราชินีอีกเลย
‪งั้นพวกคุณอาจไม่ต้องการผู้นำก็ได้
‪เอาละ
‪คาถาบอกว่าเราต้องการสสารอินทรีย์
‪โชคดีที่ฉันเจอผมของฮิลดา ‪พันอยู่บนแท่งไม้อะไรไม่รู้
‪ที่เธอทิ้งไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง ‪แต่เจ้าลูกโทรลล์…
‪ฉันมีอยู่นะ
‪เยี่ยมเลย
‪โอเค น่าจะใช้ได้แล้ว
‪หวังว่าจะได้ผลนะ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪บางทีเธอน่าจะดูตรงหมายเหตุนะ
‪ที่นี่ไม่ธรรมดาเลย
‪เธอคิดงั้นเหรอ
‪นอกจากอาหารเช้าและไม่โดนปล้นน่ะ
‪แล้วเราทำอะไรกันทั้งวัน
‪ก็เหมือนมนุษย์นั่นแหละมั้ง
‪- สิ่งที่อยากทำ ‪- เราไม่ทำสิ่งที่อยากทำนะ
‪เราต้องไปโรงเรียน มีงานและตารางงาน
‪เธอไม่อยากทำพวกมันเหรอ
‪ก็ไม่เชิง
‪นั่นอาจจะเป็นเธอ
‪และอะไรแบบนั้นที่ทำให้ฉันคิดว่าเธอชอบที่นี่
‪เราทำอะไรนะ
‪เราดื่ม กิน
‪คิด เตร็ดเตร่
‪โยนกัน
‪โยนกันเหรอ
‪- ใช่ รู้ไหม ‪- เดี๋ยวสิ
‪เหมือนกับเกมน่ะ
‪เห็นไหม เธอเริ่มจับจุดได้แล้ว
‪กองขยะนั่นมันอะไรกัน
‪เรารวบรวมมัน
‪สิ่งที่มนุษย์ทิ้งหรือดูจะไม่ต้องการแล้ว
‪- เอาไปทำอะไรเหรอ ‪- อาจเป็นขุมทรัพย์ของเธอมั้ง
‪ขุมทรัพย์ ฉันเคยอ่านเรื่องขุมทรัพย์โทรลล์
‪ฉันมั่นใจว่าเธอเคยอ่าน ฉันจะพาไปดู
‪ขุมทรัพย์ที่เธอนึกถึงหาได้ยากมากในสมัยนี้
‪พวกโทรลล์ยุคใหม่มักจะเน้นไปที่ ‪คอลเลกชันที่เลือกอย่างดีและเรียบง่าย
‪เช่นอะไรเหรอ
‪อะไหล่รถ
‪ถังเบียร์ ถังน้ำและลูกสน
‪กระดูก
‪คุณสะสมอะไร
‪เฟอร์นิเจอร์นุ่มๆ
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪ฉันเบื่อจะพูดว่า "กเฟอร์ซิน" แล้วนะ!
