Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OSTATNIE WEZWANIE DO STAMBUŁU
Samolot AEN759 ze Stambułu właśnie wylądował.
Bagaże można odebrać z taśmy numer 9.
Samolot AEN759 ze Stambułu właśnie wylądował.
Bagaże można odebrać z taśmy numer 9.
Nikogo tam nie ma, ale to nic.
Dziękuję bardzo.
Gdy pierwszy raz ją zobaczyłem, poczułem coś dziwnego.
Byłem oszołomiony.
Potem usłyszałem wewnętrzny głos:
„Mehmet, oto ona. Ta, której szukałeś. Nie szukaj dalej”.
Gdyby nie pojawiła się w moim życiu, byłbym teraz w zupełnie innym miejscu.
Przepraszam?
- Mogę prosić o pomoc? - O co chodzi?
Mam taką samą walizkę, ale ta nie jest moja.
- Na pewno? Sprawdziła pani? - Tak.
- Szukała pani na taśmie? - Tak.
87-36. Wypakowaliście wszystko na taśmę?
Potwierdzam. Wszystko wypakowane.
- Tak. To już wszystko. - Tak?
Przepraszam?
- Szuka pani walizki? - Tak.
- Ktoś chyba ją zabrał. - No i proszę.
Nie ma nic więcej. Proszę spytać w biurze rzeczy znalezionych.
To w tamtą stronę.
Ktoś zabrał mój bagaż?
Jest pani Turczynką?
Głupie pytanie. Po prostu nagle zaczęła pani mówić po turecku…
Widziałem pani walizkę,
ale nie mogłem dostać się do niej z kontroli.
To nie pana wina.
Jeśli zgubię walizkę, już po mnie.
Spokojnie. Ten, kto ją ma, zorientuje się, że się pomylił.
Miała pani na niej numer telefonu albo adres?
Telefon i portfel mam w środku.
A na tej nie ma zawieszki?
Jest.
- Ale zniszczona. - Mogę?
Chris…
Christopher Louis.
Bardzo dziękuję.
Nie ma za co. Znajdziemy ją, spokojnie.
Dzwoni.
- Witamy w Sklepiku pod Smokiem. - Halo?
Sklepik pod Smokiem.
Poczta głosowa. „Sklepik pod Smokiem”, potem coś po chińsku. Nie zrozumiałam.
Sklep na Manhattanie. Blisko Chinatown.
Jak mam się dostać do Chinatown?
Jadę akurat w tamtą stronę.
Gdzieś w tamtą okolicę.
- Mogę panią podrzucić. - Jedzie pan do Chinatown?
A może stara się pan tylko pomóc?
Czy to ważne?
Nie, leciał pan tyle godzin. Dziękuję.
- Poradzę sobie. - Nie ma problemu.
Zabiorę tam panią, załatwimy sprawę i dam pani spokój. Żaden problem.
Gdy go zobaczyłam, miałam wrażenie, że go znam.
Już pan żałuje, że się w to wpakował.
Nie. Kilka razy byłem w podobnej sytuacji.
Niektórzy wiedzą, że coś ich połączy z drugą osobą.
Ja to czułam.
Chodźmy.
Czasem zastanawiam się, jak wyglądałoby moje życie,
gdybym go wtedy nie spotkała i z nim nie pojechała.
Podjadę kilka przecznic od Chinatown. Jest zamknięte.
Dobrze.
- Tak? - Jasne.
Wygląda znajomo, jakbym już tu była.
Pewnie przez setki filmów, które widziałam.
To normalne po obejrzeniu tylu filmów.
- To tutaj. - Naprawdę?
- Dzień dobry. Czy to pani walizka? - Tak!
Tak! To walizka mojego męża!
Dzięki Bogu!
Chwileczkę!
Pani mąż ma jej bagaż. Gdzie on jest?
Co oni mówią?
Cześć. Mąż ma naszą walizkę.
Była tego samego koloru.
Zabrał ją z lotniska. Gdzie on jest? Rozumiecie?
Dzwoń do taty. Szukają swojego bagażu.
To twój ojciec? Zadzwoń do niego.
Dziękujemy.
Dzięki.
Halo? Ktoś przyniósł tu twoją walizkę.
Gdzie jesteś?
Gdzie? Dobrze. Pa.
Marshall City Hotel.
Mój mąż tam.
- Wasz bagaż tam. - Dobrze.
Co teraz?
Pojedziemy do tego hotelu.
- Musisz być padnięty. - Skąd. Zadaliśmy sobie tyle trudu.
Bez niej nigdzie się nie ruszę.
Ale trochę zgłodniałem. Przekąsimy coś?
Dobrze.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dzień dobry! - Precla i hot doga, poprosimy.
Dolicz mi to do rachunku.
Dobry sposób na sfinansowanie podróży do Nowego Jorku.
Przepraszam.
Przyjechałam do Nowego Jorku, żeby naciągać obcych
i kazać im latać za moją walizką.
Nikogo nie musisz naciągać.
Pewnie miliony facetów, postawiłyby ci tu kolację.
To komplement?
Oczywiście, że nie.
Czy ty ze mną flirtujesz?
- Skąd. Mam żonę. - To dobrze.
- Nie zrozum mnie źle. Mam męża. - To świetnie.
Witamy w Marshall City Hotel.
W czym mogę pomóc?
Dzień dobry. Szukamy pana Changa.
Jest tutaj? A może zostawił taką walizkę?
Chang! Właśnie dzwonił.
Powiedział, że przyniesie waszą walizkę jutro rano.
Jutro? Nie wierzę.
Zadzwoni pani do niego? Potrzebujemy tej walizki teraz.
Przykro mi, ale nie mam jego numeru.
Dobrze. Może pani ją przechować?
Proszę mu ją dać, jeśli przyniesie moją.
Oczywiście.
Czy dostanę pokój?
Oczywiście, złotko.
- Zostajesz tutaj? - A mam wybór?
Jesteś pewna? Możemy poszukać innego miejsca.
Dostaniesz najbardziej romantyczny pokój,
w którym zatrzymali się kiedyś Marilyn Monroe i Arthur Miller.
- Niemożliwe! - Poproszę paszport.
Proszę.
John Lennon?
Co za człowiek.
Dziękuję.
- Nie ma za co. - Dziękujemy.
Proszę.
Powinnam cię teraz wypuścić.
- Dzięki. - Pora się pożegnać.
Jedź do kolegi. Zajęłam ci za dużo czasu.
Było bardzo miło. Powinienem ci podziękować.
Udanej zabawy w Nowym Jorku.
Nawzajem. Powodzenia na rozmowie o pracę.
Dziękuję.
- Miło było. - Nawzajem.
Dasz mi swój numer telefonu…
A jeśli jutro nie przyniesie walizki?
Sama nie wiem.
Co proponujesz?
- Przepraszam? - Tak?
Mogę prosić o jeszcze jeden pokój?
Świetnie.
Pokój Johna dla wspaniałego młodzieńca.
Dziękuję.
Jesteś pewien?
Poproszę paszport.
Przebyłem szmat drogi. Muszę zatrzymać się w pokoju Johna Lennona.
Dziękuję.
Mam na imię Rose.
Gorąco polecam nasz bar jazzowy na dachu.
Jest najlepszy w całym mieście.
Dziękujemy, Rose.
- Nie ma za co. - Dzięki.
Napiję się drinka na dachu.
Skoro tak gorąco go poleca.
Może się przyłączysz?
Nie, lepiej nie.
- Czemu? - Muszę odpocząć.
Coś się stało?
Nowy Jork, dach, wspólne drinki…
No i?
To będzie porażka.
Jak to? Tylko się napijemy.
A jeśli pójdę z tobą na drinka,
co powie twoja żona?
Jak to?
Czemu moja żona miałaby coś powiedzieć?
Sama nie wiem. Czemu?
Nie wiem.
Nie ma powodu.
Zapewniam, że nie jestem facetem, który zdradziłby żonę. Nigdy.
Odważna deklaracja.
Nie, jeśli się siebie zna.
Naprawdę nie mam ukrytych zamiarów.
Napiję się na dachu drinka. Zapraszam, jeśli masz ochotę.
Ty nie masz ukrytych zamiarów. A co, jeśli ja mam?
Dzień dobry.
Cześć, Rose. Potrzebuję pomocy.
Wiesz, gdzie mogę kupić ubrania?
Zapłacę jutro, gdy odzyskam bagaż.
- Co podać? - Mogę prosić wodę?
Przepraszam, co?
- Poproszę wodę. O to. - Wodę. Jasne.
Właśnie.
- Proszę bardzo. - Nie, poproszę butelkę.
Butelkę? Jasne.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie ma za co.
- Gwiazda rocka pije wodę? - Czekałem na ciebie.
Gdybym wiedział, że się wystroisz, też bym to zrobił.
Skąd to wytrzasnęłaś?
Z dołu. Cudowna kobieta.
Sprzedaje znalezione rzeczy.
- Musisz do niej zajrzeć. - Świetnie.
Wesoła jesteś.
- Będę weselsza, gdy się napiję. - Jasne.
- Dobry wieczór. - Witam.
- Wygląda pani jak gwiazda. - Dziękuję.
- A pan ma ładne włosy. - Dziękuję. Co podać?
Jakieś propozycje?
- Mamy zabójcze margarity. - Super. Poproszę jedną.
Świetny wybór. A dla pana?
- Poproszę piwo. - Piwo. Z beczki czy w butelce?
- W butelce. - Jasne.
- Proszę. - Dzięki.
Nie ma za co.
To co projektujesz?
Zaczynałam od biżuterii. Teraz projektuję ozdoby do włosów, dodatki ślubne.
Współpracowałam z marką w Mediolanie, a potem w Londynie.
- Teraz jestem tu. - Jesteś w tym niezła.
Nie rozumiem tego, ale…
Proszę.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Na zdrowie.
Chciałam cię nazwać „Ryan”.
Ryan?
Dobra. Pasuje mi.
Jak mam mówić do ciebie?
Samantha.
Samantha?
- Zdrówko, Ryan. - Zdrówko, Samantho.
Może zawrzemy umowę?
Będziemy razem do jutra.
Potem się nie spotkamy. Zero telefonów, szpiegowania.