‪ดูสิ นั่นลูกโทรลล์
‪และนั่นฮิลดา
‪มันต้องเป็นแบบนี้เหรอ
‪ฉันว่าไม่นะ
‪นี่แหละมั้งที่ไคซาพูดว่า "พวกมันไม่เข้ากัน"
‪- ใช่ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪เราจะหาวิธีอื่นที่ไม่เกี่ยวกับถังนะ
‪แต่ตอนที่เราเห็นฮิลดา มันดูเหมือน…
‪เธอกำลังสนุก
‪สนุกไหม
‪ล้อเล่นเหรอ ด้วยร่างของโทรลล์ ‪ฉันรู้สึกว่าฉันวิ่งได้เป็นร้อยไมล์
‪หรือยกภูเขาได้ทั้งลูก
‪ข้างนอกนี้กว้างขวางจริงๆ
‪ไม่มีถนน รถยนต์
‪รั้วและกำแพง
‪ฉันลืมไปเลย
‪แข่งกันขึ้นไปบนยอดเขาไหม
‪เธอคิดว่าไงล่ะ
‪วิวจากหน้าต่างห้องฉันเทียบไม่ติดเลย
‪คำถามแปลกๆ นะ
‪ฉันมีพ่อโทรลล์ที่ไหนหรือเปล่า
‪ไม่นะ ทำไมล่ะ
‪ไม่มีเหตุผลหรอก
‪ปกติแล้วโทรลล์ไม่ได้เกิดมาแบบพวกเธอ
‪หมายถึงว่าคุณไม่มีแม่เหรอ
‪ครั้งหนึ่งเคยมีโทรลล์ ที่เป็นแม่ของเราทั้งหมด
‪แต่เธอตายไปนานแล้ว
‪ลูกสาวฉันมาหาฉัน
‪แต่เราทุกตัวคือลูกของก้อนหินในโลก
‪คุณคิดถึงเธอแล้วใช่ไหม ลูกสาวคุณน่ะ
‪คุณมีขุมทรัพย์ไหม คุณต้องสะสมอะไรบ้างแน่ๆ
‪ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอก
‪แต่ฉันมีสิ่งนี้
‪ฉันรู้ว่ามันไม่มากมาย
‪ฉันว่ามันวิเศษมาก
‪ก็ ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว
‪วันนี้ฉันสนุกมากเลย
‪แต่คุณไม่เห็นเหรอว่าทั้งหมดนี้มันผิด
‪ที่นี่อาจไม่เหมาะกับลูกสาวคุณ
‪แต่คุณได้ทำสิ่งที่ดีมากๆ เพื่อเธอแล้ว
‪ที่อีกฝั่งกำแพงไม่มีอะไรเลย
‪ที่จะดีกับเธอไปมากกว่านี้
‪ที่นี่คือบ้าน
‪บ้านของเธอ และเธอควรอยู่ที่นี่กับคุณ
‪บางทีฉันอาจจะทำพลาดไป
‪งั้นก็ทำให้มันถูกต้องสิ
‪คืนร่างให้เรา ฉันรู้ว่าคุณทำได้
‪ฉันทำไม่ได้ มันแก้ไขไม่ได้แล้ว
‪ฉันไม่รู้วิธี
‪วันนี้เหนื่อยเลยนะ
‪เราควรนอนพัก
‪คุณพูดความจริงใช่ไหม
‪ไม่ได้แค่พูดเพื่อเก็บฉันไว้ที่นี่ใช่ไหม
‪ฉันขอโทษ
‪ดีมาก ดีมากเลย
‪ข้ารู้ว่ากลอุบายมนุษย์ของเจ้าจะทำได้สำเร็จ
‪ใช่ อะไรต่อล่ะ
‪ได้นอนไหม
‪ไม่เลย เมื่อคืนได้ยินเสียงโทรลล์คำรามไหม
‪เหมือนพวกนั้นเยาะเย้ยฉัน
‪แผลถลอกเป็นไงบ้าง
‪ไม่ได้แย่มากมาย
‪คุณอาจถูกกินได้เลยนะ
‪ฉันรู้
‪ต้องเป็นวันนี้แหละ เราต้องพาเธอกลับมาให้ได้
‪ฉันไม่คิดว่าเราจะทำเองได้นะ
‪เรารู้เรื่องฮิลดาหมดแล้วและเราอยากช่วยค่ะ
‪แล้วมีแผนยังไงคะ
‪ก่อนอื่น เราต้องแวะที่หนึ่งกัน
‪เดี๋ยว นี่บ้านฉันนี่
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ฉันซึ้งใจนะที่พวกเธออยากช่วย
‪จริงนะ พวกเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฮิลดาจะมีได้
‪แต่มันไม่ถูกที่จะลากเด็กๆ มายุ่งด้วย ขอโทษนะ
‪นี่!
‪เดี๋ยวก่อน!