- Po co to robimy? - Żeby się zabawić i poczuć swobodnie.
Inaczej będziemy za dużo nad tym rozmyślać.
Interesująca z ciebie kobieta.
Przepraszam.
Dobrze uwolnić się od telefonu.
Sam spróbuj.
Zgoda.
- Miło cię poznać, Ryan. - Nawzajem.
Samantho.
Jesteśmy razem od dekady. A wy?
Jesteśmy parą…
od studiów.
- Macie dzieci? - Nie.
Ale…
chcę mieć dzieci. Chcę być ojcem.
A wy?
Nie jestem gotowa.
Ledwo radzimy sobie sami z sobą. Chciałabym tyle zrobić.
Jeśli twój mąż też tak myśli, to super.
Nie wiem, czy też tak myśli.
Będąc w długoletnim związku,
trudno odróżnić miłość od przyzwyczajenia. Też tak miewasz?
Jeśli tak mówisz, to masz problem.
Czemu?
Jeśli naprawdę kogoś kochasz,
nie kwestionujesz tego.
Związku nie powinno się kwestionować.
To moje zdanie.
Nie zgadzam się. Nie można go brać za pewnik.
Nie masz dość bycia z tą samą kobietą od lat?
Nie.
Daj spokój.
Ty najwyraźniej masz dość. Dlatego przyleciałaś do Nowego Jorku sama.
By uwolnić kreatywność, muszę porzucić tę rutynę.
Odkryć inne miasto, poznać ludzi…
I chyba…
muszę pamiętać, że mam wybór.
Czemu przyleciałeś sam?
Chciałem się wyluzować. Uznałem, że to miejsce dobrze mi zrobi.
- To wyluzujmy się. - Tak! Wypijmy za to.
Na zdrowie.
To rozumiem.
Wierność jest przereklamowana.
Naprawdę?
- Zdradziłeś kiedyś żonę? - Nie.
Daj spokój. Wyrzuć to z siebie.
Więcej mnie nie zobaczysz. Nic nie ryzykujesz.
- Nie odpowiedziałeś na pytanie. - Nie tak, jak oczekiwałaś.
- Dziękuję. - Na zdrowie.
Gdybym chciał zdradzać, nie ożeniłbym się.
Gdybym miał ochotę zdradzić, od razu bym się rozwiódł.
Gdy jesteśmy szczęśliwi, kochamy partnera, a przede wszystkim go szanujemy,
zdrada nie wchodzi w grę. I tyle.
Coś jeszcze?
Nic.
- O co ci chodzi? - Masz jeszcze jakieś inne banały?
„Kto kocha, nie zdradza. Kto zdradza, nie kocha”. Dawaj.
- Wtedy pogadamy. - Po co miałbym kłamać?
Właśnie. Nie masz powodu, żeby się spinać.
Teoretycznie nikt nie bierze ślubu, żeby zdradzać.
Ale czasem nudzimy się sobą, naszą pracą,
miejscem zamieszkania, ubraniami…
Nasze związki nie wypalają, bo sami się oszukujemy.
Gdybyśmy mogli czuć się w związku wolni, nie czulibyśmy potrzeby zdrady.
Związek nie byłby jak więzienie.
Może to nie małżeństwo jest przyczyną niepowodzeń w związku.
Jak myślisz? Może łatwiej zrzucić winę na innych.
Zwłaszcza gdy nie kochasz już partnera
i brak ci odwagi, by to powiedzieć.
Życie jest za krótkie, by tkwić w związku bez miłości.
Palisz?
Czasem. Gdy piję. W sumie to rzuciłam.
Jasne.
Bar powinien być tutaj. Spójrz na to.
Pamiętasz niedzielne filmy z dzieciństwa?
Był tam taki widok na Nowy Jork.
Jest tak, jak to sobie wyobrażałam
Może zatrzymaliśmy się w czasie
I ciebie tylko dostrzegałam
Całe życie cię szukałam
Teraz jesteś tu
Wow!
Masz piękny głos.
Dobra robota.
Może dołączysz do nas na scenie…
- Nie, to wasza działka. Dzięki. - Jasne. Nie mam nic przeciwko.
Oglądałam filmy w niedzielne wieczory.
Potem nadchodziła pora snu. Kładłam się i śniłam o Nowym Jorku.
Mówiłam, że pojadę tam, gdy dorosnę. Ten widok wydawał się tak realistyczny.
Myślałem tak o Stambule. „Pewnego dnia tam zamieszkam”.
Widok na Bosfor jest o wiele lepszy.
Uwielbiam Stambuł.
Możesz uwielbiać Stambuł i Nowy Jork. Daj mu szansę.
Dałem, ale na razie
zauważyłem tylko smród sików na ulicach.
- Ludzie wydają się samotni. - Daj spokój.
- Zapach trawki i smutni ludzie. - Chodźmy.
Chodźmy!
Taxi!
Jedźmy autobusem.
- Autobusem? - Tak. Chodź.
Jesteś pewna?
NAJLEPSZY ROZWÓD, JAKI MOŻESZ MIEĆ
- Proszę otworzyć. - To nie taryfa.
- Muszę wysiąść. - Na kolejnym przystanku.
- Pięć minut spaceru pana nie zbawi. - Gdzie ten przystanek?
Dziękuję pięknie.
- Chcesz zioła? Dropsów? - Nie.
- Czego szukasz? - Jestem głodny.
Zaczekaj. Nigdzie nie pójdziesz, maleńka.
Idziesz z nami, mała. Czekaj. Nie uciekaj!
Nie uciekaj!
Nie dotykaj mnie!
Odwal się! Tylko przechodziłam. Co robisz?
- Oddawaj torebkę. - Co ty robisz?
- Nie mam pieniędzy. - Oddawaj.
- Co jest, kurwa? - Zostawcie mnie.
- Nie wracaj tu, dziwko! Spieprzaj! - Tracimy kasę!
Zabrała nam klientów.
Za kogo ty się, kurwa, masz?
- Przechodziłam. - Chcesz spieprzyć mi interes?
Bijesz dziewczyny?
- Tylko przechodziłam. - Kto jest twoim szefem?
Widzieliście kobietę w srebrnej sukience?
- Szukasz czegoś? - Tak. Kobiety w srebrnej sukience.
- Tam jest. - Gdzie?
Masz zapalniczkę?
Spieprzaj! Zostaw ją!
- Ani, kurwa, drgnij! Stul ryj! - Spokojnie. Czego chcesz?
- A ty to, kurwa, kto? - Jej mąż. Zostaw ją.
- Mąż? - Tak. Zostaw ją.
- Mąż tej szmaty? Gówno prawda! - Zostaw ją!
Pieprzysz! Musisz za nią zapłacić, skurwielu!
- Chcesz pieniędzy? - Tak!
- Oddawaj portfel! - Spokojnie.
Tylko spokojnie.
Masz kasę, chłoptasiu?
- Zostań tu. Ani, kurwa, drgnij! - Masz.
Dam ci kasę.
- Oddawaj portfel. - Dobra.
- Nie ruszaj się, kurwa. - Zostaw ją.
- Puść ją! - Pieprzony mężulek.
- No już! - Spieprzać stąd.
- Mężuś! Gówno prawda! - Nie pokazuj się tu.
- Chodź. - Spieprzaj stąd!
Szmaty! To żadna żonka!
Wypierdalać stąd. Zabieraj swoją dziwkę!
- Zaczekaj. Zaraz wracam. - Chodźmy. Proszę.
Skurwielu.
- Co ty odpierdalasz? - Czego chcesz?
- Chodź tu, skurwielu. - No dawaj.
Dawaj, skurwielu.
Przestań!
Ja pierdolę!
- Więcej jej nie tkniesz! - Kurwa mać!
Kobiet się nie bije!
Chodźmy już!
Sukinsyn! Gdzie masz teraz swój nóż?
Co, alfonsie?
Zrób to jeszcze raz, a zniszczę ci facjatę.
Daję słowo!
- Ptasi zasrańcu! Pierdol się! - Chodźmy.
- Spieprzajcie! - Odejdź!
Nic ci nie jest, tatuśku?
- Nie puszczaj już mojej ręki. - A ty mojej.
Myślałam, że nie palisz.
To moje?
- Miałeś go w kieszeni. - Ja?
Niemożliwe.
Niezłe masz sztuczki w zanadrzu, Ryan!
Co…
Zaczyna się. Jakby mało nam jeszcze było.
Wiesz, że nazwałeś go „ptasim zasrańcem”?
Co?
Naprawdę? Nazwałem go tak?
Ptasi zasraniec!
Dziewczyny były seksowne.
Jak mogły wziąć mnie za konkurencję?
Poczuły się zagrożone przez twoją urodę.
Musiały się wkurzyć.
Onieśmieliłaś je,
więc nic dziwnego, że pokazały pazury.
Bo…
To ma sens.
Co za komplementy!
Zacząłeś paplać, Ryan. To wina adrenaliny czy tego?
Jednego i drugiego.
Obu tych rzeczy.
Idealne połączenie.
Co teraz?
Wracamy? Póki jesteśmy cali.
- Jedziemy do hotelu? - Nie.
Nie do hotelu. Nie tak chcę zapamiętać tę noc.
A jak?
Jesteśmy w Nowym Jorku.
Pierwsze i ostatnie spotkanie dwojga nieznajomych.
Zróbmy coś, czego nie możemy zrobić w Stambule.
Posłuchaj…
Fajnie było.
- Cześć. - Cześć.
Piękna z was para.
Mamy małe zawody.
Nie wiesz, czym jest orgazm? Co ty z nim robisz?
Nie wie, co to! Mamy konkurs na udawany orgazm.
- W tamtą stronę? - Tak, tam.
Zajmij się nią.
O mój Boże!
- Nie wierzę. - Chodź.
Brawo!
Dziękujemy!
- Pójdę do łazienki. - Dobrze.
Pora na kolejną uczestniczkę. Brawa dla Mimi!
- Poproszę piwo. - Już podaję.
O mój Boże!
Robi się tłoczno. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
To jakiś absurd.
A teraz zawodniczka z ostatniej chwili.
Napijesz się?
Przyjechała na ten konkurs aż z Turcji.