‪นึกไม่ถึงเลยแฮะ
‪(กัปตัน ‪อ. อัลเบิร์ก)
‪กัปตัน
‪เป็นข่าวดีใช่ไหม เบาะแสใหม่เหรอ
‪มีคนมาหาคุณครับ พวกเขาบอกว่าเป็นเรื่องด่วน
‪ถูกเปลี่ยนร่างเป็นโทรลล์
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูแปลกๆ
‪ไม่มีอะไรทำให้ผมประหลาดใจอีกแล้ว ‪แล้วคุณคิดว่าเราจะช่วยคุณได้ยังไง
‪คุณอยู่หน่วยลาดตระเวนใช่ไหม
‪ข้างนอกอันตรายเกินไป ‪แต่ไม่ใช่สำหรับคนที่มีอะไรแบบนั้น
‪อยากได้คนคุ้มกันติดอาวุธเหรอ
‪เพื่อความปลอดภัยของฉัน
‪เป็นคำขอที่ไม่ธรรมดาเลย ‪คุณสามารถยื่นรายงานได้นะ
‪แต่โชคร้ายที่ผม…
‪ช่วยฉันและฉันจะบอกวิธีเข้าไปในภูเขา
‪ผมจะคุ้มกันคุณด้วยตัวเอง
‪- ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ‪- เข้าใจไหม
‪- หวังว่าจะไว้ใจคุณได้นะ ‪- ไว้ใจฉันได้เลยค่ะ
‪อัลเบิร์กเพิ่งให้คำสั่งชั่วคราวกับฉัน
‪คุมหน่วยลาดตระเวนทั้งหมด
‪งั้นคุณก็ช่วยเราไม่ได้
‪ขอโทษนะ เด็กๆ ‪จู่ๆ ฉันก็มีเรื่องต้องทำเยอะเลย
‪นี่มันไร้สาระสิ้นดี
‪ทุกคนที่เราไปหา
‪ถ้าช่วยไม่ได้ ก็ไม่ช่วย ‪หรือก็ไม่ยอมให้เราช่วย
‪พวกผู้ใหญ่น่าโมโห
‪ได้ฟังข่าวเมื่อเช้าไหม
‪เห็นว่ามีหินโทรลล์มากมายอยู่นอกประตูเมือง
‪จนรถผ่านไปมาไม่ได้
‪จะบอกให้นะ จะมีการโจมตีหรืออะไรสักอย่าง
‪จำคำพูดฉันไว้ให้ดี
‪ฉันไม่รู้จะหันไปใครแล้ว
‪ฮิลดาจะทำยังไงนะ
‪เธอคงไปถามโทรลล์
‪เดวิด ใช่เลย เราควรคุยกับพวกโทรลล์
‪แต่ฟรีด้า โทรลล์พูดไม่ได้
‪ฉันรู้ แต่พวกเขาอาจไม่ต้องพูดก็ได้
‪นายจำคราเคนได้ไหม
‪เรื่องเกาะปีศาจหนวดยักษ์น่ะเหรอ
‪ได้สิ
‪ลืมไม่ลงชั่วชีวิต
‪ตอนนั้นฉันเข้าถึงความคิดของมันและพูดกับมันได้
‪จิตถึงจิตน่ะ ถ้าฉันทำแบบนั้นกับโทรลล์ได้…
‪มันอาจช่วยเราตามหาฮิลดาได้
‪แต่มันคงยากที่จะออกมาข้างนอกเพราะเคอร์ฟิว
‪แม่ฉัน คืนนี้เธอจะไปทำหน้าที่ที่ประตูหนึ่ง
‪นายทำให้เธอเสียสมาธิได้
‪ฉันทำได้
‪แต่นั่นแปลว่าเธอจะออกไปคนเดียว
‪ฉันไม่คิดว่าเรามีทางเลือกมากนักนะ
‪สิ่งสุดท้ายที่ข้าจะขอจากเจ้า…
‪ก็คือเอาของที่พิเศษมากๆ มาให้ข้า
‪มันอยู่ในบ้านของราชาขุนเขา
‪ขุมทรัพย์นั้นถูกซ่อนไว้อย่างดี
‪แต่ข้าบอกวิธีหามันได้
‪สิ่งที่ข้าต้องการนั้นสีแดงฉาน
‪มีค่าอย่างยิ่ง
‪เมื่อเจ้าเห็นมันก็จะรู้ได้เอง
‪ต้องใช่มันแน่ๆ
‪เอามาให้ข้า
‪แล้วข้าจะทำให้เจ้าเป็นมนุษย์อีกครั้ง
‪เดี๋ยวนะ ฉันกลับเป็นฉันแล้ว
‪ที่นี่มันที่ไหนกัน
‪ฮิลดา
‪แม่
‪ฮิลดา…
‪แม่ หนูได้ยินแล้ว
‪หนูมาแล้ว
‪ฮิลดา
‪- ลูกอยู่ไหน ‪- แม่ หนูไม่…
‪ไม่นะ ขอผ่านไปหน่อย
‪สวัสดี ฉันฮิลดา
‪ช่วยด้วย!