Oto Samantha!
- Chyba tego nie zrobisz? - To po co przyszliśmy?
- Chodźmy. Myślałem, że popatrzymy. - Ty popatrzysz.
Mój Boże!
Jesteś…
Naprawdę…
- Nie rozumiem. - Co to za mina? Gdzie gratulacje?
To nic wielkiego. Z mężem też udajesz?
Kto powiedział, że udawałam?
Chodź. Noc jest młoda.
- Wygrałaś? - Tak!
- Super! Wskakujesz? - Jasne. Zróbmy mistrzowskie ujęcie.
Jak to się robi?
Pozarzucaj włosami.
- Wysyłaj całusy do kamery. - Dobrze.
Wskazuj na nią. Z energią.
Zaczynamy!
MISTRZYNI UDAWANEGO ORGAZMU
Świetnie się bawiłam. Dzięki.
Dobranoc.
Serin?
Serin? Co się stało?
Koniec zabawy.
Serin.
Przepraszam. Dzień dobry.
Przyjechała walizka pańskiej żony.
Co takiego? W porządku.
Cześć, Eda.
Cześć. Przepraszam, jeśli pomyliłam godzinę.
- Jest wcześnie? - Nie. O co chodzi?
Chciałam zadzwonić wczoraj, ale byłeś zajęty.
Wyznaczono termin rozprawy.
W przyszłym miesiącu, dwudziestego. W Çağlayan o 11.30.
Rozmawiałam już z Mehmetem.
Nie potrzebujecie świadków.
Tylko wy dwoje. Całość potrwa do 15 minut.
Dzięki.
Gdy go zobaczyłam, czułam, jakbym go znała.
Wiedziałam, że coś nas połączy. Czułam to.
Zamarłem, gdy ją zobaczyłem.
Coś mnie do niej przyciągało.
Miała wtedy chłopaka.
Miałem to gdzieś. Poprosiłem, żeby ze mną pojechała.
Zostawiłam chłopaka i pojechałam z nim. Nie myślałam o nikim ani o niczym.
Przed nikim się nie tłumaczyłam. Nawet przed sobą.
Pojechałam do Mehmeta. I już się nie rozstawaliśmy.
Czasem myślę, gdzie bym teraz była,
jak wyglądałoby moje życie, gdybym mu wtedy odmówiła.
Czasem zastanawiam się,
kim bym był, gdyby nie pojawiła się w moim życiu.
Mam wielkie szczęście,
że ją poznałem.
Po trzech latach związku dostałam się na projektowanie mody w Nowym Jorku.
Bardzo chciałam pojechać. Ale z Mehmetem układało się idealnie.
Nie wyjechała.
Byliśmy zakochani.
Nie mogliśmy się rozstać ani na chwilę.
Jak mogłaby wyjechać? Jak mógłbym ją puścić?
Potem…
Tata chce cię poznać.
- Twój tata? - Tak.
Na pewno się polubicie.
Posłuchaj.
Zrezygnowała dla ciebie z przyszłości.
Jej życie wyglądałoby inaczej, gdyby wyjechała. Została dla ciebie.
Musisz w końcu poukładać swoje życie.
Jak długo zamierzasz grać?
Znajdź prawdziwą robotę.
Bądź odpowiednim mężczyzną dla Serin, jasne?
„Bądź odpowiednim mężczyzną dla Serin”.
Szczerze…
czułem się jak śmieć.
Jak pani by się poczuła?
Pobraliśmy się podczas małej ceremonii za granicą wśród bliskich przyjaciół.
Rodzicom powiedzieliśmy po fakcie.
Po prostu się pobraliśmy.
Znalazłem pracę.
Nosiłem krawaty, marynarki, garnitury…
Moja kariera muzyczna legła w gruzach.
Mogłem występować z kumplami tylko od święta.
To nie było to samo.
Znalazłam pracę.
Bardzo mnie wspierał. To muszę przyznać.
Znalazł stałą pracę.
Zaczęliśmy nowe życie. Szczęśliwi i podekscytowani.
Było magiczne.
Byliśmy tak zakochani, że chcieliśmy wszystko robić razem.
Podejmowaliśmy życiowe decyzje,
myśląc o sobie nawzajem.
Kształtowaliśmy swoje życia.
Dlatego teraz cierpimy.
Oboje próbowaliśmy zrobić karierę, ale nie zaniedbywaliśmy się nawzajem.
Na początku było dobrze.
Nie byliśmy jak pary, które po ślubie tracą iskrę.
- Nie ruszaj tutaj. Tylko boki. - Dobrze, ogolę tutaj.
Mama kładła mnie spać na plecach…
Zrobiłaś to specjalnie.
To zgol całość.
Potem zaczęłam projektować dla marki.
A raczej próbowałam.
Zwykle stresuje się podczas pracy.
Ma własną przestrzeń, własny porządek. Niczego nie można dotykać.
Mehmet…
Co to ma być?
Przeglądałam waszą stronę.
Widziałam modele prawie identyczne jak moje projekty.
Jesteście tego świadomi?
Czemu mnie nie poinformowano?
Są takie same. Zmieniliście tylko kolor.
Ukradli moje pomysły i mnie zwolnili.
Nie macie prawa tego robić. Co będę z tego mieć?
Pierdol się, kretynie!
Dobrze o tym wiedzą!
Wtedy pożałowałam, że nie wyjechałam do Nowego Jorku.
Wysłałam parę projektów do Nowego Jorku.
Chciałam tylko spróbować szczęścia.
Nie miałam większych nadziei i wtedy…
DROGA SERIN YILMAZ, DZIĘKUJEMY ZA APLIKACJĘ DO STUDIA MODY VARGAND
Aplikowała do Nowego Jorku.
Miała przygotować kolekcję. Gdyby im się spodobała, zatrudniliby ją.
Nie powiedziała mi. Więc nie wspominałem, że wiem.
Jestem.
Cześć.
- Co słychać? - Dobrze.
Zaczekaj. Sero.
Czekałem, aż mi powie. Nie zrobiła tego.
Bałam się, że się nie zgodzi.
Wtedy bym nie poleciała. Mógłby mnie przekonać.
Telefon mi dzwonił.
Zaczęliśmy się kłócić.
Kwestionowała moje słowa, była uparta,
w niczym się ze mną nie zgadzała.
Serin!
Raz.
Dwa.
Jeszcze w tę stronę. Właśnie tak.
Świetnie. O rety.
- Nie chcesz zostać modelką? - Nie, dzięki. Jest piękna.
Czyli pozujesz dalej. Tego się trzymamy.
- Shawn? - Tak?
- Gotowy? - Jasne.
Masz piękny profil.
Gdy szłam na sesję zdjęciową, był zazdrosny, kłóciliśmy się.
- Spójrz tam. O tak. - Uśmiech.
- Przepraszam, odbiorę. - Jasne.
- Tak? - Gdzie jesteś?
Na sesji.
Cały czas?
Przedłużyło się. Moja kolekcja wygląda świetnie.
Mój instrument… Jestem w domu i nie wierzę.
Tyle razy ci mówiłem, żebyś nie kładła niczego na moim instrumencie.
Jestem przewrażliwiony na tym punkcie.
Zachowujesz się, jakbyś nie wiedziała…
- Pracuję. Pogadamy później. - Co to jest?
Popraw ostrość, Shawn.
- Nie wierzę! - Co?
Serin?
Już idę.
- Tak? - Tak.
- İyi? - İyi. Tak.
Już idę.
- Muszę iść. - Kto tam jest?
- Ekipa. - Kręcicie film? Co tak długo?
Spokojnie. Daj mi skończyć sesję.
- Pogadamy, jak wrócę. - Może nie wracaj.
- Traktujesz dom jak hotel. - Rozłączam się.
Wybaczcie.
- Lepsze oświetlenie? - Idealne.
Dalej.
- Wszystko gra? - Tak.
No proszę.
- Nie zaczynaj znów. - Za kogo ty mnie masz?
- Nie przeszkadzaj mi w pracy. - Mam ci pilnować domu?
Kim ja tu jestem? Kim jestem dla ciebie?
Która jest godzina? Kto to był?
Czego ty chcesz?
- Pracowałam cały dzień. Czego chcesz? - Piłaś?
- Chwila. - Czy piłam?
- Co znaczy: „Możesz nie wracać”? - Co to za gość?
Co robiłaś o tej porze?
Słyszałem, jak się śmieje.
- A co miał robić? Kłócić się jak ty? - Bardzo…
Szczęśliwi ludzie cię wkurzają?
Dobrze się bawiłaś. Po co wracałaś? Spójrz, która godzina. To dom!
- Kim dla ciebie jestem? - Co do tego ma zabawa? To mój dom.
Mehmet…
Mehmet.
CANSU NOWA WIADOMOŚĆ
CZEŚĆ, WRÓCIŁAM CO U CIEBIE?
MIŁO SIĘ ROZMAWIAŁO
MASZ CZAS? MUSZĘ Z TOBĄ POGADAĆ
SZKODA, ŻE CIĘ WCZORAJ NIE BYŁO
W PIĄTEK IMPREZA. CHCESZ WPAŚĆ?
MYŚLISZ, ŻE TA SUKIENKA NADAJE SIĘ NA SŁUŻBOWĄ KOLACJĘ?
Tak, słucham.
Nie chcę być tak oskarżany.
Półtora miesiąca temu występowaliśmy w Kadıköy.
Tak, w Kadıköy.
Ty też tam byłaś. Wcześnie wyszłaś.
Gdybyś została, poznałabyś ją.
To wszystko. Przyszła tego dnia, wpadliśmy na siebie.
- Nie widziałem jej od lat. - Tak?
A gdybym coś kombinował, ustawiłbym hasło.
Nie ma tajemnic bez hasła.
- Sprawdzaj, kiedy chcesz. - Masz to gdzieś.
Mam zadzwonić do tej dziewczyny?
- Jaki wyluzowany. - Nic nie zrobiłem.
Co wydarzyło się po występie? Co to za zdjęcia?
- Mam być szczery? - Co wydarzyło się po występie?
Nic. A jak myślisz?
Przyszła, posłuchała i wyszła.
- Tylko… - Daj spokój!