‪ช่วยด้วย
‪ฮิลดา
‪แม่
‪นั่นมันบ้าอะไรกัน
‪ยังเป็นโทรลล์อยู่
‪เอาละ เจ้าลูกบอล
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ดีใจจังที่ที่นี่ถูกทิ้งร้าง
‪ถ้าราชาขุนเขายังอยู่ที่นี่ ‪เรื่องทั้งหมดนี้คงจะยาก…
‪กว่านี้เยอะ
‪บาบา เธอพร้อมไหม
‪ใจเย็นนะ
‪มันได้ผลด้วย
‪แล้วมันไม่ควรเหรอ
‪มันจะตื่นในอีกสองสามชั่วโมง ‪พร้อมกับอาการปวดหัวจี๊ด
‪ที่นี่แหละ
‪ที่นี่เหรอ แต่ถ้ำอยู่ไหนล่ะ
‪ผมขอเตือนนะ ผมพยายามมาที่นี่ด้วยตัวเอง
‪ถ้าเรื่องนี้ทำให้ผมเสียเวลาละก็…
‪นั่นไง นั่นแหละทางเข้า
‪ทีนี้ก็ช่วยฉันตามหาลูกสาวที
‪เดี๋ยวก่อน
‪แม่
‪โทรลล์!
‪ถอยไป เจ้าปีศาจ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะเจอลูก
‪แม่ไม่รู้จะทำยังไง แม่จะเป็นบ้า…
‪แม่ขอโทษจริงๆ
‪แม่ ไม่เป็นไรค่ะ
‪เราเจอกันแล้ว นั่นแหละที่สำคัญ
‪ทวิก
‪ทอนทู อัลเฟอร์ อยู่กันครบเลย
‪- ใช่ ‪- ใช่แล้ว
‪และเธอ ดีใจที่ได้เจอเธออีกนะ
‪เธอคงดูแลแม่ฉันใช่ไหม
‪ฮิลดา ดูลูกสิ
‪ลูก…
‪ลูกแข็งแรงนะ
‪หนูรู้ ขึ้นมาเลย บาบา ไม่มีเวลาแล้ว
‪เราจะไปไหนกันน่ะ
‪ไปทำให้ทุกอย่างถูกต้อง
‪เธออยู่นั่นไง
‪ดูเหมือนหออื่นจะไม่มีคนนะ
‪ใช้สายตาคุณ พยายามอย่าหลับ มีแค่นั้นแหละ
‪เฮ้ แม่ครับ
‪นั่นใครน่ะ
‪ลูกชายฉัน
‪ฉันเจอแล้ว ฉันเจอมันแล้ว
‪ตอนนี้นายคืนร่างฉันได้แล้ว
‪ทรันเดิล
‪แปลกจัง
‪เขาอยู่ที่นี่ตลอดนะ
‪ฮิลดา
‪เธอ ถอยไปนะ
‪ไม่ค่ะ แม่ ไม่เป็นไร
‪ฉันเพิ่งเจอลูกสาวฉัน
‪ฉันจะไม่ยอมให้เธอพรากแกไปจากฉันอีก
‪ระฆัง พวกมัน…
‪ฮิลดา เธอทำอะไรลงไป
‪บาบา!