- Rozmawialiśmy przez telefon… - Co się wydarzyło?
- Nic. Dopiłem drinka. - Codziennie do ciebie pisze!
- Podrzuciłem ją do domu. Była pijana. - Podrzuciłeś?
- Tak. - Brawo.
- To… - Jak ją podrzuciłeś?
Żartujesz sobie?
Widzisz coś złego w moich wiadomościach?
- Jakiś flirt? - Co robiliście potem?
To moja wina, że przysyła mi zdjęcia swojego biustu?
- Może jest zainteresowana. - Czemu wysyła je każdego ranka?
Jesteś jej stylistą? „Nadaje się do pracy?”. Z trzema emotikonami!
- Jej… - Była pijana i mieliście trójkącik?
Nie! Będę z tobą szczery.
- Nie było seksu! - To koniec!
Nie byłaś mną zainteresowana. Każdy zasługuje na odrobinę atencji.
I cieszy się, gdy ją dostaje.
Czemu zdjęłaś obrączkę?
Mehmet, dużo o tym myślałam.
Nie łączy nas już prawdziwa miłość.
Nie pasujemy do siebie.
Oddalamy się od siebie, prowadząc beznamiętne i nudne życie.
Trudno to przyznać,
ale tak właśnie jest.
To, że pomyślałeś o napisaniu do tej kobiety, dowodzi mojej racji.
Nie możemy tak dalej żyć.
Nie powinniśmy.
Ja nie mogę. Bardzo mi przykro.
Piszę ten list,
bo próba rozmowy znów skończy się kłótnią.
Nie będziemy słuchać się nawzajem.
Obrona, oskarżenia… Nie mam siły.
Nie mam siły na nieszczęśliwe małżeństwo. Rozwiedźmy się.
I tyle. To dla niej takie proste.
Tylko dlatego, że z kimś pisałem.
Gdyby to Serin pisała do kogoś z przeszłości,
jak pan by się czuł?
Gdyby Mehmet ubiegał się o pracę za granicą bez pani wiedzy,
jak pani by się czuła?
Zapytam was o coś.
Dobrze przemyślcie swoje odpowiedzi.
Gdybyście poznali się dzisiaj, zakochalibyście się w sobie?
Jesteśmy innymi ludźmi. Może w ogóle byśmy się nie polubili.
Tak. Kto wie?
Czy to ma jakieś znaczenie?
Czekamy na datę rozprawy rozwodowej.
To nasza ostatnia sesja.
W porządku.
Na tej ostatniej sesji mam dla was ostatnią propozycję.
Po co mi twój paszport?
Dzień dobry.
Na lotnisko.
Kiedy ma pani rozmowę o pracę w Nowym Jorku?
Za miesiąc.
Doskonale.
Moglibyście polecieć tam razem?
Chcę, żebyście zachowywali się, jakbyście dopiero co się poznali.
Chcę tylko pani pomóc.
Chodźmy.
Proszę.
- To będzie porażka. - Jak to?
- Nie puszczaj już mojej ręki. - A ty mojej.
Nadal bardzo cię kocham.
Tęsknię za nami.
Ja też. Nacieszmy się tym.
Zielona woda.
Z imbirem.
Pomoże na kaca.
- Lubisz takie rzeczy. - Dziękuję.
Alkohol i papierosy mnie dobiły. Masz walizkę?
Tak.
- Brakuje czegoś? - Nie.
Super.
Pychota.
Smakuje ci?
Jak widać, terapeutka miała rację.
Wczoraj było nam dobrze.
Zgadzam się.
Śmialiśmy się.
Byliśmy radośni jak dawniej.
I rozmawialiśmy. Od dawna tyle nie rozmawialiśmy.
Nie pokłóciliśmy się.
Ze sobą.
- No tak. - Boli cię ręka?
Nic mi nie jest.
Wczoraj widziałam dawnego Mehmeta.
Mehmeta, który mnie pragnie.
Pamiętasz, o co spytała?
„Gdybyście poznali się dzisiaj, zakochalibyście się w sobie?”
Ja tak.
Zakochałabym się w gościu, którego wczoraj poznałam.
Ale nie poznaliśmy się wczoraj.
- Co masz na myśli? - Nic się nie zmieniło.
To, co nas tu doprowadziło, nie zniknęło ot tak.
To była niezapomniana noc.
Ale jestem pewna, że gdy wrócimy, znów zaczniemy się kłócić.
Znowu zniszczymy sobie nawzajem życie.
Nie chcę być tą kobietą. Wiecznie wrzeszczącą zrzędą.
Nienawidzę tego.
Próbować być sobą i nami jednocześnie…
- Nie mogę dać ci tego, czego chcesz. - A czego chcę?
- Czego do tej pory od ciebie chciałem? - Powiedziałeś to wczoraj.
- Nie chcę dziecka. - Dobrze.
- Nie mogę. - Nie chcę tu mieszkać. Nigdy nie zechcę.
Dlatego zwrócimy sobie wolność.
- Mamy inne wyjście? - Tysiące.
Mówiłem ci wczoraj. Ważne, że chcemy być razem.
Ale ty z nas rezygnujesz, bo wolisz mieszkać tutaj.
- Szkoda. - Ja z nas rezygnuję?
To wszystko moja wina.
To ty chcesz rozwodu, nie ja.
- Nie ja go chciałem. - Mogłeś mnie wspierać.
Zamiast mówić, że przy mnie jesteś, powtarzasz, że czegoś nie mogę.
W tym rzecz. Gdy chodzi o twoją pracę, życie staje w miejscu.
Gdy chodzi o to, o czym ja marzyłam całe życie,
jestem samolubna.
Moją pracę?
Całkowicie z siebie zrezygnowałem!
Zapieprzam, żeby cię uszczęśliwić!
A ty planujesz wyjazd za granicę!
To usprawiedliwia twoją zdradę.
Nie zdradziłem cię.
Oszukujesz się.
Wiemy, co by było, gdybym cię nie przyłapała.
Nie zdradziłem cię. To nie dla mnie.
To ty podeszłaś do mnie, chociaż miałaś chłopaka.
Wynoś się.
Możesz wyjść?
Rozwodzimy się.
Wiesz, że mamy wyznaczoną datę?
To nie zabawa.
- Spóźnię się na rozmowę. - Twoja rozmowa.
Praca jest ważniejsza. To pieprzone miasto też!
Wszystko jest ważniejsze ode mnie!
A mówisz, że mnie kochasz. Wczoraj tak mówiłaś.
Kocham cię, ale nie chcę tego. Nie rozumiesz?
Jasne.
Nie chcę być z kimś, kto mnie nie chce.
Wyjeżdżasz?
Tak. Znalazłam mieszkanie na Upper West Side.
- Bliżej pracy. - Nie, mam coś dla ciebie.
Od Mehmeta.
Dziękuję.
Miło było cię poznać.
Serin, pierwszy raz piszę list.
Nie wiem, czy dam radę, ale spróbuję.
Masz trochę racji.
Może lepiej wyrażę się tak, niż rozmawiając twarzą w twarz.
Miałaś rację.
Może nie byłem mężczyzną, jakiego chciałaś albo na jakiego zasługiwałaś.
Jeśli nie potrafiłem sprawić, byś czuła, że cię wspieram
we wszystkim, o czym marzysz,
to wybacz mi.
Przepraszam,
jeśli sprawiłem, że czułaś się niekochana i niezrozumiana
choćby przez jeden dzień.
Tak bardzo boję się, że cię stracę, że właśnie to się dzieje.
Oboje mieliśmy marzenia, gdy się poznaliśmy,
ale z czasem musieliśmy z części zrezygnować.
Czy mogliśmy postąpić lepiej, niż obwiniać się nawzajem?
Sam nie wiem.
Ale wiem jedno.
Pary, które razem się starzeją, też się kłócą.
- Plan gotowy. Chodź. - Już idę.
One też są zmęczone, znudzone
i czasem chcą się poddać.
Ale nie robią tego z jednego powodu.
Bo wierzą, że odnajdą się w swoim domu,
gdy wszystko przeminie i wszyscy odejdą.
To, co nazywam „domem”, a ty „miłością”
czy „namiętnością”, to właśnie ta wiara, czyż nie?
Chciałem, żebyśmy ją mieli. Bardzo tego chciałem.
Chciałbym, żebyśmy razem stawiali czoło światu.
Żałuję, że się poddaliśmy.
Bo…
wciąż kocham cię do szaleństwa.
Masz bilet powrotny.
Jeśli zmienisz zdanie, będę w tym samolocie do Stambułu.
Podbródek w prawo, trochę go unieś. Tak.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra. Tylko…
- Muszę iść. - Potrzebujesz czegoś?
Dziękuję za wszystko, ale muszę iść.
- Chwila… - Wybaczcie.
Pa.
- Proszę! - Nie.
- Za późno. - Mój mąż jest w tym samolocie. Proszę.
- Potrzebujemy paszportu. - Dziękuję.
Przepraszam.
- Mogę? - Dokąd to? Odprawa zamknięta.
- Mój mąż jest w samolocie. - Przykro mi.
Nie może pani wejść na pokład.
- Nie może pan wysiąść z samolotu. - Zmieniłem zdanie.
- Przepraszam. - Proszę pana!
- Nie lecę. - Nie może pan stąd wyjść.
Zadzwonię po policję.
- Śmiało. Nie lecę. - Mehmet!
- Przykro mi. - Muszę pana odprowadzić.
Wezwij kogoś.
Nie chcę zamieszkać w innym kraju za twoimi plecami.
Rozumiem cię. Wybacz.
Dostałaś tę pracę?
Nie przyjmę jej.
Możemy się nie rozwodzić?
Przepraszam, ale muszę pana odprowadzić.
Proszę dać nam chwilę.
To moja żona i leci ze mną.
Jeśli nie zamknęliście.
Proszę dać mi chwilkę.
Będę wdzięczny.
Mam zielone światło? Dobrze.
Przepraszam. W porządku.
- Wpuścimy pana żonę. - Dziękuję.
- Paszport proszę.
Chodź tu.
Dzięki, pa!
Nie wierzę! To jakiś żart?
Cholera.
Przepadła.
Cóż…
Zginęła.
Napisy: Agnieszka Komorowska