‪ได้ตัวละ
‪ก้าวมาหาเด็กคนนี้อีกก้าวเดียว
‪เจ้าปีศาจ ฉันจะเปลี่ยนแกเป็นเศษหินแน่
‪อัลเบิร์ก เขามาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪อีกตัวนี่
‪เอามันออกไปให้พ้น นั่นลูกสาวฉันนะ
‪งั้นเหรอ
‪แน่ใจนะ บางทีเธออาจเคยเป็น
‪แต่จะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอไม่ใช่
‪ปีศาจกระหายเลือดที่เธอดูเหมือนนี่ละ
‪ที่พร้อมจะเล่นงานเราทุกเมื่อ
‪ขอบอกเลยนะ วางมันลง ‪ไม่งั้นฉันจะไปเอาลงเอง
‪และทำให้ผมไร้ทางสู้น่ะนะ
‪ให้ตาย พวกมันร่ายเวทมนตร์โทรลล์ใส่คุณแล้ว
‪ฉันขอรับไปเอง
‪ฉันขอเตือนนะ
‪แม่
‪ไงคะ
‪- ฮิลดา ลูก… ‪- ใช่
‪หนูคืนร่างแล้ว
‪และหนูก็ไม่มีเสื้อผ้าเลย
‪บาบาอาจไม่ต้องการชุดของเธอแล้ว
‪นั่นไม่ใช่งานที่ทอนทูทำได้ดีเหรอ
‪ผมเอาชุดสำรองมาด้วย
‪ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪การส่งพวกเขากลับไปหาแม่ที่แท้จริง ‪คงทำให้เวทมนตร์สมบูรณ์
‪ทำให้สัญญาเชนจ์ลิงเป็นโมฆะ ‪ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
‪ถ้านี่เป็นวิธีทำลายเวทมนตร์
‪งั้นการทำทั้งหมดนั้นก็เสียเวลาเปล่าสิ
‪ฉันไม่ต้องการลูกบอลประหลาดนี่ด้วยซ้ำ
‪- เมื่อกี้มันอยู่ตรงนี้นะ ‪- ลูกบอลเหรอ
‪พวกระฆังที่เคยแขวนอยู่ที่ไหน
‪ฉันเอาพวกมันลงน่ะ
‪ทรันเดิลบอกว่าถ้าฉันทำ มันจะคืนร่างให้ฉัน
‪ระฆังพวกนั้นถูกติดไว้นานมาแล้วด้วยเหตุผลที่ดี
‪ถ้ำนี้เป็นห้องขัง
‪ห้องขังราชาขุนเขา
‪อะไร ไม่เห็นมีเหตุผลเลย
‪เฮ้ นั่นไงลูกบอลฉัน
‪ในที่สุด
‪ทรันเดิล
‪ขอบใจสำหรับการช่วยเหลือ ฮิลดา
‪เหมือนเราจะได้สิ่งที่ต้องการแล้วนะ
‪ไอ้คนโกหก นายหลอกฉัน
‪เขา…
‪ใหญ่มหึมา
‪เขามุ่งตรงไปที่โทรลเบิร์ก
‪เราต้องหยุดเขา
‪โอเค เอาละนะ
‪สวัสดีค่ะ
‪ให้ฉันช่วยไหม
‪นั่นไง ดีขึ้นใช่ไหม
‪ก็ได้ ถ้านายโอเค ‪ฉันแค่อยากลองทำอะไรสักอย่าง
‪นายก็ตื่นเต้นพอๆ กับฉันเลย
‪รู้ไหม หลายคนคิดว่า
‪มีกองทัพพวกนายที่พร้อมบุกโทรลเบิร์ก
‪ตายแน่ฉัน
‪พวกนั้นจะทำอะไรกัน
‪เขาจะบุกเมือง
‪- บุกเมืองเหรอ ‪- อะไรนะ
‪ไม่รู้นะว่าจะกังวลอะไรกันนักหนา
‪มันตัวโต ฉันยอมรับเลย
‪แต่เดี๋ยวมันก็หันกลับมาเหมือนตัวอื่นๆ ‪ทันทีที่เริ่มตีระฆัง
‪เดวิด นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪แม่รู้ว่ามีบางอย่างกวนใจลูก ‪แต่แม่ช่วยหรือเปลี่ยนอะไรไม่ได้
‪ถ้าลูกไม่คุยกับแม่
‪แม่ทำแบบนี้เพื่อลูกนะ
‪เพื่อผมเหรอ แม่นั่นแหละที่…
‪เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‪โอเค เราจะไปกันแล้ว
‪ฟรีด้า
‪แม่
‪ฟรีด้า เร็วเข้า เข้ามา!
‪อะไรน่ะ
‪ข้าปล่อยให้เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ น้องชาย
‪แล้วเจ้าคิดว่าข้าทำอะไรอยู่ล่ะ
‪เราต่างก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪มีเหตุผลที่ข้าเก็บดวงตานั้นไว้จากเจ้า
‪ข้าจะไม่สู้กับเจ้า พี่ชาย
‪ข้าไม่ได้มาเพื่อสู้กับใครทั้งนั้น
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ผมไม่เป็นไร
‪เข้าประจำที่!
‪ทุกคนมองไปที่ประตูนั่น
‪เรามาช้าไป
‪ขอร้องล่ะ
‪กำแพงนั่นทำให้ชาวโทรลเบิร์ก ‪ปลอดภัยมาหลายร้อยปี
‪ตามองที่ประตู
‪และจำคำฉันไว้นะ
‪อย่าพูดนะ
‪มันจะยังคงเป็นเช่นนั้นต่อไป
‪ตายแล้วไง
‪เราควรยิงไหม
‪ไม่ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
‪มีตัวหนึ่งกำลังจะหนี
‪- หนูปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้ ‪- ฮิลดา เดี๋ยว
‪นี่เป็นความผิดของหนู หนูคุยกับพวกเขาได้
‪ให้หนูได้ลองเถอะนะคะ
‪ไปสิ
‪หยุดนะ!
‪ฮิลดา
‪เดวิด
‪แม่ ผมต้องไป
‪อย่าเข้าไปใกล้อีกนะ
‪ฉันรู้ว่ามันดูเหมือนว่านายอาจชนะศึกนี้
‪แต่จะมีมนุษย์มาเพิ่มอีก นายจะต้องสู้ตลอดไปนะ
‪ทุกคนก็จะแพ้กันหมด
‪ได้โปรด
‪ฟังฉันนะ
‪ฟรีด้า
‪เธอโอเคไหม
‪โอเค เธอมาทำอะไรตรงนี้
‪มาตามหาเธอ หวังจะป้องกันหายนะ เหมือนเคย
‪ฉันออกมาและเชื่อมต่อทางจิตกับโทรลล์
‪เพื่อหาว่าเกิดอะไรกับเธอ แต่เธออยู่นี่แล้ว
‪ฉันอยู่นี่แล้ว และรู้สึกเหมือนเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน
‪เว้นแต่ว่า เจ้านั่นคือฉัน
‪ฟรีด้า ตอนที่เธอเชื่อมต่อทางจิต ‪เธอได้รู้อะไรบ้างไหม
‪มันน่าสับสนนะ
‪แต่ฉันได้บางอย่างเกี่ยวกับแม่ของพวกเขา
‪แน่นอน
‪นั่นคือสิ่งที่เรียกพวกเขามาที่เมือง ‪ความรักของแม่
‪ไม่นะ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ
‪ลองเข้ามาอีกสิ เราจะเปิดฉากยิง
‪นั่นอะไรน่ะ
‪ผมไม่รู้ แต่มันรู้สึกไม่ดีเลย
‪นี่ อัลเบิร์กหายไปไหนแล้วล่ะ
‪ท่านรอง
‪ท่านคะ
‪ดีใจที่ได้เจอนะ
‪ไปเตรียมอาวุธพร้อมยิง
‪รับทราบ
‪กำหนดเป้าหมายแล้ว ปืนใหญ่ชาร์จพลังแล้ว
‪- เปิดฉากยิง ‪- หยุดนะ!
‪ไม่ว่าคุณจะทำอะไร อย่ายิงมันนะ
‪นี่เธอตาบอดเหรอ ยัยหนู
‪เจ้าปีศาจนั่นกำลังจะเหยียบย่ำเมืองทั้งเมือง
‪มันอาจฟังดูบ้า
‪แต่ฉันคิดว่ามีโทรลล์ยักษ์อยู่ข้างใต้โทรลเบิร์ก
‪ตัวใหญ่กว่าเจ้านั่นเป็นร้อยเท่า ‪และเธอเป็นห่วงลูกๆ
‪เขาถึงได้มาที่นี่ เพื่อยั่วโมโหคุณ
‪เพราะถ้าคุณตอบโต้
‪ถ้าคุณทำร้ายพวกเขา เธอจะไม่นอนเฉยๆ แน่
‪เธอจะปกป้องพวกเขา
‪เธอจะลุกขึ้นมา
‪และทำลายเมืองทั้งเมือง
‪ยิงได้เลย ท่านรอง
‪ไม่ค่ะ
‪คุณให้ฉันรับผิดชอบ เอริก ‪และฉันจะไม่ทำตามคำสั่งนั้น
‪งั้นคุณก็ถูกปลด หลบไป
‪ไม่นะ!
‪ได้โปรด อย่านะ!
‪ขอบใจนะ
‪ทุกคน เตรียมพร้อม ‪เตรียมตัวปกป้องเมืองของคุณ
‪ขอร้องล่ะ ให้ฉันคุยกับพวกเขานะ ‪เราหยุดเรื่องนี้ได้
‪ฉันไม่คิดว่าการคุยจะช่วยอะไรได้
‪นี่คือสงคราม
‪มันไม่ต้องเป็นก็ได้นี่
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ฟังฉันนะ โทรลเบิร์กกำลังจะถูกทำลาย
‪และถ้าคุณไม่ฟังฉัน มันก็จะเป็นความผิดของคุณ
‪เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว
‪กลับไปหาแม่ไป แล้วอย่ามาขวางทางฉัน
‪ฮิลดา!
‪โยนฉันเลย
‪อะไรนะ
‪เอาปืนใหญ่ไปชาร์จใหม่
‪ท่านคะ
‪อะไรกัน
‪ฉันอยู่ที่ไหน
‪ยัยหนูนั่นเริ่มจะกวนประสาท…
‪เอริก
‪แม่
‪เราจะทำยังไงดี
‪เราต้องไปจากที่นี่
‪เห็นด้วย
‪บาบา!
‪บาบา ไม่นะ!
‪โทรลล์เข้ามาใกล้
‪- ยิงได้! ‪- หยุดนะ!
‪ท่านคะ
‪เราจะทำยังไงดี
‪ไม่ต้องทำอะไร
‪เราจะไม่ทำอะไร
‪จับตาดูให้ดี
‪แต่ให้พวกมันเข้ามา
‪พวกเขาหยุดแล้ว ทำไมถึงมาหยุดอยู่ตรงนี้ล่ะ
‪เราอยู่เหนือเธอ
‪ฉันก็รู้สึกได้
‪แต่ไม่แน่ใจว่าจะเข้าใจมันได้ด้วยตัวเองไหม
‪ช่วยหน่อยได้ไหม
‪เธอชื่ออัมมา
‪แม่และย่าของเหล่าโทรลล์ทุกตัว
‪เธอสร้างภูเขาพวกนี้เมื่อนานมาแล้ว ‪เพื่อเป็นบ้านให้ลูกๆ ของเธอ
‪เธอจะนอนหลับอยู่ระหว่างพวกเขา ‪ล้อมรอบไปด้วยลูกๆ ที่เธอรัก
‪ครั้งหนึ่ง หลังจากพักผ่อนมายาวนาน
‪เธอตื่นขึ้นมาพบว่ามีหมู่บ้านปรากฏขึ้น
‪แต่เธอไม่อยากรบกวนผู้คน
‪ก็เลยตัดสินใจอยู่ตรงนั้นจนกว่าพวกเขาจะไป
‪แต่หมู่บ้านก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ
‪ตอนแรกก็ไม่แย่เท่าไร ‪ลูกๆ ของเธอยังอยู่ใกล้เธอได้
‪เธอคุยกับพวกเขาได้
‪แต่ผู้คนขับไล่พวกเขา ‪ให้ไกลออกไปจากเธอเรื่อยๆ
‪แล้วก็สร้างกำแพงกั้น
‪ไม่มีอะไรหยุดเธอจากการลุกขึ้นมาได้
‪แต่เธอก็ไม่ทำ
‪เธออยู่ตรงนั้น ตัดขาดจากลูกๆ
‪เพื่อเรา เพื่อเห็นแก่เรา
‪เธอรู้สึกไหม
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากัน
‪เธอพูดอยู่
‪มันยากที่จะแปลภาษาของโทรลล์ตรงๆ
‪แต่คำพูดของเธอเป็นประมาณนี้
‪"ลูกๆ ข้า ข้าภูมิใจในตัวพวกเจ้า
‪พวกเจ้าอาจจำข้าไม่ได้
‪แต่ข้าไม่เคยและไม่มีวันลืมพวกเจ้า
‪จงดูแลกันและกัน
‪จงเข้มแข็ง จงทำตัวดี ‪และจงรู้ไว้ว่าข้าไม่เคยไปไหนไกล"
‪เอริก อัลเบิร์กได้รับเหรียญรางวัล
‪สำหรับ "ความกล้าหาญและ ‪สัญชาตญาณทางการทูตอันฉับไว"
‪ซึ่งป้องกันไม่ให้เกิดสงครามหายนะกับโทรลล์
‪และในงานเดียวกัน เขาประกาศวางมือ
‪จากงานราชการทันที
‪การปฏิบัติหน้าที่แรกของหัวหน้าเกอร์ดา กุสตาฟ
‪คือการประกาศค่ำคืนแห่งโทรลล์ประจำปี
‪ทุกปีประตูจะถูกเปิดออก
‪ระฆังจะเงียบลง และชาวหุบเขา
‪ได้รับอนุญาตให้เดินเข้ามาในโทรลเบิร์ก
‪มันไม่ได้สมบูรณ์แบบ
‪หลายคนจะยังกลัวพวกโทรลล์ ‪และพวกเขายังคงกลัวเรา
‪แต่มันเป็นจุดเริ่มต้น
‪และบางทีในสักวัน ‪เราอาจได้อยู่อย่างสงบสุขเคียงข้างกัน
‪แต่ก็ยังมีอีกสองสามคืน
‪ที่เราอาจจะเจอโทรลล์ในโทรลเบิร์ก
‪และนานๆ ที ฉันจะออกไปที่ภูเขา
‪และฉันก็ได้เป็นโทรลล์
‪(อ้างอิงจากหนังสือชุดฮิลดา ‪ผลงานโดยลุค เพียร์สัน)
‪(ด้วยความอาลัยแด่ ‪เทอร์รี่ โอเรลลีย์และเควิน ค็อกวาร์)
‪คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี